เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) ฉบับแปลใหม่ !!!

ตอนที่ 431: กลับมายังภาคตะวันออก

“วัตถุลึกลับชิ้นนั้นคืออะไร ? มันช่วยให้เขาหลบหนีไปได้ไกลกว่า 15 กิโลเมตรเชียวหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามตัวเองด้วยความสับสน เขาอยากรู้อยากเห็นจริง ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่บรรพชนอาวุโสใช้หลบหนีไป หยกที่เขาบดขยี้นั่นมันคืออะไร?

เจี้ยนเฉินเริ่มคิดเกี่ยวกับคำพูดของบรรพชนอาวุโส "ตระกูลผู้พิทักษ์ ? ดูเหมือนว่านิกายหยางจิจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ มีบางอย่างที่ไม่อาจมองเห็นได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน ก็ยังคงเป็นศัตรูของข้าอยู่ดี เซียนผู้คุมกฏนั้นชอบอยู่สันโดษและจะไม่ออกมาจากที่อยู่ของเขาเพื่อมาจัดการความอาฆาตแค้นส่วนตัว โอกาสที่พวกเขามาที่นี่ต่ำเกินกว่าที่จะเอามาคิด"

หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น เจี้ยนเฉินก็เริ่มสงบลง เมื่อมองไปยังพื้นโล่ง ๆ ใต้เท้าของเขา เจี้ยนเฉินก็นึกถึงอาวุธเซียนของซานและจิตสังหารก็ระเบิดออกมาทันที "จะไม่มีนิกายหยางจิอีกต่อไป นิกายของเจ้าต้องถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ " เจี้ยนเฉินคำรามเสียงดังก่อนที่จะหลับตา ฉับพลันต้นไม้รอบ ๆ ก็ระเบิด พวกมันถูกแสงสีม่วง-ฟ้าทำลายก่อนที่จะตกลงมาใส่สาวกของสำนักหยานจี พวกมันพุ่งลงมาด้วยความรุนแรงราวกับลูกธนู

ไม่มีทางที่เหล่าสาวกที่เหลือจะป้องกันการโจมตีที่รุนแรงเหล่านี้ได้ ไม่นานพวกเขาทั้งหมดก็ตายลงไป พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดว่าพวกเขาตายเพราะใคร บางคนแทบจะไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเสียด้วยซ้ำ

ผู้คนที่อยู่ในพื้นที่ทั้งหมดถูกสังหารและด้วยความสามารถของเจี้ยนเฉินที่สามารถรับรู้ทุกสิ่งรอบ ๆ ตัวของเขา มันไม่เหลือใครภายในระยะ 15 กิโลเมตร แม้ว่ามดจะไม่ตายทุกตัว แต่สาวกของนิกายก็ตายโดยไม่มีโอกาสรอด

แม้ว่าผู้นำและผู้อาวุโสที่อยู่ในขั้นเซียนปฐพีจะยังคงรอดอยู่ แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็ถูกพลังเซียนโอบล้อมและตายอย่างน่าตกใจ

ภายในเวลาไม่กี่นาที ภูเขาที่ตั้งของสำนักหยางจิก็เต็มไปด้วยซากศพของสาวกกว่า 1,000 คน แต่ละศพมีรูมากมายและเลือดก็ไหลออกมายังพื้นดินด้านล่างทำให้เกิดแอ่งน้ำขนาดใหญ่ กลิ่นคาวเลือดอบอวนอยู่ในอากาศ

ตาของเจี้ยนเฉินที่ส่องแสงก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ เมื่อเขามองเห็นภาพเบื้องหน้า เจี้ยนเฉินก็โบกมือและเก็บแหวนมิติของสมาชิกระดับสูงลอยเข้ามาหาเขา ด้วยการนับอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินก็ได้แหวนมิติทั้งหมด 19 วง

จากนั้นเจี้ยนเฉินก็ทำลายสิ่งก่อสร้างทั้งหมด เหลือเพียงคู่มือการบ่มเพาะและแกนอสูร สำหรับเจี้ยนเฉินแล้วคู่มือการบ่มเพาะเป็นแหล่งทำเงินและแม้กระทั่งแกนอสูรก็ยังถือว่ามีประโยนช์ แม้ว่ามันจะไม่อาจเทียบได้กับอาณาจักรปิงหยางในด้านความมั่งคั่ง มันก็ยังมีกว่า 40,000 อันอยู่ในนี้ มีแกนอสูรระดับหก 2 อัน แกนอสูรระดับห้า 300 อัน ส่วนแกนที่เหลือก็เป็นแกนระดับ 4 และต่ำกว่านั้นลงมา

