ตอนที่ 510: ก่อนออกเดินทาง
การบินระหว่างดวงดาวเริ่มนับถอยหลัง ไม่นานหลังจากการเก็บซากของสิ่งมีชีวิตระหว่างดวงดาว ภารกิจแรกก็คือการขุดดาวเคราะห์น้อยเพื่อเติมทรัพยากรในยานแม่ก่อนที่จะเริ่มออกเดินทางในที่สุด พวกเขากำหนดเป้าหมายไปที่ดาวเคราะห์น้อยซึ่งอยู่ไม่ไกล มันใหญ่โดยพื้นผิวที่กว้างที่สุดของมันอยู่ที่ 6 กิโลเมตรและแคบที่สุดอย่างน้อย 3 กิโลเมตร มันถูกปกคลุมด้วยหิมะ เมื่อมันอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์จะมีหางอยู่ด้านหลังมัน 100 กิโลเมตร มันน่าทึ่งมาก
โชคดีที่ชั้นน้ำแข็งบนพื้นผิวของมันไม่หนามากจากการตรวจพบเบื้องต้น ชั้นน้ำแข็งนั้นหนาเพียง 10 เมตรพร้อมกับมีเหล็กมากมายอยู่ข้างใต้มัน พร้อมด้วยส่วนประกอบอื่น ๆ ปริมาณน้ำที่มนุษย์ใช้บริโภคไม่ได้เป็นปัญหามากนัก ปัญหาที่ใหญ่กว่าคือการสิ้นเปลืองโลหะ การดำเนินการขุดส่วนใหญ่เป็นการรวบรวมโลหะ และดาวเคราะห์น้อยเช่นนี้ก็เพียงพอที่จะเติมทรัพยากรของพวกเขาทั้งหมด
หุ่นยนต์วิศวกรรมชุดแรก 100 ตัวได้ร่อนลงบนดาวเคราะห์น้อยพร้อมด้วยเครื่องมือและวัสดุทั้งหมด พวกมันจะต้องรับผิดชอบในการเคลียร์น้ำแข็งออกจากพื้นผิวเพื่อสร้างโรงไฟฟ้าที่เรียบง่ายและวางสายเคเบิล นอกจากนั้นจะมีเครื่องจักร 3 ตัวติดตั้งที่ด้านข้างของดาวเคราะห์น้อยเพื่อที่มันจะไม่แกว่งไปมาไกลจากวิถีโคจรดั้งเดิมของมัน งานนั้นใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ในไม่ช้าหุ่นยนต์วิศวกรรมชุดที่สองก็ได้เริ่มดำเนินการนำโรงงานแบบแยกส่วนขนาดใหญ่ซึ่งที่มีรูปร่างเหมือนภาชนะบรรจุของไปสู่อวกาศ มีเปลวไฟพลาสมาพุ่งออกมาทางด้านหลังของหุ่นยนต์ทำให้พวกมันดูเหมือนหิ่งห้อยเมื่อพวกมันร่อนลงบนดาวเคราะห์น้อย
โรงงานแบบแยกส่วนได้ตั้งลงในสถานที่ที่กำหนดและล็อกเข้ากับพื้นผิว โรงงานเริ่มเดินเครื่องได้ภายในระยะเวลาอันสั้น นี่เป็นโรงงานที่ไม่มีคนอยู่ควบคุมพร้อมกับไม่มีแสงสว่างและไม่มีพื้นที่เพิ่มเติมนอกเหนือจากที่จำเป็น พวกมันส่วนใหญ่เป็นรูปทรงกระบอกหรือมีโครงสร้างที่ซับซ้อนของเสาสำหรับอุปกรณ์หลอมโลหะขนาดใหญ่ พื้นที่ทั้งหมดในโรงงานเหล่านี้ถูกใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ ในไม่ช้าอุโมงค์โลหะขนาดมหึมาที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 30 เมตรถูกเปิดใช้งานและเสียงฟังคล้ายกับสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ การเปิดโรงงานมุ่งไปยังพื้นที่ว่างซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป
จากนั้นสนามแม่เหล็กที่น่ากลัวก็ถูกปล่อยออกมาจากอุโมงค์ พื้นผิวของดาวเคราะห์น้อยเริ่มละลายและเมื่อโรงงานดูดดาวเคราะห์น้อยที่ละลายแล้วมันก็ยังขุดลึกเข้าไปในอุโมงค์ สาเหตุที่อุโมงค์สามารถมีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาดใหญ่เช่นนี้ก็เนื่องมาจากความสามารถในการปรับเปลี่ยนได้ของมัน โดยมีท่อโลหะมากกว่า 100 ชั้นอยู่เหนือมัน ด้วยการออกแบบนี้มันสามารถไปไปใต้ดินได้ 5 กิโลเมตรเพื่อไปเอาแร่ธาตุที่อยู่ใต้ชั้นผิว Glassians มีเทคโนโลยีการขุดดาวเคราะห์น้อยที่ก้าวหน้า การเขียนโปรแกรมเสร็จสมบูรณ์และเมื่อมนุษย์ดัดแปลงเทคโนโลยีนี้เพื่อการใช้งานของพวกเขาเอง พวกเขาเข้าใจมันได้อย่างง่ายดายถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ครั้งแรกของพวกเขา
