Castle of Black Iron

Chapter 1955: การตัดสินใจและการป้องกัน

ทางเข้าของมงกุฎทองที่เมืองการ์บี้อยู่บนภูเขาข้างในเมือง
ภูเขาแห่งนี้คือเหมืองทองเมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนที่คนเหมืองได้ไปถึงด้านในของเหมือง พวกเขาก็ได้พบกับถ้ำและหอคอยเวลาด้านใน จากนั้นภูเขาซึ่งมียอดเขา 3 อันก็ได้กลายเป็นแคมป์ของฝ่ายป้องกันของรัฐและได้รับการคุ้มกันอย่างดีตลอดปี หลังจากผ่านไปหลายร้อยปีภูเขาแห่งนี้ก็ต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันอุดมสมบูรณ์ทั่วทุกที่ อีกอย่างแล้วพวกยามก็มีให้เห็นแทบทุกๆก้าว
จางเทีย ได้ขึ้นรถซึ่งมารับจากโรงแรมแสงจันทร์ไปยังหน่วยป้องกันรัฐกับ บอดี้ และนายพลจนไปถึงทางเข้าของมงกุฎทองได้อย่างราบรื่น
ด้วยการที่อยู่ข้างเนินเขาจึงทำให้ทางเข้าแห่งนี้สูงกว่า 5 ม.และหนากว่า 2 ม.ราวกับประตูเหล็กที่เขื่อน หลังจากที่ตรวจสอบเอกสารโดยนายพลแล้ว พวกเจ้าหน้าที่ก็บอกให้คนของเขาเปิดประตูทางเข้า
มันเป็นทางเดินทอดลงไปโดยมีโครงเหล็กเสริมด้านหลังประตู ทั้งสองฝั่งของอุโมงค์นั้นมีโคมไฟอยู่ ทั้งอุโมงค์นี้เป็นสีเขียวสลัวเหมือนกับห้องเก็บตัวของอัศวิน นอกจากเสียงเท้าแล้วพวกเขาไม่ได้ยินเสียงอื่นอีก
หลังจากที่เดินมาได้ 1,000 ม.ในอุโมงค์นั้น พวกเขาก็ได้พบกับประตูแบบเดียวกัน นายพลได้แสดงเอกสารให้กับยามเพื่อเข้าไป มันมีทางเดินอีก 1,000 ม.ด้านหลังประตู หลังจากที่ผ่านประตูบานที่สามแล้ว พวกเขาก็ได้พบกับลิฟต์ที่ดูคล้ายกับกรงเหล็กที่ปลายอุโมงค์ หลังจากที่ขึ้นลิฟต์แล้ว ทั้งสามคนก็ลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว
" มีหลายอย่างในมงกุฎทองที่เป็นของใช้ในเหมือง มีแค่พวกคนเหมืองที่มาที่นี่ได้ ระบบลิฟต์นี้มีไว้ให้กับคนเหมืองเมื่อหลายร้อยปีก่อน แม้ว่ามันจะดูเก่าแต่มันก็ปลอดภัยเพราะมีคนดูแลอยู่ตลอด ! " – นายพลของหน่วยป้องกันรัฐได้แนะนำ จางเทีย กับ บอดี้ ราวกับว่าเขาไม่ต้องการให้แขกทั้งสองดูถูกพลังของรัฐสเตอแลน
" ถ้าอัศวินปิศาจแอบโจมตีที่ทางเข้าและทำลายอุโมงค์ ไม่ใช่ว่าคนจะโดนขังไว้ด้านในรึไง ? " – บอดี้ ถาม
" เราคิดถึงความเป็นไปได้นี้แล้ว ดังนั้นจึงมีอุโมงค์ฉุกเฉินในถ้ำด้านล่างแต่ตำแหน่งอุโมงค์ฉุกเฉินนั้นเป็นความลับ แม้แต่ข้าก็ยังไม่รู้ตำแหน่งของมัน ! "
บอดี้ พยักหน้า หลังจากที่มองไปที่ จางเทีย ซึ่งเงียบอยู่ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
จางเทีย ยังคงเงียบเช่นเคย เพราะเขากำลังจะเข้าไปในหอคอยเวลา เขาจึงเริ่มสบายใจอย่างมาก
ไม่ว่าสถานการณ์ที่ไทเซียเจอจะแย่แค่ไหนแต่มันก็คงไม่แย่กว่าเดิมมากนักในเวลาเพียงไม่กี่วัน มันยังไม่สายที่เขาจะจัดการกับมันตอนที่ออกมาจากหอคอยเวลา มันคือเวลาที่เขาจะกำจัดขุมกำลังปิศาจและขยะใน 3 ตระกูลใหญ่ แม้แต่ไทเซียด้วย
ช่วงเปราะบางของเขานี้เป็นประสบการณ์หายาก ในช่วงเวลาสั้นๆนี้ จางเทีย ได้กลับไปที่แนวหน้าของสนามรบและรับรู้ถึงความโหดร้ายของสงครามอีกครั้งในฐานะนักสู้
ตั้งแต่โบราณ พวกชนชั้นกลางและชนชั้นล่างรวมถึงรากหญ้ามักจะได้รับความเสียหายมากที่สุดในสงครามแต่ละครั้ง
เอาเมืองน้ำเย็นที่เปลี่ยนเป็นซากและเต็มไปด้วยเลือดมนุษย์และโครงกระดูกในภูเขาด้านนอกเมืองเป็นตัวอย่าง จางเทีย ได้ตัดสินใจทันที — เขาจะจบสงครามและไล่ปิศาจกลับไปใต้ดิน
..
