ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ แฟนเพจ แจ้งเตือนก่อนใคร กดเลย
https://www.facebook.com/AncientStrengtheningTechnique
บทที่ 302 – ดอกพริมโรส อนุสรณ์สถานศิลาหินแห่งกระทิงคลั่ง
ในวันรุ่งขี้น ชิงสุ่ยก็ยังคงฝึกฝนในช่วงเช้าตามปกติอยู่ที่จตุจักรฝึกซ้อมเช่นดังเคย เขายังคงมุ่งมั่นฝึกฝนเพลงหมัดไทเก๊ก และดูซับแสงตะวันที่ขึ้นทางทิศตะวันออก
ในตอนนี้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของชิงสุ่ยพยายามปิดกั้นทุกอย่างแล้วมุ่งเน้นเป็นในการฝึกฝนทักษะเพลงหมัด และฝึกฝนการเสริมพลังทั้งการโจมตีและการป้องกัน โดยอาศัยเคล็ดวิชาดอกบัวปราณฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปเป็นดอกบัวสีทอง
แต่แล้วชิงสุ่ยก็รู้สึกได้ว่ามีบางคนกำลังเฝ้ามองดูเขาอยู่ นับตั้งแต่ที่เคลื่อนวิชาดอกบัวปราณฟ้าของเขานั้นได้พัฒนาขึ้นเป็นดอกบัวทองคำ เขาก็รู้สึกได้เลยว่าการรับรู้ของเขานั้นเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากทุกคนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
พลังแห่งการรับรู้ทางจิตวิญญาณและพลังวิญญาณของเขาก็ได้เติบโตควบคู่กัน!!!
แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ใกล้ๆ แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น และใจจดใจจ่ออยู่กับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่
"ขอแสดงความยินดีด้วยที่ท่านกำลังจะได้เป็นผู้นำเหล่าสาวก!!!!"เสียงที่แสนคุ้นเคยทั้งไพเราะและมีเสน่ห์ก็ดังขึ้น
เขาค่อยเปิดตายอย่างช้าๆ ภายใต้สายตาของเขานั้นก็มองเห็น กงซุนเจี้ยนหวู่ ถ้าหากเขาได้เป็นผู้นำเหล่าสาวกจริงๆมันก็เป็นเรื่องที่น่าพึงพอใจ เพราะเขาจะเริ่มสามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้ และคงมีหญิงสาวจำนวนมากเข้าหาเขา แต่มันจะทำให้เขามีความสุขหรือรำคาญมากกว่ากัน?
พวกเธอก็คงไม่มีทางงดงามเกินกว่าชางห่ายหมิงเยวี่ยหรือห่าวหยุนลิ่วลี่ และคงไม่อาจเทียบได้กลับอาจารย์เทพธิดาหรือเหวินเหรินอูซวง และคงเทียบไม่ได้กับจรู้ชิง หมิงเยวี่ยเก้อโหลว หรือแม้แต่สือฉิงจวง
"ข้ามิใช่ผู้นำเหล่าสาวกและข้าก็ไม่สนใจในตำแหน่งนั้นด้วย"ชิงสุ่ยกล่าวอย่างเย็นชา โดยแฝงไปด้วยความไม่พึงพอใจ
กงซุนเจี้ยนหวู่ ยังคงรู้สึกเจ็บปวดหัวใจตั้งแต่ที่เธอจากไปเมื่อครั้งที่แล้ว เธอไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้รับคำพูดที่เย็นชาจากชายคนนี้อีกครั้ง ถึงแม้มันจะเป็นเช่นนั้นแต่รูปลักษณ์ของชิงสุ่ยก็ยังคงปรากฏขึ้นในใจของเธอเสมอ
"ชิงสุ่ย พวกเราจะพูดกันอย่างคนปกติไม่ได้หรือไง?"กงซุนเจี้ยนหวู่มองไปที่ชิงสุ่ยด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แต่เธอไม่อยากจากไปอย่างเช่นที่ผ่านมา
"หรือว่าเจ้ากำลังชอบข้า?"ชิงสุ่ย จ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ
"ข้าไม่…………….."
"ตั้งแต่ที่เจ้ามาหาข้า ข้าอยากจะบอกเล่าเรื่องนี้ เจ้าและข้านั้นไม่เหมาะสมกันเลย แต่ถ้าสนใจเรื่องเบื้องหลังของเจ้ารวมถึงสังคมที่เจ้าอยู่ แต่ข้าเขาบอกเลยว่า เจ้านั้นเป็นเหมือนของเล่นเด็กชิ้นใหม่ ทันทีที่ข้าเบื่อเจ้าเมื่อไหร่ ข้าก็จะโดนเจ้าทิ้งไป"
"ข้า………….."
