Chapter 1900: กวาดล้างปิศาจ (II)
การโจมตีแรกของเจ้าชายปิศาจนั้นราบรื่นจนหนามสีดำห่างจาก จางเทีย ไม่กี่เมตรแต่ จางเทีย ไม่ได้ปล่อยเกราะพลังฉีออกมา มันไม่ต่างอะไรจากการหาที่ตายเลย
หนามในมือของเจ้าชายปิศาจไม่ใช่หนามธรรมดาแต่เป็นชุดอมตะขั้นดินซึ่งก็คือทองลับ แม้ว่าหนามนั้นจะดูธรรมดาแต่มันก็สามารถแทงทะลุเกราะอมตะอื่นได้ง่ายๆนี่ไม่ต้องพูดถึงร่างกายมนุษย์เลย นอกจากนี้หนามยังมีพลังอื่นอยู่อีก มันสามารถทำให้คู่ต่อสู้อ่อนแอลงด้วยการดูดซับพลังฉี, เลือดและพลังงานมายังตัวของตัวเองได้
เมื่อเป็นเช่นนั้นถ้าอีกฝ่ายบาดเจ็บ เจ้าชายปิศาจก็จะแข็งแกร่งขึ้น ผลก็คือคู่ต่อสู้นั้นก็จะอ่อนแอลง
นี่อธิบายได้ว่าทำไมเจ้าชายปิศาจถึงได้แข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่ฆ่า เยกูยู และ ฉีไท่ ไป มันไม่จำเป็นต้องพักรึหายใจเลย เอาจริงๆแล้วมันอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด
หนามนั้นเล็งมาที่คอของ จางเทีย ตอนที่หนามเข้าใกล้ตัว จางเทีย เจ้าชายปิศาจก็ได้เห็นรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้าของ จางเทีย
ถ้าเจ้าชายปิศาจสู้กับ จางเทีย ในคุกอมตะ มันไม่มีทางรู้สึกดีใจกับการตอบโต้ที่ช้าของ จางเทีย ได้เลย มันไม่อาจจะย่นระยะห่างระหว่างมันกับ จางเทีย ได้ง่ายดายและไม่อาจเข้าต่อสู้ระยะประชิดกับ จางเทีย ได้ เจ้าชายปิศาจไม่รู้ถึงความน่ากลัวที่แท้จริงของ จางเทีย เลยแม้แต่น้อย
พวกที่โดน จางเทีย ฆ่าไปในคุกอมตะนั้นไม่มีทางบอกเจ้าชายปิศาจถึงแรงกายที่น่ากลัวของ จางเทีย ได้ เขาเหมือนกับภูเขาไฟที่ปะทุขึ้นมาตอนไหนก็ได้ สิ่งเดียวที่กันตัวเองไม่ให้จมกับลาวาได้คืออยู่ห่างจากภูเขาไฟนี้เอาไว้แทนที่จะพุ่งเข้ามาหาแบบนี้ นี่ไม่ต้องพูดถึงการเข้าใกล้ปากป่องและมองลงไปที่ด้านล่างเลย
เจ้าชายปิศาจไม่นานก็รู้ถึงเรื่องนี้ ตอนที่มันรู้ตัวมันก็สายเกินเสียแล้ว….
ตอนที่มันสู้กับคนแข็งแกร่งแบบ จางเทีย ความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวก็จะนำไปสู่ความตาย มันไม่มีโอกาสอื่นที่จะเลือกตัดสินใจใหม่ได้
การโจมตีของเจ้าชายปิศาจไม่ได้เล็งมาที่คอของ จางเทีย แต่เป็นหัวใจของเขา ตอนที่มันโจมตีคอของ จางเทีย มันก็ได้แทงเข้าใส่หัวใจของ จางเทีย ด้วยหนามอีกอันจากอีกทิศทาง
ตอนที่เห็นหนามพุ่งเข้ามาที่คอ จางเทีย เอียงหัวเล็กน้อยและหลบมัน ในเวลาเดียวกันนั้นเขาก็ได้ต่อยออกไป
หมัดเหล็กของ จางเทีย ไม่ได้เล็งไปที่คอของเจ้าชายปิศาจแต่เป็นแขนของมันซึ่งเล็งมาที่หัวใจของ จางเทีย ด้วยหนามอีกอัน
จางเทีย ไม่ได้ปล่อยเกราะพลังฉีออกมาเพราะเขาต้องการลดระยะห่างระหว่างเขากับมันให้น้อยที่สุด
แรงของหมัดรวมกับแรงพุ่งเข้ามาของปิศาจสามารถทำให้หมัดของเขาทรงพลังและรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
เกราะพลังฉีที่แขนของปิศาจค่อนข้างเปราะบาง
จางเทีย คิดเรื่องนี้ไว้นานแล้ว เขาแค่ต้องรอให้ปิศาจปีกเข้ามาหาหมัดของเขาเอง….
