บทที่ 226 – ถึงแม้จะเจ็บปวดแต่กลับรู้สึกมีความสุข!!!
เมื่อชางห่ายเห็นท่าทีชายหนุ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการทางเพศและความปรารถนา เขารู้สึกหงุดหงิด แต่ก็หมดหนทางที่จะทำอะไร
"น้องฟู๋มาเถอะ เข้ามานั่ง!" ชางห่ายยิ้มกว้างพร้อมกับดึงแขนของชายวัยกลางคนเข้ามาในขณะกล่าวเชื้อเชิญ
"หมิงเยวี่ย คนผู้นี้เป็นใคร?" เมื่อชายหนุ่มเห็นชางห่ายหมิงเยวี่ยและชิงสุ่ยยืนจับมืออย่างใกล้ชิดกัน เขารู้สึกสงสัยและไม่สบายใจจึงถามออกไป เพราะเขารู้ดีว่าชางห่ายหมิงเยวี่ยเป็นลูกคนเดียว
"แน่นอน นางเป็นภรรยาของข้า เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นใครล่ะ?" ชิงสุ่ยยิ้มและพูด
"ภรรยา? หมิงเยวี่ยเจ้าไปเป็นภรรยาของเขาได้อย่างไร?" ชายหนุ่มตะโกนอย่างไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ เลือดของเขาสูบฉีดไหลเวียนอย่างรวดเร็ว
"ท่านพี่ชางห่ายนี่มันยังไงกันแน่?" ชายวัยกลางคนผู้องอาจพูดอย่างประหลาดใจ
"น้องฟู๋ หมิงเยวี่ยมักจะออกไปนอกบ้านบ่อยๆ เมื่อนางกลับมาครั้งนี้ นางบอกกับพวกเราว่านางต้องการจะแต่งงานกับชิงสุ่ย…"
คำพูดของชางห่ายทำให้ใบหน้าชายวัยกลางคนผู้องอาจหันเกิดความหม่นหมองขึ้นมาเล็กน้อย ขณะที่ชายหนุ่มมองไปที่ ชางห่ายหมิงเยวี่ยด้วยใบหน้าอันบิดเบี้ยวเล็กน้อย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดที่สูบฉีดอย่างรุนแรงของเขาดูน่ากลัวยิ่งนัก
"เจ้าต้องเป็นของข้า ฟู๋หลงผู้นี้เท่านั้น" ตอนที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาในครั้งแรกเขานั้นดูสง่างาม แต่เมื่อเขาได้เห็นชางห่ายหมิงเยวี่ยและชิงสุ่ยจับมือกันอย่างใกล้ชิด และได้ยินชางห่ายกล่าวว่าชางห่ายหมิงเยวี่ยแต่งงานกับชายคนนี้ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
"เจ้า, เจ้า… ข้าเคยบอกตอนไหนว่าข้าต้องการที่จะแต่งงานกับเจ้า?" ชางห่ายหมิงเยวี่ย กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด
"เยวี่ยเยวี่ย มันไม่คุ้มค่าหรอกนะ ถ้าเจ้าจะโมโห เจ้าควรจะระมัดระวัง มันอาจจะเป็นอันตรายต่อลูกของเราได้" ชิงสุ่ยลูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนไปที่หัวของชางห่ายหมิงเยวี่ย
เมื่อชายหนุ่มได้ยินเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ส่วนชางห่ายหมิงเยวี่ยก็เกิดอาการสำลักเล็กน้อย คนพาลเช่นนี้กล้าพูดอะไรก็ได้ที่เขาชอบ ครั้งก่อนเขาบอกว่าถึงเวลาให้นมลูก… มาคราวนี้เขาก็บอกว่าเธอมีลูกแล้ว
ชางห่ายหมิงเยวี่ยรู้สึกอายมากๆจนแทบอยากจะฝังใบหน้าของชิงสุ่ยในจมดิน แต่เธอก็ไม่สามารถจัดการเขาได้ ถ้าเธอไม่ได้ระบายอามรมณ์กับเขา เธอก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจ
ชิงสุ่ยค่อยๆห่อหุ้มมือของเขาไว้รอบเอวของเธอ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร ถึงแม้จะเจ็บปวดแต่กลับรู้สึกมีความสุข!
