Holistic Fantasy - บทที่ 34: คิดถึงเธอเสมอและรักเธอ!

ต้องการตามหาแกรนดีนี่หรือไม่?

คำตอบไม่ชัดเจนเหรอ?

แกรนดีนี่อาจเป็นมังกร แต่เธอคือคนที่เลี้ยงดูเวนดี้ เธอเป็นเหมือนแม่ของเวนดี้ และเธอมีตำแหน่งสูงสุดในใจยกเว้นโนอาห์

โนอาห์ช่วยเวนดี้เมื่ออยู่ในช่วงเวลาที่เธอลำบากที่สุด เขาจึงดำรงตำแหน่งที่สำคัญมากในใจเธอเช่นกัน จนถึงขนาดที่เวนดี้แทบจะทิ้งตัวเขาไม่ได้เลย

แต่ถ้ามีคนถามเวนดี้ว่าเธอต้องการหาแกรนดีนี่หรือไม่ คำตอบก็ต้องใช่ไม่ใช่เหรอ?

ในขณะเดียวกัน เวนดี้ก็ไม่อยากแยกทางกับโนอาห์

แม้จะผ่านไปเพียง 3 วัน แต่สำหรับเวนดี้ โนอาห์ได้กลายเป็นคนสำคัญสำหรับเธอไปแล้ว ถ้าเธอเลือกได้ เวนดี้จะไม่ทิ้งโนอาห์ไว้แน่นอน ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่อยู่ข้างโนอาห์ตลอดในช่วง 3 วันที่ผ่านมา

“หนู… หนูอยากไปหาแกรนดีนี่…”

ร่างกายที่เล็กกระทัดรัดของเวนดี้เริ่มสั่นในอ้อมแขนของโนอาห์แม้เสียงของเธอก็จะเริ่มสั่นคลอน เธอกำลังประสบกับอารมณ์แปรปรวนอย่างมากในขณะนี้

“แต่… แต่… หนูไม่อยากทิ้งโนอาห์โอนี่ซัง…”

“มันเป็นเพียงการจากลาชั่วคราว ฉันจะไม่หายไปเหมือนแกรนดีนี่ ถ้าเวนดี้ต้องการพบฉัน คุณก็สามารถทำได้ง่ายมาก”

โนอาห์รู้สึกถึงความวุ่นวายในตัวเธอ จึงลูบหลังเธอขณะปลอบโยนและถอนหายใจ

“ฉันเป็นจอมเวทของแฟรี่เทล ในขณะนี้ฉันยังไม่สามารถเดินทางอย่างอิสระ ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถร่วมเดินทางไปทั่วโลกเพื่อตามหาแกรนดีนี่ได้ ฉันวางแผนที่จะพาคุณกลับไปที่แฟรี่เทลและดูว่าคนในกิลด์สามารถช่วยได้หรือไม่ แต่เนื่องจาก เจราลกำลังวางแผนที่จะไปทั่วโลกเพื่อหยุดการเปิดใช้งานของ [อนิม่า] และเวนดี้ต้องหาแกรนดีนี่ วัตถุประสงค์ของคุณทั้งสองคือสองด้านของเหรียญเดียวกัน “

โนอาห์เหลือบมองเจราลที่นิ่งเงียบก่อนจะยิ้ม

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมไม่ให้เจราลพาคุณไปหาแกรนดีนี่ล่ะ หรือคุณไม่ชอบวิธีนี้”

“….”

เวนดี้ฝังใบหน้าเล็กๆ ของเธอไว้ในอกโดยไม่พูดอะไร แต่เมื่อเห็นว่าร่างกายยังสั่นอยู่ เธอจึงยังไม่สงบลง

“แบบนี้ดีแล้วเหรอ?”

เจราลพูดด้วยความเป็นห่วง

“สิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้อง แต่ถ้าเราพบ [อนิม่า] ระหว่างการเดินทาง เวนดี้จะเข้าไปพัวพันกับสถานการณ์ที่อันตราย บอกตามตรงว่าฉันไม่เห็นด้วยกับความคิดของคุณจริงๆ”

“ฉันเชื่อว่าคุณสามารถดูแลเวนดี้ได้!”

