ตอนที่ 513 คำเชิญของเซียนผู้คุมกฎ
การมาถึงของเซียนผู้คุมกฎทั้งสองนำมาซึ่งความเชื่อมั่นจำนวนมากของเจี้ยนเฉิน จิตใจของเขาตอนนี้ไม่ได้เกรงกลัวต่อนิกายพยัคฆ์มังกร หลังจากที่พวกเขามาถึง ทั้งกลุ่มก็ปิดกั้นเส้นทางของนิกาย นำทางโดยเหล่าเซียนผู้คุมกฏทั้งสอง
วันต่อมา เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ จากอาณาจักรฉินหวงได้มาถึงนิกายพยัคฆ์มังกรอีก ไม่มีใครเห็นอาคารของนิกายบนภูเขา ด้วยความรู้สึกกดดันใด ๆ เพิ่มเติมในหัวใจของพวกเขา แรงกดดันที่เคยมีอยู่กลับได้หายไป โดยเซียนผู้คุมกฎ เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่าเซียนผู้คุมกฎทั้งสองนั้นซึ่งมาจากอาณาจักรฉินหวงนั้นมีอำนาจเหนือจากนิกายพยัคฆ์มังกรเสียอีก
"ท่านเซียนผู้ทรงเกียรติจากอาณาจักรฉินหวง ถ้าไม่เป็นปัญหา กรุณาเข้ามาพักในนิกายพยัคฆ์มังกร"
เมื่อทุกคนเข้าไปภายในประตูภูเขา เสียงอันสงบนิ่งของชายชราอาจได้ยินจากภายใน นี่คือเสียงของเซียนผู้คุมกฎของนิกายพยัคฆ์มังกร
บางทีมันอาจเป็นเพราะความเกี่ยวเนื่องของเซียนผู้คุมกฎทั้งสองจากอาณาจักรฉินหวง แต่ท่าทีของเซียนผู้คุมกฎจากนิกายพยัคฆ์มังกรก็สงบนิ่งอย่างสมบูรณ์ หลายวันที่ผ่านมา เจี้ยนเฉินและเซียนสวรรค์คนอื่น ๆ ไม่อาจที่จะหาที่มาของเสียงเซียนผู้คุมกฎได้ อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ พวกเขาสามารถที่จะระบุอย่างชัดเจนว่ามันมาจากภายในนิกายในตอนนี้
เสียงของเซียนผู้คุมกฎได้ลอยเข้าไปในหูของหลายคนในนิกายนี้ ในความตกตะลึง พวกเขามองออกจากอาคาร และจ้องอยู่ที่กลุ่มคนที่บินออกไปในระยะไกล
เมื่อผู้นำนิกาย คริส และเซียนสวรรค์คนอื่น ๆ ได้ยินเสียงของเซียนผู้คุมกฎพูด พวกเขาก็ทวีความตึงเครียด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยามเมื่อพวกเขารู้ว่า ถ้าเซียนผู้คุมกฎมาถึง นั้นหมายถึงความสามารถที่เท่าเทียมกับพวกเขามาถึง และเมื่อพวกเขามาถึงสองคนนั้นทำให้ความกดดันนั้นทบทวีคูณเป็นอย่างมาก
ฉินหยุนหลงเผยให้รอยยิ้มเย็นชา หลังจากที่จ้องเขม็งไปที่นิกายพยัคฆ์มังกร “เจ้าทั้งหมดรออยู่ที่นี่ แฮร์รี่และข้าจะไปพบกับเซียนผู้คุมกฎ”
หลังจากนั้น ฉินหยุนหลงและแฮร์รี่ก็กลับกลายเส้นแสง และบินไปยังนิกายด้วยความเร็วไม่น่าเชื่อ มันรวดเร็วมหาศาล แม้แต่พื้นที่รอบ ๆ ร่างกายก็สั่นไหวเล็กน้อย
ในช่วงเวลาอันสั้น ร่างทั้งสองของเซียนผู้คุมกฎจากอาณาจักรฉินหวงก็หายลับไปจากสายตาของเจี้ยนเฉิน ด้วยความเร็วที่มหาศาล จนแม้กระทั่งเจี้ยนเฉินก็ยังประหลาดใจ
เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ จ้องมองไปยังสถานที่ในนิกายด้วยความสงสัย “วิธีการใดที่ท่านผู้พิทักษ์จักรพรรดิ จะจัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้” เซียวเทียนถาม
"นั่นไม่จำเป็นที่จะพูด นิกายพยัคฆ์มังกรอาจเป็นนิกายสำคัญในทวีปเทียนหยวน แต่พวกเขามีเซียนผู้คุมกฏเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถต่อกรกับอาณาจักรฉินหวงของเราได้ เกียรติของอาณาจักรของเราไม่สามารถละเมิดได้ ดังนั้น ข้าสามารถดูว่า ถ้านิกายพยัคฆ์มังกรปรารถนาที่จะอยู่อย่างสงบ พวกเขาไม่มีทางเลือกใด นอกจากต้องชดใช้อย่างหนัก”
