ตอนที่ 373 – ความผิดปกติของวิญญาณ
เมื่อชายวัยกลางคนออกจากห้องไป ห้องก็กลับสู่ความสงบเงียบ สิ่งเดียวที่จะได้ยินก็คือลมหายใจของเจี้ยนเฉิน เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองเพดาน อาวุธเซียนของเขาถูกทำลาย หลังจากฝึกฝนและมุมานะอย่างหนักมาหลายปี ทุกอย่างที่ทำมามันได้สูญเสียไปภายใต้สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต นี่เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เขาทนไม่ได้
เขาอยากจะกลับบ้าน เขาต้องการที่จะล้างแค้นสำนักหัวหยุน มีเรื่องมากมายที่เขาอยากจะทำ แต่การที่จะทำเรื่องทั้งหมดนั้นมันต้องการความแข็งแกร่ง แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการ ตำนานเล่าว่าแม้ว่าคนพิการจะต้องการเริ่มต้นใหม่ก็ยังคงต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการเป็นเซียนปฐพี อาณาจักรเกอซุนกำลังตกอยู่ในช่วงอันตรายเช่นกัน หมายความว่าไม่ทราบเวลาที่แน่นอนก่อนที่ตระกูลเจียงหยางจะรับมือไม่ไหว เขาไม่สามารถเสี่ยงต่อการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งได้
ในขณะนั้นประตูห้องเปิดขึ้นเมื่อชายอ้วนดูเรียบง่ายอายุราว ๆ ยี่สิบปีเดินเข้ามาพร้อมกับเสื้อผ้าที่เรียบง่าย
ชายอ้วนเดินไปที่ด้านข้างของเจี้ยนเฉินและมองไปที่ดวงตาที่เปิดกว้างของเจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ “ ในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้นมา เจ้าหลับไปหลายวัน”
เจี้ยนเฉินที่ดูหดหู่ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเจ้าอ้วนพูดสักคำและยังคงเงยหน้าขึ้นมองเพดานอย่างเลื่อนลอย
เมื่อเห็นสีหน้าที่ไร้ชีวิตชีวาบนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน เจ้าอ้วนก็มีสีหน้าน่าสงสัยบนใบหน้าของเขา มองขึ้นไปบนเพดาน จากนั้นเขาก็โบกมือต่อสายตาของเจี้ยนเฉิน “เฮ้ เจ้าสบายดีหรือไม่ ? ทำไมเจ้าถึงมองไปที่นั่น ที่นั่นมีอะไรดีถึงมองขึ้นไป ? ”
เจี้ยนเฉินไม่ตอบกลับและดวงตาของเขาไม่ได้เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ
เจ้าอ้วนเกาหัวของเขา คิ้วของเขามีรอยย่นที่หัวคิ้วขณะที่เขาพึมพำ "ข้าได้ยินจากพ่อว่าเจ้ากำลังจะตาย แต่วิญญาณของเจ้ายังไม่หายไป ดวงวิญญาณของเจ้าได้รับความเสียหายบ้างหรือไม่ หรือมันเปลี่ยนเจ้าให้เป็นผัก ? ”
เจ้าอ้วนยื่นแขนออกมาเพื่อกระตุ้นเจี้ยนเฉินจากอาการมึนงงของเขา แต่เมื่อเขาเห็นบาดแผลที่น่าสยดสยองบนหน้าอกของเจี้ยนเฉิน มือของเขาก็ชะงักอยู่กลางอากาศ “ด้วยบาดแผลเช่นนี้ การเขย่าร่างกายของเจ้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวดอย่างแน่นอน ไม่ ไม่ ข้าทำไม่ได้…เฮ้ เจ้าสบายดีหรือไม่ ? เจ้าได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของข้าใช่ไหม ? ” ดวงตาทั้งสองข้างของเจ้าอ้วนจ้องไปที่ใบหน้าของเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางคาดหวัง
จากนั้นดวงตาของเจี้ยนเฉินก็เห็นบางสิ่ง ขณะที่พวกมันกวาดไปที่เจ้าอ้วนก่อนที่จะพูดเบา ๆ “ เจ้าเป็นใคร?”