"ท่านพี่ชางห่าย ท่านไม่ได้เชิญน้องชายคนนี้ไปงานแต่งงานของลูกสาวท่านและหลังจากนั้นท่านก็ไม่ได้บอกอะไรกับพวกเราเลย จริงๆแล้วท่านไม่ได้นับว่าพวกเราเป็นพี่น้องกันอย่างนั้นหรือ!" ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยใบหน้าอันมืดมนและรู้สึกโกรธเล็กน้อย
"น้องฟู๋ พี่ชายของเจ้าได้เคยสัญญาว่าจะให้เยวี่ยเยวี่ยและฟู๋หลงอยู่ด้วยกัน แต่คราวนี้ถือว่าพี่ชายของเจ้าผิดคำพูดและไม่ได้ทำตามสัญญาจริงๆ!" ชางห่ายยิ้มอย่างขมขื่นขณะพูด
"ลืมมันไปเถอะ มันเป็นแค่เรื่องตลกที่ข้าคิดเป็นจริงเป็นจังไปเอง หลงพวกเราไปกันเถอะ! "ชายวัยกลางคนถอนหายใจและกล่าว
"ข้าอยากจะประลองกับเจ้า ใครแพ้จะต้องออกไปจากชีวิตของหมิงเยวี่ย" ความโกรธเกรี้ยวได้แผ่ลงไปในใจของชายหนุ่มเมื่อเขาเห็นชิงสุ่ยและชางห่ายหมิงเยวี่ยสนิทสนมกันอย่างใกล้ชิด
อันที่จริงชิงสุ่ยยังคงตะลึงกับคำพูดของชางห่าย ก่อนหน้านี้เขาได้ตกลงที่จะให้ชางห่ายหมิงเยวี่ยกับชายหนุ่มคนนี้พูดคุยกันอย่างมีเหตุผล แต่คนอย่างชางห่ายจะไม่สามารถควบคุมการแต่งงานของลูกสาวได้เช่นนั้นหรือ มันเป็นไปได้ไหมที่จะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่?
"หมิงเยวี่ยเป็นผู้หญิงของข้า ทำไมข้าต้องยอมรับข้อเสนอของเจ้า นอกจากนี้ผู้หญิงนั้นไม่ได้เป็นสิ่งของ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาตัดสินกันด้วยผลแพ้ชนะของใคร" ชิงสุ่ยยิ้มและพูด
“ขี้ขลาด”
"ไอคนสารเลว!" ชิงสุ่ยไม่ลังเลเลยในขณะที่เขาพูดตอกหน้ากลับไป!
ต่อหน้าพวกคนดังกล่าว ชิงสุ่ยจะไม่ให้ความเคารพหรือนอบน้อมใดๆ เขาจะใช้คำพูดที่รุนแรงและไม่ไว้หน้าเพื่อทำร้ายพวกเขา!
"เจ้ากล้าตะโกนใส่ข้าหรอ?" ชายหนุ่มโกรธและมองไปที่ชิงสุ่ย
"ถ้าเจ้ายังไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงของข้า ข้าก็คงจะต้องจัดการเจ้า" ชิงสุ่ยไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เขาพูดเบาๆ
"ฮ่าๆ จัดการข้า? ก็ดี! ถ้าข้าไม่ได้ทุบตีเจ้าในวันนี้ ก็อย่ามาเรียกข้าว่าคนอีกเลย" ชายหนุ่มหัวเราะ เขาคิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดี ซึ่งในตอนแรกชิงสุ่ยทำท่าทางเหมือนจะปฎิเสธคำท้าทายของเขา แต่ในเมื่อชิงสุ่ยแสดงเจตนาออกมาชัดเจนขนาดนี้ เขาก็พร้อมที่จะตอบรับมัน!
