ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ แฟนเพจ แจ้งเตือนก่อนใคร กดเลย
https://www.facebook.com/AncientStrengtheningTechnique
บทที่ 204 – เพลิงหลวน
"ในวันนั้นเจ้าร้องเสียงดังกว่าข้าเสียอีก และข้าเองก็นวดเจ้าจนเสร็จทุกกระบวนการด้วย"ชิงสุ่ยยิ้มแล้วลุกขึ้นนั่ง
"หยุดพูดเรื่องนั้นเสียเถิด ข้าไม่อนุญาตให้เจ้ากล่าวถึงมันอีก"ห่าวหยุนลิ่วลี่กล่าวอย่างกระวนกระวาย เธอรู้ดีว่าเธอไม่อาจหยุดคำพูดของชิงสุ่ยได้ เธอจึงแสดงท่าทางที่เขินอายในเรื่องน่าอับอายเหล่านั้น
"ทักษะของเจ้าก็ไม่เลว ข้ารับรู้ได้เลยว่าข้ากำลังรู้สึกสบายอย่างยิ่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมวันนั้นเจ้า…………..ฮ่าๆๆ"
"เจ้านี่ช่างน่ารำคาญเสียจริงๆ ข้าขอสั่งไม่ให้เจ้าพูดเรื่องนี้อีกต่อไป"
"หรือว่าเจ้าอยากให้ข้านวดให้เจ้าอีกสักครั้งละ"ชิงสุ่ยเผยรอยยิ้มขณะกล่าวออกมา
"ไม่!!!!"ห่าวหยุนลิ่วลี่กล่าวอย่างหนักแน่น ใบหน้าของเธอแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที
ชิงสุ่ยยังคงยิ้มเยาะ!!!!
"เป็นอย่างไรบ้าง? การนวดของข้าเจ้ารับได้หรือเปล่า"ห่าวหยุนลิ่วลี่ลดศีรษะลงพร้อมกล่าวมาด้วยน้ำเสียงที่เบาบาง
"มันก็ดีนะ แต่มันยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ดังนั้นเมื่อมันยังไม่เสร็จสมบูรณ์ข้าเองก็ยังคงค่อนข้างรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว"ชิงสุ่ยรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าเสียดาย การนวดเมื่อครู่นี้ยังคงทำให้เขารู้สึกเสียวซ่าน และยังคงต้องการมันมากขึ้นอีกด้วย
ตลอดยามบ่าย ชิงสุ่ยไม่ได้เห็นผู้หญิงหัวแข็งอย่างชางห่ายหมิงเยวี่ยปรากฏตัวเลยสักคร่า เขาเองรู้สึกได้ว่าเขานั้นต้องการที่จะพบหน้าเธอ ความงามดุจทิวทัศน์จากสรวงสวรรค์มันยิ่งทำให้เขาอยากจดจำใบหน้าเหล่านั้นเป็นพิเศษ
ในช่วงบ่าย ชิงสุ่ยและห่าวหยุนลิ่วลี่ยังคงสนทนากันอย่างมีความสุข รวมถึงการพูดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอีกด้วย มันเป็นเรื่องง่ายๆที่คนสองคน จะสามารถพูดคุยกันได้อย่างสนุกสนาน สิ่งที่สำคัญก็คือทั้งสองคนจะต้องมีความรักใจซึ่งกันและกัน อย่างน้อยที่สุด ชิงสุ่ยก็รู้สึกได้ถึงความประทับใจในตัวของห่าวหยุนลิ่วลี่
"ทุกครั้งที่เจ้ามาเจ้าก็มักจะนำผลไม้จำนวนมากมาในที่แห่งนี้ด้วย มันช่างน่าทึ่งเสียจริงๆ"
"ข้าปลูกมันด้วยตัวของข้าเอง แม้มันจะมีไม่มาก แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ถึงจุดสูงสุด"ชิงสุ่ยถูกจมูกขณะที่เขากล่าวออก
เมื่อยามราตรี ชิงสุ่ยทำการปรุงอาหารโดยใช้เนื้อเต่าและเนื้อปลาดำที่อยู่ในดินแดนหยกยุพราชอมตะ ยิ่งกว่านั้น เขายังได้ปรุงมันพิเศษโดยการผสมผลสุคนธ์มอมเมา ใบงาม้วน ใบโกฐจุฬาลัมพา ซึ่งของเหล่านี้ยิ่งทำให้รสชาติของเครื่องเทศฟุ้งกระจาย จนเกิดรสชาติที่แท้จริง
