Castle of Black Iron - Chapter 1878: ในถ้ำภูเขา
จางเทีย มองเปลวไฟอย่างสนใจและหรี่ตามองรับรู้ถึงความอบอุ่นจากเปลวไฟ
ในฐานะคนที่ไม่เคยเห็นเปลวไฟที่สว่างไสวแบบนี้ในคุกอมตะกว่า 80 ปีแล้ว เขาพอใจกับความอบอุ่นจากเปลวไฟ
เขาได้ยินเสียงที่มุมถ้ำ มันคือเสียงตอนที่ผู้หญิงเปลี่ยนเสื้อผ้า จางเทีย ไม่ได้ยินเสียงนี้มานานแล้ว มันมากกว่า 80 ปีตอนที่เขาอยู่ในคุกอมตะ ถ้านับช่วงเวลาที่เขาอยู่ในดินแดนโม่เทียนด้วยแล้ว จางเทีย ไม่ได้ยินเสียงแบบนี้มากกว่า 90 ปีในระยะทางสั้นๆ
ตอนที่อยู่ในไทเซีย จางเทีย มักจะได้ยินเสียงแบบนี้ มันคือช่วงก่อนจะไปนอนกับภรรยาของเขา ตอนนั้นเขาชินกับการนอนอยู่บนเตียงและฟังเสียงเปลี่ยนชุดของภรรยาที่จะมาสร้างความสุขให้กับเขา บางทีมันเป็นนิสัยแปลกๆกับการที่เขาเติบโตมาจากคนรากหญ้ารึมาจากการอยู่เพียงลำพังของ จางเทีย ก่อนหน้านี้ เรื่องในห้องนอนนี้ยังไงก็ควรปกปิดจากคนนอก
เสียงนี้ได้ปลุกความทรงจำและความต้องการในใจของ จางเทีย เมื่อได้ยินเสียงนี้ที่มุมถ้ำและมองไปที่เปลวไฟ จางเทีย ก็นึกถึงใบหน้าที่คุ้นเคย
ภาพของ ลินดา
‘พวกเธอยังอยู่ดีรึเปล่าตั้งแต่ที่ข้ามายังดินแดนโม่เทียนมาหลายปี ? พ่อ, แม่, พี่, พี่สะใภ้, เชิงเล่ย, ไชนิ กับ ไชเซีย จะเป็นยังไง ? ผ่านมาหลายปีพวกนั้นคงโตขึ้นมากแล้ว…สถานการณ์เขตปฏิบัติการตะวันตกของไทเซียจะเป็นยังไง โอลิน่า และคนอื่นๆที่พา อเล็กซานเดอร์, อังเดร, แมตเวย์ กลับไปที่ป่าน้ำแข็งหิมะกับทวีปตะวันตก พวกนั้นจะเป็นยังไง…สงครามในโลกนั้นจะเป็นยังไง….’
ความคิดของเขาโลดแล่นไปมาเหมือนกับเปลวไฟและเขาก็นั่งนิ่งไม่พูดอะไรในความมืดมิด
ตอนที่เขานึกถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ จางเทีย ก็ช็อกไป มันมากกว่า 20 ปีแล้วตั้งแต่ที่เริ่มสงคราม จางเทีย ได้ขึ้นเป็นอัศวินปราชญ์ในดินแดนโม่เทียนจากคนธรรมดาในเมืองแบล็คฮ็อต นอกจากตัวเขาเองแล้ว ครอบครัวและคนของเขากับสภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปด้วย มีแค่สงครามระหว่างมนุษย์กับปิศาจที่ยังคงดำเนินต่อไปในดินแดนโม่เทียนดังเช่นแต่ก่อน บางทีมันอาจจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานจนกว่าทั้งจักรวาลจะถูกทำลาย
ตอนที่เขาได้ยินเสียงเท้าเดินเข้ามา จางเทีย ก็หันกลับและเห็น ซูไห่เม่ย และ หยิงเฟยเฉียง ได้เดินออกมาจากมุมถ้ำ
