ตอนที่ 323 – โครงกระดูกของเซียนผู้คุมกฎ
เจี้ยนเฉินรู้สึกถึงอารมณ์ของเขาที่ตื่นเต้นในขณะที่เขาอ่านทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ขโมยชะตาสวรรค์ เจี้ยนเฉินรู้มานานแล้วเกี่ยวกับความหายากของทักษะต่อสู้ ตั้งแต่เขาออกจากตระกูลเจียงหยาง แม้แต่ทักษะการต่อสู้ระดับมนุษย์ที่ต่ำต้อยก็มีค่านับพันเหรียญและทหารรับจ้างที่อ่อนด้อยก็ไม่สามารถมีมันได้ ตอนนี้เขามีทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ ดังนั้นใจของเขาจึงเต้นรัวอย่างมีความสุขซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ เจี้ยนเฉินรู้อย่างชัดเจนว่าทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์มีค่าอย่างไรและไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงในทุกระดับ เมื่อใดก็ตามที่ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ปรากฏขึ้นภายในทวีป สงครามเลือดจะตามมาทันทีและในที่สุดจะนำไปสู่ความขัดแย้งที่ยิ่งใหญ่
ในทวีปเทียนหยวนนั้นมีทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ไม่มากนัก ทุกครั้งที่ปรากฏตัวขึ้นเซียนปฐพีและเซียนสวรรค์นับไม่ถ้วนจะต่อสู้กันเพื่อมัน เซียนสวรรค์บางคนต้องล้มตายเพราะเหตุนี้
เนื่องจากความหายากของทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์อันมีค่า วิธีการบ่มเพาะระดับสวรรค์ที่มีราคาใกล้เคียงกันจึงเป็นที่ต้องการอย่างมาก
ดูเหมือนว่า“ ทักษะขโมยชะตาสวรรค์” นี้สามารถให้พลังงานมากพอที่จะกบฏต่อสวรรค์ เจี้ยนเฉินต้องการอย่างยิ่งที่จะพลิกอ่านหน้าต่าง ๆ แต่เขาเป็นคนที่มีเหตุผลและบังคับอารมณ์ของเขาได้และเขาจึงเก็บทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ไว้ในแหวนมิติของเขา
ทันทีที่ทักษะการต่อสู้ถูกเก็บไว้ในแหวนมิติของเขา อารมณ์ของเจี้ยนเฉินก็สงบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อมองไปรอบ ๆ มีคนกำลังค้นถ้ำ เขาจึงเข้าร่วมกับพวกเขา
ถ้ำใหญ่และกว้างขวางมาก การแขวนมุกราตรีขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ไว้บนเพดานของถ้ำซึ่งมันได้ส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำด้วยแสงอันแวววาว
ที่ด้านหน้าของถ้ำเป็นแท่นสูงเดียวที่บรรจุกล่องไม้พร้อมกับทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ ตรงกลางเป็นโต๊ะทำจากหินก้อนเดียวที่มีกองฝุ่นเล็ก ๆ รวมตัวกันอยู่ โต๊ะหินดูราวกับว่าทำจากวัสดุเดียวกันกับประตูหินที่ปกป้องถ้ำอยู่ด้านหน้า บนโต๊ะมีกระดานหมากรุกเพียงอย่างเดียวซึ่งแสดงว่าเจ้าของถ้ำคนก่อนชอบเล่นหมากรุก
ถัดจากกำแพงเป็นเพียงชั้นวางหนังสือทำด้วยไม้ซึ่งมีหนังสืออยู่หลายเล่ม หนังสือเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าถูกทำความสะอาดโดยคนของฉินจี๋ เนื่องจากมีกองฝุ่นบนพื้นด้านหน้าของชั้นวางหนังสือ