ชิงสุ่ยในตอนนี้เต็มไปด้วยความต้องการที่จะพบหญิงสาวคนนั้น คนที่เต็มไปด้วยความสง่างามความงดงามที่สามารถถล่มทุกราชอาณาจักรเพียงแค่เธอขยับนิ้ว เขาเพียงต้องการเห็นใบหน้าที่งดงามหลังจากที่เธอได้กินอาหารที่อร่อย แต่แล้วชืงสุ่ยก็ต้องผิดหวัง หลังจากที่เธอดื่มซุปสรรพสิ่งบำรุงกำลังเข้าไปรวมถึงเนื้อปลาสีดำ เธอก็ไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาเลยแม้แต่อย่างเดียว
ชิงสุ่ยเริ่มรู้สึกอึดอัดใจ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใช่คนที่ชอบพูด หรืออย่างน้อยที่สุดก็ไม่ชอบพูดกับเขา เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย ชิงสุ่ยในตอนนี้รู้สึกถึงความผิดหวังอย่างแท้จริง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาภาคภูมิใจในตัวเอง กลายเป็นสิ่งไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ
แต่ในครั้งนี้เมื่อชางห่ายหมิงเยวี่ยดื่มน้ำซุปนั้นเข้าไปอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอก็เริ่มเผยออกมาทีละนิด ซึ่งเป็นผลที่เกิดจากอารมณ์มึนเมา แต่เธอก็ยังไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ชิงสุ่ยมองเห็นถึงรอยยิ้มที่งดงามและอัศจรรย์ครั้งนี้
จิตใจของชิงสุ่ยก็เริ่มเอ่อล้นไปด้วยภาพของชางห่ายหมิงเยวี่ย เขาเริ่มจินตนาการถึงภาพที่งดงาม ดวงตาที่ดูราวกับดาวตก สายตาของเธอนั้นราวกับกำลังรังเกียจทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก เขาเองเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะมีชายคนใดสามารถครอบครองหัวใจเธอได้
ในวันรุ่งขึ้น ห่าวหยุนลิ่วลี่ก็ได้ส่งต่องานดูแลดินแดนสุริยะโลกให้แก่ เหมย เหยี่ยนเสวี่ยดูแลต่อจากเธอ รวมถึงส่งต่อวัตถุดิบที่ได้จากชิงสุ่ยทั้งหมดให้แก่เธอ
เมื่อทุกคนมากันครบ ใบหน้าของชิงสุ่ยก็เริ่มเปลี่ยนไป เขารับรู้ได้ว่าวิหคเพลิงเขากำลังจะปรากฏตัวขึ้น เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานตอนที่เขาเดินทางมายังดินแดนสุริยะโลก เขาไม่ได้นำวิหคเพลิงของเขากับเข้าสู่ดินแดนยกยุพราชอมตะ
ชิงสุ่ยมองเห็นการปรากฏตัวที่งดงามของแร้งอัสนีปีกทองคำ แต่ข้างหลังของมันนั้น ก็ปรากฏวิหคเพลิงซึ่งมีขนาดใหญ่พอๆกับแร้งอัสนีปีกทองคำ และดูเหมือนว่าตัวของแร้งอัสนีปีกทองคำก็กำลังแสดงท่าทางราวกับว่ามันพยายามที่จะสลัดวิหคเพลิงให้หลุดออกจากตัวมันไป
ชิงสุ่ยยังคงยืนดูด้วยความงุนงง เขากำลังสงสัยและว่า ถ้าหากวิหคเพลิงของเขาเป็นเพศผู้ นั่นก็หมายความว่าแร้งอัสนีปีกทองคำก็มีโอกาสที่จะเป็นเพศเมีย?
