ตอนที่ 506: รอบรู้
ลู่หยวนหันกลับไปมองซากขนาดมหึมาที่ดูเหมือนภูเขา จากนั้นเขาก็เริ่มใช้ฟองสเปซไทม์ (space–time bubble) และบินจากไป
แน่นอนว่าซากศพไม่ได้ถูกทิ้ง เนื่องจากลู่หยวนไม่ต้องการจะเสียสิ่งมีชีวิตที่ล้ำค่าเช่นนี้ไป คุณค่าของสิ่งมีชีวิตระหว่างดวงดาวไม่เพียงแค่ผลึกพลังงานเท่านั้น เนื่องจากซากของมันไม่ได้มีค่าน้อยไปกว่าผลึกพลังงานสำหรับมนุษย์
ยิ่งไปกว่านั้นซากนี้มีค่ายิ่งกว่าซากที่ผ่านมาที่เขาได้ฆ่าไป ไม่ว่าพลังงานประเภทใดที่ร่างกายของมันปล่อยออกมา มันก็ยังคงมีบทบาทสำคัญต่อมนุษย์ โดยไม่เกี่ยวกับสถานการณ์ แม้กระทั่งเทคโนโลยีของ Glassian ก็ถูกจำกัดเมื่อมันมาถึงอวกาศ เมื่อใดที่มนุษย์ถอดรหัสมันได้ก็หมายความว่าพวกเขาจะเป็นเจ้าของสุดยอดอาวุธ
ในความเป็นจริงพลังงานทั้งหมดจากรังสีแกมมาที่สิ่งมีชีวิตระหว่างดวงดาวปล่อยออกมานั้นไม่รุนแรง และอย่างน้อยยานอวกาศก็ยังสามารถรับมันได้ อย่างไรก็ตามอาวุธทำลายล้างของรังสีแกมมานั้นดีกว่าอาวุธทั้งหมดในยานอวกาศ นี่เป็นเพราะพลังงานที่มันปล่อยออกมาซึ่งมีอานุภาพมาก ภายในเวลาเพียง 15 นาโนวินาทีสัตว์ร้ายระหว่างดวงดาวก็ปล่อยรังสีแกมมาออกมา ซึ่งเปรียบได้กับพลังการทำลายล้างที่รังสีแกมมาปกติสามารถสร้างขึ้นได้ในช่วงระยะเวลาที่นานกว่าอย่างชัดเจน มันเหลือเชื่อมาก
ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นผลมาจากรังสีที่กระจายไปทุกทิศทาง หากมันได้รับการโฟกัสอานุภาพจะรุนแรงขึ้นหลายพันเท่า
ลู่หยวนจะไม่ยอมทิ้งซากของสิ่งมีชีวิตระหว่างดวงดาวนี้อย่างแน่นอน
เหตุผลเดียวที่เขาจากไปก็เพราะว่าเขาตัวคนเดียวและต่อให้เขาพยายามอย่างสุดความสามารถ เขาก็คงทำได้แค่ตัดหนังบางส่วนของมันเท่านั้น มันจะเสียเปล่าและซากก็ลอยไปในอวกาศ ดังนั้นแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์จะทำให้มันโคจรไปอย่างช้า ๆ การเคลื่อนที่และวิถีโคจรของมันสามารถติดตามได้ – ไม่มีทางหนีรอด
ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือรอการทดสอบบินครั้งต่อไป และเมื่อยานอวกาศมาถึงที่นี่มันก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเก็บซากของสิ่งมีชีวิตระหว่างดวงดาว
เขาบินกลับและเร่งความเร็วไปตลอดทาง ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็มาถึงยานอวกาศ และก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณประตูด้านบนห้องนักบินก็เปิดโดยอัตโนมัติ
"ยินดีต้อนรับกลับมา กัปตัน ! " เสียงของระบบปัญญาประดิษฐ์ดังก้องกังวานบนห้องนักบิน
แม้แต่เศษอุกกาบาตที่เข้ามาใกล้พวกเขาก็ไม่สามารถเล็ดลอดการตรวจจับจากระบบตรวจจับของยานอวกาศได้ นับประสาอะไรกับลู่หยวนซึ่งเป็นวัตถุขนาดใหญ่ เขาไม่กังวลกับมันเลย