เจี้ยนเฉินเดินไปที่ชั้นวางหนังสือและหยิบหนังสือเล่มหนึ่งพร้อมกับมีสีหน้าตกใจทันที หนังสือทั้งหมดเหล่านี้เป็นทักษะการต่อสู้ระดับมนุษย์
เจี้ยนเฉินควานหาหนังสือที่เหลืออยู่อย่างรวดเร็ว แล้วก็พบว่าหนังสือ 2 เล่มเป็นทักษะการต่อสู้ระดับมนุษย์ขั้นสูงและที่เหลือเป็นทักษะการต่อสู้ระดับปฐพี โดยมี 4 เล่มเป็นทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีขั้นต้นและอีกสองเล่มเป็นทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีขั้นกลาง การค้นพบนี้ทำให้เจี้ยนเฉินอยู่ในอารมณ์ที่น่าพึงพอใจ เนื่องจากนี่เป็นการค้นพบครั้งใหญ่ ตั้งแต่ฉินจี๋เติบโตขึ้นมาในตระกูลที่ร่ำรวยและมียุทธภัณฑ์ เขาและคนของเขาล้วนแต่มีดวงตาที่งอกเงยอยู่ศีรษะของพวกเขา ทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีเหล่านี้อยู่ภายใต้การพบเจอของพวกเขา ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะอ่านหนังสือเหล่านี้พวกเขาก็ไม่ได้เอามันไป – ซึ่งสะดวกสำหรับเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินไม่ได้เป็นคนที่หยิ่งยโสเหมือนอย่างเคยและเริ่มเก็บทักษะการต่อสู้ทั้งหมดไว้ในแหวนมิติของเขา เพื่อประโยชน์ในการพัฒนากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ทักษะการต่อสู้เหล่านี้มีความสำคัญ
แม้ถ้ำจะกว้างขวาง แต่สิ่งที่อยู่ภายในนั้นค่อนข้างหายาก นอกเหนือจากสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่มีอะไรที่จะพบเห็น ฉินจี๋, เทียนมู่หลิง, ตู่กูเฟิง และหญิงสาวที่สวมเสื้อคลุมสีเหลืองได้กวาดล้างถ้ำทั้งหมดและแม้กระทั่งมีคำพูดที่เป็นทางเลือกที่อยู่บนกำแพงถ้ำ
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงจากด้านนอกถ้ำ ในขณะที่ชายวัยกลางคนสองคนที่มีเลือดไหลออกมาจากปากของพวกเขาพุ่งเข้ามาในถ้ำก่อนที่จะล้มลงบนพื้นอย่างแรง
ชายสองคนนี้เป็นผู้ชายที่ฉินจี๋และเทียนมู่หลิงนำมา
เมื่อเห็นคนของตัวเองถูกโยนลอยผ่านอากาศมา ฉินจี๋และเทียนหลิงหลิงก็สีหน้ามืดคล้ำลงทันทีด้วยจิตสังหารซึ่งรู้สึกได้ว่ามันพุ่งตรงไปยังทางเข้าถ้ำ
มือกระบี่สีฟ้าสวมเสื้อคลุมสีดำเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ขณะที่เขาถกเถียงกันอย่างโกรธเคืองว่า“ ข้าเข้ามิได้หรือ ? ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้เป็นของเจ้า ด้วยเหตุผลอะไรเล่าที่ปิดกั้นข้าไม่ให้เข้าไป ? ” เมื่อหมิงตงเข้ามาในถ้ำ หลายคนตามมาข้างหลังเขา เข้ามารวมถึงศิษย์พี่อันข้างหลังเขาเป็นฝูงชนกลุ่มใหญ่ที่เริ่มจับจองสถานที่แห่งนี้
"เจ้าเป็นใคร ! ” ฉินจี๋ร้องถามไปที่หมิงตงด้วยท่าทางดุร้ายไม่เป็นมิตร