เมื่อวิหคเพลิงมองเห็นชิงสุ่ย มันรีบบินวนเหนือตัวเขาด้วยท่าทางที่มีความสุข
อย่างไรก็ตาม ชางห่ายหมิงเยวี่ยเองก็กำลังมองดูวิหคเพลิงด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่เธอจะหันมามองชิงสุ่ย พร้อมทั้งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีเอกลักษณ์และทรงเสน่ห์ "ข้ารู้สึกชอบนกยักษ์ของเจ้าเหลือเกิน"
ชิงสุ่ยมองไปยังชางห่ายหมิงเยวี่ย จิตใจของเขารู้สึกราวกับว่า "คำว่า ข้ารู้สึกชอบนกยักษ์ของเจ้าเหลือเกิน"มันแฝงไปด้วยความรู้สึกที่แปลกๆ และเป็นความรู้สึกที่ตื่นเต้นมากกว่าปกติ
"นกยักษ์ตัวนี้เป็นของข้า มันยอมรับข้าเป็นเจ้านาย ท่านสามารถสัมผัสหรือเล่นกับมันได้ แต่ข้าขอบอกเลยว่าข้าจะไม่ยอมยกมันให้แก่ท่านเด็ดขาด…….."
ห่าวหยุนลิ่วลี่มองไปที่ชิงสุ่ยด้วยความรู้สึกโกรธเล็กน้อย เหตุใดกันชิงสุ่ยถึงไม่ได้บอกเรื่องเหล่านี้แก่เธอ
ชางห่ายหมิงเยวี่ยหันไปดูวิหคเพลิงด้วยสายตาที่เบิกกว้าง ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองชิงสุ่ยแล้วกล่าวคำที่ทำให้ชิงสุ่ยรู้สึกไม่พอใจแล้วทำให้เขารู้สึกรักออกวัดสุภาพสตรีคนนี้เป็นคนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโส
"ดูเหมือนว่าเจ้าจะเจอสมบัติที่ยอดเยี่ยมอย่าง เพลิงหลวน ไปมันคงไม่อาจงดงามเทียบเท่ากับแร้งอัสนีปีกทองคำของข้า"
แม้ว่าชิงสุ่ยจะไม่ค่อยพอใจกับน้ำเสียงที่เธอกล่าวมา และเขาเองก็ตกใจ หรือว่าโลกใบนี้จะมีวิหคเพลิงที่มีลักษณะเหมือนกับวิหคเพลิงที่เขาครอบครอง? มันช่วยไม่ได้เลยที่คำถามจะเกิดขึ้นในใจของเขา "เพลิงหลวนคืออะไร?"
"ดูเหมือนว่าเจ้าคงจะไม่รู้จักเพลิงหลวนสินะ? เจ้าได้ครอบครองมันแต่เหตุใดเจ้าถึงไม่รู้ว่ามันคืออะไร?"ชางห่ายหมิงเยวี่ยมองไปที่ชิงสุ่ยและถามออกมาด้วยท่าทางที่แปลกไป ความรู้สึกของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยความงุนงง
"ข้าไม่รู้จัก ข้าได้ครอบครองวิหคเพลิงตัวนี้มาโดยบังเอิญ"ชิงสุ่ยกล่าวความจริงทุกคำพูด
"วิหคเพลิง? อืม ถูกต้อง เพลิงหลวนเป็นอสูรที่เกิดจากการวิวัฒนาการ มีคนกล่าวกันว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่สืบสายเลือดมาจากสัตว์ในตำนานอย่างนกหงส์เพลิง(ฟินิกซ์) ซึ่งจากคำกล่าวของคนโบราณกล่าวไว้ว่าอสูรตัวนี้มีโอกาสวิวัฒนาการขึ้นไปสู่สัตว์ในตำนานอย่างนกหงส์เพลิง อย่างไรก็ตาม โอกาสที่จะเกิดขึ้นนั้นนต่ำมากจนแทบเป็นไปไม่ได้"ชางห่ายหมิงเยวี่ยมองไปที่วิหคเพลิงของชิงสุ่ยที่กำลังร้องเต้นอย่างคึกคัก
