ตอนที่ 617: ความสำเร็จเล็กน้อยในพลังบรรพกาล (2)
ข่าวเกี่ยวกับความจริงที่ว่า เซียนผู้คุมกฎได้ถูกสังหารโดยม่านพลัง ข่าวนั้นได้แพร่กระจายออกไปทั่วเมืองทหารรับจ้างเฉกเช่นไฟไหม้ป่า ในทางปฏิบัติ ทุกคนที่ได้ยินข่าวต่างตกตะลึงและนิ่งงัน ขณะประมวลผลข้อมูลด้วยความตกใจ
เซียนผู้คุมกฎเป็นผู้ที่หายากมากในทวีป ในสายตาของประชาชนทั่วไป คนอย่างพวกเขายืนอยู่ที่ด้านบนสุดของโครงสร้างอำนาจ พวกเขาเป็นคนที่เข้าใจความลึกลับที่ลึกซึ้งของโลก และมาถึงขอบเขตที่มีเพียงคนที่อยู่เหนือธรรมชาติเท่านั้นที่สามารถไปได้ ด้วยมือเพียงข้างเดียวของพวกเขาสามารถทำลายโลกรอบ ๆ ตัวพวกเขาได้
เมื่อได้ยินว่าคนที่มีสถานะเป็นตำนานดังกล่าวได้ถูกสังหารโดยการลงโทษของเมืองทหารรับจ้าง ทุกคนก็ตกใจกับความรุนแรงของการลงโทษอีกครั้งหนึ่ง ทุกคนยอมรับอำนาจของเมืองทหารรับจ้างซึ่งสามารถสังหารเซียนผู้คุมกฏได้อย่างง่ายดาย
หลังจากการแพร่กระจายของข้อเท็จจริงที่ว่าเซียนผู้คุมกฎตาย ข่าวที่ว่าเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้รับอันตรายนั้นก็มาพร้อมกับเรื่องนี้เช่นกัน ทุกคนอยากรู้ว่าเจี้ยนเฉินสามารถหลบหนีการลงโทษได้อย่างไร ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้ที่เริ่มการต่อสู้และทำลายพื้นที่ตลอดจนอาคารหลายแห่ง แต่ไม่มีใครรู้คำตอบว่าทำไม
ในอาณาจักรเล็ก ๆ ห่างออกไป 50,000 กิโลเมตร มีคนผู้หนึ่งที่มีความกล้าหาญนั่งดื่มสุราและรับประทานอาหารในโรงเตี้ยม เมื่อเขากินแล้วเขาก็ฟังเสียงซุบซิบของคนรอบตัวด้วยความสนใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกระซิบซาบเกี่ยวกับเมืองทหารรับจ้างเบา ๆ พอให้ตัวเองได้ยิน เขายิ้ม "ม่านพลังของเมืองทหารรับจ้างที่ถูกสร้างขึ้นโดยอัจฉริยะที่ไร้คู่แข่ง เช่น โมเทียนหยุน มันมีความรู้สึกเป็นเวลานานมาแล้ว ดังนั้นเซียนผู้คุมกฎจะเป็นคู่ต่อกรกับมันได้หรือไม่ ถ้าเซียนผู้คุมกฎต่อสู้ พวกเขาจะตายได้โดยไม่ทันที่จะส่งเสียงร้อง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าสงสัยว่าจะมีเซียนผู้คุมกฎต้องตกตายไปกี่ชีวิตกัน ? "
"พวกเจ้าคิดอย่างไรกับเจี้ยนเฉินผู้นี้ ? เจ้าคิดว่าทำไมเขาถึงเป็นคนเดียวที่รอดพ้นจากการลงโทษ แม้ว่าเขาจะเริ่มการต่อสู้ ? เจ้าคิดว่าเป็นเพราะเขาเป็นราชาทหารรับจ้างหรือว่าเขามีความสัมพันธ์กับบุคคลระดับที่สูงขึ้นของเมือง ? "
