บทที่ 149: พบกับกลุ่มทหารรับจ้างโจวอีกครั้ง.
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเมื่อเห็นทหารรับจ้างคำนับเขาปะหลก ๆ คนประเภทนี้เป็นคนที่เขาทนไม่ได้มากที่สุด
“ฟิจิ เจ้ากำลังทำบ้าอะไร รีบลุกขึ้นมา ! เจ้ากำลังทำให้เราขายหน้า แม้ว่าเราจะตาย แล้วมันจะเป็นเช่นไร ทำไมเราต้องกลัว ? ” เมื่อเห็นว่าทหารรับจ้างคนนั้นยังคงคำนับเจี้ยนเฉิน ทหารรับจ้างคนอื่นอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งเขา
“ฟิจิ เจ้าคนขี้ขลาด ในชีวิตทั้งชีวิตของข้า ข้าไม่เคยเห็นคนเช่นเจ้ามาก่อน”
ทหารรับจ้างที่ชื่อว่าฟิจิซึ่งคุกเข่าลงทำให้เพื่อนทหารรับจ้างคนอื่น ๆ มองดูเขาด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด
เจี้ยนเฉินมองดูทหารรับจ้างที่กำลังตะโกนใส่ฟิจิด้วยความชื่นชม เจี้ยนเฉินรังเกียจคนที่รักตัวกลัวตายและขี้ขลาดเหมือนฟิจิอย่างมาก
“ เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินไม่สนใจคนที่คำนับและมองดูทหารรับจ้างคนอื่น ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารรับจ้างก็มองหน้ากันด้วยความเสียใจ พวกเขารู้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาอยู่ภายใต้ความเมตตาของเจี้ยนเฉิน แต่เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะต้องอยู่ในเทือกเขาสัตว์อสูรตลอดไปโดยที่ไม่สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้ได้
“ไม่ว่าเจ้าจะฆ่าเราหรือตัดเราเป็นชิ้น ๆ ทำในสิ่งที่เจ้าต้องการ เราไม่มีอะไรจะพูด” ทหารรับจ้างที่ดื้อรั้นพูดเสียงหนักแน่น เจี้ยนเฉินทำให้พวกเขานอนซมโดยใช้เพียงหมัดและขา ความแข็งแกร่งประเภทนี้ทำให้พวกเขาทุกคนต้องวิ่งหนี แต่พวกเขารู้อย่างชัดเจนในใจว่าพวกเขาคงหนีไม่พ้น
“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าทุกคนมีชีวิต มอบแกนอสูรระดับ 2 ทั้งหมดที่มีมาให้ข้า ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป มิฉะนั้นทุกคนจะตายที่นี่ เลือกตอนนี้ ข้าจะรอการตัดสินใจ” เจี้ยนเฉินพูดเบา ๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับการตัดสินใจนั้น ทหารรับจ้างก็ไม่ลังเลเลย พวกเขาพยักหน้าทันที ทุกคนเชื่อฟังและนำแกนสัตว์อสูรระดับ 2 ออกมาจากเข็มขัดมิติและวางมันรวมกันไว้อย่างเรียบร้อย แม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจที่มอบให้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่และรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะตระหนี่
เจี้ยนเฉินกวาดสายตาของเขาลงบนกองแกนอสูรระดับ 2 “มอบแกนอสูรมา”
ทหารรับจ้างคนหนึ่งหยิบแกนอสูรทั้งหมดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเชื่อฟังและวางมันไว้ในมือของเจี้ยนเฉิน. เมื่อเจี้ยนเฉินรับแกนอสูรมา เขาก็โบกมือไล่พวกเขาออกไป “ไปเถอะ วันนี้ข้าใจดี ข้าอาจปล่อยให้พวกเจ้ากลับไป แต่ถ้าเราเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ อย่าคาดหวังว่ามันจะเป็นอย่างนี้อีก”
ทหารรับจ้างไม่สนใจที่จะอยู่ต่อและรีบวิ่งหนีไม่คิดชีวิต เมื่อเห็นทหารรับจ้างหายเข้าไปในป่า เจี้ยนเฉินยิ้มขณะที่เขาเก็บแกนอสูรระดับ 2 เข้าไปในเข็มขัดมิติ เขานวดมือของตัวเองและพึมพำว่า “ข้าไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหนแล้วที่ข้าใช้หมัดชกต่อยผู้คน แม้ว่ามันจะรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”
“สำหรับทหารรับจ้างเหล่านี้ การฆ่าสัตว์อสูรระดับ 2 นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าได้สอนบทเรียนให้กับพวกเขาแล้วแต่เนื่องจากนี่เป็นเพียงแกนอสูรระดับ 2 เท่านั้น นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็นพวกเขาแน่นอน ไม่ช้าก็เร็วผู้คนจำนวนมากจะมาทางนี้ ฮ่าฮ่า ข้าไม่รู้ว่าจะมีกี่คนอีกเท่าไหร่จะมุ่งหน้ามา แต่ด้วยรางวัล10,000เหรียญม่วง ข้าหวังว่าคนที่แข็งแกร่งกว่าจะเข้ามา ไม่เช่นนั้น แผนของข้าจะรุดหน้าช้าเกินไป”
“ด้วยโอกาสที่ดีเช่นนี้ ข้าจะทำกำไรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เนื่องจากทุกคนมองว่าข้าเป็นศัตรู ข้าก็จะไม่ยั้งมือ ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่สมบูรณ์ของโลกนี้”