โนอาห์จ้องตรงไปที่เจราล และเขาไม่ได้ขยับสายตาไปสักนิ้วขณะพูด

“คุณสัญญาได้ไหมว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะปกป้องเวนดี้ให้ปลอดภัย”

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่ลึกล้ำของโนอาห์ เจราลรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่ก่อตัวขึ้นในตัวเขา และเขาก็พยักหน้าอย่างมั่นใจ

“ฉันให้คำมั่นสัญญาว่าเวนดี้จะปลอดภัยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!”

โนอาห์ยิ้มและปล่อยเวนดี้ เขาไม่เห็นว่าตอนนี้เธอแสดงสีหน้าอย่างไรตั้งแต่เธอก้มศีรษะลง แต่เขาลูบหัวเธอ

“ฉันจะไม่บังคับคุณถ้าคุณไม่เต็มใจ คุณสามารถตามฉันกลับไปที่แฟรี่เทลก็ได้ ฉันจะช่วยคุณค้นหาแกรนดีนี่อย่างแน่นอน!”

เวนดี้กัดริมฝีปากของเธอขณะที่เธอลังเลต่อไป

พูดตามตรง เวนดี้ไม่ต้องการทิ้งโนอาห์และเธอถูกล่อลวงกับข้อเสนอของโนอาห์

แต่เวนดี้ถามตัวเอง

นี่มันดีจริงเหรอ?

เวนดี้เชื่อว่าถ้าเธอขอโนอาห์จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตามหาแกรนดีนี่

เป็นเพราะความเชื่อนี้และความมุ่งมั่นของเธอที่มีต่อเขา เวนดี้จึงไม่ต้องการสร้างปัญหาให้โนอาห์อีกต่อไป

เวนดี้เงยหน้าขึ้นมองโนอาห์ที่กำลังยิ้มตอบกลับมาอย่างอบอุ่น จากนั้นเธอก็มองไปที่เจราลที่อยู่ข้างๆ เขาก่อนจะจ้องมองไปที่ตราสัญลักษณ์แฟรี่เทลที่ด้านหลังฝ่ามือของโนอาห์

เวนดี้เอื้อมมือของโนอาห์ที่มีตราสัญลักษณ์กิลด์ออกมา เธอตรวจสอบมันก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“โนอาห์โอนี่ซัง เราจะเจอกันอีกไหม?”

เวนดี้มีความไม่เต็มใจและการแก้ปัญหาบางอย่างในขณะเดียวกับที่เธอพูดเรื่องนี้ โนอาห์ยิ้มเมื่อสังเกตเห็นพวกเขา

“แฟรี่เทลเป็นกิลด์อันดับหนึ่งในอาณาจักรฟีโอเร่ ฉันเชื่อว่าหลังจากนี้ ชื่อของแฟรี่เทลจะกระจายไปทั่วทุกมุมของทวีปนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักถนนที่นำไปสู่แฟรี่เทล!”

โนอาห์ลูบไล้แก้มที่นุ่มนวลและเรียบเนียนของเวนดี้ในขณะที่ใช้น้ำเสียงที่อบอุ่นอย่างสุดจะพรรณนา

“ถ้าคิดถึงฉัน มาหาฉันที่แฟรี่เทล!”

เวนดี้หัวเราะในที่สุด ร่าเริงอย่างน่าประหลาดใจ

“หนูจะจำคุณตลอดไป โนอาห์โอนี่ซัง หนูเชื่อว่าแกรนดีนี่จะชอบคุณเช่นกัน คุณเป็นคนที่หนูชอบมากที่สุด!”

เวนดี้กระโดดเข้าไปกอดโนอาห์อีกครั้งและกอดเขาแน่นเช่นเคย

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ ความแข็งแกร่งของเธอยังขาดความเศร้าจากเมื่อก่อนและรู้สึกโหยหามันเป็นพิเศษ

โนอาห์จับร่างเล็กกระทัดรัดของเวนดี้โดยเงยศีรษะขึ้นและบอกเจราลอย่างเคร่งขรึม

“ฉันจะทิ้งเวนดี้ไว้ในความดูแลของคุณ”

เจราลพยักหน้า ดวงตาของเขาสอดคล้องกับท่าทางร่างกายของเขาอย่างตรงไปตรงมา

“ฉันจะทำให้ดีที่สุด!”

….