…
ในไม่ช้ามันก็เป็นเดือนเมษายนปี 2020 มันเป็นเวลา 4 ปีนับตั้งแต่มนุษย์เสี่ยงเข้าไปในอวกาศ งานเตรียมการทั้งหมดสำหรับการบินระหว่างดวงดาวของพวกเขาเสร็จสมบูรณ์และเพื่อความปลอดภัยพวกเขายังได้ซ่อมรูทั้งหมดในตัวยานแม่ ยานอวกาศดูดีเหมือนใหม่ โดยชิ้นส่วนส่วนใหญ่ที่เก่าถูกเปลี่ยนใหม่ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมางานวิศวกรรมซ่อมบำรุงมากมายถูกดำเนินการทุกที่โดยมีอุปกรณ์ตรวจจับต่าง ๆ ตรวจเช็คทุกมุมของยานอวกาศเพื่อดูว่ามีอันตรายที่อาจเป็นไปได้ซ่อนอยู่
…
บรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลายในไม่ช้าก็เริ่มตึงเครียด แม้ว่าสื่อจะสนับสนุนข้อความในเชิงบวก เมื่อเวลาผ่านไปทุกคนก็เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย แม้แต่ลู่หยวนก็ยังเป็นกังวล ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นการผจญภัยไปสู่อนาคตที่ไม่รู้จัก บางทีมนุษย์อาจจะเพิ่มขึ้นอีกครั้งหรือบางทีมันอาจจะเป็นจุดจบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเขายังคงเข้าใกล้วันที่จะออกเดินทางทุกวัน เส้นทางได้ถูกกำหนดไว้แล้ว พวกเขาจะมุ่งหน้าสู่ดาวบาร์นาร์ด (Barnard’s Star) ซึ่งอยู่ห่างจากโลก 6 ปีแสง
หนึ่งในเหตุผลที่ดาวนี้ถูกเลือกก็เพราะว่ามันอยู่ใกล้ เนื่องจากเป็นการบินระหว่างดวงดาวครั้งแรกของพวกเขาจึงมีความเสี่ยงหากพวกเขาเลือกดาวที่อยู่ไกลออกไป ในทางกลับกันแสงที่มันปล่อยออกมานั้นอยู่ในระดับต่ำสุด มันเป็นดาวแคระแดง เป็นดาวเก่าที่มีแสงสีแดงมัว ๆ มันเป็นสถานที่หลบซ่อนที่ดีที่สุด
ในความเป็นจริงระยะห่างระหว่างอารยธรรมทั้งสองมีขนาดใหญ่มาก ดังนั้นการค้นหาจึงไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่พวกเขาคิด ไม่ว่าระบบค้นหาหรือคอมพิวเตอร์ทันสมัยมากแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นระยะห่างระหว่างอารยธรรมทั้งสองนั้นอยู่ห่างออกไปหลายปีแสง ระยะทาง 1 ปีแสงจะใช้เวลา 1 ปีในการบิน เช่นเดียวกับ Glassian ที่อยู่ห่างจากโลก 28 ปีแสง มันใช้แสงจากระบบสุริยะ 28 ปีเพื่อมาถึงเรา นี่หมายความว่าวิดีโอของ Glassians ที่มนุษย์เห็นนั้นมีประวัติมาแล้ว 28 ปี
ไม่ถึงห้าปีนับตั้งแต่การกำจัดกองทัพ Glassians ที่ก้าวหน้า ซึ่งหมายความว่ามนุษย์ปลอดภัยตลอด 23 ปีข้างหน้า นั่นคือเว้นแต่ Glassians ได้พัฒนาความสามารถในการค้นหาตำแหน่งของพวกเขาผ่านแสงที่น้อยมาก หรือถ้าพวกเขาพัฒนายานอวกาศที่สามารถเดินทางได้เร็วกว่าความเร็วแสง ไม่ว่าพวกเขาจะซ่อนตัวอย่างไรมนุษย์เป็นเป้าหมายที่ได้รับการยืนยันสำหรับ Glassians หากพวกเขาพัฒนาเทคโนโลยีการตรวจจับขั้นสูง อย่างไรก็ตามมันจะดีกว่ามากถ้า Glassians ได้ประดิษฐ์ยานที่สามารถบินได้เร็วกว่าความเร็วแสง เพราะมันจะทำให้มนุษย์พอจะมีเวลาในการซ่อนตัว แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
