ตอนที่ 641: การต่อสู้กับเซียนผู้คุมกฎนิกายพยัคฆ์มังกร (1)
ความรู้สึกทุกข์ทรมานจิตใจของเจี้ยนเฉิน เป็นเรื่องที่คาดเดาก่อนหน้านี้ ว่าเรื่องที่น่าเป็นห่วงได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลันในอาณาจักรฉินหวง ด้วยการที่เซียนผู้คุมกฎยืนยันการคาดเดานี้ของเขา เจี้ยนเฉินก็ยังคงไม่แน่ใจว่าเป็นปัญหาประเภทใดที่อาณาจักรฉินหวงกำลังประสบอยู่
"ข้าจะต้องไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับอาณาจักรฉินหวงเมื่อข้ามีเวลา" เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเอง อาณาจักรฉินหวงช่วยเขามามากแล้ว ดังนั้นเขาคงรู้สึกไม่ดีนักหากเขาไม่ได้ทำอะไรเมื่อพวกเขาประสบปัญหา
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องคิดถึงปัญหาดังกล่าว กลับมาที่ปัญหาในมือ เจี้ยนเฉินจ้องมองอย่างอันตราย ขณะที่เซียนผู้คุมกฏเต็มด้วยประกายโกรธในแววตาของเขา "เซียนผู้คุมกฎ เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดกับข้าแบบนี้อีกต่อไป" ในคำพูดสุดท้าย ชั้นของลมปกคลุมล้อมรอบร่างกายของเจี้ยนเฉินและพาเขาขึ้นไปในอากาศ เพื่อให้ยืนเท่ากับเขา มีเจตนาอันแรงกล้าที่จะต่อสู้ ทำให้พื้นที่ทั้งหมดดูเหมือนจะแช่แข็ง
กระนั้นก็ตาม เซียนผู้คุมกฎยังคงมองเขาด้วยท่าทางดูถูกเหมือนเดิม เจี้ยนเฉินเป็นอะไร มันก็แค่เซียนสวรรค์ในสายตาของเขาเท่านั้น คนที่อ่อนแอเช่นเดียวกับมดที่สามารถถูกจัดการด้วยการโบกมือของเขา
"เจี้ยนเฉิน เจ้าต้องการให้ชายชราผู้นี้ลงมือจริง ๆ อย่างนั้นรึ?" เซียนผู้คุมกฎถามด้วยเสียงเย็นชา ความอดทนของเขาถึงจุดสิ้นสุด
ดังนั้นช่องว่างระหว่างเจี้ยนเฉินและเซียนผู้คุมกฎ จึงกลายเป็นสนามรบ
สังเกตการณ์เรื่องต่าง ๆ จากระยะไกล เซียนสวรรค์ หมิงตงและคนอื่น ๆ ทั้งหมดก็ดูหวาดกลัว พวกเขากังวลเกี่ยวกับเจี้ยนเฉิน ตั้งแต่พวกเขารู้ว่าเซียนสวรรค์ไม่สามารถเทียบได้กับเซียนผู้คุมกฎ
"ทำไมผู้พิทักษ์จักรพรรดิของอาณาจักรฉินหวงถึงยังไม่มา ? หรือว่าพวกเขาประสบปัญหาอย่างที่เซียนผู้คุมกฏบอก ไม่อาจช่วยเหลือได้ ? ถ้าพวกเขาไม่มา พี่ชายก็กำลังตกอยู่ในอันตราย ! " ไป๋เหลียนพูดอย่างร้อนใจ ทุกคนคิดว่าเจี้ยนเฉินได้แจ้งไปยังอาณาจักรฉินหวงแล้ว ขอให้ส่งผู้พิทักษ์จักรวรรดิของพวกเขามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม การได้เห็นเจี้ยนเฉินในการสู้รบกับเซียนผู้คุมกฏโดยไม่มีผู้พิทักษ์จักรพรรดิปรากฏตัว เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขากังวลและกังวลอย่างมาก