7-8 นาทีต่อมาลิฟต์ก็ได้หยุด นายพลได้เปิดประตูออก จากนั้นทั้งสามก็ได้ออกจากลิฟต์ไปและเข้าไปที่ลิฟต์ด้านหน้าเพื่อเดินทางต่อเพราะพวกเขาไม่อาจจะลงไปลึกได้ด้วยลิฟต์เพียงตัวเดียว
หลังจากที่ขึ้นลิฟต์ 5 ตัว ทั้งสามคนก็เดินเดินทางไปในเหมืองใต้ดินที่ด้วยรถรางกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ได้มาถึงตรงหน้าประตูบานใหญ่เช่นเคย นายพลได้ยื่นเอกสารให้กับยาม หลังจากนั้นประตูก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นอุโมงค์ด้านหลัง
" มันคือถ้ำเบอร์ 3 หอคอยเวลาอยู่ปลายอุโมงค์นี้ ตามกฎแล้วข้าต้องหยุดตรงนี้ " – นายพลพูดขึ้นแล้วมองไปที่นาฬิกาบนข้อมือ – " หากท่านออกจากหอคอยเวลาในอีก 5 วันต่อมา ประตูนี้จะเปิดออก จากนั้นข้าจะมารับพวกท่าน ! "
" ได้ ! " – บอดี้ พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปพร้อมกับ จางเทีย
ตอนที่ บอดี้ และ จางเทีย กำลังจะเดินผ่านประตู นายพลก็ได้พูดขึ้นอีกครั้ง
" โค้ดของที่นี่คือมงกุฎทอง นักสู้ทุกคนของมงกุฎทองคือทหารที่ภักดีและไม่เกรงกลัวของรัฐสเตอแลน พวกเขาพร้อมจะสละตัวเองเพื่อมงกุฎทอง อีกอย่างแล้วพวกเขาน่ะเป็นพวกไม่ค่อยพูด หลังจากที่เข้าร่วมกับมงกุฎทองแล้ว พวกเขาก็ต้องป้องกันที่นี่ตลอดทั้งปี พวกเขาต้องทิ้งครอบครัว,เพื่อนและเกียรติ เพื่อร่วมรบถึงกับเรียกพวกเขาด้วยโค้ดแทนที่จะเป็นชื่อจริงๆ พวกเขาไม่มีโอกาสได้เข้าไปในหอคอยเวลา พวกเขาไม่มีสิทธิจะเดินผ่านประตูได้ด้วยซ้ำ พวกเขาห้ามมองหอคอยเวลาที่พวกเขาป้องกันจนกว่าพวกเขาจะออกจากที่นี่ ตอนที่พวกเขากลับไปที่พื้นดิน ความจำเกี่ยวกับที่นี่ตอนที่อยู่ในมงกุฎทองจะถูกลบด้วยยา ภาพเกี่ยวกับหอคอยเวลาที่พวกเขาป้องกันมาจะอยู่ในหัวพวกเขาเพียงไม่กี่ชั่วโมง.."