สัตว์อสูรวิวัฒนาการ ชิงสุ่ยในตอนนี้รับรู้แล้วว่าวิหคเพลิงกว่านี้มีอยู่จริงภายในโลกเก้ามหาทวีป ซึ่งชื่อของมันนั้นถูกระบุไว้ว่ามันคือเพลิงหลวน สัตว์อสูรที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดในมวลหมู่สัตว์อสูรวิวัฒนาการ ซึ่งอาจเทียบเท่ากับพลังของนกหงส์เพลิง สัตว์อสูรที่อยู่ในระดับขั้นพลังสูงสุด แต่อย่างไรก็ตามมันก็ยังคงเป็นสัตว์อสูรที่ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นมาก่อน
"ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็พาลิ่วลี่เดินทางไปกับวิหคเพลิงของเจ้า ส่วนข้าจะบินนำหน้าเจ้าเอง" หลังจากเธอกล่าวเสร็จ เธอก็ขึ้นไปควบคุมแร้งอัสนีปีกทองคำ และเริ่มโลดแล่นไปบนนภาราวกับภูตสวรรค์
ห่าวหยุนลิ่วลี่ยังคงตกอยู่ในความงุนงง ในขณะที่เธอมองดูนกยักษ์ที่แสนงดงามของชิงสุ่ย เมื่อก่อนเธอเคยกล่าวไว้ว่าเมื่อเธอได้ครอบครองสัตว์อสูร เธอจะพาเขาไปในทุกสถานที่ที่เขาต้องการ แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อห่าวหยุนลิ่วลี่เริ่มคิดเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด เธอก็รู้สึกค่อนข้างสับสน ภายในเวลาไม่ถึงปี เธอกลับดูเหมือนเริ่มตามเขาไม่ทัน ทั้งๆที่ในครั้งแรก ทุกอย่างรอบตัวเธอนั้นสร้างโอกาสที่ดีกว่าเขาเสมอ
"ไปกันเถอะ!!"ชิงสุ่ยคว้ามือเล็กๆ ของห่าวหยุนลิ่วลี่ และอุ้มเธอขึ้นไปบนหลังของวิหคเพลิง
เสียงร้องของนกทั้งสองตัวดังตลอดเส้นทาง สัตว์อสูรทั้งสองบินโฉบเฉี่ยวรถเล่นไปทั่วนภาด้วยความเร็วสูง ละอองสีทอง และละอองสีเพลิงกระจายไปทั่วตลอดเส้นทางที่สัตว์อสูรทั้ง 2 บินผ่าน มันเป็นความรู้สึกที่ชิงสุ่ยไม่อาจอธิบายได้ในขณะนั้น การเดินทางกว่าสองเดือนส่งเขาให้มาถึงสถานที่แห่งนี้ เขาจดจำได้ว่าในครั้งแรกที่เขาเห็นแร้งอัสนีปีกทองคำโลดแล่นอยู่บนนภา จิตใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความอิจฉา แต่ภายในเวลาสั้นๆไม่ถึงปี เขากลับได้รับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเหนือกว่าแร้งอัสนีปีกทองคำตัวนั้น และเมื่อเขามองลงไปบนพื้นดิน เขาก็มองเห็นสายตาของผู้คนที่กำลังอิจฉาจำนวนมาก
"ว้าว นั่นมันแร้งอัสนีปีกทองคำ!!!!!!"
"นกตัวใหญ่ยักษ์นั่นคือตัวอะไร!!!"
