เคล็ดกายานวดารา - ตอนที่ 80 การปะทะครั้งสุดท้าย
เข้าสู่วันที่เก้า เมื่อหลงเฉินเดินผ่านสายธารสายหนึ่งเข้าสู่ผืนป่าทึบแห่งใหม่ที่อยู่ทางด้านหน้า ทันใดนั้นเองที่เหนือศีรษะก็เกิดความเคลื่อนไหวของบางอย่างขึ้นมาเป็นสาย
หลงเฉินเงยหน้าขึ้นไปช้าๆ พลันสีหน้าก็เหยเกขึ้นมาอย่างรุนแรง: ชีวิตข้าจะมาลงเอยเช่นนี้อย่างนั้นหรือ!
วานรตัวหนึ่งห้อยโหนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ แม้จะไม่ได้มีรูปร่างที่ใหญ่โตมากนัก ทว่าช่วงลำคอกลับแข็งทื่อเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยหวาดระแวงกำลังจดจ้องมองมาที่หลงเฉินอย่างไม่กะพริบตา
หลงเฉินไม่กล้าขยับเขยื้อนร่างกายเลยแม้แต่น้อย ภายในจิตใจบังเกิดความเสียใจขึ้นมาเป็นอย่างมาก หลายวันมานี้เขาได้ตลบหลังปั่นหัวยิงฮวาจนหัวหมุนไปแล้ว จนเขาเองเริ่มเกิดความมั่นใจขึ้นมาได้
วานรตัวนั้นคงจะคอยติดตามเขามาโดยตลอด เพียงแต่มันเป็นสัตว์ป่าธรรมดาที่ไม่มีพลังในการจู่โจมอันใด ทว่ากลับทำให้หลงเฉินต้องเข้าสู่ความยุ่งยากอย่างถึงที่สุด
วานรเป็นสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่เป็นกลุ่ม เห็นได้ชัดว่าพื้นที่ของป่าแถบนี้เป็นเขตของมัน ส่วนวานรตัวนี้คงจะเป็นยามรักษาการณ์
เมื่อพวกมันพบว่ามีผู้บุกรุกล่วงล้ำเข้ามาหรือพบเจอกับอันตรายบางอย่าง มันก็จะส่งเสียงร้องก้องกังวานเพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้แก่พวกพ้อง
หลงเฉินเองก็ไม่ได้สังเกตว่าได้ล่วงล้ำเข้าสู่เขตแดนของพวกมันแล้ว พอรู้ตัวอีกทีก็ถึงคราวซวย เขาพยายามที่จะร่นถอยหลังไปอย่างช้าๆ พร้อมนัยน์ตาที่สื่อออกไปว่าตนกำลังจะจากไปแล้ว
ทว่ากลับยังช้าเกินไป เพียงครู่เดียวเจ้าวานรตัวนั้นก็ได้อ้าปากแผดเสียงในลำคอออกมา เสียงร้องของมันดังสะท้อนกับต้นไม้สูงใหญ่หลายสิบจั่งกว่าหลายร้อยต้นลากยาวออกไปไกลอีกกว่าสิบลี้
หลงเฉินเบิกดวงตากลมจนแทบจะถลนออกมา หากเขาสามารถกระโดดไปอยู่ด้านข้างของเจ้าวานรตัวนั้นได้ แน่นอนว่ามันจะต้องถูกสับออกเป็นชิ้นๆ ด้วยคมกระบี่ของเขาเป็นแน่แท้
หลังจากที่วานรตัวนั้นกู่ร้องคำรามออกไปจนเสียงสะเทือนเลือนลั่นไปทั่วทั้งผืนป่า เสียงของวานรตัวอื่นก็เริ่มขานร้องตามไม่หยุดราวกับกำลังแจ้งเตือนอย่างไรอย่างนั้น จนสภาวะจิตใจของหลงเฉินเกิดความว้าวุ่นทุรนทุรายอย่างไม่อาจบรรยายได้
ทันใดนั้นหลงเฉินก็ได้จับจ้องออกไปยังบริเวณที่ไกลห่างออกไป ก็พบเงาร่างของคนผู้หนึ่งกำลังมุ่งหน้าวิ่งตะลุยเข้ามาทางหลงเฉินอย่างปราดเปรียวประดุจดาวตกสายหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