จางเทีย หยุดทันทีแล้วหันกลับมามองนายพล
ตอนที่เห็น จางเทีย หยุด บอดี้ ก็หยุดด้วย
หลังจากเห็นท่าทีของ จางเทีย นายพล ก็ละสายตาจาก บอดี้ มาที่ จางเทีย และมองเข้าไปในตาของ จางเทีย โดยไม่เกรงกลัวและพูดออกมาเบาๆ – " เหตุผลที่นักสู้เหล่านี้หวังว่าจะป้องกันหอคอยเวลาและใช้ช่วงเวลาชีวิตที่นี่กับหน้าที่ของพวกเขามีความหมาย พวกเขาเชื่อว่าคนที่ออกจากหอคอยเวลามาจะฆ่าปิศาจได้ อัศวินแต่ละคนที่นี่จะแข็งแกร่งขึ้นและเป็นกำลังสำคัญให้กับมนุษย์และการันตีการคงอยู่ของมนุษย์ต่อไป พวกเขาหวังว่าจะป้องกันที่นี่เพื่อคนแบบนั้น แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตของตนก็ตาม ! "
จางเทีย มองไปที่ใบหน้าสงบของนายพลและทหารด้านข้าง หลังจากนั้นเขาก็พยักหน้าและเข้าอุโมงค์ไป จากนั้นนายพลคนนี้ก็ได้ทำความเคารพให้กับ จางเทีย
ประตูหนาค่อยๆปิดตัวลงเหลือเพียงเสียงเท้าของทั้งสองด้านใน
" เฮ้อ.." – บอดี้ ไม่อาจรักษาท่าทีหยิ่งทะนงของตัวเองได้อีกเมื่ออยู่กับ จางเทีย เพียงลำพัง อยู่ๆเขาก็ถอนหายใจออกมา – " บางทีมนุษย์สามารถรอดจากสงครามสองครั้งก่อนได้เพราะการเสียสละของคนเหล่านี้ ! "
" เจ้าคิดว่ามันถูกต้องสำหรับอาณาจักรแสงที่ก่อตั้งดาบแสงขึ้นมาโดยใช้ชีวิตของหลายคนด้วยวิธีนั้นรึเปล่า ? " – จางเทีย ถาม บอดี้ หลังจากที่มองไปที่อีกฝ่าย
หลังจากที่คิดสักพัก บอดี้ ก็ตอบกลับ – " ไม่ถูกต้องแต่มันจำเป็นเพราะความถูกต้องไม่อาจจะฆ่าปิศาจได้แต่นักสู้ที่แข็งแกร่งนั้นทำได้ ! "
หลังจากที่มองไปที่ บอดี้ จางเทีย ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะถ้ำได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขาแล้ว
ถ้ำแห่งนี้สูงกว่า 10,000 ม. ดูจากแสงสีทองทั่วทุกที่แล้วก็คงเป็นเพราะแร่ทองดิบ หอคอยเวลานั้นสูงกว่า 1,000 ม.ตั้งอยู่ใจกลางถ้ำ
ทางออกอุโมงค์อยู่ด้านบนถ้ำ เมื่อยืนอยู่บนลานของถ้ำ พวกเขาก็ได้เห็นทั่วทั้งถ้ำ หอคอยเวลาอยู่ใต้เท้าของพวกเขา อีกอย่างแล้วมันมีอุโมงค์บนกำแพงหินที่เชื่อมต่อกับลานจนถึงด้านล่าง
มันอาจจะเป็นครั้งแรกที่ บอดี้ ได้เห็นหอคอยเวลา เขาช็อกกับรูนที่ไหลวนที่ผิวหอคอยเวลา
" ไว้เจอกันอีก 5 วัน.." – จางเทีย ได้บอกกับ บอดี้ หลังจากนั้นเขาก็บินออกจากลานไปยังทางเข้าของหอคอยเวลาในพริตา ตอนที่เขาผลักประตูเปิดออก มันก็มีลำแสงสีขาวทะลักออกมาจากรอยแยกของประตู ตอนที่ จางเทีย เข้าไป ประตูนั้นก็ปิดตัวลงทันที
บอดี้ ทียืนอยู่ที่ลานอึ้งกับการเคลื่อนไหวของ จางเทีย จนตอนนั้นเขาถึงพบว่า จางเทีย เป็นอัศวิน อีกอย่างแล้วความเร็วของ จางเทีย ก็เกินกว่าที่เขาจะคาดถึง
…
หอคอยเวลาแห่งนี้คล้ายกับอันที่เขาเคยเข้าในป่าน้ำแข็งหิมะ
มันมีอุโมงค์คริสตัลที่เต็มไปด้วยรูนแปลกๆด้านหลังประตู เมื่อพลังงานของหอคอยเวลามารวมตัวกัน มันก็รู้สึกสบายอย่างมากตอนที่ จางเทีย สูดหายใจ…