ตอนที่ 568: ปรับสภาพโลก (1)
คนกลุ่มนั้นรีบกลับไปที่ถ้ำอย่างรวดเร็ว ในหมู่พวกเขามีคนพูดคุยกันและบางคนกำลังสบถ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกลัวสัตว์ร้ายที่น่ากลัวนั้น
เสียงพูดค่อย ๆ เริ่มหายไปและถ้ำก็เงียบลงในวินาทีต่อมา ไม่มีใครพูดอะไรอีก ทุกคนต่างกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัวในขณะที่แรงสั่นสะเทือนจากการเดินของสัตว์มหึมานั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ามันกำลังมุ่งหน้ามายังทิศทางของพวกเขา แรงสั่นสะเทือนที่เหมือนฟ้าร้องได้เขย่าฝุ่นและก้อนกรวดร่วงลงมาจากเพดานถ้ำ
ตะเกียงน้ำมันยังคงลุกในความเงียบ น้ำมันที่ไม่บริสุทธิ์ทำให้ทั่วทั้งถ้ำมีกลิ่นไหม้ของไขมัน
"มันจะไม่ถล่มลงมาใช่ไหม ? " มนุษย์วิวัฒนาการคนหนึ่งจู่ ๆ ก็ถามขึ้นและได้ทำลายบรรยากาศที่เงียบนั้น
"หุบปาก ! " หลิงฉงอันยั้งเสียงของเขาและด่าอย่างกังวล ระยะห่างระหว่างที่นี่กับพื้นผิวบวกลบเต็มที่ก็ 500 เมตร ว่ากันตามเหตุผลต่อให้มีน้ำหนักหลายหมื่นตัน ถ้ำก็น่าจะรับไหว ปัญหาคือในช่วงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมาถ้ำแห่งนี้ได้ถูกขยายออกไปจากเดิมอย่างน้อยสิบเท่า ซึ่งครอบคลุมพื้นที่หลายหมื่นตารางฟุต ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่ามันจะไม่ถล่มลงมาเนื่องจากแรงสั่นสะเทือนนั้น
ใต้โลกที่เป็นน้ำแข็งเป็นเหมือนตู้เย็นธรรมชาติซึ่งเก็บแหล่งอาหารจำนวนมากไว้อย่างเหลือเชื่อ เมื่ออาหารสำรองในถ้ำหมดลง สิ่งที่ต้องทำคือการขุดเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็จะพบรากหญ้าและหัวของพืชที่กินได้จำนวนมาก เมื่อไหร่ที่พวกเขาโชคดีมีบางครั้งที่พวกเขาพบสัตว์กลายพันธุ์หรือแมลงใต้ดินต่าง ๆ ซึ่งถูกแช่แข็งจนตาย ปกติแล้วอย่างหลังนี่จะเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ทว่าในช่วงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมานี้โอกาสที่จะบังเอิญพบสัตว์กลายพันธุ์นั้นมีน้อย
"ฉัน … แค่พูดเท่านั้น ! " เขารู้สึกว่าทุกคนกำลังจ้องมองเขาด้วยความโกรธ มนุษย์วิวัฒนาการนั้นรู้ว่ากลุ่มคนกำลังโกรธ ดังนั้นเขาจึงพูดพึมพำสองสามคำแล้วก็ปิดปากทันที
โชคดีที่การนำลางบอกเหตุร้ายไม่ใช่ความสามารถในการวิวัฒนาการของเขา หลังจากนั้นไม่นานแรงสั่นสะเทือนนั้นก็เริ่มเบาลง เป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าสัตว์มหึมานั้นได้ออกจากบริเวณนั้นแล้ว
กลุ่มคนต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขารออย่างใจจดใจจ่อที่จะกลับไปยังที่พักของพวกเขาที่ยังคงมีความร้อนจากในร่างกายของพวกเขาเหลืออยู่
“สัตว์ขนาดมหึมานี้มันต้องกินอาหารกี่ตันต่อวัน ? มันผ่านมากว่าสี่สิบปีแล้ว ทำไมมันถึงยังมีชีวิตอยู่ ? ” มนุษย์วิวัฒนาการคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย
"คุณคิดว่าทุก ๆ ตารางนิ้วบนแผ่นดินโลกมันเป็นน้ำแข็งหมดรึ ? ใกล้ทางเข้าของภูเขาไฟจะมีผืนป่าอยู่ บริเวณนั้นเต็มไปด้วยสัตว์กลายพันธุ์ ใครจะกล้าไปเดินเตร่แถวนั้น” มนุษย์วิวัฒนาการอีกคนตอบอย่างเหยียดหยัน
ทุกคนรู้เรื่องนี้ มีแม้กระทั่งคนที่เสนอให้ย้ายไปยังพื้นที่นั้น อย่างไรก็ตามหลังจากแต่ละรอบของการถกเถียงและปรึกษาหารือกัน ท้ายที่สุดมันก็ไม่มีข้อสรุปเกิดขึ้น
ประการแรกระยะทางจากที่นี่ไปยังภูเขาไฟเต็มที่ก็ประมาณ 300-400 กิโลเมตร การโยกย้ายนั้นไม่มีงานใดที่ทุกคนสามารถทำให้เสร็จได้ภายในวันเดียว ภายใต้สภาพอากาศที่เย็นจัด ในขณะที่ขาดอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับฤดูหนาวและเสื้อคลุมหนังสัตว์ก็แทบจะไม่สามารถปกปิดร่างกายของผู้คนได้ หลายคนอาจจะแข็งเป็นรูปปั้นก่อนจะไปถึงครึ่งทางแล้ว
ประการที่สองสถานที่ลักษณะนั้นเป็นเหมือนโอเอซิสกลางทะเลทราย มันไม่ยากเลยที่จะสรุปว่าสถานที่เช่นนี้จะเป็นที่ชุมนุมของสัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งและทรงพลังทุกประเภท ใครจะกล้าเสี่ยงกับวันอันสงบสุขของพวกเขาแล้วอพยพไปที่นั่น?