สายตาหรี่เล็กลงอย่างทันควัน ยิงฮวากำลังวิ่งประดุจเหาะเหินเข้ามาใกล้แล้ว ภายในดวงตาแผ่รังสีฆ่าฟันออกมาอย่างแรงกล้า ยิงฮวาพบเขาเข้าเสียแล้ว จะหนีไปตอนนี้ก็คงเปล่าประโยชน์อันใด
ทางที่ดีหลงเฉินควรละทิ้งหนทางที่จะหลบหนีจะเป็นการดีที่สุด ถูกอีกฝ่ายพบเห็นร่องรอยฝีมือไปแล้วก็ไม่อาจที่จะใช้ออกมาได้อีก ในขณะนี้มีแต่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
“หลงเฉิน ถ้าหากไม่ได้บดขยี้เจ้าจนกลายเป็นเถ้าถ่านไป ข้าจะไม่ขอใช้แซ่ยิงอีก” ยิงฮวาขบเคี้ยวเขี้ยวฟันพร้อมกับตะบังหน้าตั้งเข้ามาใกล้
ภายในดวงตาทั้งสองของยิงฮวาประดุจมีประกายเพลิงลุกโชนขึ้นมาอย่างเดือดดาล แปดวันที่ผ่านมานี้ประหนึ่งผ่านไปแรมปี โดยเฉพาะ ’ของขวัญ’ จากหลงเฉินที่ทำให้ยิงฮวาผู้รักความสะอาดแทบจะคิดสั้นฆ่าตัวตายไปให้จงได้
ในวันที่แปดนั้นเขาแทบจะไม่ได้ลิ้มรสอาหารใดเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังคงอาเจียนไม่หยุด จนบัดนี้ความแค้นที่เขามีต่อหลงเฉินอยู่ในระดับที่เกินกว่าของหลงเทียนเซียวไปแล้ว เมื่อเห็นหลงเฉินยังมีชีวิตอยู่ที่เบื้องหน้า ทั่วทั้งร่างก็สั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
“เจ้าจะแซ่ยิงหรือไม่นั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้า ข้าไม่ใช่บิดาของเจ้าจึงไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว” หลงเฉินส่ายหน้าไปมา กระบี่หนักเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาในมือ
หลายวันมานี้เขาพยายามจะปลุกเร้าความกล้าหาญขึ้นมาในจิตใจ กระทุ้งความฮึกเหิมให้เพิ่มมากขึ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับยิงฮวาอย่างไม่คาดฝัน และในขณะนี้เขาก็รู้สึกได้ถึงจิตสมาธิที่เข้าสู่ระดับสูงสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนราวกับว่าขอบเขตของตัวเองได้เพิ่มพูนขึ้นไปด้วย
นี่เป็นความรู้สึกลี้ลับที่ยิ่งกว่าลี้ลับชนิดหนึ่ง ความรู้สึกที่ไม่อาจกล่าวออกมาได้อย่างชัดเจน คงจะแปรเปลี่ยนไปตั้งแต่ช่วงที่ถูกยิงฮวาไล่ล่าเสมือนอยู่ในบรรยากาศแห่งความตาย
“ฮาฮาฮาฮา เจ้ากระตุ้นโทสะของข้าเช่นนี้ คิดจะให้ข้ารวบรัดความตายให้แก่เจ้าหรืออย่างไรกัน? เจ้าอย่าได้ฝันไปเลยว่าข้าจะทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่บนโลกหล้าแห่งนี้” ยิงฮวาระเบิดโทสะออกมาอย่างเดือดดาล หมดสิ้นแล้วซึ่งความสุขุมอย่างที่เคยเป็น