"ข้าต้องบอกว่า มันเป็นหนึ่งในเหตุผลเหล่านั้น ข้าได้ยินมาว่า ในตอนท้ายเจี้ยนเฉินถูกนำตัวไปโดยผู้ยิ่งใหญ่หลายคน ข้าต้องบอกว่า คำตอบที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือเขามีความสัมพันธ์กับผู้มีอำนาจในเมือง"
"มีเสือขาวอยู่บนไหล่ของเขาด้วย เสือตัวนั้นมีปีกด้วย มันไม่อาจเป็นลูกสัตว์อสูรธรรมดาได้"
"ใช่ เจี้ยนเฉินเป็นเซียนสวรรค์ สัตว์ที่เขานำติดตัวไปด้วยจะเป็นสายพันธุ์ธรรมดาได้อย่างไร ? ลูกเสือตัวนี้จะต้องเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 เป็นอย่างน้อยที่สุด"
หลายคนในโรงเตี้ยมกำลังพูดถึงความตายของเซียนผู้คุมกฎ แต่หลายคนกำลังพูดถึงเจี้ยนเฉินอย่างกระตือรือร้น
"เสือขาวที่มีปีกอยู่ด้านหลัง เป็นไปได้หรือไม่ ? " ชายผู้นั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวเอง ก็มีประกายไฟจาง ๆ เข้าตาเขาขณะที่คิดถึงตัวเอง
"เป็นไปได้มาก แต่ไม่ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ก็ตาม ข้าก็ต้องมั่นใจด้วยตัวเอง แต่เมืองทหารรับจ้าง … " เมื่อพูดถึงเมืองทหารรับจ้าง ชายคนนั้นลังเล ขณะที่เกิดความกลัวในแววตาของเขา แต่ด้วยการกัดฟันครั้งสุดท้าย ในความมุ่งมั่น ชายคนนั้นโยนเหรียญม่วงไว้บนโต๊ะและออกจากโรงเตี้ยม
ในเมืองทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับจิตวิญญาณกระบี่สีม่วง-ฟ้าที่พยายามจะล้างส่วนที่เหลือของตราประทับแห่งความตายให้กับเขา แม้ว่าบรรพชนตระกูลชิจะตายไป แต่ตราประทับแห่งความตายของเขายังคงอยู่ นั่นหมายความว่าส่วนที่เหลือของตระกูลชิยังสามารถตามหาเขาได้ นั่นสิ่งที่ไม่เป็นที่พอใจสำหรับเจี้ยนเฉิน
นับตั้งแต่ที่ลูกเสือได้รับสมบัติสวรรค์จำนวนมหาศาลแล้ว อัตราการเติบโตของมันก็ไม่เป็นความกังวลสำหรับเจี้ยนเฉินอีกต่อไป ตอนนี้ลูกเสือสามารถกินได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องสมบัติสวรรค์ที่หมดไป และเจี้ยนเฉินก็เลี้ยงดูมันด้วยสมบัติสวรรค์หลายสิบชิ้น มันได้นอนหลับไปบนเตียงของเขา เพื่อดูดซับพลังงานเข้าไปในร่างกายของตน
เจี้ยนเฉินไม่ได้ก้าวออกไปจากห้อง ในช่วงต่อไปนี้ เขาตัดขาดจากโลกภายนอก ตลอดทั้งเดือน เขายังคงเงียบสงบอยู่ในห้องของเขา ก่อนที่จิตวิญญาณกระบี่สีม่วง-ฟ้าจะสามารถกำจัดตราประทับแห่งความตายออกจากตัวเขาได้โดยไม่เหลือแม้แต่น้อย
ทันทีที่ตราประทับแห่งความตายได้ออกจากร่างเขาไปแล้ว เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจ เจี้ยนเฉินรู้สึกราวกับว่ามีคนคอยเฝ้าดูเขาอยู่เสมอจากความมืด เมื่อตราประทับแห่งความตายประทับอยู่ในตัวเขา จนถึงขณะนี้เขาไม่รู้สึกว่าเป็นอิสระเหมือนก่อนและไม่สามารถผ่อนคลายได้