พระอาทิตย์ส่องแสงลงมาที่ป่า เสียงของสัตว์ร้ายส่งเสียงหอนเพิ่มความรู้สึกอันตรายให้กับอากาศร้อนของป่า

โนอาห์รีบวิ่งเข้าไปในป่าด้วยความรีบเร่งซึ่งทำให้เขาดูเหมือนเสือชีตาห์ขณะเคลื่อนที่ในแนวล่าสัตว์ ความเร็วของเขาต่อผู้สังเกตการณ์โดยเฉลี่ยเป็นเพียงร่างเงา ไม่น่าแปลกใจเลยที่ความว่องไวที่เขาแสดงออกมาในขณะที่หลบต้นไม้ที่ขวางทาง

แม้จะอยู่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ โนอาห์ยังคงปรับประสาทสัมผัสให้เข้ากับสภาพแวดล้อม ฟังเสียงรอบข้างอย่างใกล้ชิด ระวังอย่าให้ลมหรือการเคลื่อนไหวของหญ้าเล็ดลอดออกไป

ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านที่ไปล่าสัตว์ในป่า พวกเขาบอกว่าเห็นมิร่า เอลฟ์แมน และลิซานน่าส่งเสียงดังขณะเดินผ่านบริเวณนี้ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังมองหาบางอย่าง

พี่น้องสตราอุสอาจจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในบริเวณนี้

โนอาห์อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งภายใต้ลมหายใจของเขา

โนอาห์สันนิษฐานว่าพี่น้องสตราอุสคงเคยได้ยินเกี่ยวกับวิธีที่เขาเคลียร์ภารกิจภายใน 3 วันนี้และจากไปหลังจากยอมแพ้

ใครจะคิดว่าพวกเขาจะอยู่ในป่าแห่งนี้ ดูจากรูปลักษณ์แล้ว พวกเขาไม่ยอมแพ้ในการพยายามขโมยงานนี้ไปจากโนอาห์

ไม่ต้องสงสัยเลย พี่น้องสตราอุสเข้าไปในป่าเมื่อ 3 วันก่อนและไม่เคยออกมาเลย

ไม่เช่นนั้นพี่น้องจะได้รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านได้ออกประกาศแจ้งว่าชาวบ้านสามารถไปล่าสัตว์ในป่าได้ตามปกติ

“พี่น้องพวกนี้ดื้อรั้นเกินไปจริงๆ”

เขาบ่นออกมา แต่ความเร็วของเขาไม่ได้ช้าลงเลยสักนิด

แม้ว่าพี่น้องสตราอุสจะยังคงเร่ร่อนไปที่ไหนสักแห่งในป่าแห่งนี้ โนอาห์ก็ไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องมาตามหาพวกเขา เขาก็มีเหตุผลน้อยกว่าที่จะรีบดำเนินการนี้

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง โนอาห์มีความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้

“พวกเขาคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายหรอกมั้ง?”

ป่านี้ไม่มีสัตว์วิเศษใด ๆ ดังนั้นจึงไม่ควรเป็นอันตราย

แต่เขาปฏิเสธความเป็นไปได้ไม่ได้เช่นกัน

จะเป็นอย่างไรหากแม้มีโอกาสเพียงเล็กน้อย แต่สัตว์อสูรที่บุกรุกเข้ามาซึ่งไม่อ่อนแอและบังเอิญพี่น้องสตราอุสไม่สามารถรับมือได้?

โนอาห์ตรวจพบพลังเวทย์มนตร์ที่แข็งแกร่งซึ่งออกมาจากมิร่าแต่เอลฟ์แมนและลิซานน่าไม่ได้แสดงตัวบ่งชี้ดังกล่าว เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังไม่ได้เริ่มเรียนเวทมนตร์เลย

ในอัตรานี้ เขาไม่สามารถรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุใดๆ

จุดที่สำคัญที่สุดคือโนอาห์เชื่อในสัญชาตญาณของเขา

“รอก่อน เมื่อฉันพบพวกคุณ พวกคุณทุกคนจะต้องโดนลงโทษแน่!”

เมื่อคิดได้ โนอาห์ก็เพิ่มความเร็วของเขาอีก

“กรรรรรร—-!”

ในขณะนั้นเอง เสียงคำรามดังมาจากที่ไหนสักแห่งที่อยู่ไม่ไกล

“เสียงนี้…”

โนอาห์หยุดและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“อย่าบอกนะว่าพวกเขาโชคร้ายขนาดนั้น?”

โนอาห์ยืดตัวขึ้นและพุ่งไปยังทิศทางที่เสียงนั้นมาจาก