หมิงตงไม่ได้ดูแม้แต่ฉินจี๋ ในขณะที่เขาค้นหาห้าคนในถ้ำก่อนที่จะค้นพบตู่กูเฟิงและเจี้ยนเฉินในที่สุด ด้วยการโบกมือที่เป็นมิตร เขาพูดออกมา“ เฮ้ เจี้ยนเฉิน ตู่กูเฟิง อย่าลืมว่าพวกเจ้าทั้งสองคนอยู่ที่นี่ มาตลอด ! ดูเหมือนว่าข้าได้พบสถานที่ที่เหมาะสมแล้ว ! ” เขาพูดในขณะที่เขาเดินขึ้นไปเจี้ยนเฉินและกอดเข้ากับไหล่ของเจี้ยนเฉินเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ
เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินและหมิงตงสนิทกันอย่างไร ใบหน้าของเทียนมู่หลิงและฉินจี๋ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง อย่างไรก็ตามเรื่องนี้พวกเขายังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่หมิงตง นั่นเป็นเพราะทุกคนได้รับอนุญาตให้เข้าไปในถ้ำด้วยความวุ่นวายที่หมิงตงก่อขึ้น
เจี้ยนเฉินฝืนยิ้มบนใบหน้าขณะที่มองคนที่อยู่เบื้องหลังหมิงตง เมื่อเขากระซิบว่า“ ทำไมเจ้าพาคนมาที่นี่มากมาย ? ”
เมื่อได้ยินอย่างนี้หมิงตงก็พลันมีสีหน้าเขินอายบนใบหน้าเขา ในขณะที่เขาหัวเราะอย่างงุ่มง่าม “เจี้ยนเฉิน ยามที่อยู่ด้านนอกทางเข้าถ้ำเป็นคนของกลุ่มนี้หรือ ? ถ้าข้ารู้มาก่อนหน้านี้ ข้าก็คงจะไม่ลำบากนัก” ขณะที่เขาพูด หมิงตงก็เดินไปที่โต๊ะหินและวางขาพาดไว้ ในวินาทีต่อมามีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้น ในขณะที่โต๊ะหินที่หมิงตงเหยียบเลื่อนลงอย่างช้า ๆ ลงสู่พื้น
หมิงตงกระโจนออกจากโต๊ะทันที และมีสีหน้าประหลาดใจเมื่อโต๊ะหินจมลึกลงไปในพื้นก่อนที่จะพูดว่า“อะไร…เกิดอะไรขึ้น ? ข้าไม่ได้เปิดการใช้งานค่ายกลบางประเภทใช่หรือไม่ ? ”
แม้ในขณะที่หมิงตงพูด กลุ่มคนในถ้ำก็เริ่มตื่นตัวเมื่อพวกเขาเริ่มกังวลว่ากลไกที่ถูกกระตุ้นจะฆ่าพวกเขาหรือไม่
เมื่อโต๊ะลดระดับลงมาสู่พื้นดิน มันก็เกือบจะเหมือนกับว่ามีกลไกอย่าง ตามที่หมิงตงพูดไว้ ถ้ำเริ่มสั่นสะเทือนเมื่อได้ยินเสียงอู้อี้ดังขี้นและประตูหินที่ซ่อนอยู่ก็เริ่มค่อย ๆ โผล่ขึ้นจากพื้น
“ จะต้องมีขุมทรัพย์อยู่ข้างใน เร็ว เข้าก่อนที่คนอื่นจะได้ไป ! ”
“ เร็วเข้า รีบเข้าไปข้างใน มันต้องมีทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ ! ”
ถ้ำที่แออัดได้ด้วยผู้คนเริ่มร้องตะโกนออกมาเสียงดัง ในขณะที่พุ่งเข้าหาพื้นที่นั้นอย่างรวดเร็ว
เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ ในกลุ่มไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ในไม่ช้าพวกเขาก็รีบไปที่ประตูหินทันที ในการเคลื่อนไหวอันพร่ามัว เจี้ยนเฉิน หมิงตง ฉินจี๋และที่เหลือก็หายไปจากภายในถ้ำ
