ตอนที่ 517: ระบบการป้องกันระหว่างดวงดาว
แน่นอนลู่หยวนรู้สึกว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือยานรบลำใหม่สามารถรองรับผู้คนได้มากขึ้น จำนวนผู้สามารถอยู่อาศัยบนยานรบลำใหม่ถือได้ว่าเกินความคาดหมาย
แม้กับประชากร 5 ล้านคนในปัจจุบัน โดยใช้ยานแม่ในตอนนี้เป็นเกณฑ์ โครงสร้างขนาดใหญ่ที่พวกเขามีจะสามารถรองรับผู้คนได้อย่างแน่นอน เนื่องจากมันสามารถรองรับผู้คนได้นับพันล้านคน แม้แต่พื้นที่ขนาดเท่าเมืองในยานก็ยังสามารถรองรับประชากรในประเทศจีนก่อนจะเกิดวันสิ้นโลกได้
อย่างไรก็ตามจากอัตราการเติบโตของมนุษย์พวกเขาคงต้องใช้เวลาอีกสองสามร้อยปีในการอาศัยอยู่ในยานอวกาศจนเต็มพื้นที่
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาในห้องปฏิบัติการลับของยานแม่ Glassian พวกเขาไม่เคยหยุดการโคลนนิ่งมนุษย์ พวกเขาลดอัตราการโคลนนิ่งมนุษย์ลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้น 2 ล้านคนใน 10 ปี และมีประชากรรวมทั้งหมด 8 ล้านคน
เหตุผลสำหรับเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่สามารถโคลนนิ่งมนุษย์ได้มากขึ้นหรือเพื่อป้องกันการถูกเปิดโปง แต่เป็นเพราะพวกเขาขาดพี่เลี้ยงเด็กและครูที่จะดูแลโคลนนิ่ง
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่ได้เข้าไปในไฮเปอร์สลีป พวกเขามีไม่ถึง 500,000 คน ส่วนใหญ่พวกเขาเป็นนักวิจัย และมีเพียงประมาณ 30,000 คนเท่านั้นที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กมืออาชีพ โคลนนิ่งไม่ใช่ผลิตภัณฑ์และยังไม่แข็งแรงเท่าโคลนนิ่งของลู่หยวนที่สามารถอยู่รอดได้ด้วยตัวเองหลังจากที่หยุดรับสารอาหารจากแหล่งภายนอก
โคลนนิ่งแรกเกิดค่อนข้างอ่อนแอ อย่างไรก็ตามมีความแตกต่างไม่มากนักระหว่างโคลนนิ่งและมนุษย์ธรรมดา ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือโคลนนิ่งนั้นแข็งแรงกว่าเล็กน้อย พี่เลี้ยงเด็กมืออาชีพจำเป็นต้องให้อาหารโคลนนิ่งและเริ่มฝึกการขับถ่ายในห้องน้ำ
หลังจากนั้นครึ่งปีพวกเขาก็จะเริ่มแสดงอาการผิดธรรมดาของการพัฒนาความสามารถในการเดินและพูดคุย ในช่วงเวลานี้โคลนนิ่งไม่ต้องได้รับการดูแลอีกต่อไป
โคลนนิ่งไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่โลกเสมือนจริง ต้องอยู่และเรียนที่บ้านสวัสดิการ เหตุผลที่พวกเขาไม่สามารถจะอยู่ในโลกเสมือนจริงได้เป็นเพราะความสามารถในการรับรู้ของพวกเขา – ความสามารถในการแยกแยะระหว่างความจริงและเสมือนจริงยังไม่พัฒนา หากพวกเขาอยู่ในสภาพแวดล้อมเสมือนจริงเป็นระยะเวลานาน พวกเขาจะสับสนได้ง่ายระหว่างโลกแห่งความจริงและโลกเสมือนจริง
ผู้ใหญ่หลายคนก็ประสบกับสิ่งนี้เช่นกัน นับประสาอะไรกับเด็ก ๆ ทุกครั้งที่พวกเขาออกจากโลกเสมือนจริงพวกเขาจะรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง โลกแห่งความจริงเป็นเพียงสถานที่สำหรับตอบสนองความต้องการทางกายภาพของพวกเขา พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในโลกเสมือนจริงที่ซึ่งพวกเขาจะทำงาน อยู่อาศัยและเล่น
ที่จริงแล้วผู้คนที่อาศัยอยู่ในโลกเสมือนจริงกำลังสับสน โลกแห่งความจริงคืออะไร? โลกเสมือนจริงคืออะไร? ขอบเขตของมันเริ่มไม่ชัดเจน
นี่คือความคืบหน้าตามธรรมชาติของสิ่งต่าง ๆ หลังจากที่ผู้คนอยู่ในโลกเสมือนจริงเป็นเวลานาน มันเป็นผลข้างเคียงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่างไรก็ตามลู่หยวนยังไม่มีวิธีแก้ไขเลย ความช่วยเหลือที่ดีที่สุดของนักวิจัยคือสติปัญญาของพวกเขา ตราบใดที่งานของพวกเขาไม่ได้รับผลกระทบ พวกเขาก็สามารถทำงานได้ทุกที่
…