“ฮ่า ฮ่าสุดท้ายเจ้าก็พูดแล้ว และอย่าลืมว่าเจ้าก็ไม่ใช่ผัก ข้าสงสัยว่า เจ้าจะมีคำถามใด ๆ ” เจ้าอ้วนลูบหัวก่อนที่จะแนะนำตัวเอง“ สวัสดี ข้าชื่อเซี่ยเทียนหยู แต่ทุกคนในหมู่บ้านเรียกข้าว่าเจ้าอ้วนน้อย ดังนั้นตามสบายที่จะเรียกข้าเช่นนั้น เจ้ายังจำชื่อของเจ้าได้หรือไม่ ? ”
“ข้าชื่อเจี้ยนเฉิน” เจี้ยนเฉินพูดด้วยความยากลำบากก่อนจะหันกลับมามองเพดานอีกครั้ง
“ว้าว เจ้ายังจำชื่อของเจ้าได้ เป็นเรื่องที่ดี เจ้ายังไม่ได้ปัญญาอ่อน” เจ้าอ้วนพูดด้วยรอยยิ้มที่พีงพอใจราวกับว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้กลายเป็น "คนปัญญาอ่อน" เป็นสิ่งที่ดี
เจ้าอ้วนยังคงนิ่งเงียบเมื่อเขาดูแผลที่หน้าอกของเจี้ยนเฉิน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจี้ยนเฉิน สัตว์อสูรชนิดใดกันที่เจ้าต่อสู้ด้วยถึงได้รับบาดแผลเหล่านี้ ? เจ้าต้องการให้ข้าพาพ่อของข้าไปนำมันกลับมา ? เจ้าไม่ต้องกังวลพ่อของข้ามีพลังมาก เขานำมันกลับมาได้อย่างแน่นอนและเจ้าสามารถแก้แค้นมันได้”
“ เฮ้ ทำไมเจ้าเงียบอีกครั้ง เจ้าไม่ชอบพูดหรืออะไร ? ”
“ เฮ้ เฮ้ บนเพดานมีอะไรที่ทำให้เจ้าต้องจ้องมองมัน?ข้าสร้างห้องนี้เมื่อสองปีที่แล้ว เจ้าไม่ถูกใจหรือ ? ”
“ เฮ้ เจี้ยนเฉิน พูดอะไรสักอย่าง เจ้าไม่ชอบฟังข้าพูดหรือ ? ”
แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไรอีกและยังจ้องมองที่เพดานด้วยอาการมึนงงในขณะที่เจ้าอ้วนยังคงพูดใส่หูเขาอยู่
“เทียนหยู ! ” เสียงดังขึ้นในขณะที่ชายวัยกลางคนก่อนหน้านี้เข้ามาในห้อง
“ ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว ! ทำไมเขาเอาแต่เหม่อมองเพดาน เขาดูไม่เหมือนว่าเขากลายเป็นคนปัญญาอ่อน” เจ้าอ้วนเริ่มถามพ่อของเขาเพื่อขอคำตอบ
ชายผู้นั้นตอบด้วยเสียงเบา “เทียนหยู ชายผู้นี้ได้รับบาดเจ็บ เขายังไม่หาย ดังนั้นให้เขาพักผ่อนได้แล้ว”
"โอ้ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพ่อ ข้าจะไปแล้ว” เจ้าอ้วนบอกก่อนออกจากห้องไป
ชายวัยกลางคนเดินไปที่เตียงของเจี้ยนเฉินแล้วส่งยาให้เขา “ ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับความเสียหายในระดับที่รับไม่ได้ แต่อย่าคิดมากเกินไปในตอนนี้ เพียงแค่ให้ความสำคัญกับการพักฟื้น การมีชีวิตอยู่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด” เขาพูดก่อนใส่เม็ดสีขาวเข้าไปในปากของเจี้ยนเฉิน
“นี่คือยาเม็ดจิตวิญญาณธาตุแสงระดับ 8 แม้ว่ามันจะไม่สามารถรักษาบาดแผลของเจ้าได้อย่างสมบูรณ์ แต่อย่างน้อยมันก็จะอุดรูที่หน้าอกของเจ้าได้” ด้วยสิ่งนั้นเขาออกจากห้องอีกครั้ง
ร่างทั้งหมดของเจี้ยนเฉินถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวน้ำนมขณะที่พลังเซียนธาตุแสงภายในเม็ดยาเริ่มรั่วไหลออกมา ปริมาณของพลังเซียนธาตุแสงในยานั้นแข็งแรงมากจนแม้แต่เจี้ยนเฉินที่อยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์ที่สุดของเขาก็ยังแทบจะไม่สามารถเทียบได้แม้แต่เพียงหนึ่งในร้อยส่วน
นี่คือความแตกต่างในเรื่อง “คุณภาพ” !