"แต่ข้าขอยอมรับในว่า เจ้านั้นเป็นคนที่มีความงดงามและแสนยั่วยวน ซึ่งข้าเองก็ค่อนข้างสนใจในตัวของเจ้ายิ่งนัก"ชิงสุ่ยกล่าวพร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะ
กงซุนเจี้ยนหวู่มองไปที่เขาด้วยความหงุดหงิด ทัศนคติและคำพูดของเขานั้นเต็มไปด้วยความคลุมเครือ
"เอาเป็นว่า มาที่ห้องของข้าคืนนี้แล้วพวกเราจะร่วมสนุกสนานด้วยกัน พวกเราสามารถทำมันด้วยกันได้ทั้งในห้องน้ำ บนที่นั่งเบาะนุ่ม บนโต๊ะ บนตู้ บนโต๊ะ บนเก้าอี้ บนเตียง รวมถึงที่ต่างๆที่แสนท้าทาย อย่าได้กังวลเรื่องความอึดทนทานของข้า ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถทำให้เจ้าพึ่งพอใจและสามารถทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความสุขที่ผู้หญิงต้องการได้อย่างครบถ้วนอย่างแน่นอน"ชิงสุ่ยเผยรอยยิ้มพร้อมกับกล่าวถ้อยคำที่ทำให้กงซุนเจี้ยนหวู่รู้สึกมึนงง
"ไอ้สารเลว…….."น้ำตาของกงซุนเจี้ยนหวู่ค่อยๆหลั่งไหลลงมา ใบหน้าของเธอนั้นแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ จากนั้นเธอก็วิ่งหนีไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย
ชิงสุ่ยจ้องมองเธอกำลังวิ่งหนีจนหายไปจากระยะสายตาของเขา แม้แต่ท่าทางที่วิ่งหนีของเธอนั้นก็ยังคงมีเสน่ห์อย่างมาก
"นางสมกับเป็นผู้หญิงจริงๆเลย ไม่สามารถแม้แต่จะทนคำพูดเพียงไม่กี่คำได้ จากที่ข้าเห็นปฏิกิริยาและความภาคภูมิใจของเธอ ข้าเชื่อว่ามันคงไม่ง่ายเลยที่เธอจะหาชายสักคนหนึ่งร่วมเตียงกับนาง"ชิงสุ่ยนึกย้อนกลับไปถึงคำพูดที่สร้างความลำบากใจให้กับเธอ จนเธอต้องหันหน้าหนี
กงซุนเจี้ยนหวู่สงบนิ่งลงหลังจากวิ่งหนีออกมาเป็นระยะไกล จริงๆแล้วเธอรู้ว่าชิงสุ่ยตั้งใจที่จะพูดคำเหล่านั้นออกมาให้เธอโกรธเร็วที่สุด แต่มันค่อนข้างทำให้เธอเสียใจอย่างยิ่ง
ในตอนนี้ชิงสุ่ยได้หมายถึงที่พักของชางหวู่ย่า เขาค่อนข้างรู้สึกตื่นเต้นเพราะว่าเฟยหวู่จี้ได้นำสมุนไพรมากมายมามอบให้แก่เขา
ในวันนี้หญิงสาวทั้งสองไม่ได้มาที่แห่งนี้ด้วย เฟยหวู่จี้ได้ให้เวลาพวกเธอครึ่งเดือนเพื่อไปฝึกฝนฝ่ามือถือเทวอัสนีด้วยตัวเอง ซึ่งหากมีข้อสงสัยใดๆเกิดขึ้น พวกเธอก็สามารถมาถามเขาได้ ซึ่งตัวของชิงสุ่ยเองก็เช่นกัน แต่ในวันนี้เขามาเพื่อรับสมุนไพร
ฤดูใบไม้ร่วงทั้งสิ้นสุดลง ฤดูหนาวย่างไปเข้ามา ดวงอาทิตย์ในยามบ่ายสองแสงสว่างจ้าเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับทุกคนที่อยู่ในพื้นที่
และเมื่อเขามาถึง เฟยหวู่จี้เองก็มาถึงแล้ว เขาได้มอบสมุนไพรที่สำคัญมากมายให้กับชิงสุ่ย ซึ่งมันถูกบรรจุอยู่ในกล่องผ้าไหมทองคำที่มีขนาดแตกต่างกันมากมาย
นอกจากนี้ยังมีบางส่วนถูกบรรจุอยู่ในกระถางดอกไม้ มันดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่และในบางส่วนก็ดูเหี่ยวเฉาตลอดเวลา
"ดูนั่นสิ ชิงสุ่ย นี่คงจะเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการ?"เฟยหวู่จี้ชี้ไปที่กล่องผ้าไหมทองคำที่กองกันอยู่เป็นภูเขากว่า 2000 กล่อง
ชิงสุ่ยมองเห็นทั้ง ดอกพริมโรส ดอกแพนซี อิ๊วก๊วย ใบกระวาน และต้นหนุมานประสานกายที่บรรอยู่ในกระถางดอกไม้ …………………