ไม่ว่ายานรบลำใหม่จะแข็งแกร่งหรือทันสมัยแค่ไหน มันก็จะไร้ประโยชน์ เพราะมนุษย์สามารถอยู่ในยานแม่ของ Glassian ลำเดิมได้เพื่อทำการตรวจสอบทางเทคนิคในโลกเสมือนจริง
บริเวณที่มืดมิดเป็นพื้นที่ว่างเปล่า มันไม่มีทรัพยากรเลย ต่อให้เทพีแห่งโชคอยู่ข้างพวกเขา และพวกเขาพยายามหาดาวเคราะห์น้อย มันยังเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะสร้างยานอวกาศขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักอย่างน้อยร้อยตัน
พวกเขาสามารถทำงานในยานอวกาศต่อไปได้เมื่อมีดาวเคราะห์น้อยให้ขุดอยู่ใกล้ ๆ ดาวเคราะห์น้อยหนึ่งหรือสองดวงไม่สามารถตอบสนองความต้องการทรัพยากรสำหรับสิ่งที่มีขนาดใหญ่เช่นนั้น ดังนั้นโครงการสร้างยานรบลำใหม่จะเริ่มได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาไปถึงดาวบาร์นาร์ดแล้ว
พวกเขาจะต้องบินนานกว่า 10 ปี
อย่างไรก็ตามเนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของมนุษย์ เทคโนโลยีในยานอวกาศน่าจะเป็นเทคโนโลยีที่ล้าสมัยแล้วหลังจากผ่านไป 10 ปี มันเป็นโชคชะตาที่สามารถมองเห็นยานอวกาศได้บนพิมพ์เขียวของมันเท่านั้น สามารถชื่นชมมันได้แค่ในโลกเสมือนจริง
…
หลังจากเยี่ยมชมยานอวกาศ จากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายถัดไปโดยใช้อากาศยาน พื้นที่ด้านนอกได้กลายเป็นพื้นที่ทดสอบสำหรับกองกำลังทางทหารของมนุษย์ นอกจากยานอวกาศและโรงงานแล้วยังมีระบบป้องกันมากมายที่มีรูปร่างแปลกประหลาดลอยอยู่ในอวกาศ
"มันเป็นหนึ่งในส่วนประกอบของระบบป้องกันทั้งหมดของดาวเทียมติดอาวุธที่ออกแบบโดยศูนย์วิจัยอาวุธเทียนตุน (Tiandun) มันมีน้ำหนักประมาณ 300 ล้านตัน ระบบการป้องกันของมันประกอบด้วยเตาหลอมฟิวชั่นขนาดใหญ่ 10 ชุด ปืนใหญ่รังสีแกมมา 1 กระบอก และปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้ายิงเร็ว 12 กระบอก สำหรับชุดที่สมบูรณ์จะมีชิ้นส่วนเหล่านั้น 18,000 ชุด ครอบคลุมทั่วทั้งดาวเคราะห์"
ศูนย์วิจัยอาวุธเทียนตุนเป็นหนึ่งในศูนย์วิจัยที่ใหญ่ที่สุดที่เชี่ยวชาญในการออกแบบอาวุธระหว่างดวงดาว ประมาณสองในสามของอาวุธระหว่างดวงดาวที่นี่ได้รับการออกแบบโดยพวกเขา หัวหน้าของศูนย์วิจัยอธิบายในรายละเอียด เนื่องจากลู่หยวนและผู้บริหารระดับสูงเข้ามาเยี่ยมชมเพื่อตรวจสอบการป้องกันทางอวกาศ
ลู่หยวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินตัวเลข "300 ล้านตัน และมีมากกว่า 10,000 ชุด มีทรัพยากรเพียงพอต่อความต้องการรึ?"
“นี่…” หัวหน้าของสถานออกแบบรู้สึกอึดอัดใจและตอบว่า“ มันถูกออกแบบโดยคนหนุ่ม ๆ เราจะแก้ไขมันในเร็ว ๆ นี้”
"คุณสามารถคิดสร้างสรรค์ได้ แต่คุณต้องคิดถึงความเป็นจริงในเวลาเดียวกันด้วย โลกแห่งความจริงนั้นแตกต่างจากโลกเสมือนจริง ทรัพยากรมีจำกัด" ลู่หยวนพูดอย่างจริงจัง
"นายกเทศมนตรี คุณพูดถูก ฉันเองก็คิดเช่นกัน อาวุธที่ออกแบบโดยเครื่องจักรและศูนย์การออกแบบทางทหารมีความกล้าได้กล้าเสียมากเกินไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ส่วนใหญ่โดยเฉพาะเกี่ยวกับรูปลักษณ์และปริมาณ, ชุดที่สูง 300 เมตรนี่ทำให้ฉันกลัวจริง ๆ ประเด็นคืออะไร ? ผลที่ได้ของมันเทียบไม่ได้กับยานอวกาศหากสงครามเกิดขึ้น เราต้องหยุดการปฏิบัติที่ล่อแหลมเหล่านี้" บีเจี้ยนผิงเห็นด้วย
ผู้จัดการของศูนย์วิจัยขวัญกระเจิงและเปียกโชกไปด้วยเหงื่อขณะที่เขาถูกวิพากษ์วิจารณ์จากผู้บังคับบัญชาสองคน เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดเพื่ออธิบาย
“ก็ยังดี คุณคงนึกไม่ออกว่ายานรบลำแรกที่พวกเขาจะสร้างขึ้นนั้นจะหนักขนาดไหน รุ่นแรกของการออกแบบก็ 