เมื่อร่างทั้งหมดของเจี้ยนเฉินถูกห่อหุ้มด้วยพลังเซียนธาตุแสง บาดแผลของเขาก็เริ่มหายเป็นปกติด้วยความเร็วมหาศาลบังคับให้แม้แต่รูที่บนหน้าอกของเขาฟื้นขึ้นมาใหม่ หลังจากนั้นไม่นานรูก็ถูกปกคลุมด้วยผิวหนังใหม่
ในเวลาเดียวกัน บาดแผลภายในที่เจี้ยนเฉินได้รับก็เริ่มรักษา แม้แต่ผิวที่เหี่ยวย่นก็เริ่มร่วงลงเนื่องจากผิวใหม่ดูอ่อนโยนได้เข้ามาแทนที่มันเผยให้เห็นถึงความขาวและเงางาม ไม่มีรอยแผลเป็นใด ๆ ปรากฏบนร่างกายของเขา
ในเวลาอีกเล็กน้อย ร่างของเจี้ยนเฉินก็ดูราวกับว่ามันเป็นของใหม่ทั้งหมด ไม่สามารถเห็นบาดแผลแม้แต่เพียงรอยเดียวบนร่างกายของเขา ทำให้เขาดูเกือบจะสมบูรณ์ อย่างช้า ๆ พลังเซียนธาตุแสงเริ่มกระจายออกไปจากร่างกายของเขา
ในขณะที่ดูเหมือนว่าเจี้ยนเฉินจะหายสนิทที่ภายนอก แต่บาดแผลภายในของเขาก็ยังค่อนข้างรุนแรง ยาวิญญาณธาตุแสง ระดับ 8 มีศักยภาพสูงในธรรมชาติ แต่มี "ปริมาณ" ไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงไม่สามารถรักษาเจี้ยนเฉินได้อย่างสมบูรณ์
อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ เจี้ยนเฉินก็ถูกย้ายไป ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาก่อนหน้านี้ของเขาเริ่มฟื้นตัวด้วยอารมณ์ ในขณะที่เขารู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา ด้วยเสียงอันแหบห้าว เขาพึมพำว่า“ ข้าจะฟื้นพละความแข็งแกร่งของข้าได้อย่างไร ข้าต้องการฟื้นคืนทั้งหมด แต่จะทำอย่างไร”
ทันใดนั้นจิตใจของเจี้ยนเฉินก็รู้สึกกระวนกระวายใจ ในขณะนี้เองที่เขาตระหนักว่าจิตใจของเขาได้รับรู้สิ่งต่าง ๆ เพิ่มขึ้นและวิญญาณของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น
รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของเขา เจี้ยนเฉินก็ตกใจ เขาสงบลงอย่างรวดเร็ว เขาหลับตาและเริ่มนึกภาพตัวเองอยู่ในใจ
ภูมิทัศน์ในใจของเขาวุ่นวายในธรรมชาติ ไม่มีอะไรสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่ในจุดศูนย์กลางแสงสีฟ้าและสีม่วงสามารถมองเห็นหินหลากสีที่หมุนรอบตัวพวกมันอย่างช้า ๆ
“สิ่งเหล่านี้…นี่คือจิตวิญญาณกระบี่ พวกมันมาที่นี่ได้อย่างไร ที่นี่มีอะไรอีก?” ดวงตาของเจี้ยนเฉินเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อเขามองดูจิตวิญญาณกระบี่
ทันใดนั้น จิตวิญญาณกระบี่ก็สั่นคลอนเมื่อกระแสแห่งสติไหลออกมาจากพวกมัน ความรู้ ความคิดและภูมิปัญญาทั้งหมดของพวกมันเริ่มส่งผ่านไปยังเจี้ยนเฉินโดยปราศจากเสียงแม้แต่เสียงเดียว ด้วยวิธีลึกลับราวกับว่ามันต้องการที่จะให้เจี้ยนเฉินเข้าใจ