“ข้าไม่ได้กระตุ้นโทสะของเจ้า ของขวัญของข้ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?” หลงเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ของขวัญ’ สีหน้าของยิงฮวาก็ซีดขาวลงไปในทันที ภายในกระเพาะเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาอีกครั้ง
“ไปตายเสียเถิด”
ยิงฮวาแผดเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วขยับกระบี่ยาวในมือครั้งหนึ่งจนสาดประกายคมกล้าสายหนึ่งมายังร่างของหลงเฉินอย่างรวดเร็ว
หลงเฉินได้เตรียมการตั้งรับเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เมื่อเห็นว่ายิงฮวายื่นกระบี่เข้ามา เขาก็ยกแขนขึ้นในทันที
“เคร้ง”
เสียงปะทะกันของเหล็กกล้าสร้างแรงระเบิดขึ้นมาเสียงดัง หลงเฉินล่าถอยไปไกลกว่าก้าวจึงค่อยทรงตัวยืนเอาไว้ได้ กลางทรวงอกเกิดอาการโลหิตไหลย้อนขึ้นมาระลอกหนึ่ง
เมื่อมองขึ้นไปทางด้านของยิงฮวากลับพบว่าชายฉกรรจ์ผู้นั้นถอยหลังไปเพียงสามก้าวเท่านั้น หลงเฉินถอนหายใจออกมารัวแรง ขอบเขตเปลี่ยนเส้นเอ็นช่างเป็นอุปสรรคอันยิ่งใหญ่จนเกินไปแล้ว
แม้ในตอนนี้พลังฝีมือของเขาได้ฟื้นฟูกลับมากกว่าเก้าส่วนแล้ว ทว่าก็ยังไม่เพียงพอที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของยิงฮวาได้ อีกทั้งหากกระตุ้นพลังขึ้นมาจนถึงขีดสุดก็ยังต้องพ่ายให้แก่พลังอันมหาศาลที่คงอยู่อย่างยาวนานของยิงฮวาอยู่ดี
ด้วยความแตกต่างอย่างเหนือชั้นเช่นนี้จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดยิงฮวาถึงสามารถอยู่ในระดับสูงสุดได้ทั้งที่ทั่วทั้งจักรวรรดิเฟิงหมิงมีผู้ฝึกยุทธ์มากมายนับไม่ถ้วน
แววตาของยิงฮวาจ้องมองไปยังหลงเฉินที่สามารถต้านทานการจู่โจมของตัวเองได้ จึงหรี่ดวงตาเล็กลง แท้ที่จริงแล้วทรัพย์สินของผู้หลอมโอสถคงจะมั่งคั่งเป็นอย่างยิ่งถึงทำให้หลงเฉินที่หลบหนีอยู่ในสภาพปางตายกลับสามารถฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาได้หลายส่วนอย่างรวดเร็วเพียงนี้
เมื่อเห็นสภาวะเช่นนั้นของหลงเฉินก็ทราบได้ว่าเขาคงจะใช้โอสถไปไม่น้อยอย่างแน่นอน แม้ยิงฮวาจะไม่ใช่ผู้หลอมโอสถ ทว่าก็รับรู้ได้ถึงระดับพลังฝีมือในการหลอมโอสถของเขาว่าอยู่ในระดับสูงที่จะพบเห็นได้ไม่มากนัก
นี่จึงเป็นเหตุให้ยิงฮวาเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาเต็มจิตใจ หากเขาเองก็เป็นผู้หลอมโอสถผู้หนึ่งหรือว่ามีโอสถติดตัวมามากมาย เขาจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาอันทรมานหลายวันนี้ไปได้อย่างไร อีกทั้งจะสามารถฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาถึงกว่าเจ็ดส่วนได้อย่างนั้นหรือ?