แม้แต่เศษอุกกาบาตที่เข้ามาใกล้ก็ไม่สามารถหลบซ่อนจากระบบเฝ้าระวังของยานอวกาศได้ ไม่ต้องพูดถึงลู่หยวนที่เป็นวัตถุขนาดใหญ่ ลู่หยวนไม่กังวลอะไรเลย ระบบปัญญาประดิษฐ์ของ Glassian ทำงานได้ดีเสมอ ไม่มีวี่แววของการกบฏเลย
บางทีมันอาจไม่มีความสามารถในการกบฏ
ในช่วงแรกของการออกแบบระบบปัญญาประดิษฐ์ของ Glassian มีข้อจำกัดมากมายถูกใส่ไว้ กฎระเบียบนับไม่ถ้วนถูกใส่ลงในโปรแกรมหลักของมัน และแม้ว่ามันจะฉลาดแต่มันก็ไม่มีความสามารถในการคิดริเริ่มด้วยตัวเอง ซึ่งทำให้การฝ่าฝืนข้อจำกัดที่ได้กำหนดไว้นั้นเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตามการมีอยู่ของระบบปัญญาประดิษฐ์ก็ยังคงเป็นอันตรายที่ซ่อนอยู่
พวกเขาไม่กังวลว่ามันจะต่อต้านพวกเขา ในทางตรงกันข้ามมันไม่เคยกบฏและเมื่อก่อน Glassians ก็ควบคุมมันทั้งหมด เขายังคงจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจนหลังจากการทำลายอุปกรณ์สื่อสารควอนตัมระหว่างดวงดาวซึ่งได้ตัดการสื่อสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่โรงงานออกไป ไม่มีใครรู้ว่า Glassians มีระบบสำรองสำหรับระบบปัญญาประดิษฐ์บนยานอวกาศ และไม่ว่าโอกาสจะน้อยเพียงใดลู่หยวนก็ไม่ต้องการเสี่ยงเพราะมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์
น่าเสียดายที่มันไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะเปลี่ยนระบบปัญญาประดิษฐ์ จนถึงขณะนี้มนุษย์ยังต้องพึ่งพาระบบปัญญาประดิษฐ์ นอกจากนั้นพื้นที่โรงงานทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของมัน และทันทีที่มันถูกเอาออก ทั้งยานอวกาศก็จะสูญเสียจิตวิญญาณของมันและในระดับหนึ่งก็จะเป็นอัมพาต เครื่องยนต์จะไม่ทำงาน แรงฉุดเพื่อต้านแรงโน้มถ่วงจะผิดพลาดไปหมดและแม้แต่ตัวกรองอากาศก็จะทำงานผิดปกติ
แม้ว่ามนุษย์จะสร้างสิ่งทดแทนได้มากมาย แต่ก็ไม่มีใครสามารถสู้กับพลังการคำนวณของระบบปัญญาประดิษฐ์ได้ กลไกและเวลาตอบสนองของระบบปัญญาประดิษฐ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพค่อนข้างน้อย จึงทำให้มีความเสี่ยงที่จะใช้ในระหว่างการบินระหว่างดวงดาว ความแตกต่างอย่างมากก็เพราะจากข้อเท็จจริงที่ว่าระบบปัญญาประดิษฐ์ของ Glassian ไม่ใช่ซอฟต์แวร์ธรรมดา อาจเป็นไปได้ที่จะลดความเสี่ยง มันเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ควอนตัมในยานอวกาศและพวกมันก็เป็นหนึ่งเดียวกัน พวกมันไม่สามารถแยกหรือเลียนแบบได้ในขณะนี้และการยกเลิกระบบปัญญาประดิษฐ์นั้นหมายถึงการเลิกใช้คอมพิวเตอร์ควอนตัม ซึ่งจนถึงทุกวันนี้มนุษย์ไม่สามารถสร้างซูเปอร์คอมพิวเตอร์ควอนตัมในระดับเดียวกันได้
