ตอนที่ 464: ข่ายอาคมพรางตา(3)
เดินทางไปตามเส้นทางที่เทียนจูซีจากอารามจิตพิสุทธิ์ให้มา ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็มาถึงหุบเขาที่ยิ่งใหญ่และมีเหวลึก
เจี้ยนเฉินเดินลงไปที่ก้นหุบเขาอย่างช้า ๆ เทียนจูซีได้บอกว่าถ้ำอยู่ด้านล่างของหุบเขาโดยจะซ่อนอยู่ในตำแหน่งที่ตรวจจับได้ยาก
ไม่นานเจี้ยนเฉินก็มาถึงก้นหุบเขา มีสระน้ำขนาดยักษ์ที่ไหลพร้อมกับไอเย็นยะเยือกแทรกไปเหมือนกับมีดกรีดกระดูกทั่วร่าง
เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ที่มืด ๆ การมองเห็นของเขาค่อยข้างแย่ แต่มันก็ไม่อาจที่จะขัดขวางไม่ให้เจี้ยนเฉินมองเห็นตัวเอง แต่หุบเขากว้างใหญ่อย่างมาก เขามองเห็นพื้นเลย ยิ่งกว่านั้นความเย็นเสียดกระดูกเหล่านี้ทำให้เขาค้นหายากยิ่งขึ้น
"นี่คือส่วนที่ลึกที่สุกของหุบเขาแล้ว ถ้ำเซียนผู้คุมกฎอยู่ไหนกันแน่ ? " เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง เมื่อเขามาถึงถ้ำเขาก็แค่รู้เพียงชื่อของมัน ทุกอย่างที่อยู่ที่นี่เขาไม่อาจรู้จักมันได้ แม้แต่สิ่งที่ดูเหมือนถ้ำก็ยิ่งทำให้เขาฉงยเข้าไปอีกบวกกับความจริงที่ว่ามันถูกซ่อนไว้ การค้นหาถ้ำเป็นไปได้ยากยิ่ง
เจี้ยนเฉินเริ่มแผ่ประสาทรับรู้ครอบคลุมรัศมีระยะ 15 กิโลเมตรรอบตัวเขา แม้กระทั่งสถานที่ที่อยู่ใต้น้ำก็ยังไม่อาจหลบเลี่ยงประสาทสัมผัสของเขาได้รวมทั่งสิ่งต่าง ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่
เจี้ยนเฉินเดินไปตามกำแพงของหุบเขาขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ ทุกที่ที่เขาเดินทางไปเขาได้ค้นหาอย่างละเอียด ภายในบริเวณเหล่านั้นก็มีการตอบสนองกับเจี้ยนเฉิน ที่แม้แต่พลังงานที่กระเพื่อมเล็ก ๆ ซึ่งไม่อาจสังเกตได้ก็เจอ
“ฟุ่บ ! ”
ข้างใต้สระน้ำมีงูตัวหนึ่งกระโจนขึ้นมาจากย้ำ มันเปิดปากของมันเพื่อที่จะกัดเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วสูง
คิ้วของเจี้ยนเฉินขมวดแน่น เขาสังเกตเห็นงูตัวนี้มาก่อนแล้ว แต่เพื่อที่จะหาที่ตั้งของถ้ำเซียนผู้คุมกฏ เขาจึงไม่ได้สนใจมัน ดังนั้นเขาจึงถูกรบกวนจากงูตัวนี้
มีแสงที่เย็นชาแว่บอยู่ในดวงตาของเจี้ยนเฉินขณะที่เขาอยู่บนฟ้า ทันใดนั้นธาตุไฟจำนวนมากก็เริ่มมารวมตัวกันรอบ ๆ มือของเขาก่อนที่จะกลายเป็นกระบี่เพลิงขนาดใหญ่ พริบตาแสงสีแดงสว่างจ้าก็พุ่งเข้าหางู
กระบี่เพลิงพุ่งเข้าไปในปากของงูทำให้เกิดการระเบิดขึ้นมาตามมาด้วยร่างกายที่กระเด็นไปเป็นชิ้น ๆ และมีไอน้ำลอยออกมาจากแรงระเบิด พื้นที่ที่เย็นก่อนหน้านี้ก็พลันกลายเป็นอบอุ่นขึ้นมา
เพียงความคิดเจี้ยนเฉินก็บังคับให้แกนอสูรขนาดเท่ากำปั้นลอยฝ่าออกจากหมอกมาหาเขา นี่คือสัตว์อสูรระดับ 5 แม้ว่ามันจะไม่สำคัญสำหรับเขาเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังมีค่าอยู่พอสมควร
เจี้ยนเฉินเดินทางต่อไปในหุบเขาขณะที่เข้าใกล้ต้นน้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาอยู่เหนือมันเพียง 20 เมตร ระยะทางนั้นเล็กมากจนหมอกที่ลอยอยู่นั้นทำให้เสื้อผ้าของเขาอับชื้น
แม้ว่าหุบเขาจะกว้างใหญ่มาก แต่เจี้ยนเฉินก็ใช้เวลาเพียง 1 ชั่วยามเท่านั้นที่ค้นหาทางหุบเขาได้ สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือความจริงที่ว่าเขายังไม่อาจหาถ้ำของเซียนผู้คุมกฏเจอ
เจี้ยนเฉินลอยอยู่กลางอากาศพร้อมกับท่าทีครุ่นคิด ทันใดนั้นเขาก็มองไปยังน้ำที่อยู่ข้างใต้เขา "เป็นไปได้หรือไม่ว่าอยู่ใต้น้ำ ? " จากนั้นเขาก็พุ่งลงไปน้ำทันที