“นี่คือจิตสำนึกของข้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินตระหนักว่าจิตวิญญาณกระบี่ทั้งสองกำลังถ่ายทอดอะไรบางอย่างกับเขา
หลังจากนั้นไม่นาน จิตวิญญาณทั้งสองก็ยังคงถ่ายทอดข้อมูลไปยังเจี้ยนเฉินอย่างต่อเนื่องในลักษณะลึกลับเช่นเดียวกัน
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเจี้ยนเฉินก็เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขา
“ดังนั้นข้าจึงตาย แต่เพราะจิตวิญญาณกระบี่ วิญญาณของข้าจึงได้รับการช่วยเหลือจากพวกมัน…”
“และตอนนี้วิญญาณของข้าก็ถูกหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณทั้งสอง…”
ในที่สุดการทำความเข้าใจภาพรวมทั้งหมด เขาไม่ทราบว่าเขามีความสุขหรือกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เกิดขึ้น หลังจากพูดคุยกับจิตวิญญาณกระบี่ แล้วเขาก็รู้ว่าพวกมันได้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเขาเพื่อสร้างชีวิตที่พิเศษ
แต่เขาไม่รู้ว่ามันยังเป็นวิญญาณของเขาหรือไม่ หรือตอนนี้มันเป็นจิตวิญญาณของกระบี่
หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เจี้ยนเฉินก็สงบลง ในขณะที่ผลลัพธ์นี้น่าตกตะลึงและยากที่จะเชื่อ วิญญาณของเขาได้รวมเข้ากับจิตวิญญาณกระบี่อย่างแท้จริง ในขณะที่พวกมันยังคงภูมิปัญญาของพวกมันทั้งหมด ในขณะที่ทั้งสองได้หลอมรวมกันทั้งสองฝ่ายมีความสามารถในการคิดอิสระ – นี่คือการดำรงอยู่ที่ลึกลับอย่างแท้จริง
“ เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ข้าจะกลายเป็นคนประหลาดไปแล้วหรืออย่างไร” เจี้ยนเฉินเริ่มพูดพึมพำกับตัวเอง สำหรับเขาแล้วสถานการณ์นี้ช่างเหลือเชื่อเกินไป
กระแสความคิดอีกอย่างหนึ่งได้ออกมาจากจิตวิญญาณกระบี่อีกครั้ง
“ข้าเป็นข้า และจิตวิญญาณกระบีก็เป็นจิตวิญญาณกระบี่ พวกมันใช้วิธีแปลก ๆ เช่นนี้เพื่อช่วยชีวิตข้าไว้เท่านั้น” เจี้ยนเฉินเข้าใจความหมายที่อยู่เบื้องหลังกระแสของความคิด
……
มันให้ความรู้สึกราวกับว่าไม่มีเวลาผ่านไปในจิตสำนึกของเขา ราวกับว่าพื้นที่ทั้งหมดยังคงอยู่ แต่แทนที่จะอยู่ในพื้นที่นี้ เจี้ยนเฉินเริ่มที่จะหลบหนีจากความคิดของเขาหลังจากที่เขาได้รับคำตอบจากคำถามของเขา
ช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินลืมตา เขามองเห็นรอบตัวเขา มันเป็นเพียงสิ่งที่เจี้ยนเฉินได้รับอย่างแท้จริงได้แจ้งให้ทราบว่าวิญญาณของเขาได้เติบโตขึ้นอย่างลึกลับและแข็งแกร่ง เขาสามารถรับรู้ทุกสิ่งภายในไม่กี่กิโลเมตรจากตำแหน่งของเขา มันเป็นเพียงเพราะเขารู้สึกหดหู่ในตอนแรกที่เขารู้สึกราวกับว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงจากวิญญาณของเขา
