Castle of Black Iron - Chapter 1890: สู้กับปราชญ์เลือดดำทั้งสอง
พวกนั้นต่างก็ช็อกกับคำพูดของเธอที่เรียกจักรพรรดิมังกร
สิ่งที่ทำให้ จางเทีย ช็อกที่สุดคือผู้หญิงคนนี้จำเขาได้
จางเทีย จ้องไปที่ใบหน้าของเธอแล้วรู้ว่าเหมือนเคยเห็นเธอมา
“ ข้าจำได้เจ้า…ตอนที่ หยิงซีกุย หัวหน้าของวังสาขาในเมืองมังกรฟ้าได้มารายงานที่ศาลาจักรพรรดิมังกร เจ้าติดตามเขามาด้วย…”
เด็กสาวทั้งดีใจและเศร้า เธอไม่คิดว่า จางเทีย จะจำเธอได้ เธอพยักหน้าพร้อมกับร้องไห้ออกมา – “ ใช่…ข้าไม่คิดว่าท่านจะยังจำข้าได้…ครั้งที่แล้วตอนที่ข้าได้ตามลุงข้าไปรายงานกับท่านในเมืองจักรพรรดิมังกร เพราะตำแหน่งที่ต่ำต้อยของข้า ขาจึงได้แต่รออยู่ด้านนอกตึกสวรรค์ในศาลาจักรพรรดิมังกร ตอนท่านเดินมาส่งลุงข้า ข้าก็ได้โอกาสมองไปที่ท่านจากไกลๆ ข้าถึงกับคิดว่าข้ามองคนผิดไปตะกี้ เมื่อข้ายืนยันแล้วว่าท่านยังดูสง่าดังเดิม ในที่สุดข้าก็กล้าออกมาทักทายท่าน….”
“ หยิงซีกุย เป็นลุงของเจ้ารึ ? “
“ ใช่ ! “
“เขาอยู่ไหน ? “
“ เพื่อป้องกันเมืองมังกรทะเล ลุงข้าได้สู้กับศัตรูจนตัวตายไปพร้อมกับลูกน้องเขา…” – หยิงยู่หง กัดฟันแน่นแล้วพูดต่อ – “ น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจจะแก้แค้นให้กับลุงและลูกน้องเขาได้เพราะเป็นคนอ่อนแอ ดังนั้นข้าจึงได้เข้าร่วมกับวังอมตะเลือดดำและคิดจะหาโอกาสในการแก้แค้นพวกนี้ นายท่าน โปรดลงโทษข้าด้วย…”
“ ข้าไม่คิดว่า หยิงซีกุย จะสู้จนตัวตาย ! “ – จางเทีย ถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้าแล้วนึกถึงภาพของ หยิงซีกุย ในความทรงจำของเขานั้น หยิงซีกุย เป็นคนสง่าซึ่งตอบคำถามเขาได้อย่างยอดเยี่ยม เขาคือหนึ่งในคนสำคัญของวังจักรพรรดิมังกร จางเทีย ไม่คิดว่าคนแบบนี้จะสู้กับศัตรูจนตัวตายเพื่อวังจักรพรรดิมังกร ดังนั้น จางเทีย จึงชื่นชมอีกฝ่ายอย่างมาก
“ เหตุผลหลักว่าทำไมวังจักรพรรดิมังกรถึงได้สูญเสียแบบนี้ก็เพราะข้า เป็นข้าเองที่ไม่ได้รับผิดชอบในฐานะจักรพรรดิมังกรและไม่อาจจะปกป้องวังจักรพรรดิมังกรจากการบุกรุกได้ เจ้าไม่ผิด ลุกขึ้น ข้าจะแก้แค้นให้กับการตายของลุงเจ้า เจ้าจะได้เห็นมันในวันนี้…”
“ ขอบคุณ นายท่าน…”
จนตอนนั้นปราชญ์ทั้งสองและนายพลคนอื่นถึงได้ยืนยันตัวตนของ จางเทีย และเข้าใจว่าเขามาที่นี่ทำไม จางเทีย ไม่ได้มาเพื่อเรียกร้องเงินทองแต่มาเพื่อแก้แค้น
ตอนนั้นนายพลทุกคนของวังอมตะเลือดดำต่างก็ลุกขึ้นยืนพร้อมอาวุธในมือราวกับว่าเผชิญหน้ากับศัตรู
แต่หลังจากที่รู้ถึงตัวตนของ จางเทีย แล้ว ปราชญ์ดาบก็ยังคงวางแผนใช้ลูกไม้อยู่อีก
ปราชญ์ทั้งสองไม่รู้ว่า จางเทีย ที่บอกกันว่าตายไปในคุกอมตะนั้นรอดกลับมาได้ยังไงแต่พวกเขาน่ะรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อยกับการกลายเป็นเป้าหมายแรกของ จางเทีย
‘มันไม่ใช่แค่เราที่บุกเขตใหญ่จักรพรรดิมังกร ทำไมถึงไม่จัดการกับคนอื่นก่อน ? นี่เจ้าคิดบ้าอะไรอยู่ ? แม้ว่าเราจะเป็นโจรแต่ตอนที่เจ้ากลับมา ทำไมเจ้าถึงเลือกจะสู้กับโจร ?’