ทั้งสองได้กลับไปหน้าตาดังเดิมและใส่ชุดเขียวกับม่วง นอกจากผมที่มัดไว้แล้วทั้งสองได้ใส่ไข่มุกและเครื่องประดับ ผลก็คือทั้งสองดูต่างจากก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองก็พากันแต่งหน้าของตน
ไม่มีผู้หญิงที่น่าเกลียดในดินแดนโม่เทียน พวกที่เข้าร่วมนิกายหยินหยางต่างก็เป็นคนสวยไร้คนเปรียบในดินแดนโม่เทียน ทั้งสองคนเกิดมางดงามอยู่แล้ว หลังจากที่แต่งตัวนั้นก็ทำให้พวกเธองดงามขึ้นไปอีก
เมื่อเห็นสองสาว ตาของ จางเทีย เป็นประกายขึ้นมาทันทีแล้วมองไปยังรูปร่างของพวกเธอโดยเฉพาะที่ก้นกับขาของพวกเธอ ทั้งสองนั้นต่างก็เป็นคนที่สวย ซูไห่เม่ย และ หยิงเฟยเฉียง นั้นดูคล้าย จียู่หลาน แต่พวกเธอน่ะเหมือนกับน้ำผึ้งสุกงอม ผิวหนังของพวกเธอนั้นดูมีน้ำมีนวลจนราวกับว่าใช้มือหยิกจะมีน้ำไหลออกมา
ที่น่าทึ่งกว่านั้นพวกเธอน่ะมีหน้าอกที่ใหญ่ ซูไห่เม่ย สูงกว่า หยิงเฟยเฉียง 3 ซม. อีกอย่างแล้วหน้าอกของเธอก็ใหญ่กว่าของ หยิงเฟยเฉียง ในทางกลับกันแล้ว หยิงเฟยเฉียง ก็มีหน้าอกที่ขาวและใหญ่ซึ่งใหญ่เกือบถึงรักแร้ของเธอ
พูดถึงความเป็นผู้ใหญ่แล้ว พวกเธอดูโตว่า ไป่ซูเซียน และ หยานเฟยกิง
หน้าตาของ ไป่ซูเซียน นั้นดูสูงส่ง หยานเฟยกิง นั้นคือราชินีน้ำแข็ง ถ้าไม่ทำลายยอดภูเขาน้ำแข็ง จางเทีย คงไม่รู้ว่าไฟใต้ภูเขานั้นร้อนแรงเพียงใด ในทางกลับกันแล้ว ซูไห่เม่ย และ หยิงเฟยเฉียง ไม่ใช่ภูเขาน้ำแข็งรึคนที่ดูสูงส่ง พวกเธอมีเอกลักษณ์ของตัวเองภายใต้ใบหน้าที่งดงาม จางเทีย รู้สึกถึงมันแต่เขาไม่อาจเห็นมันได้ ดูจากจุดนี้แล้วพวกเธอน่ะเหมือนกับ ลินดา
ภายใต้สายตาของ จางเทีย ทั้งสองพากันหน้าแดงขึ้นมาทันที หลังจากที่มองหน้ากันแล้วพวกเธอต่างก็โค้งให้ด้วยความสุภาพและพูดขึ้น – “ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตเราไว้อีกครั้ง หัวหน้าวัง…”
เมื่อรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของ จางเทีย แน่นอนว่าจะเรียกเขาเหมือนกับที่เรียก ดอนเดอร์ ไม่ได้ มันคงหยาบคายหาเรียกแค่ชื่อ ดังนั้นทั้งสองจึงเรียกเขาว่าหัวหน้าวัง —- เพราะ จางเทีย ยังถือว่าเป็นจักรพรรดิมังกร มันเหมาะที่จะเรียกเขาว่าหัวหน้าวัง
หลังจากที่ได้เห็นสายตาชื่นชมจากทั้งสอง จางเทีย ก็พยักหน้าแล้วตอบกลับ – “ อืม ตามสบาย มานี่สิ มานั่งคุยรอบกองไฟกันสักหน่อย …..”