แม้ว่าชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดเพียงอย่างเดียวก็คือการที่มีเนื้อสัตว์ไม่เพียงพอในอาหารของพวกเขา แต่การจะให้อิ่มท้องของพวกเขานั้นเป็นงานที่ค่อนข้างง่าย ตัวอย่างเช่นมีพืชที่กินได้จำนวนมาก เช่น รากหญ้าและพืชประเภทที่มีหัวอยู่ใต้ดิน
การรวมตัวกันเป็นความจริงที่โหดร้ายและความสิ้นหวังในอนาคตอันไม่อาจคาดการณ์ได้ ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่อยู่ในสภาพจะกินหรือจะตาย แม้ว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างแท้จริง สำหรับอนาคต มันเป็นหัวข้อต้องห้ามในการพูดคุยและไม่มีใครอยากจะคิดถึงเรื่องนี้
ราวกับเป็นการปลดปล่อยความเครียด ทั้งคู่ได้เริ่มฉากที่เหนือคำบรรยาย พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ขาดการระมัดระวังกระจายไปทั่วทั้งถ้ำ มีคู่ใหม่เข้าร่วมอย่างรวดเร็วพร้อมกับการยั่วยุของเสียงเหล่านี้
ในพริบตานั้นบรรยากาศภายในถ้ำก็กลายเป็น…สิ่งที่น่ารังเกียจ !
…
ถึงตอนนี้มีการปรากฏตัวที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ซึ่งทันทีนั้นก็ได้ปกคลุมทั่วบริเวณนี้ ผมของทุกคนตั้งชันทันที
มันเป็นความน่ากลัวในแบบที่ไม่อาจอธิบายได้ ราวกับว่าหัวใจของใครบางคนกำลังถูกตรึงไว้อย่างแน่นหนาและความตายกำลังใกล้เข้ามา
ข้างในถ้ำเสียงทั้งหมดหายไปทันที และถ้ำก็เงียบลงอีกครั้งจนถึงจุดที่คุณสามารถได้ยินเสียงเข็มที่หล่นลงมา
ใบหน้าของทุกคนแข็งทื่อด้วยความกลัว ราวกับว่าเวลาหยุดนิ่งสนิท
เฉพาะหลิงฉงอันเท่านั้นที่ดีกว่าเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะเป็นเหมือนคนอื่น ๆ แต่โดยที่ร่างกายของเขาอ่อนกำลังจึงไม่สามารถรวบรวมพลังได้ บรรยากาศนี้โชคดีที่กินเวลาแค่ไม่กี่วินาทีแล้วมันก็หายไปอย่างสมบูรณ์ อย่างไรก็ตามมันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขาผ่านไปหนึ่งปี
หลิงฉงอันลงมาจากร่างของผู้หญิงของเขา สายตาของเขาจับจ้องโคลนที่เป็นน้ำแข็งซึ่งอยู่เหนือหัวของเขา ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรง และทันใดนั้นก็เริ่มมีเสียงดังหึ่ง ๆ ทำให้หัวใจของเขาสั่นและเต้นอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขารู้สึกว่าเขาใกล้จะตาย อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับตอนที่มนุษย์ต่างดาวกำลังทำลายมนุษยชาติ คราวนี้ความรู้สึกถึงอันตรายก็ยิ่งสูงขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
"ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น ! " เขากลัวยิ่งกว่าเดิมอีก
ความจริงก็คือการปรากฏตัวนี้ได้ปกคลุมไปทั่วทั้งโลกพร้อม ๆ กัน
สัตว์ขนาดมหึมาที่มีรูปร่างคล้ายลิงที่เดินผ่านไป ตอนนี้กำลังเดินข้ามสิ่งที่ขวางทีละก้าว ๆ ด้วยขนาดตัวของมันที่สูงเท่าภูเขา ที่ใดก็ตามที่มันไปชั้นน้ำแข็งก็จะแตก อย่างไรก็ตามจู่ ๆ ร่างกายของมันก็ไร้เรี่ยวแรงและก็ล้มลงกับพื้น มันกลัวและตัวสั่น มันไม่กล้าขยับ
นก Ambilight ตัวใหญ่บินฉวัดเฉวียนในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่สลับไปมาเพื่อค้นหาเหยื่อ สายตาที่คมกริบและแม่นยำที่สุดของมันได้นำมันไปด้วยท่าทางที่หยิ่งผยอง นกในอากาศบริเวณใกล้ ๆ นับไม่ถ้วนบินหนีไปด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้นตัวของมันก็แข็งทื่อและส่งเสียงร้องออกมา ร่างที่ใหญ่โตนั้นพุ่งจากท้องฟ้าเข้าสู่ผิวทะเล
