ตอนที่ 421: เหตุการณ์วุ่นวายในโรงเตี๊ยม (2)
“ท่านลูกค้าผู้มีเกียรติ ข้าต้องขอโทษจริง ๆ แต่สำหรับคืนนี้ท่านต้องไปหาที่พักใหม่ เราจะไม่คิดเงินสำหรับเนื้อย่าง เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านลูกค้าจะยกโทษให้เรา” เด็กหนุ่มคืนเหรียญทองกลับไปให้เจี้ยนเฉินด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด
เจี้ยนเฉินมองเด็กหนุ่มครู่หนึ่งโดยไม่เคลื่อนไหวใด ๆ และรับเหรียญทองคืน จากนั้นเขาหันกลับไปมองชายหนุ่มจากนิกายหยางจิ “เจ้าวางแผนที่จะให้เงินกับโรงเตี๊ยมนี้เท่าไหร่ ? ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มจากนิกายหยางจิทุกคนก็มองเจี้ยนเฉินอย่างเย็นชา ดวงตาของพวกเขาเริ่มเปล่งประกายอันตรายจนถึงจุดที่หากเขาเป็นคนขี้ขลาด เขาคงต้องเป็นลม
“เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใคร ? ” ชายคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาคิดว่าเจี้ยนเฉินพูดท้าทาย
คนอื่น ๆ จากนิกายหยางจิเริ่มจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างเย็นชา พวกเขาไม่รู้ว่าเจี้ยนเฉินมาจากไหน อาณาจักรฉินกานทั้งหมดเคยได้ยินเกี่ยวกับนิกายหยางจิ มีชายเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่รู้เกี่ยวกับนิกายที่มีอำนาจแผ่ขยายไปทั่วทั้งอาณาจักร มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถต่อสู้กับนิกายหยางจิได้ ดังนั้นพวกเขาจึงกังวลว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในกลุ่มคนนั้น
เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อย “เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้ชื่อของข้า เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้า เจ้าวางแผนที่จะจ่ายโรงเตี๊ยมแห่งนี้เท่าไหร่ ? ” เจี้ยนเฉินมีน้ำเสียงเย่อหยิ่งเล็กน้อยราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับนิกายหยางจิเลย
เด็กหนุ่มและเจ้าของโรงเตี๊ยมมีสีหน้าที่มีปัญหา แต่ละคนรู้ว่าจะไม่มีทางที่นิกายหยางจิจะยอมรามือ ในกรณีที่เกิดการต่อสู้ โรงเตี๊ยมของพวกเขาจะได้รับความเสียหาย
ตอนแรกเด็กหนุ่มและเจ้าของโรงเตี๊ยมไปอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉิน แต่หลังจากตระหนักว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาจึงหยุดอยู่กับที่ ในฐานะเจ้าของโรงเตี๊ยมและเสี่ยวเอ้อ พวกเขาเห็นผู้คนมากมายในแต่ละวัน เพียงชำเลืองมอง พวกเขาก็สามารถแยกแยะคน ๆ หนึ่งได้อย่างรวดเร็ว ในใจของพวกเขา พวกเขารู้ว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นการพยายามที่จะอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉินคงไร้ประโยชน์นอกจากว่าพวกเขาอยากมีปัญหา
กลุ่มชายจากนิกายหยางจิต่างหยิ่งยโส แต่ละคนมีกลุ่มที่มีอำนาจสนับสนุน ดังนั้นคำพูดของเจี้ยนเฉินจึงทำให้พวกเขาไม่พอใจ เมื่อหยิบเหรียญม่วงออกมา ชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดออกมาว่า “ข้ามีเหรียญม่วงให้กับโรงเตี๊ยม เจ้ามีปัญหาหรือไม่ ? ”
เหรียญม่วง 1 เหรียญมีค่าเท่ากับ 100 เหรียญทอง นี่คือค่าตอบแทนครึ่งปี ซึ่งหมายความว่าเหรียญม่วงเป็นเงินจำนวนมากสำหรับการซื้อขาย
เจ้าของโรงเตี๊ยมและเสี่ยวเอ้อตกใจกับเงินก้อนใหญ่ ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความตกใจ
เจี้ยนเฉินวางจานอาหารลง เขาลุกขึ้นยืนและหยิบเหรียญม่วงออกมาจากแหวนมิติหลายเหรียญ “นี่คือเหรียญม่วง 10 เหรียญสำหรับค่าเช่าโรงเตี๊ยม พวกเจ้าออกไปได้แล้ว” เจี้ยนเฉินไม่ใช่คนที่ชอบโอ้อวด แต่คนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนที่น่าพอใจ เขาตัดสินใจที่จะล่วงเกินพวกเขา
เมื่อเห็นเหรียญม่วง 10 เหรียญบนโต๊ะ กลุ่มชายจากนิกายหยางจิก็เดือดดาล หนึ่งในนั้นคำรามด้วยความโกรธ “เจ้าหนุ่ม เจ้าอยากมีปัญหากับนิกายหยางจิของเราหรือ ? เจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป !”
“ลุกและไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ การที่เจ้ามีเงินนั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะไว้ชีวิตของเจ้า ! ”
“ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็จงออกไป ! การล่วงเกินนิกายหยางจิของเราเป็นสิ่งที่แม้แต่องค์ชายก็ไม่สามารถทำได้”
ชายหนุ่มตะโกนด้วยความโกรธขณะที่พวกเขาเดินไปหาเจี้ยนเฉินช้า ๆ
เจี้ยนเฉินไม่สนใจที่จะมองพวกเขาและยังคงกินอาหารของเขาต่อไป “ หากเจ้าไม่มีเงินก็ออกไป ข้าจองโรงเตี๊ยมนี้แล้ว ข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้าที่นี่"
“ เจ้ากล้ามาก ! ” ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธในขณะที่เขาและชายอีกคนเตรียมที่จะใช้หมัดกระแทกหัวของเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินมองพวกเขาด้วยท่าทางเหยียดหยาม ตะเกียบของเขายิงเข้าหาชายสองคนที่มาหาเขาด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็น
ชั๊ว ! ชั๊ว !
เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นเนื่องจากตะเกียบเสียบเข้าไปในกำปั้นของพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่สามารถแบมือได้ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนพวกเขาต้องกัดฟันอย่างดุเดือด
การโจมตีของเจี้ยนเฉินทำให้ชายจากนิกายหยางจิคนอื่นตกใจและมองด้วยความกลัว
“ เจ้ากล้าโจมตีนิกายหยางจิของเราหรือ ? เจ้าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ! ” ชายหนุ่มผู้หนึ่งคำราม
ดวงตาของเจี้ยนเฉินจ้องเขาอย่างโหดเหี้ยมขณะที่โบกมือ ทำให้ตะเกียบทั้งสองบินกลับมา ในไม่ช้าเขาก็แทงพวกเขาผ่านลำคอของคนที่พูดทันที
การกระทำของเจี้ยนเฉินทำให้ทั้งกลุ่มตกตะลึงจนคนหนึ่งเริ่มพูดติดอ่างว่า “ จ…จ.. เจ้า เจ้าฆ่าสมาชิกของนิกายหยางจิของเราหรือ ? ”
“ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตก็ไสหัวออกไปจากโรงเตี๊ยมนี้ซะ มิฉะนั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดที่นี่” เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก
พวกเขารู้สึกขัดตาขัดใจมาก แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากโรงเตี๊ยมอย่างท้อใจ
“หยุด เอาร่างนี้ออกไปด้วย” เจี้ยนเฉินพูดขณะที่เขาชี้ไปที่ศพบนพื้น
เมื่อไม่มีใครเต็มใจที่จะทำ ชายผู้หนึ่งลังเลและนำศพออกจากโรงเตี๊ยมไปพร้อมกัน
หลังจากที่นิกายหยางจิออกไป ทั้งโรงเตี๊ยมก็เงียบสงบ เจ้าของโรงเตี๊ยมและเด็กหนุ่มมองเจี้ยนเฉินอย่างหวาดกลัว พวกเขาไม่รู้ว่าเขาวางแผนจะทำอะไรต่อไป
เจี้ยนเฉินโยนตะเกียบไว้ในมือแล้วพูดว่า “เนื่องจากข้าอยากได้ห้องพัก นี่เหรียญม่วง 10 เหรียญ มันเป็นของท่าน” จากนั้นโดยไม่รอให้เจ้าของโรงเตี๊ยมตอบ เจี้ยนเฉินพาลูกเสือขึ้นไปที่ชั้นสอง
ตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มแล้วและในขณะที่เจี้ยนเฉินอยู่ในเมืองชั้นสอง เขาก็ได้ยินเสียงรถม้าแล่นช้า ๆ ไปตามถนน ในช่วงเวลาต่อมา สัตว์อสูรอีกหลายตัวก็มุ่งหน้ามาทางโรงเตี๊ยม มองเพียงครั้งเดียวเขาก็รู้ว่าชายเหล่านี้รวยมาก