ทั้งสองได้ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาด้วยตาที่เป็นประกาย พวกเธอไม่กล้าจะมองเข้าไปในตาของ จางเทีย การลงมือกับ ซีดาน นั้นทำให้พวกเธอกลัว
เมื่อเห็นท่าทีของทั้งสอง จางเทีย ก็ยิ้มอกมาแทนที่จะอธิบาย ก่อนที่จะได้สูตราชาอินทรีย์มา เขาไม่รู้ว่าเมื่อเข้าใจทักษะและระดับของสูตรราชาอินทรีย์ในระดับหนึ่งนั้น มันไม่ใช่แค่เกี่ยวข้องกับความพยายามและความทุกข์ของคน ระดับสูงสุดของทักษะนั้นไม่อาจจะตัดสินได้จากความพยายามแต่จากจิตวิญญาณของคน ยิ่งทักษะก้าวหน้าแค่ไหน มันยิ่งเกี่ยวข้องกับจิตใจและจิตวิญญาณของผู้บ่มเพาะ ยิ่งจิตใจและจิตวิญญาณระดับสูงแค่ไหน คนนั้นก็ยิ่งประสบความสำเร็จในการบ่มเพาะเท่านั้น
หลังจากที่อยู่ในคุกอมตะ จางเทีย ก็เข้าใจ
ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงคนรากหญ้า เขาไม่ใช่คนตรงไปตรงมา ในทางกลับกันแล้ว จางเทีย น่ะเป็นคนระวังอยู่เสมอ หลังจากที่ได้สูตรราชาอินทรีย์มา จางเทีย ก็มักปกปิดความลับและระวังตัวอยู่เสมอ
แต่เพราะนิสัยและคำสอนในชีวิตที่เขาได้สร้างติดตัวมานาน จางเทีย จึงไม่เชี่ยวชาญทักษะของสูตรราชาอินทรีย์ตลอดหลายสิบปีแรกในคุกอมตะแม้ว่าจะเป็นอัศวินปราชญ์ ในขณะเดียวกันเขาก็มีปัญหาเมื่อใช้ดินแดนปราชญ์ เพราะช่องโหว่บางอย่างจึงทำให้ดินแดนของเขาไม่อยู่ในสถานะที่สมบูรณ์
จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ จางเทีย ได้เจอกับผู้อาวุโสอีกครั้งพร้อมกับอาการบาดเจ็บ เขาถึงได้คิดถึงปัญหาหลังจากที่ได้ยินคำชี้แนะของผู้อาวุโส – “ คิดดูว่าเจ้าใช้ชีวิตมายังไงตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากที่ได้สูตรราชาอินทรีย์มา เจ้าทำอะไรไปบ้าง ? ถ้าราชาอินทรีย์ไม่กล้าเผยสีหน้าและอารมณ์ของตัวเอง มันไม่ต่างอะไรจากนกกระจอก ถ้าเจ้าไม่อาจจะรู้สึกได้ถึงจิตใจและจิตวิญญาณอันสูงส่งของราชาอินทรีย์ เจ้าจะบินสูงและขึ้นไปถึงระดับสูงของสูตราชาอินทรีย์รวมถึงการเชี่ยวชาญแก่นของทักษะเหล่านั้นได้ยังไง ? “
จางเทีย เข้าใจทันที จากนั้นในที่สุดเขาก็เขาก็เข้าสู่ระดับสูงสุดของสูตรราชาอินทรีย์
จางเทีย เข้าใจว่าเขาเป็นอัศวินปราชญ์ไม่ใช่ปราชญ์ เขาเป็นคนที่มีพลังงานซึ่งไม่ได้แตะต้องผู้หญิงคนไหนในดินแดนโม่เทียนมากว่า 90 ปี เขาไม่จำเป็นต้องปกปิดท่าทีของตัวเองเมื่อเห็นสองสาว
แน่นอนว่าเขาไม่กล้าทำแบบนี้ถ้าเป็นแต่ก่อนแต่ตอนนี้ จางเทีย ไม่ได้ปิดบังความคิดที่แท้จริงของตัวเองอีกต่อไปเหมือนกับเขาไม่อาจปกปิดความลับที่เขาบ่มเพาะสูตรชั้นจักรพรรดิ….
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