"ถูกต้อง ตอนนี้ผู้พิทักษ์จักรพรรดิทั้งสองได้มาถึง เซียนผู้คุมกฎของนิกายพยัคฆ์มังกรไม่กล้าที่จะทำท่าแบบเดียวกัน นิกายพยัคฆ์มังกรจะต้องพินาศวอดวายลงไปพื้นวันนี้"
"ข้าหวังว่า การทำลายนิกายพยัคฆ์มังกรนั้นจะไม่สงผลกระทบใหญ่นัก แต่สิ่งสำคัญแท้จริงคือ ว่า เรานั้นโชคดีที่ได้เฝ้ามองการต่อสู้ระหว่างเซียนผู้คุมกฎ ข้าเองอยู่มาหลายปี แต่ข้าไม่เคยเห็นการต่อสู้ระหว่างเซียนผู้คุมกฏมาก่อน" ฉินหวู่เจี้ยนยิ้มด้วยท่าทีปิติยิ่ง
ฉินหวู่เทียนได้ยินเรื่องนี้ ผงกศีรษะลงอย่างเห็นด้วย "ใช่ ข้าต้องการดูว่า เซียนผู้คุมกฎนั้นแข็งแกร่งเช่นไร เราจะสามารถเห็นความแข็งแกร่งของเซียนผู้คุมกฎ" ในสายตาของสองพี่น้องนั้นเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะเห็นเซียนผู้คุมกฎทั้งสองจากอาณาจักรฉินหวงต่อสู้กับเซียนผุ้คุมกฎจากนิกายพยัคฆ์มังกร
ได้ยินการพูดคุยของทั้งสอง ฉินหวู่หมิงหน้ามืดลงเล็กน้อย เขาคำรามออก “เจ้าเหิมเกริมมากเกินไปแล้ว เจ้าสามารถคุยเรื่องผู้พิทักษ์จักรพรรดิทั้งสองเช่นนั้นได้อย่างไร”
ฉินหวู่หมิงกล่าวด้วยท่าที่ชัดเจน ทำให้ฉินหวู่เจี้ยนและฉินหวู่เทียนทันทีเงียบ แม้กระทั่งเซียนสวรรค์ทั้งหมดของพวกเขา ทั้งสองพี่น้องไม่กล้าที่จะขัดขืนต่อคำของบิดาของเขา
หลังจากนั้น ไม่มีใครใส่ใจที่จะพูดคุยอีกต่อไป ดูพื้นที่ว่างเหนือนิกายของมังกรพยัคฆ์ในความเงียบ หลายคนได้คาดการณ์ไว้แล้วเป็นอย่างดี
ในช่วงเวลานี้เงียบสงบนี้ เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ ไส้เทียนหมดไปเรื่อย ๆ เป็นการบอกถึงเวลาที่ผ่านไป แต่ไม่มีระเบิดหรือเสียงของการต่อสู้ให้ได้เห็นหรือได้ยินจากภายในนิกาย ไม่ได้มีการต่อสู้แม้แต่น้อยราวกับว่าเป็นโลกที่เงียบสงบ
เมื่อเห็นช่วงเวลาของความสงบในนิกายเช่นนี้ คิ้วของเจี้ยนเฉินขมวดเข้าหากัน นี่คือสิ่งที่เขารู้สึกแตกต่างสิ่งที่เขาคิด
เวลา 1 ชั่วยามได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เซียนผู้คุมกฎทั้งสองจากอาณาจักรฉินหวงสุดท้ายกลับออกมา
เมื่อเห็นภาพนี้ แววตาของเจี้ยนเฉินมีประกายผิดหวังแว่บหนึ่ง ก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็วจากใบหน้า เซียนผู้คุมกฎทั้งสองจัดการกับสถานการณ์นี้ได้ค่อนข้างแตกต่างจากเจี้ยนเฉินคาดหวังไว้ ในใจของเขา เขาจะไม่ปล่อยวางเรื่องเช่นนี้อย่างง่ายดาย หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสโดยเซียนผู้คุมกฎของนิกายพยัคฆ์มังกร ถ้าไม่เพราะความจริงที่ว่าเซียนผู้คุมกฎนั้นเกรงใจเรื่องตำแหน่งผู้พิทักษ์จักรพรรดิแล้ว เจี้ยนเฉินอาจไม่สามารถจากไปได้ในวันนั้น
นั่นเป็นเพราะเซียนผู้คุมกฎของนิกายพยัคฆ์มังกรโลภมาก อยากได้ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณกระบี่สีม่วง-ฟ้าที่เจี้ยนเฉินมี