เมื่อเห็นว่ามันเป็นเวลาถึงหนึ่งเดือนที่ผ่านไป เจี้ยนเฉินก็เผยรอยยิ้มที่ได้รับชัยชนะ ในขณะที่พูดว่า "ในที่สุด ข้าก็ลบตราประทับแห่งความตายแล้ว ใครจะรู้ว่ามันจะต้องใช้เวลาถึง 3 เดือน ? 2 ปีกว่าแล้วหลังจากที่เจ้าอ้วนน้อยและข้าได้พบกันล่าสุด ข้าไม่สามารถอดทนรอต่อไปได้อีกแล้ว ข้าต้องมุ่งหน้าออกไปทันที"
"พี่ใหญ่ ท่านตื่นขึ้นมาในที่สุด ! " วิญญาณน้อยส่งเสียงผ่านห้องก่อนที่ร่างของนางจะปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉิน
"วิญญาณน้อย ขอขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเจ้า ในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา แต่พี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ที่นี่นานพอสมควร ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำและข้าก็ต้องจากไปทันที " เจี้ยนเฉินยิ้ม ในช่วงสองสามวันนี้เจี้ยนเฉินได้เริ่มเห็นวิญญาณน้อยเป็นน้องสาวตัวน้อย ตอนนี้ยามเมื่อพวกเขาต้องแยกทางกัน มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น
รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของวิญญาณน้อยค่อย ๆ จางหายไป เมื่อนางได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน บนใบหน้าของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความอ้างว้าง ขณะที่นางถามเบา ๆ ว่า "พี่ใหญ่ ท่านกำลังจะจากไปหรือ ? "
เจี้ยนเฉินเกือบลังเลที่จะตอบนาง หลังจากได้ยินความเหงาด้วยเสียงของนางว่า "วิญญาณน้อย พี่ใหญ่ของเจ้ามีสิ่งต่าง ๆ มากมายที่ต้องทำ ดังนั้นข้าต้องออกจากเมือง แต่ไม่ต้องกังวล พี่ใหญ่ของเจ้าจะมาหาเจ้าเมื่อมีเวลา"
"แต่พี่ใหญ่ วิญญาณน้อยไม่ต้องการให้ท่านจากไป ! ท่านพักอยู่ที่นี่ได้หรือไม่ ? ได้โปรด? วิญญาณน้อยสูญเสียนายท่านไปนานแล้ว วิญญาณน้อยไม่ต้องการที่จะสูญเสียพี่ใหญ่อีก" นางอ้อนวอนราวกับว่านางกำลังจะร้องไห้
"วิญญาณน้อย เจ้าจะไม่สูญเสียพี่ใหญ่ของเจ้า พี่ใหญ่ของเจ้ากำลังจะออกเดินทางไปชั่วขณะหนึ่ง ข้าจะกลับมาพบเจ้าเร็ว ๆ นี้ ข้ารับประกันได้ว่าภายใน 3 ปีข้าจะมาหาเจ้าที่นี่"
อารมณ์ของนางดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น แต่วิญญาณน้อยยังมองเขาด้วยความไม่เต็มใจว่า "พี่ใหญ่ ท่านต้องรักษาคำพูดนะ อย่าโกหกวิญญาณน้อย ท่านจะมาหาวิญญาณน้อยภายใน 3 ปีจริง ๆ นะ วิญญาณน้อยเหงามาก"