เมื่อชายหนุ่มพูดจบ ชิงสุ่ยได้ผสมผสานเคล็ดวิชาอำนาจกระเรียนเข้ากับเคล็ดวิชาก้าวขจัดวิญญาณ และในขณะที่เขาใช้รูปลักษณ์กระเรียน เขาก็ได้จู่โจมออกไปด้วยลูกเตะพยัคฆ์คำรณอย่างรวดเร็วดุจดั่งฟ้าผ่า นับตั้งแต่ที่ชิงสุ่ยได้สังหารผู้ฝึกตนปราณเทวะเซียนเทียนขั้นที่ 4 ไปเมื่อคราวก่อน เขาก็ได้ฝึกฝนท่วงท่าการจู่โจมนี้อย่างไม่ลดละนับหลายล้านครั้ง
ปัง!
ชิงสุ่ยเตะลงไปที่จุดตันเถียนชายหนุ่ม เขาไม่มีเวลาแม้แต่น้อยที่จะกรีดร้อง ชายหนุ่มถูกอัดลอยขึ้นไปในอากาศ ชิงสุ่ยจำที่ชางห่ายบอกได้ว่าตราบใดที่ยังไม่ลงมือจนถึงแก่ชีวิต มันก็ยังถือว่าไม่เป็นไร
ชิงสุ่ยตั้งใจที่จะทำให้เขาแค่บาดเจ็บ แต่หลังจากได้ยินเขาพูดว่า "อย่ามาเรียกข้าว่าคนอีกเลย" ชิงสุ่ยก็เกิดความต้องการที่จะฆ่าเขาซะ แต่เขาก็นึกถึงคำพูดของชางห่ายขึ้นมาได้และทำให้เขายังคงปล่อยให้ชายหนุ่มคนนี้มีชีวิตอยู่ต่อไป ดังนั้นเขาจึงจบลงแค่การทำให้ชายหนุ่มคนนี้ต้องประสบพบเจอชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย
เลือดสดๆไหลออกจากปากและจมูกของฟู๋หลง ตอนที่เขาถูกอัดลอยขึ้นไปในอากศชายวัยกลางคนก็รีบเดินออกไปรับตัวเขาเอาไว้ หลังจากมองอย่างรวดเร็วเขาหันไปทางชิงสุ่ย สายตาของเขาราวกับว่ากำลังพ่นไฟออกมา
ชางห่ายเองก็รู้สึกขมขื่น เขาไม่คาดคิดเลยว่าชิงสุ่ยจะลงมือถึงขั้นทำให้อีกฝ่ายต้องพิการ มันเลวร้ายยิ่งกว่าการฆ่าเขาเสียด้วยซ้ำ สำหรับผู้ฝึกตนปราณเทวะเซียนเทียน หากโดนเข้ากับการโจมตีที่กะทันหันเช่นนี้ พวกเขาอาจจะต้องกลับไปใช้ชีวิตดั่งคนธรรมดาเลยก็เป็นได้ มีเพียงไม่กี่คนที่จะสามารถทนต่อแรงอัดดังกล่าวได้
นอกเหนือจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่หมดสติไปและชิงสุ่ย ทุกคนที่เหลือต่างกำลังตกตะลึงกับการกระทำของชิงสุ่ย ในขณะที่สายตาของชายผู้องอาจนั้นเต็มไปด้วยความต้องการที่จะฆ่าเขา
"น้องฟู๋เร็วๆเถอะ รีบพาฟู๋หลงไปที่ตระกูลถังเพื่อให้พวกเขาดูแลรักษาอาการบาดเจ็บ" แม่ของชางห่ายหมิงเยวี่ยรีบเดินเข้ามาและพูดอย่างกังวล
ชายผู้องอาจมองดูชิงสุ่ยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะผิวปากไปในอากาศ ในชั่วพริบตาสัตว์อสูรเหยี่ยวทมิฬขนาดมหึมาก็บินลงมาและเขาก็รีบกระโดดขึ้นไป
"หนุ่มน้อยเรื่องนี้มันยังไม่จบ!" ชายผู้องอาจทิ้งถ้อยคำสุดท้ายไว้และรีบมุ่งจากไป!