เซียนผู้คุมกฎทั้งสองเดินเข้าไปในมุมมองของทุกคน แต่สีหน้าของพวกเขาไม่ค่อยดี มืดมนแม้ฉินหยุนหลงซึ่งปกติแววตาจะลุ่มลึกก็ยังฉายแววเย็นชาในคราวนี้
เซียนสวรรค์ทั้งสิบสามคนและเจี้ยนเฉินพยายามแยกแยะข้อมูลจากท่าทีของพวกเขา เห็นว่าเซียนผู้คุมกฎทั้งสองอยู่ในสภาพดังกล่าว ทุกคนเติบโตเงียบครู่ จากนั้นเริ่มเคร่งเครียด พวกเขาทั้งหมดตระหนักว่ามี เหตุการณ์บางอย่างที่น่ากลัวน่ากลัวหรือไม่พึงประสงค์
“ผู้อาวุโส ผลลัพธ์ของเรื่องนี้คืออะไร" เจี้ยนเฉินไม่สามารถช่วยอะไรได้ จึงถาม เพราะในกลุ่มนี้ มีแต่เขาเท่านั้นที่มีตัวตนที่สูงพอที่จะพูด ถ้าไม่ใช่เขาแล้ว มันจะไม่มีใครที่เหมาะสม
ฉินหยุนหลงพูด "เจี้ยนเฉิน ความบาดหมางของเจ้ากับนิกายพยัคฆ์มังกรต้องจบลงที่นี่"
ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าเจี้ยนเฉินเปลี่ยนทันที เขาอุบอิบถาม "ผู้อาวุโส อาจจะเป็นนิกายพยัคฆ์มังกรแข็งแกร่งเกินไปจนทำให้ผู้อาวุโสต้องกลัว"
ฉินหยุนหลงส่ายหัว "มันไม่ใช่เช่นนั้น ไม่มีอะไรต้องกังวลเกี่ยวกับนิกายพยัคฆ์มังกร แต่ยังคงมีความลับถูกเปิดเผยที่นี่ เจี้ยนเฉิน เราสองคนจะมุ่งหน้ากลับไปยังอาณาจักรฉินหวงทันที และจะออกเดินทางก่อน"
"ขอให้ผู้อาวุโสเดินทางโดยสวัสดิภาพ" เจี้ยนเฉินประสานมือของเขา
"ขอให้ผู้พิทักษ์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เดินทางโดยสวัสดิภาพ" เซียนสวรรค์ทั้งสิบสามคนโค้งคำนับแสดงความเคารพ
ฉินหยุนหลงจ้องที่พวกเขาทั้งสิบสามคนและพูด"ช่วยผู้พิทักษ์จักรพรรดิ เจี้ยนเฉินสะสางงานส่วนที่เหลือที่นี่ และจากนั้น กลับมาเมื่อเสร็จ" ด้วยเหตุนั้น ฉินหยุนหลงและแฮร์รี่ออกจากพื้นที่ทันทีความเร็วคือเร็วมาก และในช่วงเวลานั้นพวกเขาก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วด้วยความรีบร้อน
เห็นเซียนผู้คุมกฎทั้งสองจากไป เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ ทั้ง 13 คนรู้สึกไม่สบายใจ จากท่าทีของเซียนผุ้คุมกฎทั้งสอง ทุกคนสามารถบอกได้ว่าต้องบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวเกิดขึ้นและเกี่ยวข้องกับอาณาจักรฉินหวง
"งั้นพวกเรากลับกันเถอะ" เจี้ยนเฉินบอกทุกคน และเตรียมที่จะกลับ
"ทุกคนอาจต้องอยู่ที่นี่อีกหน่อย" ทันใดนั้น เสียงเรียกจากด้านหลัง ทุกคนสามารถเห็น หัวหน้านิกายคริสบินออกมาอยู่เบื้องหน้าเจี้ยนเฉิน
เมื่อเห็นหัวหน้านิกายคริส เจี้ยนเฉินหน้ามืดครึ้มลงเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ท่านหัวหน้านิกายคริส ท่านมีกิจอันใด ? " ถ้าไม่ใช่ความจริงที่ว่ามีเซียนผู้คุมกฎซ่อนอยู่ในนิกายเบื้องหลังเขาแล้ว เจี้ยนเฉินจะไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการสร้างความบาดเจ็บรุนแรงให้คริส
ด้วยรอยยิ้มไร้กังวลบนใบหน้าของเขาเช่นถ้าเขาหมดเขาลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ประสานมือของเขา เขาพูดว่า "ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ท่านอดีตหัวหน้านิกายของเราปรารถนาให้ท่านนั่งอยู่ในนิกายในตอนนี้"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าเจี้ยนเฉินและคนอื่นทั้งสิบสามคนจากอาณาจักรฉินหวงมืดครึ้มและเย็นชาในทันที