บริเวณที่ผ่านประตูหินนั้นค่อนข้างเล็กมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถยืนอยู่ข้างในได้ ดูเหมือนว่ามีคนเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างในและที่อยู่เหนือหัวของเขาเป็นมุกราตรีที่มีขนาดเท่าขนาดกำปั้นที่ดูเหมือนว่าจะส่องแสงออกมาเหมือนว่าไม่มีวันสิ้นสุด
ทันทีที่คนหลายคนเข้าไปในถ้ำเล็ก ๆ นี้ พวกเขาก็รู้สึกมีแรงกดดันอย่างมากมาที่พวกเขาในทุกแง่ทุกมุมทันที มันเพียงพอสำหรับทำให้ทุกคนเป็นกังวล ในขณะที่หัวใจของพวกเขารู้สึกตกใจ; ถ้ำนี้ไม่ธรรมดา
ติดกับผนังด้านหนึ่งเป็นเตียงหยกเดี่ยวสีขาว ยังคงเห็นโครงกระดูกสีขาวนั่งสมาธิบนเตียงสีขาวโดยไม่ทราบระยะเวลาที่ผ่านมา โครงกระดูกทั้งหมดนี้เปล่งแสงออกมาจากตัวของมันเองเช่นกัน แม้ว่ามันจะเป็นเพียงโครงกระดูก แต่ก็ให้แรงกดดันอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่พลังจำนวนเล็กน้อยที่สามารถรู้สึกได้ในห้องก็มาจากโครงกระดูกนี้
“นี่คือโครงกระดูกของเซียนผู้คุมกฎ ! ” เทียนมู่หลิงตะโกนออกมาดัง ๆ ด้วยความตกใจที่เห็นโครงกระดูก ฉินจี๋, ตู่กูเฟิง, หมิงตง และหญิงสาวชุดเหลืองล้วนแสดงอาการตกใจคล้าย ๆ กันในการค้นพบใหม่นี้ เมื่อพวกเขาค้นพบโครงกระดูกและรู้สึกตกใจ ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกว่าเลือดของพวกเขาเริ่มเดือด
ด้วยการเคลื่อนไหวของฉินจี๋ในชั่วพริบตาจนทำให้เกิดลมพายุ เขาก็บินไปที่โครงกระดูก ในเวลาเดียวกันตู่กูเฟิง, เทียนมู่หลิง, หมิงตง และหญิงสาวชุดเหลืองล้วนพุ่งเข้าใส่
หมิงตงมองดูโครงกระดูกพร้อมด้วยเลือดของเขาที่สูบฉีดอย่างแรงเข้ามาในเส้นเลือดของเขา แล้วห่อหุ้มตัวเองในสายลมของเขาด้วยพลังเซียน ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน่ากลัวและนำเขาเข้าใกล้โครงกระดูกในทันที โดยไม่ลังเลใด ๆ เขาวางมือบนโครงกระดูกและเก็บมันไว้ในเข็มขัดมิติของเขาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าหมิงตงได้รวบรวมโครงกระดูกของเซียนผู้คุมกฎ ฉินจี๋, เทียนมู่หลิง และแม้แต่ใบหน้าของหญิงสาวที่สวมชุดสีเหลืองก็ดูผิดหวังอย่างมาก
ทันใดนั้น มีดใบเลื่อยยุทธภัณฑ์ของเซียนผู้คุมกฎก็ได้ปรากฏขึ้นในมือของฉินจี๋ ในขณะที่แส้ยุทธภัณฑ์ของเซียนผู้คุมกฎก็ได้ปรากฏขึ้นในมือของเทียนมู่หลิง ขณะที่พวกเขาโจมตีหมิงตง
ตู่กูเฟิงแค่นเสียงก่อนที่จะดึงดาบเปลวไฟของเขาออกมาจากด้านหลัง ก่อนที่จะย่นระยะห่างระหว่างตัวเขากับเทียนมู่หลิงเพื่อรับมือแทนหมิงตงในฐานะบุคคลที่แข็งแกร่ง
พร้อมกันนั้นเจี้ยนเฉินได้ดึงกระบี่วายุโปรยของเขาออกมา ในขณะที่เขาบินไปที่ฉินจี๋ ด้วยการแผ่ขยายพลังอย่างมั่นคง กระบี่วายุโปรยเริ่มแผ่พลังเซียนเข้าสู่บริเวณรอบ ๆ ฉินจี๋ ทำให้เขาถูกบังคับให้ดึงยุทธภัณฑ์ของเขากลับคืนมา