เมื่อนึกคิดอย่างวุ่นวายมาจนถึงตรงนี้ ยิงฮวาก็รู้สึกว่าสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ท่ามกลางผู้คนที่อยู่รุ่นราวคราวเดียวกับเขาก็ยังมีการปรากฏตัวของหลงเทียนเซียวที่คอยกดขี่เขามาโดยตลอดจนยากที่จะชูเชิดตัวเองขึ้นมาได้
และยิ่งไปกว่านั้นหลงเทียนเซียวยังได้ให้กำเนิดบุตรผู้ไร้ขีดจำกัดทั้งเป็นผู้หลอมโอสถทั้งที่ยังเยาว์วัย ทั้งยังมีวิถีเชิงยุทธ์ที่มีพรสวรรค์สูงส่งจนน่าประหลาดใจ
เมื่อเทียบกับหลงเทียนเซียวแล้ว เขาช่างล้มเหลวอะไรถึงเพียงนี้ จู่จู่ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงซ่านขึ้นมา เส้นโลหิตทั่วร่างกายปูดพองราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง กระบี่ยาวในมือส่งเสียงเอียดอาดคล้ายกับแผ่รังสีอันคมกล้าปกคลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้า แล้วตัดผ่านอากาศเป็นทางยาวมุ่งหน้าเข้ามาทางหลงเฉินอย่างรวดเร็ว
หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง ยิงฮวาในตอนนี้คล้ายกับคนบ้าผู้หนึ่งไปแล้ว อีกทั้งยังใช้พลังโจมตีออกมาทั้งหมด คงไม่ต้องเอ่ยว่าหลงเฉินจะต้านทานได้กี่กระบวนท่ากัน
หลงเฉินยื่นมือข้างหนึ่งลูบไปบนแหวนมิติ จากนั้นก็หยิบโอสถขึ้นมาสองเม็ด โยนเข้าไปในปากเม็ดหนึ่งแล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว
อีกเม็ดหนึ่งใช้ทาบนตัวกระบี่หนักแล้วใช้พลังแห่งจิตวิญญาณช่วยเบิกฤทธิ์โอสถ ในช่วงที่กำลังกลืนโอสถลงไปจนถึงท้องนั้น ยิงฮวาก็เห็นชัดเจนเต็มสองแววตาว่าหลงเฉินกำลังรักษาอาการบาดเจ็บด้วยโอสถรักษา
ทว่าเม็ดที่สองกลับปกปิดเอาไว้ก่อนที่จะถูกซึมซับเข้าไปยังคมของกระบี่หนักอย่างไร้ซุ่มเสียง ยิงฮวาจึงแทบจะไม่พบเห็นความเคลื่อนไหวในครั้งที่สองของหลงเฉิน
สายตาของหลงเฉินสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่สามารถตัดผ่าภูเขาไปได้ทั้งลูกของยิงฮวา เขาจึงระเบิดเสียงคำรามออกมาจนกึกก้องกังวานพร้อมทั้งยื่นกระบี่หนักในมือออกไปสุดแขน
กระบี่ยาวทอประกายสว่างวาบขึ้นมาราวกับยิงฮวาสามารถสะบัดร่างของหลงเฉินให้กระเด็นออกไปไกลนับสิบเส้นทางได้ กระนั้นกระบี่หนักในมือของหลงเฉินที่มีความยาวถึงเจ็ดเซียะก็ประจวบเหมาะที่จะแทงสวนกลับออกไป ยิงฮวาจึงตื่นตะลึงไปชั่วครู่หนึ่ง ไม่ทราบว่าจะใช้กระบวนท่าที่มีอยู่นับไม่ถ้วนอันใดออกมาดี
“ตูม”
อาวุธมีคมทั้งสองปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ไอพลังสีแดงเข้มกลุ่มหนึ่งฟุ้งกระจายไปทั่วทุกสารทิศในทันที เข้าปกคลุมทั่วบริเวณโดยรอบนับสิบช่วงตัวจนดูดกลืนร่างทั้งสองไปอย่างไม่อาจพบเจอได้