"ข้าเองก็อยากครอบครองมันสักครั้งในชีวิตก็ยังดี"
ชิงสุ่ยได้ยินการสนทนาอย่างชัดเจน มันยิ่งทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง
วิหคเพลิงยังคงบินตามหลังแร้งอัสนีปีกทองคำไม่ห่าง มันยังคงส่งเสียงยั่วยวนรุกเร้าไปที่แร้งอัสนีปีกทองคำ มันทำให้ชิงสุ่ยหมดคำพูด วิหคเพลิงตัวนี้เป็นสัตว์เพศผู้ที่ค่อนข้างเต็มไปด้วยกิเลส พร้อมจะรุกตลอดเวลา
วิหคเพลิงและแร้งอัสนีปีกทองคำยังคงยืนเคียงข้างกัน ปีกของพวกมันทั้ง 2 ขยายวงกว้างกว่า 200 เมตร คลื่นพายุที่อยู่ใต้ปีกรุนแรงมากพอที่จะพัดผืนแผ่นดินจนทะลุทะลวงเป็นหลุม ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกของชิงสุ่ยที่ได้รับประสบการณ์ในการเหาะเหินเดินอากาศเป็นเวลายาวนาน ภาคต่างๆที่เขาได้มองเห็นนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น หากเดินทางด้วยวิธีธรรมดาการที่จะไปถึงศูนย์กลางของอาณาจักรชางหลาง เขาต้องใช้เวลาเดินทางไม่ต่ำกว่า 2 เดือน และอาณาจักรชางหลางเองก็เป็นแค่อาณาจักรที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของมหาทวีปเมฆามรกต ซึ่งอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงที่อยู่ทางทิศตะวันออกของมหาทวีปแห่งนี้ ความห่างไกลของสถานที่แห่งนี้ยิ่งทำให้มันห่างไกลความเจริญรุ่งเรืองเมื่อเทียบกับเมืองหลวงของมหาทวีป ซึ่งถ้าหากเดินทางด้วยวิธีปกติเขาเองก็คงใช้เวลาไม่น้อย
ถึงแม้ว่าสัตว์อสูรจะบินสูงเสียดฟ้า จนเรียกได้ว่า มันกำลังบินอยู่เหนือสวรรค์ชั้น 9 แต่ถึงอย่างนั้นในโลกใบก่อนของชิงสุ่ยเองก็มีสิ่งเหล่านั้น
เขาใช้เวลาเพียงวันเดียวในการบินออกจากอาณาจักรชางหลาง พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะพักผ่อนในยามค่ำคืน ชิงสุ่ยไม่ทราบเหมือนกันว่าชางห่ายหมิงเยวี่ยเอาที่พักและสิ่งอื่นๆออกมาจากที่ใด วัดบางที่เขาต้องเผชิญกับถิ่นทุรกันดาร ชิงสุ่ยก็มักจะเข้าสู่ดินแดนหยกยุพราชอมตะเพื่อฝึกฝนและพักผ่อน เขาจึงตัดสินใจหาข้ออ้างที่จะปลีกตัวออกมา
ห่าวหยุนลิ่วลี่ มองไปที่ชิงสุ่ยด้วยความกังวล เหตุการณ์ร้ายแรงทุกอย่างอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และสิ่งที่อันตรายที่สุดในโลก 9 ทวีปแห่งนี้ก็คือสัตว์อสูร
"ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง!!!"
ก่อนที่เขาจะเดินจากไป ชิงสุ่ยก็นึกขึ้นได้ว่าอาจารย์เทพธิดาของเขาเคยกล่าวไว้ว่า อาณาจักรเยียนเจี้ยงนั้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เขาจึงหันไปหาชางห่ายหมิงเยวี่ย ที่นั่งอยู่ไม่ไกลก่อนจะกล่าวถามว่า
"เออ ทางที่พวกเราจะเดินทางนั้น ไม่ทราบว่ามันจะผ่านเมืองเยียนหรือไม่ ข้าเองอยากเห็นสถานที่แห่งนั้น!" ชิงสุ่ยจ้องมองไปที่ชางห่ายหมิงเยวี่ยที่กำลังจ้องมองท้องฟ้าในยามราตรี หญิงสาวคนนี้เต็มไปด้วยความงดงาม ทุกอริยาบทประสานกลมกลืนไปกับธรรมชาติ ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความสวยงาม อย่างน้อยที่สุดอาณาบริเวณแห่งนี้ก็ไม่มีสิ่งใดงดงามเหลือเธอ
"เมืองเยียน? เมืองเยียนที่อยู่ในอาณาจักรเยียนเจี้ยง?"ชางห่ายหมิงเยวี่ยหันกลับมาถามความตกใจ
