Castle of Black Iron - Chapter 1879: ย่างมันฝรั่ง
“ นั่งนี่สิ…” – จางเทีย พูดขึ้นแล้วมองไปรอบๆเพื่อหาหินเหมาะๆ มันมีหินอยู่ทั้งสองด้านซึ่งแต่ละอันสูงกว่า 12ซม.และหนา 1 ม. มันอยู่ข้างกองไฟพอดี จางเทีย ได้ยื่นมือออกมาแล้วปล่อยพลังฉีออกมาตัดหินงอกสองอันทำให้ผิวมันเรียบเพื่อให้ทั้งสองนั่งมันได้
เพราะหินงอกนี้อยู่ขนาบข้างกับ จางเทีย ทั้งสองคนจึงนั่งชิดกับเขาทางซ้ายและขวา ที่นั่งของพวกเธอนั้นสะดวกที่ จางเทีย จะยื่นมือมาโอบพวกเธอเอาไว้ อีกอย่างแล้ว จางเทีย ก็ไม่คิดจะเขยิบให้หลังจากที่หาที่นั่งให้กับทั้งสองคน มันไม่มีที่นั่งอื่นที่เหมาะอีก ดังนั้น หยิงเฟยเฉียง จึงมองอย่างอายๆไปที่ ซูไห่เม่ย ซูไห่เม่ย กัดฟันแล้วไปนั่งขวามือของ จางเทีย เมื่อเห็นแบบนั้น หยิงเฟยเฉียง จึงได้ไปนั่งทางซ้าย ผลก็คือ จางเทีย นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง
หลังจากที่สูดหายใจเข้าลึกๆและได้กลิ่นหอม จางเทีย ก็เริ่มเติมฟืนใส่กองไฟ
เขาได้ทำหลุมเล็กๆขึ้นมาใจกลางกองไฟ จากนั้นเขาก็เอามันฝั่งออกมาแล้วโยนลงไป หลังจากนั้นก็เอาเถ้ากลบมันฝรั่งเอาไว้ ตอนนั้น จางเทีย ก็ยังคงคุยกับทั้งสอง – “ ตอนที่ย่างมันฝรั่ง เจ้าทำไฟกองใหญ่ไม่ได้ เจ้าไม่อาจจะย่างมันบนไฟโดยตรงได้ ไม่งั้นแล้วมันฝรั่งมันจะไหม้ ห้ามเอามันฝรั่งอยู่ห่างไฟเกินไป ไม่งั้นแล้วใจกลางมันจะไม่สุกและไม่มีกลิ่นหอมไม่ว่าเจ้าจะย่างมันนานแค่ไหนก็ตาม วิธีที่ดีที่สุดคือฝังมันไว้ในเถ้าเพื่อให้อุณหภูมิของกองไฟค่อยๆส่งต่อผ่านเถ้า ด้วยวิธีนี้มันจะสุกทั่วแทนที่จะไหม้ ข้าเดาว่าเจ้าอาจจะไม่เคยกินมันฝรั่งย่างเลยตั้งแต่ที่เกิดมา…”
ทั้งสองเครียดเล็กน้อยแต่เมื่อพบว่า จางเทีย แค่ย่างมันฝรั่งแทนที่จะจีบพวกเธอ พวกเธอก็สบายใจขึ้นมา
เอาจริงๆแล้ว จางเทีย พูดถูก ทั้งสองไม่รู้วิธีการย่างมันฝรั่งจริงๆ ในฐานะศิษย์ของนิกายหยินหยาง พวกเธอไม่เคยย่างมันฝรั่งเลยแม้แต่ตอนฝึกเอาตัวรอดตอนยังเด็ก พวกเธอแค่ย่างเนื้อสัตว์แต่ยากที่จะหามันฝรั่งในป่าได้ แม้ว่าจะทำได้แต่ก็ไม่จำเป็นต้องขุดมันขึ้นมาเพราะนั่นจะทำให้มือและหน้าเปื้อนดิน ตอนที่ขึ้นเป็นนายพล พวกเธอให้คนเตรียมอาหารให้พวกเธอเอาไว้เก็บในอุปกรณ์มิติ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องเตรียมมันฝรั่งดิบและย่างมัน
เพราะไม่รู้วิธีการย่างมันฝรั่ง ตอนที่เห็น จางเทีย ที่เป็นจักรพรรดิมังกรได้เขี่ยเถ้าและย่างมันฝรั่งต่อหน้าทั้งสองรวมถึงสอนวิธีการย่างให้ทั้งคู่ ทั้งสองจึงรู้สึกว่ามันประหลาดและแปลก ตอนนั้น จางเทีย ไม่ใช่จักรพรรดิมังกรที่เพิ่งฆ่านายพลสูงสุด เขาเป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดา — หลังจากที่เห็นสีหน้าของทั้งคู่ ชายหนุ่มก็มองไปยังร่างกายของพวกเธอพร้อมกับย่างมันฝรั่งไปด้วย
แต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า จางเทีย ได้เผยท่าทีธรรมชาติของตัวเองออกมาโดยไม่สนความรู้สึกของพวกเธอ
ราชาอินทรีย์นั้นสามารถบินบนท้องฟ้าและว่ายลงไปในทะเลลึกได้ พวกคนที่ทำท่าว่าแข็งแกร่งนั้นไม่ใช่พวกมีพลังที่แท้จริง พวกคนที่ทำท่าต่ำต้อยก็ไม่ใช่ต่ำต้อยจริงๆ จางเทีย น่ะแค่เผยท่าทีปกติของตัวเองออกมา
จางเทีย เป็นชายหนุ่มที่แอบหลงรักครูของตน
ความต่างอย่างเดียวคือ จางเทีย ไม่ได้กล้าพอที่จะมองไปยัง ซูไห่เม่ย และ หยิงเฟยเฉียง ตั้งแต่แรกแต่ครั้งนี้เขาน่ะสามารถชื่นชมมันได้โดยตรง
ทุกคนน่ะคือเด็กน้อยใสซื่อในใจเสมอ !