ตอนที่ จางเทีย ได้ต่อยออกไป ปิศาจก็ได้เปลี่ยนสีหน้าไปทันที ในเวลาสั้นๆนั้นมันไม่อาจจะหยุดตัวเองได้ ดังนั้นมันจึงได้แต่กัดฟันแน่นแล้วแทงหนามเข้าใส่หัวใจของ จางเทีย
ตอนนั้นเจ้าชายปิศาจถึงกับรู้สึกว่าการตอบโต้ของ จางเทีย ประมาทเกินไป มันต้องการที่จะแทงหัวใจของ จางเทีย แต่อีกฝ่ายกลับต้องการที่จะโจมตีที่แขนของมัน ไม่ว่ายังไงก็ตามมันก็ไม่ได้บาดเจ็บมากกว่า จางเทีย อยู่แล้ว ถ้า จางเทีย ต่อยเข้าที่หัวมัน มันอาจจะป้องกันการโจมตีของ จางเทีย ด้วยวิธีฉุกเฉิน สำหรับแขนนั้น…
ตอนที่หนามเกือบเข้าถึงหัวใจของ จางเทีย จางเทีย ก็ได้ลดแขนอีกข้างลงแล้วจับหนามเอาไว้ราวกับคีบปูที่หนีบเข้าตัวยุง ผลก็คือเจ้าชายปิศาจไม่อาจจะแทงหนามเข้ามาได้อีกแต่หมัดของ จางเทีย นั้นได้ต่อยเข้าที่เกราะตรงส่วนแขนของมันไปแล้ว
ปัง***** เสียงดังก้องไปทั่วสนามรบ
ไม่ต้องเดา เกราะพลังฉีชั้นนอกนั้นแตกออก ก่อนที่เจ้าชายปิศาจจะได้ดึงมือกลับ จางเทีย นั้นได้จับข้อมือของมันเอาไว้แล้ว
ปิศาจปีกตะลึง หลังจากนั้นมันก็ได้ปล่อยหนามไปแล้วหมุนข้อมือเพื่อจับไปยังข้อมือของ จางเทีย เอาไว้
มันคือวิธีตอบโต้ที่เจ้าชายปิศาจใช้ในการต่อสู้ระยะประชิด ไม่ว่าจะมีลูกไม้รึทักษะไหนที่ จางเทีย จะใช้ต่อไป งั้นเจ้าชายปิศาจก็ไม่เสียเปรียบ พวกคนแข็งแกร่งมักจะตอบโต้กันด้วยวิธีนี้
แต่ปิศาจปีกไม่รู้เลยว่าการตอบโต้ของมันนั้นคือความผิดพลาดอันร้ายแรงที่มันได้ทำขึ้นมา
สำหรับนายพลสูงสุดคนอื่นแล้ว การตอบโต้แบบนี้ถือว่าถูกต้องแต่สำหรับ จางเทีย แล้วมันคือการวิ่งเข้าหาความตาย
ตอนที่ปิศาจได้จับข้อมือของเขาเอาไว้ มันก็ได้ปล่อยเกราะพลังฉีของตัวเองออกมาอย่างบ้าคลั่ง มันต้องการส่งพลังฉีของตัวเองผ่านเข้าตัว จางเทีย ผ่านทางข้อมือ อย่างน้อยมันก็ยับยั้งพลังฉีที่ จางเทีย ส่งเข้าหาตัวมันได้
แต่น่าทึ่ง ตอนที่มันส่งพลังฉีเข้าหาตัว จางเทีย มันพบว่าพลังฉีของมันถูกกันไว้โดยผิวของ จางเทีย ราวกับว่ามีแผ่นเหล็กห่อตัวเขาเอาไว้ซึ่งยากที่พลังฉีของมันจะฝ่าเข้าไปได้
‘นี่มันบ้าอะไรกัน ! ’
เจ้าชายปิศาจเกือบร้องออกมา ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ จางเทีย ไม่ได้ปล่อยเกราะพลังฉีออกมาเลย เขาไม่ได้ส่งพลังฉีเข้ามาในตัวเจ้าชายปิศาจด้วย
จักรพรรดิมังกรไม่รู้จักทักษะง่ายๆได้ยังไง ?
