ผู้ควบคุมเวลา (นิยายแปล) - ตอนที่ 42 รับภารกิจ

ตอนที่ 42 รับภารกิจ

ข้อมูลที่รายงานโดย นินจาผู้ดูแลภารกิจ ทำให้ ได รู้สึกละอายใจเล็กน้อย เมื่อเขากำลังจะบอก คาสึกิ ว่าเขาจะตั้งใจทำงานและทำให้ดีที่สุด คาสึกิ ก็พูดขึ้นก่อน 

“ไม่เป็นไร.”

“ลุงได มีความแข็งแกร่งและสามารถรับมือกับหลาย ๆ สถานการณ์ได้”

เมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้จาก คาสึกิ น้ำตาของ ได ก็ไหลอาบใบหน้าอีกครั้ง จิตใต้สำนึกอยากจะกอด คาสึกิ อีกครั้ง แต่คิดว่ามันจะทำให้ คาสึกิ ลำบากใจดังนั้นเขาจึงยับยั้งตัวเองเอาไว้

ความแข็งแกร่ง?…

มุมปากของ นินจาผู้ดูแลภารกิจ กระตุกเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคนอื่นชม เกะนินนิรันดร์ ของโคโนฮะว่ามีความแข็งแกร่ง และมันยังมาจากปากของ คาสึกิ นินจาอัจฉริยะที่ผ่านการสอบจูนินมาเพียงผู้เดียว และมันทำให้เขาไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรดี

บางทีนี่อาจเป็นการฝึกฝนของอัจฉริยะ ภารกิจที่ยากลำบากไม่อาจสนองอารมณ์ตนเองได้อีกต่อไป ดังนั้น จึงต้องนำเอาอุปสรรคมาขัดเกลาตนเองให้เฉียบคมยิ่งขึ้น

“อืม ภารกิจระดับ C ก็มีไม่ค่อยมาก”

คาสึกิ ยืนอยู่หน้ากระดานภารกิจและมองดู และเห็นว่าพื้นที่ส่วนใหญ่บนกระดานดูว่างเปล่า 

แม้ว่าจะเป็นภารกิจระดับ C แต่ค่าจ้างนั้นก็ถือว่าสูงมาก โดยทั่วไปจะเริ่มต้นที่ 100,000 เรียว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภารกิจคุ้มกัน

“คุ้มกันกองคาราวานของแคว้นทุ่งหญ้ากลับแคว้น ค่าจ้าง 150,000 เรียว… เอาอันนี้แหละ”

คาสึกิ มองดูอยู่ครู่หนึ่งและเลือกภารกิจที่มีค่าจ้างสูงสุด

จุดประสงค์หลักของการตั้งทีมในครั้งนี้คือการช่วยให้ ได ได้รับเงิน อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ต้องการหาเงินเพื่อมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวันด้วยเช่นกัน จะให้ใช้แต่เงินเก็บที่มีก็คงไม่เข้าท่า

ภารกิจที่ใช้หัวอย่างการสืบสวนสอบสวนไม่เหมาะกับพวกเขา โดยเฉพาะกับ ได ที่มีเพียงพละกำลังที่แข็งแกร่งเท่านั้น การคุ้มกันแบบนี้เหมาะสมที่สุด

[หวังว่าจะไม่มีอุบัติเหตุใดๆเกิดขึ้นนะ]

คาสึกิ พึมพำในใจ แม้ว่าเขาและ ได จะสามารถรับมือกับอุบัติเหตุต่างๆ ได้ แต่ขึ้นชื่อว่าอุบัติเหตุ มันก็ยังมีอันตรายซ่อนอยู่

“ตกลงว่าเป็นภารกิจนี้น่ะ”

นินจาผู้ดูแลภารกิจ ตรวจสอบข้อมูลและลงทะเบียน จากนั้นก็พูดว่า “ผู้จ้างวาน ตอนนี้พักอยู่ในโรงแรมโคโนฮะ เธอสามารถไปที่นั่นเพื่อพบพวกเขา”

คาสึกิ พยักหน้า จากนั้นก็พูดกับ ได ว่า “ลุงได เราไปกันเถอะ”

ทั้ง 2 ถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ จากนินจาคนอื่นๆที่มารับภารกิจ

จนกระทั่ง คาสึกิ เดินออกไป นินจาบางคนที่กำลังเลือกภารกิจอยู่ไม่ไกลก็พูดขึ้นว่า “เฮ้ จะไม่เป็นไรแน่นะ? ไปทำภารกิจกับ เกะนินนิรันดร์ เช่นนั้น แม้ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะแต่ดูเหมือนว่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้ทำภารกิจ ใช่ไหม?”