โดยปกติแล้วระบบตรวจจับของ Glassian ต้องพึ่งพาแสงจำนวนมาก ยิ่งสถานที่นั้นสลัว ๆ ก็จะลดโอกาสของพวกมันที่จะค้นพบจุดซ่อนตัวของพวกเขา มันคล้ายกับด้านมืดของดาว มันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะพบยานอวกาศที่นั่น อย่างไรก็ตามมนุษย์ไม่สามารถซ่อนตัวได้ตลอดไป มันเป็นสุญญากาศและพวกเขาจะไม่มีที่ใดให้เติมทรัพยากรของพวกเขา พวกเขาอาจมีชีวิตเหมือนหนูในอีกสิบปีข้างหน้า แต่มันจะจำกัดการพัฒนาของมนุษย์ ตลอดหกเดือนที่ผ่านมามนุษย์ให้กำเนิดทารก 240,000 คน โดยมีทารกแรกเกิด 50,000 คนที่เกิดจากการอุ้มท้อง ในขณะที่อีก 190,000 คนที่เหลือเป็นผลผลิตจากห้องทดลอง ด้วยความก้าวหน้าเช่นนี้ประชากรมนุษย์จะทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัวในอีก 10 ปีข้างหน้า และยานอวกาศก็จะแออัดมากยิ่งขึ้น โดยขาดความสามารถในการรองรับการขยายตัวของประชากรที่เพิ่มขึ้น
ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญที่มนุษย์จะต้องหาดาวดวงใหม่เพื่อเป็นที่พักอาศัยชั่วคราว ตามระบบตรวจจับของยานอวกาศมีดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยหินและดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยก๊าซในระบบสุริยะบาร์นาร์ด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของทรัพยากรหรือการพัฒนา ระบบบาร์นาร์ดเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบ สภาพแวดล้อมที่รุนแรงบนดาวนั้นไม่ได้มีผลใด ๆ ต่อมนุษย์ที่เสี่ยงภัยในอวกาศอยู่แล้ว ตราบใดที่พวกเขามีเวลาเพียงพอ ด้วยระดับเทคโนโลยีปัจจุบันของมนุษย์ พวกเขาสามารถสร้างดาวด้วยตัวเองได้อย่างแน่นอน มันเป็นเพียงเรื่องของประสิทธิภาพ
"นายกเทศมนตรี ข่าวดีจากห้องทดลองปฏิสสาร ! " เฉินซินเจี๋ยเลขาฯ ของลู่หยวนเข้ามาในห้องทำงานของเขา
"อ้อ ! " ลู่หยวนรับเอกสารและพลิกดูมัน เขาขมวดคิ้วจากนั้นก็คว่ำลง "อัตราการแปลงพลังงานตอนนี้หนึ่งในสามของล้าน ! " ในความเป็นจริงห้องทดลองปฏิสสารแรกได้ถูกสร้างขึ้นเป็นเวลา 6 เดือนแล้ว เนื่องจากเทคโนโลยีนี้ยังไม่สมบูรณ์และไม่รับประกันความปลอดภัยจึงถูกระงับไป การผลิตอยู่ภายใต้ข้อบังคับความปลอดภัยที่พวกเขามี ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นยานอวกาศ หากเกิดอุบัติเหตุใด ๆ ผลที่ตามมาจะเกินจินตนาการ
"แย่มาก นี่มันอันตรายเกินไป เราไม่สามารถผลิตมันในยานอวกาศได้ เราสามารถใช้มันเพื่อสำรองเท่านั้น" ลู่หยวนพูดกับเฉินซินเจี๋ยว่า "เผยแพร่ประกาศรางวัลเพื่อสนับสนุนให้พวกเขาทำงานหนักขึ้น ! "
"ค่ะ นายกเทศมนตรี!" เฉินซินเจี๋ยออกไปทันที ลู่หยวนเริ่มดูเอกสารอีกครั้ง เขามีความสุข แม้ว่ามันจะเป็นหนึ่งในสามของล้าน การที่สามารถไปถึงอัตราส่วนดังกล่าวได้ การวิจัยเรื่องปฏิสสารโดยทั่วไปถือว่ามีพัฒนาการ 