‘เป็นไปไม่ได้….’
“ เด็กดี…” – จางเทีย พูดพร้อมกับยิ้มให้กับเจ้าชายปิศาจ
เจ้าชายปิศาจไม่รู้ว่า จางเทีย จะใช้ลูกไม้ไหน เมื่อ จางเทีย ไม่ได้ใช้วิธีทั่วไป มันก็ไม่มีทางปราณีต่อ จางเทีย เจ้าชายปิศาจใช้หนามแทงเข้าที่ตาของ จางเทีย ด้วยมืออีกข้างหลังจากที่โจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จ…
ตอนนั้นนายพลมนุษย์หลายคนรู้สึกว่าใจแทบหลุดจากคอ แม้แต่จักรพรรดิพลังก็ยังกังวลเรื่อง จางเทีย
เมื่อเจ้าชายปิศาจฆ่า เยกูยู และ ฉีไท่ ไปได้ พลังและการตอบโต้ของมันก็ถือว่าดีที่สุดในหมู่นายพลสูงสุด แม้แต่จักรพรรดิพลังก็ไม่รู้ว่าทำไม จางเทีย ถึงยอมตกอยู่ในอันตรายแบบนี้
ตอนนั้นในที่สุด จางเทีย ก็ขยับ
เขาดึงมือของเจ้าชายปิศาจเข้าหาตัว เพราะการเปลี่ยนตำแหน่งนี้ทำให้ร่างของปิศาจเอียงและทำให้การโจมตีที่สองนั้นพลาดไป
หลังจากนั้นก่อนที่เจ้าชายปิศาจจะได้โจมตีอีก จางเทีย ก็ได้ทำการโจมตีออกไป ในที่สุดเจ้าชายปิศาจก็เข้าใจว่าทำไม จางเทีย ถึงได้จับข้อมือของมันเอาไว้แล้วชมมันว่า ‘เด็กดี ’….
ข้าวน่ะดีแต่การกินมากเกินไปนั้นก็จะทำให้คนตายเพราะระบบการย่อยนั้นไม่อาจจะรับไหว
แท่งเหล็กนั้นทนแรงได้สูงและยากที่จะหักได้แต่เมื่อแรงถูกใช้กับแท่งเหล็กมากกว่าความทนของมัน แท่งเหล็กก็จะหัก แม้แต่สะพานก็ยังหักได้หากเป็นเช่นนั้น
รถที่สามารถขนของได้สองตันแน่นอนว่าก็ต้องพังหากต้องขนของ 100 ตัน
ของทุกอย่างในโลกนี้มีขีดจำกัดของมันเอง มนุษย์กับปิศาจเองก็เช่นกัน
พวกคนจับงูไม่จำเป็นต้องหาตำแหน่งหัวใจของงู พวกเขาแค่จับหางของมันและเขย่ามัน งูจะรู้สึกอ่อนแอและไม่อาจจะขยับได้อีก พวกเขาไม่ต้องใช้แรงอะไรมากนักตอนที่สะบัดตัวงู ถ้าพวกเขาใช้แรงเท่ากันนี้ตีงู พวกเขาอาจจะฆ่ารึทำให้งูบาดเจ็บหนักไม่ได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นงูก็อาจจะกัดเรารึฆ่าเราได้ ทำไมพวกเขาถึงทำให้งูอยู่นิ่งได้หลังจากที่เขย่าตัวมัน ? เพราะตอนที่เขย่าตัวมันนั้น เส้นเอ็น, กระดูกและกล้ามเนื้อของงูไม่อาจจะทนรับการบิดเบี้ยวภายในร่างกายในเวลาอันสั้นได้ งูไม่ได้มีการเคลื่อนที่แบบนั้น เมื่องูไม่อาจจะทำแบบนั้นได้ มันก็บ่งบอกว่าร่างกายของมันไม่อาจจะทนรับการบิดตัวแบบนั้นได้
ตอนที่ผู้แข็งแกร่งนั้นสู้กัน พวกเขามักจะพึ่งแรงของตัวเองซึ่งเป็นการโจมตีที่ตรงไปตรงมาและธรรมดาที่สุด !