และแน่นอน ชิงสุ่ยเองก็มองเห็นน้ำทิพย์เหมันต์ด้วยเช่นกัน พวกมันคงถูกรวบรวมมาจากภูเขาที่อยู่ในอาณาบริเวณนี้
" ข้าขอขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสหวู่จี้อย่างยิ่ง"ชิงสุ่ยกล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจ
"ก็ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก พวกเราถือได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน"เฟยหวู่จี้ยิ้มกลับพร้อมทั้งน้ำเสียงที่แสนอบอุ่นซึ่งมันยิ่งทำให้พูดได้ยินเต็มไปด้วยความรู้สึกที่มีความสุขมากยิ่งขึ้น
ชิงสุ่ยรวบรวมพวกมันขึ้นไปบนรถขนส่งวัวเขาเดียวก่อนที่เขาจะนำพวกมันทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ในดินแดนหยกยุพราชอมตะ
เขาทำลายกระถางต้นไม้เหล่านั้นทิ้งและนำพวกมันไปปลูกลงบนพื้นแผ่นดินที่อยู่ภายในดินแดนห้วงมิติ และเริ่มรดน้ำเหล่าต้นสมุนไพรเหล่านั้นด้วยน้ำพิเศษที่มาจากทะเลสาบภายในดินแดน
ทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ชิงสุ่ยหายใจด้วยความโล่งอก สิ่งของเหล่านี้ถือได้ว่าเป็นสิ่งของประกันอนาคตของเขาสำหรับการสร้างเหล่ายาที่สำคัญ มันย่อมสามารถสร้างโอกาสให้กับชิงสุ่ยและหวังว่าวันใดวันหนึ่งเขาจะสามารถทะลวงคลื่นสวรรค์ขั้นที่ 5 ของเคล็ดวิชากายาบรรพกาล
เมื่อเขาเริ่มเปิดกล่องผ้าไหมทองคำแต่ละกล่องดู ทุกอย่างล้วนมีป้ายชื่อเป็นของตัวเอง – เห็ดหลินจือ 1000 ปี รากห่อสิ่วโอว 1000 ปี ดีหมี 1000 ปี ผงกระดูกเสือ 1000 ปี โคโรค 1000 ปี………..
จากที่ดูชิงสุ่ยเพราะว่าพวกมันมีมากกว่า 100 ชนิด มันยิ่งทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือของชางหวู่ย่า เขาคงกลัวความล้มเหลวที่จะเกิดขึ้น เขาจึงมอบมันให้กับชิงสุ่ยด้วยจำนวนที่มากมาย
ชิงสุ่ยตรวจดูกล่องทุกกล่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า และแยกพวกมันเป็นหมวดหมู่
"ดอกพริมโรส!!"ชิงสุ่ยมองดูมันเป็นครั้งที่ 2 ด้วยความตื่นเต้น
"ฮ่าๆๆ นี่มันคืิอส่วนผสมหนึ่งในการกลั่นยาเม็ด 5 มังกร" ชิงสุ่ยไม่ได้คาดคิดเลยว่าเขาจะสามารถหาดอกพริมโรสได้เร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาวางแผนไว้ว่าเขาจะออกค้นหามันหลังจากได้ไปเยี่ยมชมสถานที่ต่างๆภายในทวีปกลางแห่งนี้
ผลลัพธ์จากการใช้งานยาเม็ด 5 มังกร : ผลกระทบด้านลบทั้งหมดที่อยู่ในร่างกายจะสูญสลายไปในทันที ซึ่งจะขจัดผลร้ายจากพิษได้อย่างสมบูรณ์แบบ หรือแม้กระทั่งผลจากภาพจิตมายา รวมทั้งภาพหลอนที่เกิดจากการถูกพิษยา! ยกเว้นเพียงอาการบาดเจ็บภายใน และการบาดเจ็บที่ร้ายแรง มันจะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายนอกภายในระยะเวลาอันสั้น และปรับปรุงสภาพร่างกายของผู้ใช้งานเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย ตราบเท่าที่ไม่ใช่อาการบาดเจ็บจนเสียชีวิต หรือแม้กระทั่งอาการบาดเจ็บหนัก หากกินยาเม็ด 5 มังกรเข้าไป ผู้นั้นจะสามารถยืดชีวิตออกไปได้อีกหนึ่งวัน