“อา”
ยิงฮวาถูกไอพลังสีแดงเข้มซึมซาบเข้าสู่ร่างกายจนร้องเสียงหลงออกมาในทันที เขาสังเกตเห็นว่าที่ผิวหนังเกิดความเจ็บปวดขึ้นมาราวกับถูกแนบด้วยเหล็กกล้าที่กำลังร้อนอยู่
ไม่เพียงแต่เท่านั้นไอพลังสีแดงเข้มนั้นยังแทรกผ่านเข้าไปยังระบบไหลเวียนของเส้นโลหิตภายในร่างกาย ต่อให้เขากลั้นหายใจเอาไว้ก่อนก็ไม่มีประโยชน์อันใด
ไอพลังสีแดงเข้มนี้มีคุณสมบัติเน่าเปื่อยที่น่ากลัวอย่างถึงที่สุด บัดนี้ผิวหนังบนตัวของเขาเริ่มพุพองขึ้นมาหลายส่วนแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะลุกลามได้รวดเร็วจนเริ่มเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นสาบโชยออกมาแล้ว
“เจ้าใช้พิษ?” ยิงฮวาสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
หลงเฉินเอ่ยวาจาออกไปอย่างเย็นชา ทว่าร่างกายของเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก โอสถพิษเม็ดนั้นเกิดจากการหลอมหญ้าหัวใจเน่าเปื่อยไปด้วย พลังทำลายจึงแข็งแกร่งอย่างยิ่งซึ่งแม้แต่ตัวของเขาเองก็ใช่ว่าจะต้านทานเอาไว้ได้
ถึงแม้ว่าจะมีได้กินโอสถขจัดพิษไปก่อนหน้าแล้ว ทว่าก็ไม่อาจขจัดพิษที่เข้มข้นเช่นนี้ไปได้จนหมดสิ้น คงจะส่งผลกระทบต่อร่างกายอยู่บ้าง ขณะนี้ตลอดทั่วร่างของหลงเฉินก็มีสีแดงก่ำขึ้นมาคล้ายกับกุ้งที่ถูกต้มจนสุกอย่างไรอย่างนั้น
ทว่ายังดีกว่ายิงฮวาอยู่ขั้นหนึ่งก็คือเมื่อใช้โอสถขจัดพิษไปแล้วไม่จำเป็นจะต้องพะวงว่าพิษนั้นจะลุกลามเข้าไปถึงหัวใจ อันเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดของโอสถพิษหัวใจเน่าเปื่อยเม็ดนั้น
นี่เป็นโอสถพิษเม็ดแรกที่เขาได้หลอมขึ้นมา อีกทั้งยังเป็นการลงมือที่โหดเหี้ยมที่สุดที่เขาเคยกระทำมา เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้จึงไม่อาจปฏิเสธที่ใช้วิธีการอันเหี้ยมหาญเช่นนี้ได้เพราะยิงฮวานั้นแข็งแกร่งจนเกินไป
“เจ้าเดรัจฉานน้อย เจ้าหาที่ตาย”
ยิงฮวาปะทุเพลิงโทสะออกมาเสียยกใหญ่ ขณะที่กำลังจะใช้พลังทั้งหมดเข้าสังหารหลงเฉิน ทันใดนั้นใบหน้าเหยเกก็ได้เปลี่ยนสภาพไปอย่างรวดเร็ว เมื่อยิงฮวาได้ไหลเวียนพลังลมปราณที่เป็นพิษจนเพิ่มระดับความเร็วในการไหลเวียนและมุ่งหน้าเข้าสู่หัวใจในที่สุด
ยิงฮวาตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดลอดออกจากร่าง ถ้าหากพิษที่เข้มข้นอย่างร้ายกาจเช่นนี้ลุกลามเข้าสู่หัวใจไปได้ ต่อให้เขาเป็นถึงยอดฝีมือพลังขอบเขตเปลี่ยนเส้นเอ็นก็อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งลมหายใจเข้าออก เมื่อคิดขึ้นมาได้เช่นนั้นเขาก็ได้ลูบไปที่แหวนมิติแล้วนำโอสถเม็ดหนึ่งออกมาแล้วรีบกลืนลงไปในทันที
เมื่อหลงเฉินเห็นโอสถเม็ดนั้น ภายในจิตใจก็เกิดความรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาขุมหนึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่ายิงฮวาจะมีโอสถเช่นนี้อยู่อีกเม็ดหนึ่ง
แสงประกายที่สาดออกมา พร้อมกับกลิ่นหอมยั่วยวน หลงเฉินก็ทราบได้ทันทีว่าโอสถเม็ดนั้นคือ——โอสถคางคกหิมะ
คางคกหิมะเป็นสัตว์มายาชนิดหนึ่งที่มีความลี้ลับเป็นอย่างยิ่ง มันต่างจากสัตว์มายาตัวอื่นๆ ตรงที่มีแกนผลึกที่บรรจุโอสถอยู่ภายในอันเป็นแหล่งพลังทั้งหมดที่มันมีอยู่นั่นเอง
คางคกหิมะเป็นสัตว์พิษชนิดหนึ่ง หากอยู่ในช่วงโตเต็มวัยอันเป็นสัตว์มายาระดับสอง มันจะสามารถพ่นหมอกพิษออกมาเข้าปกคลุมไปทั่วระยะหนึ่งร้อยคืบได้ภายในพริบตา
หลังจากถูกหมอกพิษเข้าปกคลุม เหล่าสัตว์มายาที่ได้ต้องพิษจวบจนพฤกษาชาติก็ยังต้องตายและโรยราไม่อย่างน่าอเนจอนาถ เพราะว่าพิษของมันนั้นรุนแรงอย่างถึงที่สุด แม้แต่ตัวมันเองก็ยากที่จะทนทานพิษของตัวเองได้ จนต้องใช้โอสถภายในตัวคอยช่วยขจัดพิษให้แทน
คางคกหิมะสามารถเป็นทั้งพิษและขจัดพิษได้ด้วยตัวของมันเอง ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่พบได้ส่วนน้อยในเหล่าสัตว์มายา หากใช้โอสถภายในตัวของมันหลอมจนกลายเป็นโอสถคางคกหิมะ ผลลัพธ์ก็คือการขจัดฤทธิ์จากพิษได้นับร้อยชนิด
ด้วยเหตุนี้โอสถคางคกหิมะจึงเป็นโอสถหายากและล้ำค่าเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะมีสรรพคุณขจัดพิษได้นับร้อย แต่ก็สามารถขจัดได้เพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่การมีชีวิตรอดมาได้นั่นก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว
“หลงเฉิน เจ้าทำให้ข้าต้องสูญเสียโอสถล้ำค่าที่เก็บไว้มากว่าครึ่งค่อนชีวิต เอาชีวิตของเจ้ามาแลกกับมันเสียเถิด”
ยิงฮวาตะโกนออกมาด้วยใบหน้าเหยเกและบูดเบี้ยว เขาได้เก็บซ่อนโอสถเม็ดนั้นตั้งแต่ช่วงที่ยังเยาว์วัยอยู่ทว่ากลับต้องมาถูกใช้กับหลงเฉินที่มีพลังเพียงแค่ขั้นก่อรวมเท่านั้น ยิ่งทำให้เขาเกิดโลหิตสูบฉีดขึ้นหน้าอย่างไม่อาจอดกลั้นเอาไว้ได้อีกแล้ว