ในอีกด้านหนึ่ง คนที่ถือคันธนูยาวพร้อมที่จะโจมตีเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินและตู่กูเฟิงได้ช่วยเหลือคนที่ยึดโครงกระดูกของเซียนผู้คุมกฎ ในทันใดนั้น นางก็ตระหนักว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสามนั้นไม่ธรรมดาเลยและค่อย ๆ ถอนคันธนูออกไป
ตู่กูเฟิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยในขณะที่เขาวาดกระบี่ของเขาไปที่เทียนมู่หลิงบังคับให้นางต้องป้องกันตัว แม้ว่ามันจะป้องกันการโจมตีของเขาได้ แต่แรงที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีก็เพียงพอที่จะส่งให้นางลอยกลับไป
เจี้ยนเฉินไม่ต้องการที่จะต่อสู้กับฉินจี๋ เขาหยุดการโจมตีของเขาเมื่อฉินจี๋หยุดการโจมตีหมิงตงขณะเดียวกันเขาก็มองอย่างขอโทษไปที่ฉินจี๋ อย่าลืมว่าชายคนนั้นเพิ่งมอบแผ่นกระดาษทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ให้กับเขา เจี้ยนเฉินไม่ใช่คนที่อกตัญญูต่อคนที่ช่วยเขา ดังนั้นการโจมตีครั้งนี้จึงไม่มีพลังตามหลัง
ฉินจี๋ได้ตระหนักถึงความตั้งใจของเจี้ยนเฉินในการโจมตีและโบกมืออย่างท้อแท้ “เยี่ยม เยี่ยม น้องเจี้ยนเฉินข้าจะไว้หน้าเจ้า โครงกระดูกเซียนผู้คุมกฎคนนี้ ข้าจะยอมยกให้” แม้จะมีความไม่พอใจในจิตใจของเขา ฉินจี๋ก็แอบกลัวเจี้ยนเฉินและไม่ต้องการที่จะเป็นศัตรูกับเขา มันยากมากที่เขาได้สร้างมิตรภาพที่ดีกับเจี้ยนเฉิน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการทำลายมันทั้งหมดและกลายเป็นศัตรูเพราะโครงกระดูกของเซียนผู้คุมกฎ แม้ว่าเขาจะกลายเป็นศัตรูกับเจี้ยนเฉิน แต่ก็เป็นไปได้ว่าเขาจะไม่ได้รับอะไรเลยและจะแบ่งปันชะตากรรมเดียวกันกับเจียเต๋อหวูคังและชิเซียงกราน
“ข้าขอโทษ พี่ฉินจี๋ ข้าหวังว่าข้าไม่ได้ล่วงเกินท่านและท่านจะยกโทษให้ข้า” เจี้ยนเฉินคำนับในลักษณะที่ขอโทษต่อเขา ในขณะที่สับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น โครงกระดูกของเซียนผู้กฎจะเป็นสมบัติได้อย่างไร?
“ช่างน่าโกรธเหลือเกิน! สมบัติที่ดีเช่นนี้ถูกเก็บไปโดยเจ้า ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าต้องการค่าตอบแทน ! ” เทียนมู่หลิงแสดงความโกรธเคืองต่อเจี้ยนเฉินและอีกสองคน ตอนนี้อารมณ์ของนางแย่ลงมาก แม้แต่คำปกติที่ใช้แทนตัวของนาง “พี่ใหญ่” ก็หายไปจากคำพูดของนางขณะที่นางเรียกเจี้ยนเฉินด้วยวิธีที่ไม่เป็นทางการ
หมิงตงหันไปดูเทียนมู่หลิงและฉินจี๋ก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่เจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มเขาพูดอย่างอารมณ์ดี “เจี้ยนเฉิน โชคของข้าค่อนข้างดี อย่าลืมว่าข้าก็หยิบสมบัติขึ้นมา”
“ดีสำหรับอะไร ? ” เจี้ยนเฉินต้องถามเมื่อเขามองหมิงตงด้วยความตั้งใจที่บริสุทธิ์เพื่อหาคำตอบสำหรับคำถามของเขา