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินเผยให้เห็นความคาดหวังอย่างช้า ๆ เนื่องจากการบ่มเพาะของเขา อัตราการใช้แกนอสูรของเขานั้นเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าหรือมากกว่าคนอื่นหนึ่งร้อยเท่า เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยายามที่จะหาแกนอสูรมากขึ้นเนื่องจากการเรืองแสงในจุดตันเถียน เขาถูกบังคับให้เลิกใช้พลังงานของโลกในการบ่มเพาะ และตอนนี้เขาพึ่งพาแกนอสูรเพียงอย่างเดียว
ไม่นานหลังจากที่ทหารรับจ้างออกไป พวกเขาก็กระจายข่าวของเจี้ยนเฉินทันที ในเวลาอันรวดเร็วตำแหน่งที่อยู่ของเจี้ยนเฉินในเทือกเขาสัตว์อสูรก็เป็นที่รู้กัน ทหารรับจ้างและกลุ่มคนที่มีอิทธิพลอื่น ๆ เริ่มรีบเร่งที่จะเข้ามาเพื่อจับกุมเขา
ในขณะนี้ เจี้ยนเฉินกำลังนั่งอยู่ในพื้นที่เดิมโดยไม่ได้ตั้งใจออกไปไหน เขานั่งอยู่บนต้นไม้ห่างออกไป 30 เมตร เขาถูกต้นไม้ปกปิดจนแทบมองไม่เห็นส่วนใดของร่างกายระหว่างช่องว่างในใบไม้ ในสถานการณ์เช่นนี้ มันเป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นเขา
ไม่นานหลังจากนั้น กลุ่มทหารรับจ้าง 40 คนค่อย ๆ เดินเข้าไปในบริเวณใกล้กับพื้นที่ที่เจี้ยนเฉินกำลังนั่งอยู่ พวกเขาทุกคนสวมหมวกเหล็กพร้อมด้วยเกราะเต็มตัวในขณะที่ติดอาวุธครบมือ เสื้อผ้าของทุกคนเรียบร้อยไม่มีใครที่ดูกระเซอะกระเซิง และดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
ในวินาทีที่เจี้ยนเฉินเห็นทหารรับจ้างเหล่านี้ผ่านช่องว่างของใบไม้ ชื่อของกลุ่มทหารรับจ้างเพียงกลุ่มเดียวที่เข้าคิดพุ่งเข้ามาในสมองของเขา ดวงตาของเขาก็ลุกโชนด้วยความแค้น ใบหน้าของเขาเริ่มจริงจัง
“มาผิดทางแล้ว” มีเสียงดังมาจากข้างในใบไม้ขณะที่เจี้ยนเฉินกระโดดลงมาจากบนต้นไม้
“ อะไร….”
“ระวังตัวด้วย กำลังมีบางคนลงมาจากต้นไม้…”
เช่นเดียวกับที่เจี้ยนเฉินกระโดดลงมาจากยอดต้นไม้ ทหารรับจ้างด้านล่างก็เริ่มตะโกนขณะที่แต่ละคนก็ดึงอาวุธเซียนออกมาพร้อมที่จะต่อสู้
เท้าของเจี้ยนเฉินแตะพื้น เขาพุ่งตัวขึ้นไปข้างหน้า 20 เมตรก่อนที่จะร่อนลงพื้นด้านหน้าของทหารรับจ้างในที่สุด
"เจ้าคือใคร ? ! "
ทหารรับจ้างที่มีอาวุธครบมือมากที่สุดด้านหน้าก้าวเข้ามาหาเจี้ยนเฉินตะโกนให้เขาแจ้งชื่อของตัวเอง
ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเจี้ยนเฉินมองผ่านกลุ่มทหารรับจ้างด้วยสายตาที่ระมัดระวัง น่าเสียดายที่เขามองไม่เห็นคนที่คุ้นเคยในกลุ่ม “พวกเจ้าคือกลุ่มทหารรับจ้างโจว” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นมาโดยไม่ต้องถาม
“ถูกต้อง เราคือกลุ่มทหารรับจ้างโจว เจ้าเป็นใครและปิดกั้นเส้นทางของเราทำไม ? ” ทหารรับจ้างที่อยู่ข้างหน้าตะโกนถาม
กลุ่มทหารรับจ้างโจวนั้นไม่ธรรมดา และอาจถูกพิจารณาได้ว่าอยู่ในกลุ่มทหารรับจ้าง 5 อันดับแรกภายในเมืองเวค การมีตระกูลโจวคอยหนุนหลังทำให้พวกเขาเย่อหยิ่งมากขึ้น
เมื่อเขารู้ว่าพวกเขาเป็นใครแล้ว รังสีอำมหิตจำนวนมากก็เกิดขึ้นจากคลื่นพลังงานของเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบกระบี่วายุโปรยออกมาและเริ่มพุ่งเข้าหากลุ่มทหารรับจ้างโจว
ครั้งล่าสุดที่เจี้ยนเฉินได้พบกับกลุ่มทหารรับจ้างโจว พวกเขาได้พบกับลูกราชาพยัคฆ์ขนทองระดับ 5 ในเทือกเขาสัตว์อสูร แม้ว่าสมาชิกดั้งเดิมของกลุ่มทหารรับจ้างโจวไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย พวกเขาก็ทำให้กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีต้องสูญเสียชีวิตและทำให้พวกเขาสูญเสียลูกราชาพยัคฆ์ขนทองระดับ 5 ไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้นในขณะที่วิ่งหนีราชาพยัคฆ์ขนทองระดับ 5 หากไม่ใช่เพราะสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างโจวที่ขว้างลูกราชาพยัคฆ์ใส่หัวหน้าเคนดัล ราชาพยัคฆ์ขนทองก็จะไม่ตามไล่ล่ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ความสูญเสียของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีและการตายของทุกคนที่อยู่ในนั้นคือความผิดของกลุ่มทหารรับจ้างโจว