…
เมื่อมองดูรอยเลือดบนร่างกายของเขา ลู่หยวนก็ตัวแข็งทื่อและได้ยินเสียงดังเปรี้ยง เขาถูกปกคลุมด้วยไอรูปกรวยหลังจากการระเบิดคล้ายกับโซนิคบูมที่เกิดขึ้นรอบตัวเขา เกิดลมพัดและวินาทีต่อมามันก็หยุด ตัวของเขาค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากไอนั้น สภาพดูดีเหมือนใหม่
เขาไปที่สวนพฤกษศาสตร์เพื่อเยี่ยมชมต้นไม้ภูมิปัญญา ในขณะที่พื้นที่เพาะปลูกมีความสำคัญความปลอดภัยจึงกวดขันมากขึ้น ไม่เพียงแต่จะมีแถวทหารวิวัฒนาการที่คอยดูแลมัน ทีมนั้นนำโดยผู้อำนวยการสำนักงานอาวุธปืนหลี่ตง โดยที่เขาไม่ต้องพูดแม้กระทั่งแมลงก็ไม่สามารถเข้าไปได้ เมื่อเห็นลู่หยวนมาถึงทางเข้า หลี่ตงออกจากสำนักงานทันทีและคำนับด้วยความเคารพ
"สวัสดีครับ นายกเทศมนตรี!"
บางทีเขาอาจอยู่ในกองกำลังตำรวจมานาน เขาไม่เงอะงะเหมือนที่เขาเคยเป็น ตอนนี้เขาดูเหมือนทหารแล้ว
"สวัสดี ฉันหวังว่าคุณจะปรับตัวได้ดี ! " ลู่หยวนกล่าว
เขารู้จักหลี่ตงค่อนข้างดี ดังนั้นคำทักทายจึงไม่เป็นทางการ อย่างไรก็ตามหลี่ตงไม่ได้พูดอย่างตั้งใจ สิ่งที่แตกต่างจากที่เคยเป็นมา ลู่หยวนเคยเป็นรองหัวหน้าของสำนักงานอาวุธปืน ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถพูดเล่นได้ แต่ตอนนี้มันแตกต่างกัน สถานะของพวกเขาไม่ใกล้เคียงกับที่เคยเป็น ทำให้ไม่สามารถพูดคุยแบบสบาย ๆ เหมือนที่เคยเป็นได้
เขาดูจริงจัง "ฉันไม่คุ้นเคยกับมันในตอนแรก แต่ตอนนี้ฉันปรับตัวได้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของวินัย เราจะไม่ปล่อยให้มีข้อผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้นในการกระทำของเรา"
เมื่อมองไปที่กองกำลังตำรวจมืออาชีพข้างหน้าเขา ลู่หยวนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย มันไม่ง่ายเลยที่จะมีวินัยในมนุษย์วิวัฒนาการ แน่นอนมันเป็นเพราะลู่หยวนอยู่ที่นี่ด้วย พวกเขาไม่ได้มีระเบียบวินัยเมื่อลู่หยวนไม่อยู่
เนื่องจากลู่หยวนไม่ได้แจ้งให้ผู้ใดทราบถึงการมาของเขา ผู้อำนวยการสวนพฤกษศาสตร์และผู้นำคนอื่น ๆ จึงรีบวิ่งไปที่ลู่หยวน
"นายกเทศมนตรี เราไม่รู้ว่าคุณจะมา …" ผู้อำนวยการหน้าซีด เขาไม่ใช่ผู้อำนวยการคนแรกที่พวกเขามี และเขาเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเมื่อไม่นานมานี้ ผู้อำนวยการคนก่อนหน้านี้ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานเจตนาขโมยยาอายุวัฒนะภูมิปัญญาและถูกผู้บริหารเรียกไป ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเห็นเขาเลย