หลังจากรวบรวมแกนอสูรจนหมด เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจ ไม่กี่ปีก่อนที่เขาได้สู้กับสัตว์อสูรเพื่อหาแกนของมันอย่างสิ้นหวัง ตอนนี้หลังจากทำลายสำนักไป รางวัลที่เขาก็เกินกว่าที่เขาจะนับไหว สิ่งนี้ทำให้เจี้ยนเฉินแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

เจี้ยนเฉินเริ่มสงบลงและบินไปยังป้อมหินแตก ก่อนที่บรรพชนอาวุโสได้ใช้ทักษะสวรรค์ เจี้ยนเฉินก็ได้ใช้พลังธาตุดินเพื่อปกป้องสองแม่ลูกให้ไม่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ หากตอนนั้นทักษะสวรรค์ถูกใช้ออกไป มันก็มากเพียงพอที่จะทำร้ายร่างกายของพวกเขาได้ นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจยอมให้เกิดขึ้น

เพียงคิด ป้อมหินแตกก็เปิดออกมาโดยไม่มีเสียงและเผยให้เห็นสองแม่ลูกที่ซ่อนอยู่ ทั้งคู่หน้าซีดและยังคงยืนได้อย่างไม่เต็มที่

"ท่านป้า, ซาน ข้าได้แก้แค้นให้พวกท่านแล้ว"เจี้ยนเฉินพูดกับพวกเขาทั้งสองด้วยความรู้สึกผิด มันเป็นเพราะเขา ซานถึงถูกลากเข้ามาในเรื่องนี้ด้วย

สองแม่ลูกมองภาพด้านหน้าของพวกเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ทั้งหมดกลายเป็นพื้นเรียบ ๆ อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มีรอยแตกขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางโดยไม่มีสิ่งปลูกสร้างใด ๆ ร่องรอยการต่อสู้นั้นสามารถมองเห็นได้ทุกที่และห่างออกไปยังมีศพมากมายที่ยังคงมีเลือดไหลออกมา

เมื่อเห็นเช่นนั้น ชาวบ้านทั้งสองก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก นี่เป็นภาพที่น่าตกใจมากสำหรับทั้งสอง เจี้ยนเฉินแข็งแกร่งเพียงพอที่จะทำให้นิกายหยางจิพินาศ ยิ่งเพิ่มเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นนี้ด้วยแล้ว มันยังเป็นฝีมือของมนุษย์อยู่หรือไม่ ?

ยังคงตกใจกับความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน ตอนนี้ทั้งสองก็ได้ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินแล้ว ความแข็งแกร่งของเขานั่นเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดเดาได้

"ท่านป้า, ซาน พวกเรากลับไปยังอาณาจักรเกอซุน ข้าจะทำให้พวกท่านมีชีวิตอยู่อย่างสงบ โดยไม่ต้องกังวลว่าปัญหาจะลุกลามาถึงท่านอีก ข้าจะไม่ยอมให้ใครก็ตามที่อยู่ในอาณาจักรเกอซุนกลั่นแกล้งกับท่านเหมือนอย่างนี้" เจี้ยนเฉินพูดอย่างสุภาพ

คนเป็นแม่ได้ส่ายหน้าของนาง"นายท่าน ข้าขอขอบคุณสำหรับน้ำใจของท่าน ท่านได้ช่วยเรามามากเกินกว่าที่พวกเราจะสมควรได้รับแล้ว แต่เราไม่อาจปล่อยให้ท่านเผชิญปัญหาได้ เราทำให้ท่านลำบากมามากพอแล้ว ข้าตัดสินใจที่จะออกไปยังหมู่บ้านที่ห่างไกลเพื่อใช้ชีวิตที่เหลืออยู่"

"ข้าจะปล่อยให้เกิดเรื่องอย่างนั้นไปได้อย่างไร? ท่านป้า ข้า เจี้ยนเฉิน ขอสาบานกับท่าน จะทำให้ชีวิตของท่านอยู่อย่างสงบสุขแน่นอน" เจี้ยนเฉินพูดอย่างร้อนรน เขาจะไม่ยอมให้ครอบครัวของเคนดัลอยู่อย่างอดอยากอีกครั้ง