เมื่อรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังจากคนรอบข้างเขา คริสเผยรอยยิ้มจาง ๆ "ทุกคนไม่ต้องกังวล อดีตหัวหน้านิกายเพียงประสงค์จะสนทนากับผู้พิทักษ์จักรพรรดิและเชื่อมไมตรีของเรากัน จะมีอะไรที่ทำให้ผู้พิทักษ์จักรพรรดิเสียเปรียบ นิกายของเราไม่กล้าเป็นศัตรูกับอาณาจักรฉินหวงของเจ้า"
คนอื่นทั้งสิบสามคนผ่อนคลายความตึงเครียดจากใบหน้าของพวกเขา แต่พวกเขามองไปยังเจี้ยนเฉินทีละคน ถ้าเป็นคนอื่นถามเช่นนี้ พวกเขาจะตอบปฏิเสธแทนเจี้ยนเฉิน แต่การร้องขอนี้มาจากศัตรูที่เป็นเซียนผู้คุมกฎ
เจี้ยนเฉินลังเล ไม่ทราบเพียงสิ่งเซียนผู้คุมกฎทำให้เซียนผู้คุมกฎทั้งสองจากอาณาจักรฉินหวงยอมสยบในเรื่องนี้ แต่คำพูดที่ฉินหยุนหลงได้กล่าวปลอบโยนเจี้ยนเฉิน —ไม่มีอะไรต้องกังวลเกี่ยวกับนิกายพยัคฆ์มังกร
โดยที่ในใจเจี้ยนเฉินรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย เห็นพ้องกับข้อเสนอของคริส เขาตอบว่า "ถ้าไม่ไปแล้ว มันจะกลายเป็นข้า เจี้ยนเฉิน กลัวนิกายพยัคฆ์มังกร นั่นคือทั้งหมดแล้ว ถ้าอดีตหัวหน้านิกายประสงค์จะพูดคุยกับข้า แล้วข้าอยากจะรู้ว่าเขาปรารถนาจะพูดคุยกับข้าในเรื่องใด" เจี้ยนเฉินหันกลับไปยังเซียนสวรรค์ทั้งสิบสามคน "รอที่นี่ ข้าจะเข้าไป" โดยที่เจี้ยนเฉินไม่ได้ชักช้าแม้แต่วินาทีและบินตรงเข้าสู่ภายในนิกาย
ภายใต้การนำของคริส เจี้ยนเฉินมาถึงภูเขาด้านหลังของนิกายนี้ และในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าถ้ำ
"ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ อดีตหัวหน้านิกายอยู่ในสถานที่นี้ " คริสพูดกับเจี้ยนเฉินที่ด้านนอกของทางเข้า
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร และก้าวเข้าไปในถ้ำด้วยตัวเอง ผ่านระเบียง 100 เมตร เขาก็มาถึงที่มีพื้นที่กว้างขวางภายในภูเขา มันสว่างไปด้วยแสงจากไข่มุกราตรีขนาดเท่ากำปั้นจำนวนนับไม่ถ้วนประดับเพดานของถ้ำเพื่อให้แสงสว่างภายในถ้ำทั้งหมด
คูหาเป็นแบบเรียบง่าย ตรงกลางมีโต๊ะหินเรียบง่ายที่สร้างขึ้นและสามารถมองเห็นชั้นของฝุ่นได้อย่างชัดเจนในตาราง ถ้ำนี้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่ได้ปัดกวาดมาเวลานานมาก ไม่เพียงแต่โต๊ะเท่านี้ แต่แม้พื้นก็ไม่มีข้อยกเว้น เมื่อเจี้ยนเฉินก้าว เห็นรอยเท้าได้อย่างชัดเจนที่ด้านหลัง
เจี้ยนเฉินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานที่ เพียงเพื่อจะพบว่ามันไม่มีใครอยู่ ขณะที่เขาเริ่มสงสัยสงสัย เสียงชัดเจนที่อาจจะได้ยินจากด้านที่มีประตูหินเริ่มเปิด ช่วยให้ผู้อาวุโสปรากฏอยู่หน้าเจี้ยนเฉิน
ผู้อาวุโสผู้นี้ไว้ผมมวยสูง และค่อนข้างสูงและแข็งแรง หลังราวกับหมี ไหล่ราวกับเสือเสือ เพียงยืน เขาเป็นเหมือนโล่สูง 2 เมตร — สูงกว่าเจี้ยนเฉินประมาณ 1 ช่วงศีรษะ