วัยรุ่นนั้นไม่มีทางหมดไป พวกเขาแค่เดินทางข้ามโลกและรอให้มีคนมาเจอพวกเขาสักวันเพื่อที่พวกเขาจะได้สนุกไปด้วยกัน !
“ เราสองคน….ไม่รู้วิธีย่างมันฝรั่งจริงๆ…” – ซูไห่เม่ย รู้สึกอายขึ้นมานิดๆแต่เธอก็ยอมรับโดยตรง
“ ฮาฮา มันไม่ยากเลยสักนิด เจ้าจะรู้วิธีทำทันทีหลังจากที่ดูข้า ! “ – จางเทีย บอกกับ ซูไห่เม่ย แล้วมองเธอด้วยรอยยิ้ม – “ มันไม่ยากเลยในการย่างมันฝรั่งแต่มันยากในการรับรู้ถึงหลักการชีวิตจากขั้นตอนที่เรียบง่าย มีหลายคนที่ไม่รู้หลักการในชีวิตจากการย่างมันฝรั่งตลอดทั้งชีวิตแต่คนเหล่านั้นอาจจะไม่ครองใจสาวงามได้และอาจจะต้องเป็นโสดตลอดชีวิต ! “
“ เจ้ารู้หลักการใช้ชีวิตจากการย่างมันฝรั่งรึ ? มันเกี่ยวด้วยว่าผู้ชายจะได้ใจผู้หญิงด้วยรึ ? “ – หยิงเฟยเฉียง ถามออกมาแล้วมองไปที่ จางเทีย
“ แน่นอน จริงๆแล้วตอนที่ผู้ชายจีบผู้หญิงนั้น มันก็เหมือนกับการย่างมันฝรั่ง มันมีชายสองแบบที่ไม่อาจได้ความชอบจากผู้หญิง ถ้าผู้หญิงถือว่าเป็นมันฝรั่ง คนแบบแรกคือต้องการย่างมันฝรั่งบนไฟเพื่อทำให้มันสุกและกินทันที คนแบบนั้นน่ะกังวลแต่เรื่องความรักและการหลับนอนด้วย พวกเขาอดทนรอไม่ได้ที่จะนอนกับผู้หญิง 9 วันนิดทั้งๆที่เพิ่งกินข้าวกับเธอวันแรก ในสายตาของผู้หญิงแล้วคนแบบนั้นน่ะเป็นคนมากตัณหา ตราบใดที่เข้าใกล้คนแบบนั้น ผู้หญิงจะโดนเผาเพราะราคะ ดังนั้นผู้หญิงจึงกลัวคนแบบนั้น ข้าพูดถูกรึเปล่า…”
เมื่อได้ยินที่ จางเทีย อธิบายออกมาตรงๆ ซูไห่เม่ย และ หยิงเฟยเฉียง ก็ต่างรู้สึกอายและหน้าแดงขึ้นมา พวกเธอไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาก่อนตั้งแต่ที่เกิดมา หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นพวกเธอจึงรู้สึกแปลกๆราวกับโดนกระตุ้น คำพูดของ จางเทีย นั้นตรงใจพวกเธอ พวกเธอยอมรับว่า จางเทีย พูดถูก
“ แล้วแบบที่สองล่ะ ?” – ซูไห่เม่ย อดไม่ได้ที่จะถาม
“ แบบแรกน่ะเหมือนกับโจร แบบที่สองเหมือนกับนักปราชญ์ พวกเขาต้องการย่างมันฝรั่งแต่เพราะกลัวว่าจะไหม้จึงเอาไว้ห่างกองไฟเกินไป ผลก็คือเมื่อไฟดับ มันฝรั่งก็ยังดิบอยู่และไม่อาจจะกินได้ บางคนอดทนไม่ได้และแย่งมันฝรั่งนั้นไป คนเหล่านี้ก็จะบ่นเรื่องความไม่ยุติธรรมและบอกว่าผู้หญิงน่ะเรื่องมาก พวกเขาจะปรับความเศร้าด้วยการดื่มและดีแต่พูด จากนั้นผู้หญิงทุกคนในโลกก็จะเหมือนกันหมดในสายตาพวกเขา….”