ทันทีที่เขาจากไปชางห่ายหมิงเยวี่ยก็ปล่อยแขนของชิงสุ่ยออกในทันทีและมองเขาด้วยท่าทีแปลกๆ แม้กระทั่งคู่ผัวเมียชางห่ายก็กำลังมองดูเขาอย่างจริงจัง
"ทำไมเจ้าถึงต้องลงมือกับเขาให้ถึงขั้นพิการ?" ชางห่ายถามอย่างขมขื่น
"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านผู้อาวุโสบอกว่าจะอย่าฆ่าเขา ข้าก็อาจจะลงมือปลิดชีวิตเขาไปแล้ว" ชิงสุ่ยยิ้มขณะที่มองไปที่ชางห่ายอย่างจริงจัง
"ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงพูดก่อนหน้านี้ว่าท่านเห็นตกลงที่จะให้ข้ากับฟู๋หลงอยู่ด้วยกันล่ะ? มันคืออะไรกัน?" ชางห่ายหมิงเยวี่ยถามเบาๆ
"อะแฮ่มๆ! ขอให้ไปที่ห้องโถงกันก่อน หลังจากนั้นพวกเราจะพูดถึงเรื่องนี้กัน" ชางห่ายถอนหายใจ
ทุกคนมุ่งหน้าไปที่ห้องโถง แม่ของชางห่ายหมิงเยวี่ยต้มน้ำชาและจัดเตรียมถ้วยให้สำหรับทุกคน ชิงสุ่ยไม่ทราบเกี่ยวกับการประเมินค่าของชา แต่เขาก็รู้สึกว่ารสชาติของชานี้ไม่เลวนัก มันมีกลิ่นหอมและสดชื่นมาก
ชางห่ายจิบน้ำชาก่อนที่เขาจะพูดเบาๆว่า "ชายองอาจวัยกลางคนก็คือ ‘ฟู๋ซิง’" ข้ารู้จักเขามาสัก 20-30 ปีแล้ว ตอนนั้นข้ายังไม่ใช่ผู้ฝึกตนเทวะเซียนเทียน แต่ข้าได้ไปสังหารบุตรชายจอมเสเพลของตระกูลหนึ่งเข้าและข้าได้ถูกตามล่าจากเหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับเทวะเซียนเทียนในตระกูลพวกเขา พ่อของฟู๋ซิงได้ช่วยข้าเอาไว้และจัดการให้ข้าทำพิธีร่วมสาบานเป็นพี่น้องกับฟู๋ซิง ด้วยวิธีการนี้ข้าจะกลายเป็นคนในครอบครัวของเขาและการปกป้องตัวข้าก็จะถือเป็นเรื่องชอบธรรม
ชางห่ายยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่พูดเรื่องนี้และพูดต่ออีกครั้งหลังจากจิบชาว่า "ข้าเป็นหนี้ชีวิตของผู้นำตระกูลฟู๋และข้าก็สาบานเป็นพี่น้องกับฟู๋ซิง หลังจากนั้นข้าก็ได้พบกับแม่ของเยวี่ยเยวี่ย แต่โชคร้ายที่ทั้งฟู๋ซิงและตัวข้าเองต่างก็ตกหลุมรักนาง"
ชางห่ายหมิงเยวี่ยมองไปที่แม่ของเธอซึ่งกำลังเอียงอายเล็กน้อย ขณะที่เธอกระพริบตาที่สวยงามซึ่งระยิบระยับดั่งดวงดาว!