เจี้ยนเฉินพยักหน้าเพื่อยืนยันกับนางพร้อมเอ่ยว่า "วิญญาณน้อยมั่นใจได้ ภายใน 3 ปี พี่ใหญ่ของเจ้าจะกลับมาพบเจ้าอีกครั้ง"
ด้วยคำสัญญาของเขา ในที่สุดวิญญาณน้อยก็เผยรอยยิ้มหวาน ๆ บนใบหน้าของนาง แต่เมื่อคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง คิ้วของนางก็ร่นเข้าหากัน "แต่พี่ใหญ่ ยังคงมีคนเลวร้ายคนหนึ่งวิ่งหนีไป พี่ใหญ่จะทำเช่นไร ถ้าเขามาแก้แค้นท่านที่นอกเมืองทหารรับจ้าง ? "
ดวงตาของเขาหรี่แคบลง หลังจากที่เจี้ยนเฉินคิดอย่างเงียบงัน หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กล่าวว่า "ทวีปนั้นมีขนาดใหญ่และมีผู้คนอยู่ทุกหนทุกแห่ง ด้วยตราประทับแห่งความตายนั้นที่หายไป การหาตัวข้าจะไม่เป็นเรื่องง่าย ยากที่เขาจะหาตัวข้าเจอ"
"แต่หากเขาตามหาท่านพบ ? พี่ใหญ่ ท่านไม่แข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะคนเลวร้ายได้ วิญญาณน้อยเห็นได้ ในกรณีที่ท่านพบเขาคนเลวนั้นที่แข็งแกร่งกว่าท่าน ท่านจะไม่ได้มีโอกาสที่จะหลบหนี" วิญญาณน้อยยังคงกังวล "มันเศร้าที่วิญญาณน้อยไม่สามารถออกจากเมืองทหารรับจ้างไปได้ นายท่านห้ามมิให้วิญญาณน้อยเข้ามาแทรกแซงโลกภายนอกเช่นกัน เฉพาะเมื่อมีคนละเมิดกฎ วิญญาณน้อยจึงจะสามารถทำร้ายพวกเขาได้ มิฉะนั้นแล้ว วิญญาณน้อยจะไปกับพี่ใหญ่และเอาชนะคนร้ายผู้นั้นที่พยายามข่มขู่ท่าน" นางพูดด้วยความเศร้า แต่ในวินาทีถัดมา นางก็สดใสขึ้น“โอ้ ! พี่ใหญ่ มีหนทาง ! ปล่อยให้วิญญาณน้อยเพิ่มพลังของท่าน ! ถ้าความแข็งแกร่งของพี่ชายใหญ่มากกว่าคนเลวผู้นั้น พี่ใหญ่ก็จะไม่ต้องกังวลอีกต่อไป ! "
แสงประหลาดเข้าสู่ดวงตาของเจี้ยนเฉิน เมื่อเขาถามว่า "วิญญาณน้อย เจ้าจะบอกกับข้าว่าเจ้ามีวิธีที่จะเพิ่มพลังของข้างั้นหรือ ? "
"แน่นอน! พี่ใหญ่ วิญญาณน้อยเป็นที่น่าอัศจรรย์ ! วิญญาณน้อยสามารถพัฒนาความลึกลับของโลกให้กลายเป็นสิ่งที่พี่ใหญ่สามารถเข้าใจ ด้วยวิธีนี้ พี่ใหญ่จะเข้าถึงขอบเขตของคนที่แข็งแกร่ง เหมือนคนเลวผู้นั้น ! " วิญญาณน้อยอธิบายด้วยความภาคภูมิใจอันใหญ่หลวง
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินส่ายหัวด้วยความผิดหวัง "วิญญาณน้อย เพื่อทำความเข้าใจกับความลึกลับที่ลึกซึ้งของโลก ต้องอาศัยความแข็งแกร่งของเซียนสวรรค์วัฏจักรที่ 6 เฉพาะคนเหล่านั้นเท่านั้นที่มีความเข้าใจเกี่ยวกับพลังงานที่สำคัญของโลก และโดยการติดต่อกับความลึกลับที่ลึกซึ้งของโลก มันไม่ง่ายที่จะเข้าใจความลึกลับเหล่านั้น และแม้จะด้วยความช่วยเหลือของเจ้า ข้าก็มั่นใจว่าพี่ใหญ่ของเจ้าจะต้องใช้เวลานานในการเป็นเซียนผู้คุมกฏ"