เมื่อร่างกายของเจี้ยนเฉินลงไปในน้ำ สายน้ำก็แยกออกเป็นสองฝากข้างทันที เจี้ยนเฉินยังคงเดินลงไปในร่องน้ำโดยไม่มีแม้แต่หยดน้ำตกลงบนเสื้อผ้าของเขา แต่หยดน้ำกลับลอยอยู่รอบ ๆ เขาแทน
ลำน้ำลึกประมาณ 500 เมตร ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงมาถึงก้นลำน้ำอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิของที่นี่เย็นกว่าด้านบนทำให้เจี้ยนเฉินต้องถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย เซียนปฏพีไม่อาจรอดจากอากาศที่เย็นของที่นี่ได้ มันอันตรายอย่างมาก
มันมืดมากจนคนธรรมดาไม่อาจเห็นนิ้วมือตัวเองได้ แต่ต้องขอบคุณที่การคงอยู่เหล่านั้นไม่อาจใช้ได้กับเจี้ยนเฉิน ขณะที่เขายังคงเคลื่อนไหวพร้อมกับค้นหาทุกตารางนิ้ว
แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะใช้ทุกอย่างเพื่อค้นหาทั้งด้านบนและด้านล่างของลำน้ำ พื้นที่ด้านล่างของลำน้ำนี้ก็แปลกอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่เพียงแต่มันจะเย็นอย่างมาก แต่มันยังลดอำนาจของเจี้ยนเฉินอีกด้วย ด้วยเหตุนี้เจี้ยนเฉินไม่กล้าคิดว่าเขาได้ค้นหามันอย่างแม่นยำแล้ว
มีสัตว์อสูรทุกชนิดอาศัยอยู่ในน้ำ อย่างไรก็ตามสิ่งชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดที่นี่จะเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีภัยคุกคามอะไรกับเขา
1 ชั่วยามผ่านไปเจี้ยนเฉินก็ค้นหาพื้นที่ทั้งหมดเรียบร้อย อย่างไรก็ตามเขาไม่อาจพบเจอหรือเบาะแสใด ๆ ได้
เจี้ยนเฉินบินขึ้นเหนือน้ำที่เย็นจัดพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น ตอนแรกเขาคิดว่าการส่งสัมผัสออกไปจะไม่มีอะไรเล็ดลอดจากความสามารถของเขาได้และเขาก็จะเจอถ้ำเซียนผู้คุมกฏแน่นอน แต่ตอนนี้เขาได้ค้นหาถ้ำหมดแล้ว เจี้ยนเฉินก็ตระหนักได้ว่าการปกปิดได้เหนือกว่าที่เขาคิดในตอนแรก
"เทียนจูซีบอกว่าถ้ำอยู่ด้านล่างหุบเขา แต่ทำไมหลังจากที่ข้าค้นหามันหมดแล้วข้าถึงไม่อาจหามันได้ ? " เจี้ยนเฉินพึมพำอย่างหนัก
"บางทีเทียนจูซีอาจจะพูดโกหกและถ้ำไม่ได้อยู่ที่นี่ บางทีมันอาจจะไม่ใช่หุบเขาที่เขาพูด นั่นหมายความว่าข้ามาผิดที่งั้นรึ?"
ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินก็พุ่งขึ้นไปในอากาศราวกับลูกธนูและลอยเหนือหุบเขา เมื่อเขาวนไปยังพื้นที่รอบ ๆ เขาก็ไม่อาจหาหุบเขาแห่งที่สองได้
หลังจากนั้นไม่นานเจี้ยนเฉินก็กลับมาที่เดิม หลังจากสำรวจทั่วไปแล้วมันมีเพียงหุบเขาเดียวเท่านั้นในระยะ 10 กิโลเมตร
เจี้ยนเฉินกลับไปด้านล่างหุบเขาและลงไปยังน้ำที่เย็นจัด ถ้ำของเซียนผู้คุมกฏถูกซ่อนมิดชิดเกินไป ตอนนี้เจี้ยนเฉินได้สงสัยว่ามันมีถ้ำอยู่จริง ๆ หรือไม่
"นายท่าน จือหยิงรู้ว่าถ้ำที่ท่านค้นหาอยู่ที่ไหน" ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในใจเจี้ยนเฉิน จิตวิญญาณกระบี่จือหยิงสังเกตเห็นว่าเจี้ยนเฉินต้องการความช่วยเหลือ
เมื่อได้ยินอย่างนี้เจี้ยนเฉินก็มีใบหน้าที่ยินดีอย่างยิ่ง เขาตอบกลับในความคิดทันทีว่า "จือหยิง เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าถ้ำของเซียนผู้คุมกฏอยู่ไหน?"
"ได้ นายท่าน ถ้ำแห่งนี้ถูกปกป้องจากข่ายอาคมที่แยกออกจากโลก การคงอยู่ทั่ว ๆ ไปของนายท่านที่อ่อนด้อยไม่อาจสัมผัสมันได้" จือหยิงพูด
"จือหยิง ช่วยบอกข้าทีว่าถ้ำอยู่ที่ไหน" เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะแสดงอารมณ์ผ่านใบหน้า ขณะที่เขาร้อนรน