หลังจากที่พยายามเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง สองแม่ลูกก็ยอมที่จะเดินทางไปอาณาจักรเกอซุนพร้อมกับเขา เพื่อไม่ให้เจี้ยนเฉินยุ่งยาก เขาได้พาทั้งสองคนออกจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์หยางจิ

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว สาวกที่ซ่อนตัวและรอดตายจากการสังหารหมู่ก็เดินไปรอบ ๆ เศษซากตึก นิกายได้ล่มสลายลงจนหมดสิ้น หลายคนโชคดีพอที่ได้อยู่นอกรัศมี 15 กิโลเมตรก่อนที่จะเกิดการสังหารหมู่ขึ้น

ยังไรก็ตามสาวกหลายคนยังมีชีวิตอยู่ สาวกระดับสูงหรือผู้อาวุโสต่างก็ตายกันไปหมดและบรรพชนอาวุโสก็หนีออกไปโดยไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร ตอนนี้นิกายหยางจิเหลือเพียงแค่ชื่อเท่านั้น

นิกายหยางจิที่เป็นนิกายอันดับหนึ่งในอาณาจักรฉิงหวง หลายต่อหลายคนได้มายืนอยู่หน้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อหวังว่าพวกเขาจะเป็นหนึ่งในคนของนิกาย ความหวังของพวกเขายังคงอยู่จนถึงตอนที่ทุกคนได้ยินเสียงระเบิดเต็มสองหูของพวกเขาที่เกิดขึ้นบนยอดเขา หลายคนเริ่มชี้ไปที่ยอดเขาที่ไม่มีเมฆอีกต่อไป

"นิกายหยางจิได้เผชิญกับอะไรถึงได้เกิดเสียงดังบนยอดเขา ? "

"ไม่น่าจะใช่ ข้าเห็นว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์หยางจิเต็มไปด้วยเพลิงเมื่อกี้ ลองดูสิ แม้กระทั่งเมฆใกล้ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีดำ"

"มีบางอย่างเกิดขึ้นกับนิกายหยางจิ ? ข้ารู้สึกว่าอาจจะมีคนมาท้าทายเพื่อสร้างปัญหาให้กับพวกเขา"

"ตาแก่ เจ้าเคยไปมาก่อนรึ? นิกายหยางจิแข็งแกร่งมาก แม้กระทั่งอาณาจักรฉินหวงก็ยังไม่กล้ายุ่งกับพวกเขา"

"นิกายหยางจิเป็นนิกายที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักร พวกเขาเป็นหูเป็นตาให้องค์ราชาด้วย ภายในอาณาจักรฉินกาน ใครจะกล้าท้าทายพวกเขา?"

หลายคนที่พยายามจะเป็นสาวกของสำนักหยางจีต่างก็คาดเดาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

"ดูนู่น ! มีคนบินออกมาจากภูเขา ! นั้นเป็นเซียนสวรรค์ ! "ทันใดนั้นก็มีคนที่ตาแหลมได้ชี้ไปยังร่างหนึ่งอย่างตกใจ

"สำหรับเซียนสวรรค์ที่บินออกมาจากนิกายหยางจิ นั่นมันหมายความว่าเกิดอะไรบางอย่างที่ยอดเขาหรือไม่ ? " คนที่ฉลาดได้เชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งสอง

"ในเมื่อไม่มีคนเฝ้ายามที่นี่ เราควรจะไปดู"

หลังจากนั้นฝูงชนก็เดินขึ้นไปบนภูเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงหน้าประตูทุกคนก็หยุดลงโดยไว ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างต่อสิ่งที่อยู่ด้านหน้าของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นิกายหยางจิถูกทำลาย ! " หลังจากผ่านไปครึ่งวันก็ดูเหมือนจะมีใครบางคนตะโกนออกมาอย่างตกใจและทุกคนก็พากันแตกตื่น

ข่าวเหล่านี้ไม่อาจปกปิดได้ ราวกับไฟลามทุ่ง ข่าวที่นิกายหยางจิถูกทำลายได้กระจายไปทั่วอาณาจักรฉินกาน

นั่นเป็นสิ่งที่เจี้ยนเฉินไม่ต้องกังวล เพราะพวกเขาแค่บินอยู่บนอากาศมา 1 ชั่วยามก็มาถึงยังฐานที่มั่นฝั่งตะวันออกของอาณาจักรเกอซุน