“โอ้ ? แล้วเราจะทำอย่างไรดี ? " วิญญาณน้อย นางขมวดคิ้วของนางลงด้วยความขุ่นมัว
"ถ้ามีพลังงานจำนวนมหาศาลเช่นพลังงานในยุทธภัณธ์ผู้คุมกฎแล้ว ข้าสามารถใช้มันเพื่อปรับแต่งให้เป็นพลังบรรพกาลได้ แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นเซียนผู้คุมกฎ แต่อย่างน้อยข้าก็สามารถสู้กับเซียนผู้คุมกฏได้ " เจี้ยนเฉินพึมพำ ขณะที่เขาคิดเรื่องพลังบรรพกาล
"พลังงาน ? พี่ใหญ่ ท่านต้องการพลังงานมากเพียงใดเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น ? " ดวงตาของวิญญาณน้อยเป็นประกายขึ้นขณะที่นางสังเกตเห็นเจี้ยนเฉิน
"ถูกต้อง ! " เจี้ยนเฉินพยักหน้า
ด้วยท่าทีตื่นเต้น วิญญาณน้อยปรบมือ "เฮ้ เฮ้ พี่ใหญ่ ท่านควรจะบอกก่อนหน้านี้ ! วิญญาณน้อยสามารถช่วยเหลือท่านได้ ! พี่ใหญ่ ให้ข้าพาท่านไปที่ไหนสักแห่ง " ทันทีที่พูดเสร็จ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกว่าพื้นที่รอบ ๆ ตัวเขาเริ่มกระเพื่อมและพลิกผันไปอย่างรุนแรง โลกรอบตัวเขากลายเป็นภาพพร่ามัวทันทีก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าสู่ความมืด
ในช่วงเวลานั้นเอง โลกทั้งโลกของเขาเงียบสงบ เจี้ยนเฉินไม่ได้ยินเสียงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แม้แต่เสียงจากถนนนอกห้องก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ในช่วงเวลานี้เขาได้ออกจากเมืองทหารรับจ้างที่มีเสียงดังและเดินทางมาถึงสถานที่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"พี่ใหญ่ เราอยู่ที่นี่ นี่คือสถานที่นั้น ! " เสียงของวิญญาณน้อยดังเข้าไปภายในหูของเจี้ยนเฉินนั่นเอง เจี้ยนเฉินมองไม่เห็นสิ่งใด แม้ว่าเขาจะยื่นมือออกไป เขาก็ไม่สามารถมองเห็นมือของเขาได้
ปิดตาของเขา เจี้ยนเฉินกระจายสัมผัสรับรู้ของเขาออกไปเพื่อให้รู้สึกถึงสถานที่รอบตัวเขา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป สร้างความประหลาดใจแก่เขา มีม่านพลังที่มีประสิทธิภาพบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถรู้สึกอะไรได้
"วิญญาณน้อย สถานที่แห่งนี้คือที่ไหน ? " เจี้ยนเฉินถามด้วยความตกตะลึง
"พี่ใหญ่ นี่เป็นพื้นที่ใต้เมืองทหารรับจ้างและเป็นบ้านของวิญญาณน้อยด้วย นี่เป็นที่ที่วิญญาณน้อยเกิดมา ! พี่ชาย อย่าประมาทสถานที่นี้ มันอาจมืดทึบแต่ก็มีพลังงานมากมาย รวบรวมมาจากหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมามากมายที่วิญญาณน้อยใช้เวลาอยู่ที่นี่ ! "