"ในตอนท้ายข้าก็ได้แต่งงานกับแม่ของเยวี่ยเยวี่ย แต่ข้ารู้ว่ามันจะก่อให้เกิดอุปสรรคขึ้นระหว่างความเป็นพี่น้องของเรา นอกจากนี้เขายังไม่เคยลืมเลือนเกี่ยวกับรู่ตง ดังนั้นก่อนที่ข้าจะออกมาอยู่กับนาง ฟู๋ซิงก็ได้พูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้และข้าก็ตกลงเห็นด้วย"
"ในอนาคตถ้าลูกคนแรกของพวกเราทั้งสองคนเป็นลูกชายทั้งคู่ก็จะเป็นพี่น้องกัน ถ้าทั้งสองเป็นลูกสาวพวกเขาก็จะเป็นพี่สาวและน้องสาว ถ้าหนึ่งในพวกเขาเป็นลูกชายอีกคนหนึ่งเป็นลูกสาวพวกเราก็จะปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน" ชางห่ายยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่มองไปที่ชางห่ายหมิงเยวี่ย
ชิงสุ่ยนึกถึงตัวเองเป็นตัวอย่างของข้อตกลงในการมีส่วนร่วมกันก่อนที่เด็กจะคลอด ในโลก 9 มหาทวีปนั้นผู้คนต่างยึดมั่นในคำมั่นสัญญากันอย่างมาก นอกจากนี้ชางห่ายยังเป็นหนี้บุญคุณกับตระกูลฟู๋อีกด้วย เป็นหนี้ที่เขาไม่สามารถจ่ายทดแทนได้ อย่างไรก็ตามทำไมชางห่ายถึงบอกว่ามันไม่เป็นไรตราบเท่าที่เขาไม่ได้ฆ่าชายหนุ่มคนนั้น? ชางห่ายไม่ได้ดูเหมือนจะเป็นคนใจร้ายเลย
"ฟู๋หลงเดิมเป็นเด็กที่หล่อเหลาและดูดีจากคนรุ่นวัยหนุ่มสาว ครอบครัวของเราจะพบปะกันทุกๆสามปี แม้ว่าเขาจะโตขึ้นข้าก็ยังคงมีความประทับใจในตัวของเขา อย่างไรก็ตามเหตุผลที่ข้าเห็นด้วยกับพวกเจ้าทั้งสองคนในการแสดงละครตัวต่อหน้าพวกเขาและยอมให้ชิงสุ่ยทำตามที่เขาต้องการตราบใดที่ฟู๋หลงไม่ได้ถูกสังหารนั้น เป็นเพราะว่าข้าเห็นเขาข่มขืนและฆ่าหญิงสาวธรรมดาชาวบ้านธรรมดา จากนั้นเขาก็ตามไปฆ่าทั้งครอบครัวของเธอจนหมด ในตอนนั้นข้าต้องการจะสังหารสัตว์ตัวนี้มาก แต่ข้ามีหนี้บุญคุณอยู่กับตระกูลฟู๋ ซึ่งข้าไม่สามารถลบล้างมันได้และทำให้ฉันไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้" ชางห่ายเหลือบตาพูดราวกับกำลังระลึกถึงความทรงจำของเขา
"สัตว์ร้ายตัวนี้ น่าจะปล่อยให้เขาตายเสียจะดีกว่า!" ชางห่ายหมิงเยวี่ยกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด
"ชิงสุ่ยมั่นใจได้เลยว่า ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามที่เขาต้องการกับเจ้า เมื่อเราได้เอาเจ้าเข้ามาอยู่ด้วย เราไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" ชางห่ายไม่ได้คาดหวังให้ชิงสุ่ยทำให้ฟู๋หลงกลายเป็นคนพิการ และเพียงแค่การจู่โจมเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น แต่การเตะนั้นกลับเป็นเหมือนดั่งมังกรวารีที่โผล่ออกมาจากมหาสมุทร ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะเอาชนะผู้เชี่ยวชาญระดับเทวะเซียนเทียนขั้นที่ 8 ที่ถูกจัดการอย่างรวดเร็วและไม่ทันได้ตั้งตัว นอกจากนี้จุดตันเทียนยังเป็นจุดอ่อนของผู้ฝึกตนอีกด้วย ถ้าการเตะนั้นใส่แรงไปเต็มกำลังก็อาจจะทำให้สังหารเขาได้
ชิงสุ่ยรู้ว่าที่ลูกเตะพยัคฆ์คำรณนั้นใช้เล่นงานอีกฝ่ายได้ผล ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาบรรลุถึงขั้นเริ่มต้นของรูปลักษณ์กระเรียน ถ้าเขาไม่มีเคล็ดวิชารูปลักษณ์กระเรียนคอยหนุนนำ มันก็อาจจะมีโอกาสค่อนข้างมากที่อีกฝ่ายจะสามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีไปที่จุดตันเถียนของเขาหรือแม้กระทั่งหลบการโจมตีของเขาได้อย่างสมบูรณ์
ชิงสุ่ยยิ้มอย่างงุ่มง่าม "ท่านผู้อาวุโส ข้าทำให้ท่านต้องลำบากจนได้!"