"เจี้ยนเฉินจะทำเช่นไร ? ผู้พิทักษ์จักรพรรดิไม่ได้อยู่ที่นี่ และเขาทำให้เซียนผู้คุมกฎโกรธแล้ว เราไม่มีใครสามารถสู้กับคนเหล่านี้ได้ " ตู่กูเฟิงพึมพำกับคิ้วที่ขมวดขึ้นมา
นูบิสไม่สามารถช่วยอะไรได้ ได้แต่หัวเราะออกมาดัง ๆ เมื่อเขาได้ยินตู่กูเฟิงและไป๋เหลียนกล่าว "ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง แต่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิที่เจ้าคาดหวังไว้จะไม่มา"
"อะไรนะ ? พวกเขาจะไม่มา? แล้วเราจะต่อสู้กับเซียนผู้คุมกฎได้อย่างไร ? " หมิงตงเอ่ยออกมา
เหลือบตามองไปที่เจี้ยนเฉิน นูบิสกล่าวขึ้น "ไม่ใช่ว่ามีคนรอสู้อยู่หรือ ? กล่าวว่าไม่มีใครได้อย่างไรกัน"
" เจ้ากำลังพูดถึงใคร ? เจี้ยนเฉินเป็นเพียงเซียนสวรรค์เท่านั้น เขาจะสู้กับเซียนผู้คุมกฎได้อย่างไร ? " อีกฝ่ายถาม
"ข้าจะรายงานต่อท่านปู่ของข้า เขาควรจะมีพลังที่จะจัดการกับเซียนผู้คุมกฎผู้นี้ได้" คำพูดของหวงหลวนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ
“บูม ! ”
เช่นเดียวกับที่ทุกคนกำลังคุยกัน เกี่ยวกับวิธีจัดการกับสถานการณ์นี้ เสียงระเบิดที่หนักหน่วงทำให้ทุกคนมองย้อนกลับไป พื้นที่ทั้งหมดหลุดออกจากคลื่นกระแทกจากการระเบิดทำให้ปิดบังเกือบทุกอย่าง ยกเว้นเจี้ยนเฉินและเซียนผู้คุมกฏในสนามการต่อสู้
"เซียนผู้คุมกฎ ข้ายังจำได้อย่างอย่างชัดเจนถึงสิ่งที่เจ้ามอบให้กับข้า ให้ข้าตอบแทนท่านในวันนี้" เจี้ยนเฉินกล่าวออกมา ขณะที่พลังบรรพกาลปกคลุมร่างกายของเขาทั้งหมดเพื่อให้พลังปกป้องเขาจากการโจมตีของเซียนผู้คุมกฏ
อาวุธเซียนถูกนำออกมา เขากำลังมีความเชื่อมั่นในสิ่งที่เขากำลังมองหา "แต่นี่เป็นไปได้อย่างไร? เจ้านั้นประสบความสำเร็จเป็นเซียนผู้คุมกฎแล้วงั้นหรือ ? " ในการประมือก่อนหน้านี้ ในที่สุดก็เซียนผู้คุมกฎได้รับรู้ถึงพลังของเจี้ยนเฉิน ซึ่งเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่เซียนสวรรค์จะสามารถทำได้
"พฤติกรรมที่ก้าวร้าวเช่นนี้ของนิกายเจ้า ข้าจะทำให้พวกเจ้าทุกคนต้องกลับไปพร้อมความอัปยศ ! " เจี้ยนเฉินตะโกนเสียงดัง ใช้ทักษะมายาพริบตาออกมา ร่างกายของเขาบินไปยังเซียนผู้คุมกฏ หนึ่งในกำปั้นของเขาปะทะกับพลังบรรพกาล ขณะที่มันโจมตีไปทางหน้าอกของศัตรูของเขา พื้นที่นั้นกลายเป็นเส้นลากยาว ตามที่พลังบรรพกาลจะลากคนผู้นั้นไป