ผลลัพธ์ของมันนั้นช่างน่าทึ่งมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มันสามารถขจัดผลร้ายที่เกิดจากพิษอย่างสมบูรณ์ รวมถึงลบภาพมายาต่างๆออกจากจิตใจ แม้ว่ามันจะไม่สามารถรักษาบาดแผลที่ร้ายแรงได้ แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยต่ออายุขัยได้เพิ่มอีก 1 วัน ซึ่งในเวลา 1 วันนั้นทุกสิ่งทุกอย่างอาจเกิดขึ้นได้
ส่วนผสมหลักของยาเม็ด 5 มังกรคือบัวหิมะ 1000 ปี โสม 100 ปี ดอกพริมโรส ………. เขาด้วยเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้ว ขาดก็แต่เพียงดอกพริมโรสเท่านั้น
ชิงสุ่ยค่อนข้างมีความสุขเนื่องจากบนก้านของดอกพริมโรสยังคงมีเหล่าเมล็ดแห้งที่ติดอยู่บนก้าน………
เขาออกจากดินแดนหยกยุพราชอมตะหลังจากจัดการเหล่าสมุนไพรทั้งหมดและเตรียมมันส์เพื่อที่จะเริ่มกลั่นภายในคืนนี้ นี่ก็เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้ปรุงยาชนิดใหม่ๆออกมาเลย เพียงแค่คิดชิงสุ่ยก็รู้สึกตื่นเต้นในโอกาสที่จะมาถึง
เมื่อออกจากดินแดนหยกยุพราชอมตะมันก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ชิงสุ่ยเดินไปตามพื้นหินที่ น่าเบื่อภายในนิกายเทวโลกอย่างเชื่องช้าและสงบนิ่ง
เขาค่อยๆเดินตรงไปยังอนุสรณ์สถานศิลาหิน ชิงสุ่ยเชื่อว่าในช่วงบ่ายนี้มันคงมีเวลามากพอที่จะทำให้เขาได้ศึกษาอนุสรณ์สถานศิลาหินอย่างน้อย 1 ชิ้น
อนุสรณ์สถานศิลาหินที่อยู่เบื้องหน้าคืออนุสรณ์สถานที่มีกระทิงคลั่งอยู่บนหลังเสือโคร่ง มันเป็นภาพกระทิงที่วิ่งไปทั่วทวีป และมีกระทิงปริศนาอยู่บนอนุสรณ์สถานศิลาหินเช่นกัน
กระทิงที่อยู่ด้านบนถูกสร้างขึ้นให้มีหัวขนาดใหญ่ กล้ามเนื้อ เส้นขน และผิวหนังที่เงาดำ ดวงตาของมันมีสีแดงฉาก พร้อมทั้งมีเขาที่แหลมคมปรากฏขึ้นบนหัว และมีราชสีห์บางส่วนกำลังวิ่งหนีอยู่เบื้องหน้าของกระทิงคลั่งเหล่านี้
นี่มันคืออนุสรณ์สถานศิลาหินแห่งกระทิงคลั่ง!!!!
โดยทั่วไปนั้นกระทิงมักจะเป็นสัตว์อสูรที่ถูกทำให้เชื่องได้ง่าย แต่เมื่อไหร่ที่มันเกิดอาการบ้าคลั่ง แม้แต่ราชสีห์ก็คงต้องหลีกเลี่ยงการต่อสู้เหล่านั้น ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่ง รวมถึงคลื่นพลังปราณที่อยู่ภายใน ทุกสิ่งทุกอย่างมันมักจะพร้อมปะทุออกมาดั่งแรงระเบิดตลอดเวลา………
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏในสายตาของชิงสุ่ยนั้นค่อยๆกลายเป็นแผนผังเส้นลมปราณ แผนผังเส้นลมปราณที่แสดงออกมานั้นเป็นการเคลื่อนไหวของความบ้าคลั่งแห่งกระทิง การไหลเวียนโลหิตที่บ้าคลั่งนั้นย่อมสามารถทำให้ร่างกายของมันสามารถสร้างพละกำลังได้มหาศาล ซึ่งสิ่งเหล่านี้นั้นก็มีลักษณะคล้ายคลึงกับพลังปราณของมนุษย์
เมื่อกระทิงที่แสนเชื่องต้องเผชิญหน้ากับราชสีห์นิสัยดุร้าย พวกมันสามารถเลือกที่จะถูกกินหรือเลือกที่จะหนีเท่านั้น แต่เมื่อไหร่ที่มันเกิดอาการบ้าคลั่ง ทุกๆการโจมตีแม้กระทั่งการโจมตีที่เบาที่สุดก็สามารถสังหารราชสีห์ได้ในทันที ราชสีห์ไม่เพียงแต่จะต้องหลบหนีอย่างสุดกำลังพวกมันยังคงต้องจมอยู่กับความหวาดกลัวถ้าหากพวกมันถูกไลล่าโดยเหล่ากระทิงที่บ้าคลั่ง!!!