"ไม่เป็นไร ข้าเองก็รู้สึกพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก ข้ารู้สึกเสียดายที่ฟู๋หลงไม่ใช่คนชอบธรรม เขาเป็นสัตว์ร้ายมากกว่าจะเป็นลูกชาย" ชางห่ายตอบด้วยเสียงที่เมินเฉย
"ท่านผู้อาวุโสความสามารถของตระกูลฟู๋เป็นเช่นไร? ฟู๋ซิงแข็งแกร่งหรือไม่?" ชิงสุ่ยเกิดความคิดบางอย่างก่อนที่เขาจะถามชางห่าย
"ในตระกูลฟู๋มีผู้คนอยู่มากมายและฟู๋ซิงเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขา อืมมมม ผู้นำตระกูลฟู๋เป็นคนที่เรียกเก็บเงินภาษีจากประชาชนในอาณาจักรฟู๋เจี้ยน หัวเมืองในอาณาจักรของพวกเขาก็เป็นเพียงผู้เชี่ยวชาญระดับต่ำในอาณาจักรพลังปราณเทวะกษัตริย์ ดูเหมือนว่าอาณาจักรชางหลางจะเป็นอาณาจักรที่อ่อนแอที่สุดในมหาทวีปเมฆามรกต”
สิ่งนี้ทำให้ชิงสุ่ยนึกขึ้นมาได้ว่า เมืองเยียนของอาณาจักรเยียนเจี้ยงก็เป็นหนึ่งในอาณาจักรที่รุ่งเรืองที่สุดและเขารู้สึกว่าน้ำหนักภาระที่เขาแบกไว้บนบ่าช่างหนักหนามากเหลือเกิน
ห่าวหยุนลิ่วลี่ยังคงนิ่งอยู่ตลอดเวลา แต่เธอมองไปที่ชิงสุ่ยอย่างขุ่นเคือง เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกกังวลหรือเป็นห่วงเป็นใยเด็กหนุ่มคนนี้
ตัวเธอเองไม่ค่อยเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชิงสุ่ยและไม่กล้าที่จะถามเขา ที่สำคัญที่สุดคือเธอยังไม่แน่ใจว่าเธอรักเขาหรือไม่
บ่อยครั้งที่เธอมีความสุขเพียงแค่ได้ยืนอย่างเงียบๆอยู่ข้างๆเขาและคลุกคลีอยู่กับเขา!
เมื่อพวกเขาต่างแยกย้ายกันกลับไปที่ห้อง ชิงสุ่ยสังเกตเห็นว่าสายตาของชางห่ายหมิงเยวี่ยยังคงพยายามหลบเลี่ยงเขา เขารู้ดีว่าคำพูดของเขาในวันนี้ทำให้หญิงสาวคนนี้รู้สึกถูกล่วงละเมิด อย่างไรก็ตามเขายังคงมีความสุขและพอใจ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะลืมห่าวหยุนลิ่วลี่ที่คอยมองดูเขาอยู่เป็นครั้งคราว