“ เจ้ามีคำอธิบายเกี่ยวกับเจ้ามั้ย ?” – หยิงเฟยกิง ถามพยายามไม่หัวเราะออกมา
“ แน่นอนว่ามี…” – จางเทีย กระพริบตา – “ ข้าน่ะเป็นคนเก่งที่สุดเรื่องไล่ตามผู้หญิง ปกปิดผู้หญิงด้วยเถ้า ข้าไม่อยากย่างบนไฟตรงๆรึโยนมันทิ้ง ข้าเอาเถ้าปิดมันไว้แล้วเอาไว้ใต้ไฟ ข้ากันไม่ให้คนอื่นเห็น เจ้าควรปล่อยมันให้โดนความร้อนและให้ความรู้สึกปลอดภัยรวมถึงให้คิดว่าสนุกกับแสงแดดและให้เติบโต ด้วยวิธีนี้มันก็จะกินได้ พวกคนที่ดีแต่พูดไม่อาจจะหาภรรยาได้ตลอดชีวิตนั้นควรเรียนรู้จากการย่างมันฝรั่ง….”
“ พวกเขาบอกกันว่าเจ้ามาจากต่างโลก ในโลกเจ้า ผู้ชายเข้าใจผู้หญิงแบบเจ้าได้ด้วยการย่างมันฝรั่งรึไง ? เจ้าถึงกับเข้าใจผู้หญิงได้ดีกว่าศิษย์ของสาขาหยาง ถ้ามันเป็นจริง ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะดีใจรึกังวลกับผู้หญิงในต่างโลก…” – ซูไห่เม่ย พูดขึ้นพร้อมกับกัดปากด้วยท่าทีมีเสน่ห์
“ ฮาฮา ไม่ต้องกังวล มันแค่ความกระจ่างของข้า มันมีผู้ชายแบบที่สองในโลกข้ามากกว่าในดินแดนโม่เทียนอีก…”
“ เจ้าย่างมันฝรั่งไปเท่าไหร่แล้วล่ะด้วยวิธีนี้….” – หยิงเฟยเฉียง ถามและแอบมองไปที่ ซูไห่เม่ย
หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มของ จางเทีย ก็หายไป ตอนที่ หยิงเฟยเฉียง รู้สึกลนลานและรู้ว่าเธอไม่ควรถามคำถามนี้ เธอก็ได้ยิน จางเทีย เยาะเย้ยตัวเอง – “ ข้าย่างมันฝรั่งมาเยอะแต่ข้าไม่เคยเอามันมาทั้งหมด บางอันน่ะถึงกับหายไปเอง…”
ซูไห่เม่ย และ หยิงเฟยเฉียง ได้มอง จางเทีย ด้วยท่าทีสับสน ซูไห่เม่ย นั้นดูซับซ้อน ตาของ หยิงเฟยเฉียง ดูสงสาร คำตอบของ จางเทีย นั้นคลุมเครือ ในฐานะผู้หญิงแล้ว หยิงเฟยเฉียง คิดถึงสถานการณ์หนึ่งทันที — มันฝรั่งที่สุกแล้วคงตกไปเป็นของคนอื่น ใบไม้จากมันฝรั่งนั้นคงอุดมสมบูรณ์…..
จางเทีย ไม่เห็นสีหน้าของทั้งคู่ เขาแค่ไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อ จากนั้นเขาก็โบกมือแล้วทำการเอามันฝรั่งออกมาจากเถ้า ในขณะเดียวกันเขาก็เปลี่ยนเรื่องไปยังทั้งสองคน – “ โอ้ ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้าจะขึ้นเป็นนายพลลมในเวลาไม่กี่ปี ยินดีด้วย หลังจากที่แยกกับพวกเจ้าที่เมืองมังกรฟ้าแล้ว แม้ว่าข้าจะให้วังจักรพรรดิมังกรหาที่อยู่พวกเจ้าและต้องการช่วยพวกเจ้าแต่ข้าก็ไม่พบพวกเจ้าอีกต่อไป นิกายหยินยางกับ ยู่หลาน และ รู่ซิน เป็นยังไงบ้าง ? “
หลังจากที่ได้ยินคำถามนั้น ทั้งสองก็ตาแดงกล่ำขึ้นมา….
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