โอสถคางคกหิมะสามารถระงับการแล่นของพิษเข้าสู่หัวใจได้ชั่วคราว หลงเฉินจึงเกิดอาการตกใจขึ้นมาอย่างมาก สายตามองไปเห็นร่างของยิงฮวาที่กำลังปะทุพลังมหาศาลออกมา พลันก็ได้ไหลเวียนพลังหนุนทั้งสิบสองอย่างบ้าคลั่งด้วยเช่นกัน จากนั้นกระบี่หนักก็ได้ลอยระบำท่ามกลางอากาศสู่เบื้องหน้าของยิงฮวาอย่างรวดเร็ว
“ตูม”
“ตูม”
“ตูม”
การปะทะเกิดขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง เสียงระเบิดจากพลังช่างหนักหนาประดุจคลื่นมหาสมุทรในคืนที่มีฝนฟ้าคะนอง บริเวณโดยรอบแหลกลานกลายเป็นจุล ผุยผงลอยฟุ้งคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ
การโจมตีเข้ามาอย่างเต็มแรงของยิงฮวาทำให้หลงเฉินเกิดอาการชาด้านไปทั้งแขน มุมปากมีโลหิตหลั่งไหลออกมาเป็นสาย อวัยวะภายในได้รับความเสียหายจากการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
หลงเฉินกัดฟันกรอดอย่างอดทนอดกลั้น เขารอคอยให้โอสถคางคกหิมะไม่อาจกดฤทธิ์ของพิษเอาไว้ได้ แล้วยิงฮวาก็จะหลับใหลไปตลอดกาล
“ปัง”
พวกเขาปะทะเข้าหากันอีกครั้งหนึ่ง หลงเฉินถูกซัดจนลอยกระเด็นออกไป โลหิตกลบปากจนอรกอักกระอ่วนไปหมด บนใบหน้าของยิงฮวาไม่ได้ยังเกิดความยินดีแต่อย่างใด ในทางกลับกันกลับแฝงเอาไว้ด้วยความหวาดกลัวอยู่ขุมหนึ่ง
“เหอะเหอะ ในที่สุดก็เจอแล้ว? ข้าหลอมโอสถพิษขึ้นมาเอง คนอย่างเจ้าจะสามารถขจัดมันออกไปได้อย่างง่ายดายเลยหรืออย่างไรกัน?” หลงเฉินปาดโลหิตที่มุมปากออกแล้วส่งยิ้มให้ยิงฮวา ในที่สุดช่วงเวลาที่เขารอคอยก็มาถึงเสียที
โอสถคางคกหิมะสามารถขจัดพิษได้นับร้อยนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ผลลัพธ์ของมันนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่าง ยิ่งนั้นก็ไม่มีผิดเพี้ยน ทว่ามีไว้เพื่อจัดการกับพิษจากเหล่าสิ่งมีชีวิตเท่านั้น โอสถพิษของหลงเฉินนั้นหลอมขึ้นมาจากหญ้าหัวใจเน่าเปื่อยที่มีผลทำให้ฤทธิ์ของโอสถคางคกหิมะถูกลดทอนไปเป็นจำนวนมากด้วยเช่นกัน
ยิงฮวาสะท้อนรังสังหารผ่านดวงตาคู่คมอย่างรุนแรง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง พลันยกกระบี่ยาวชี้ขึ้นฟ้าจนเกิดบรรยากาศคลุ้มคลั่งสายหนึ่งหมุนวนไปตามความยาวของกระบี่จนกลายเป็นพลังอันหนาวเหน็บแตกระแหงไปทั่วทั้งแปดด้าน
“ต่อให้เป็นเช่นนี้ เจ้าก็ต้องตายอยู่ดี”
คมกระบี่ได้ตัดผ่านอากาศมาครั้งหนึ่งจนเกิดเป็นพลังผ่าแฝกอันน่ากลัว เสียงแตกร้าวรานดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน รังสีสังหารอันมากมายนับไม่ถ้วนถูกฟาดฟันมาที่หลงเฉินอย่างรวดเร็ว
“ท่าฟันทลายความหักเห”
.
.
.
.
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