แม้แต่คนโง่ก็สู้ด้วยกันด้วยแรง !
คนทั่วไปไม่อาจจะโจมตีออกจากตัวแบบพลังฉีได้
การใช้แรงล้วนๆนี้ใช่ว่าจะมีทักษะต่อสู้มากมายนัก พวกทักษะต่อสู้สามารถทำให้คนตะลึงและยกระดับการโจมตีขึ้นมาได้แต่ถ้าทักษะต่อสู้นั้นไม่อาจจะเพิ่มแรงของคนได้ การโจมตีทั้งหมดก็จะไร้ค่า
แรงนั้นบริสุทธิ์, ธรรมดาและเป็นธรรมชาติเหมือนกับอากาศข้างกายและเงาที่มาพร้อมกับแสง
แรงนั้นใกล้เคียงกับกฎจักรวาล !
กฎจักรวาลนั้นอยู่ภายใต้เท้าและข้างกายผู้คน กฎจักรวาลนั้นอยู่ทุกที่ กฎจักรวาลมีอยู่กับผู้คน
คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังถือว่าเป็นคนธรรมดาที่สุด คนธรรมดาที่สุดก็ถือว่าร้ายกาจที่สุดได้
ทักษะต่อสู้และการโจมต่างๆล้วนแต่เป็นของธรรมดาและเผยธรรมชาติของมันในมือ จางเทีย
เมื่อเขาเข้าใกล้กฎจักรวาล เขาก็สามารถใช้กฎจักรวาลกับแรงของเขาได้ กฎจักรวาลนั้นอยู่ในตัวเขา !
หลังจากที่ดึงเจ้าชายปิศาจเข้าหาตัว จางเทีย ก็ได้กดและบิดตัวมัน ทุกอย่างนั้นยังดูสงบเงียบ
แต่จากการเคลื่อนไหวสองอย่างง่ายๆนี้ จางเทีย ได้ส่งแรงอันมหาศาลของตัวเองเข้าไปในร่างปิศาจผ่านทางข้อมือของมัน เขาได้อาศัยการตอบโต้และการตระหนักของปิศาจเอามาใช้ประโยชน์
มันไม่ใช่การโจมตีแต่เป็นการส่งผ่าน !
การโจมตีทั้งหมดนั้นสามารถสลาย, ขัดรึทำให้อ่อนแอลงได้โดยเกราะพลังฉียกเว้นการส่งต่อแรง
ตอนที่ จางเทีย ได้สร้างแรงขึ้นมา เขาได้ส่งต่อแรงเข้าไปในร่างของเจ้าชายปิศาจพร้อมกันด้วย
มันคือแรงทั้งหมดของเขาบวกกับการระเบิดพลังที่น่ากลัวจากกุ้งหอกซึ่งมากกว่าการระเบิดแรงตอนเดิมหลายร้อยเท่า
เจ้าชายปิศาจมีแรงแบบนั้นรึเปล่า ?
แน่นอนว่าไม่ แม้ว่าจะขึ้นเป็นจักรพรรดิปิศาจก็ตาม
เจ้าชายปิศาจมีการระเบิดแรงที่มากแบบนั้นรึเปล่า?