ในขณะนั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งก็วิ่งเข้าหารถม้า พวกเขามาจากนิกายหยางจิและบนหลังของพวกเขาก็มีศพของสหายที่ตายไปแล้ว
“นายท่านโปรดช่วยพวกเราแก้แค้นด้วย มีชายผู้หนึ่งที่กล้าท้าทายอำนาจของนิกายหยางจิและดูถูกพวกเรา นอกจากนี้เขายังฆ่าน้องสี่ของเรา ! ”
“นายท่าน น้องสี่ถูกฆ่าตาย เขาต้องได้รับความยุติธรรม มิฉะนั้นนิกายหยางจิของเราจะสามารถยืนอยู่ได้อย่างไรหลังจากนี้”
เมื่อเหล่าชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้รถม้า พวกเขาก็เริ่มส่งเสียงออกมาด้วยความโกรธแค้น
“ เกิดอะไรขึ้น ? อธิบายสถานการณ์ให้ข้าฟังที” ชายวัยกลางคนบนสัตว์อสูรถาม
หลังจากนั้นไม่นาน,ชายหนุ่มคนนั้นก็ใส่ไฟโดยพูดเกินจริงถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น พวกเขาพูดถึงวิธีที่เจี้ยนเฉินรังแกนิกายหยางจิ ทำให้อีกฝ่ายโกรธและดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความแค้น
“นายท่าน เด็กหนุ่มผู้นั้นร้ายกาจมาก เราต้องสอนบทเรียนให้เขาเพื่อที่เขาจะได้รู้ถึงผลของการล้อเล่นกับนิกายหยางจิของเรา " หนึ่งในคนที่ขี่สัตว์อสูรพูด
“ใช่เลย เราต้องให้บทเรียนที่สาสมกับใครก็ตามที่ไม่ให้เกียรตินิกายหยางจิของเรา”
“เขาคิดว่าเขาจะรังแกนิกายหยางจิได้ง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ ? เขาฆ่าสาวกของนิกายหยางจิของเรา…ถ้าข่าวเรื่องนี้แพร่สะพัดไป นิกายหยางจิของเราคงต้องเสียหน้า เราจะกล้าอยู่ในอาณาจักรฉินกานได้อีกหรือ ? ! ”
ผู้คุมกันจำนวนมากพูดถึงความไม่พอใจและความโกรธพร้อม ๆ กัน
“ทุกคนควรใจเย็น ๆ ถ้าหนุ่มลึกลับคนนั้นแข็งแกร่งจริง อย่างน้อยเขาต้องเป็นเซียนปฐพี หากเป็นเช่นนั้นเราจะไม่สามารถแสดงท่าทีหยาบคายได้ พรุ่งนี้ท่านลุงสามจะมาเยี่ยม รอจนกว่าเขาจะมาและเราจะได้เห็นว่าชายผู้นี้แข็งแกร่งแค่ไหน จากนั้นเราจะทวงความยุติธรรม” ชายวัยกลางคนพูดอย่างสงบ
ชายคนนี้มีอำนาจมากอย่างชัดเจน เนื่องจากคำพูดของเขาทำให้ทุกคนอยู่เงียบ ๆ
มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในรถม้าว่า “ท่านลุงโจว ท่านพูดถูก ชายคนนั้นฆ่าคนของเราด้วยตะเกียบ นั่นหมายความว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา หากเราพยายามจับตัวเขาตอนนี้ เราจะเสียมากกว่าได้ เราควรรอจนถึงพรุ่งนี้ ท่านลุงสามจะได้จัดการกับเขา"
“ขอรับ นายท่าน” ทหารคุ้มกันพูดพร้อมกัน
……..
เช้าวันที่สอง เจี้ยนเฉินออกจากโรงเตี๊ยมทันทีและเดินทางต่อไปยังพระราชวังของอาณาจักรฉินกาน
ในขณะที่เจ้าของโรงเตี๊ยมมองเหรียญม่วงที่เจี้ยนเฉินมอบให้ นางไม่สามารถปกปิดความสุขบนใบหน้าเนื่องจากการที่นางมีเงินจำนวนมากในมือได้ แต่นางสุขใจได้ไม่นานเพราะคนกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาในโรงเตี๊ยมอย่างอุกอาจ