ปราชญ์ดาบหรี่ตาลง จากนั้นเขาก็มองไปที่ จางเทีย แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา – “ วังจักรพรรดิมังกรโดนศัตรูมากมายหมายปอง มันไม่ใช่แค่วังอมตะเลือดดำที่บุกรุกเข้าเขตใหญ่จักรพรรดิมังกร จักรพรรดิมังกร ถ้าเจ้าต้องการให้ทั้งสองฝั่งเสียหาย เจ้าจะได้เห็นว่าเรานี่แหละที่เป็นฝ่ายได้ผลประโยชน์ คิดถึงจักรพรรดิปิศาจเทียม, วังจักรพรรดิดาวและวังอมตะห้าธาตุดู เจ้าคิดว่าจะสู้กับเราจนตายแล้วส่งผลดีกับพวกนั้นรึไง ? ถ้าเจ้าตกลงที่จะลืมเรื่องนี้ไป เจ้าอาจจะได้โอกาสร่วมมือกับเรา วังอมตะเลือดดำอาจจะช่วยเจ้าในการทวงคืนอาณาเขตต่างๆที่โดนขุมกำลังอื่นยึดไป..”
ถ้าคนอื่นมาเจอกับสถานการณ์ที่ยุ่งยากแบบนี้ที่มีศัตรูมากมายบุกเข้ามาในเขตของตน พวกนั้นอาจจะทำการประนีประนอมแต่ปราชญ์ทั้งสองไม่คิดว่า จางเทีย ไม่ได้คิดจะประนีประนอมกับใครอื่นเลยสักนิดแม้แต่จักรพรรดิดาวรึจักรพรรดิปิศาจ ปราชญ์ทั้งสองเป็นเป้าหมายแรกแต่ไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย
“ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้ามาเอาบางอย่าง ! “ – จางเทีย มองไปยังปราชญ์ทั้งสองอย่างใจเย็น
“ อะไร ?”
“ หัวของพวกเจ้า ! “
“ ตายซะ…”
ตอนที่ จางเทีย พูดคำสุดท้ายออกมา ปราชญ์กระบี่ที่เตรียมพร้อมจะสู้ก็ได้พุ่งเข้าหา จางเทีย พร้อมกับกระบี่แสงรวดเร็วดั่งสายฟ้า
ดูจากพลังและความเร็วแล้ว มันทรงพลังกว่าการโจมตีของเขี้ยวงูกว่าร้อยเท่า
ตอนที่ปราชญ์กระบี่เริ่มโจมตี นายพลคนอื่นๆก็ได้เคลื่อนไหวและสร้างขบวนรบขึ้นมาในเสี้ยววินาที….
ตอนที่กระบี่แสงได้ฟันเข้าใส่ จางเทีย ปราชญ์ดาบก็ได้พุ่งเข้าใส่ จางเทีย พร้อมกับดาบที่ชักออกมา ในพริบตาทั้งห้องก็กลายเป็นสนามรบ
จางเทีย ยังคงแสดงสีหน้าใจเย็น เขาแค่กระทืบพื้น หลังจากนั้นก็มีแสงสีทองปรากฏขึ้นมาใต้เท้าเขา แสงสีทองเริ่มแผ่ไปทั่วพื้นโดยมี จางเทีย เป็นศูนย์กลาง
การโจมตีของปราชญ์ทั้งสองนี้รวดเร็ว นายพลรอบๆเองก็ไม่ได้ช้าแต่การโจมตีและการตอบโต้ของพวกนั้นน่ะไม่มีทางเร็วกว่าแสงได้
กระบี่ของดาบแสงนั้นห่างจากตัว จางเทีย ไม่ถึง 2 ซม.แต่ระยะทางสั้นๆนี้ราวกับมีเหวที่วัดไม่ได้มาคั่นกลาง
กระบี่แสงยังคงขยับเข้าหา จางเทีย แต่อยู่ๆมิติและระยะห่างระหว่าง จางเทีย กับปราชญ์กระบี่นั้นกลับเพิ่มมากขึ้น ทั้งห้องเริ่มขยายขึ้นราวกับฟองตอนที่แสงสีทองแผ่ออกจากเท้าของ จางเทีย ก่อนหน้านี้ปราชญ์กระบี่อยู่ห่างจาก จางเทีย เพียงแค่ 100 ม.แต่ในพริบตาระยะห่างก็กลายเป็น 1,000 ม. แม้ว่ากระบี่แสงที่เขาได้ฟันเข้าใส่ จางเทีย จะยังพุ่งต่อไปแต่ระยะห่างระหว่างปราชญ์กระบี่กับ จางเทีย ตอนนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่กระบี่แสงพุ่งมาได้ 1,000 ม. ระยะห่างระหว่าง จางเทีย กับปราชญ์กระบี่ก็เป็น 10,000 ม. ตอนที่กระบี่แสงพุ่งมาได้ 10,000 ม. ระยะห่างนั้นก็กลายเป็น 100,000 ม…..
มันราวกับรถไฟที่กำลังวิ่งไปทางตรงข้ามกับ จางเทีย แม้ว่ากระบี่นี้จะทรงพลังแต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผลก็คือกระบี่แสงนั้นไม่อาจจะเข้าถึงตัว จางเทีย ได้…
ปราชญ์ดาบเองก็เช่นกัน รวมถึงพวกนายพลคนอื่นๆด้วย
พวกนายพลต่างก็รู้สึกว่าได้หลุดออกมาอยู่ห่าง จางเทีย ราวกับว่าวังแห่งนี้กลายเป็นสถานที่ที่ไม่อาจจะอธิบายได้ ในเวลาเดียวกันพื้นที่ข้างๆพวกเขาก็ขยายต่อไปเรื่อยๆ หลังจากนั้นท้องฟ้าและพื้นดินก็เริ่มหมุนวน ยกเว้นเพียงปราชญ์ทั้งสองแล้ว นายพลคนอื่นต่างก็ตกลงมาจากตึกสูงรึไม่ก็ตกลงไปในน้ำ
ตอนที่โผล่หัวออกมาจากน้ำ พวกนั้นก็พบว่าวังแห่งนี้ได้กลายเป็นทะเลที่มีคลื่นดำลูกใหญ่ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสายฟ้า ตอนนั้นมีคลื่นที่ซัดเข้ามาและทำให้นายพลทุกคนถูกซัดออกไปราวกับสาหร่าย
นายพลบางคนต้องการบินออกมาจากน้ำแต่พวกเขาก็พบว่าร่างกายของตัวเองนั้นหนักและโดนดึงลงไปในทะเล พวกเขายากที่จะลอยขึ้นมาบนผิวน้ำได้ นี่ไม่ต้องพูดถึงการบินออกไปเลย พวกเขาได้แต่ดิ้นรนและกรีดร้องก่อนที่จะจมลงไปในทะเล
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