“ทุกอย่างเป็นไปตามกฎระเบียบ”

นินจาผู้ดูแลภารกิจ ก็ค่อนข้างทำอะไรไม่ถูกเขากล่าวว่า:“ ไม่มีการละเมิดกฎ ฉันไม่สามารถทำอะไรได้ แต่กองคาราวานแคว้นทุ่งหญ้า คงจะไม่ยอมรับพวกเขาและคงจะไล่พวกเขากลับ จากนั้นกองคาราวานก็คงออกภารกิจเลือกผู้คุ้มกันใหม่”

“อืม คงจะเป็นเช่นนั้น.”

นินจาที่เลือกภารกิจ ครุ่นคิดแล้วพยักหน้า

ไม่ต้องพูดถึงว่ากองคาราวานแคว้นทุ่งหญ้าจะรู้จักชื่อของ เกะนินนิรันดร์ ได หรือไม่ แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ แต่ก็เห็นว่า ได นั้นไม่น่าเชื่อถือตั้งแต่แรกเห็น เขาดูอ่อนแอมาก สำหรับ คาสึกิ แม้ว่าจะเป็น จูนิน แต่เขาก็ยังเด็กมากและไม่ได้ให้ความรู้สึกที่น่าเชื่อถือแก่ผู้คนเลย

มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะถูกปฏิเสธและขอเปลี่ยนผู้คุ้มกัน

……

โรงแรมโคโนฮะ

หลังจากออกจากสำนักงานมอบภารกิจ คาสึกิ พา ได ตรงมาที่ที่นี่ และไม่นานก็เห็นกองคาราวานที่ร้องขอการคุ้มกันที่โรงแรมโคโนฮะ

มีเพียง 7 คนในกลุ่มคาราวาน ว่ากันว่าพวกเขาได้ส่งสินค้าจำนวนหนึ่งมายังแคว้นไฟเพื่อขาย พวกเขาขายหมดแล้ว และตอนนี้พวกเขากำลังจะกลับไปยังแคว้นทุ่งหญ้า

“คุณบอกว่า พวกคุณได้รับภารกิจคุ้มกันนี้เหรอ!”

เด็กหนุ่มที่อายุน้อยที่สุดในกองคาราวานมอง คาสึกิ และ ได ด้วยความประหลาดใจ: “มีแค่พวกคุณ 2 คน?”

“ใช่.”

คาสึกิ พยักหน้า

เด็กหนุ่มเบิกตากว้างเล็กน้อยและพูดอย่างไม่พอใจ: “เฮ้ พวกคุณล้อเล่นเหรอ โคโนฮะปล่อยให้นินจาแค่ 2 คนรับภารกิจคุ้มกันได้อย่างไร!”

ได ก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “โปรดวางใจ ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณ!”

เด็กหนุ่มนั่นยังรับไม่ได้และกำลังจะพูดต่อไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นชายวัยกลางคนที่มีเคราสีขาวก็เข้ามาใกล้และกระซิบกระซาบอยู่ข้างๆหูของเขา

เด็กหนุ่ม มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

ชายวัยกลางคนขัดขวางไม่ให้เด็กหนุ่มพูดต่อ โดยมองไปที่ คาสึกิ และ ได จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า: “ฉันคือ ไดสุเกะ อุโรเบะ หัวหน้ากองคาราวานนี้ เราเชื่อในความแข็งแกร่งของนินจาโคโนฮะ ความปลอดภัยของเราขอฝากพวกคุณด้วย”

คาสึกิ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิด เขาก็พูดว่า: “เอาล่ะ ในเมื่อรู้จักกันแล้วเราจะพูดถึงรายละเอียดกันในภายหลัง เช่นนั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม เราจะพบกันที่ทางเข้าหมู่บ้านของเช้าวันพรุ่งนี้”

“ตกลง ไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้า”

ไดสุเกะ พยักหน้า

คาสึกิ พา ได เดินออกจากที่พักทันที

และไม่นานหลังจากที่ทั้ง 2 จากไป เด็กหนุ่ม ก็มองไปที่ ไดสุเกะ ทันทีและพูดว่า “ทำไมคุณไม่ขอให้โคโนฮะเปลี่ยนคนคุ้มกันล่ะ นินจาทั้ง 2 คนนั้น คนหนึ่งยังเด็ก ส่วนอีกคนดูธรรมดามาก…”

“ยิ่งธรรมดายิ่งดี”

ไดสุเกะ มองไปที่ เด็กหนุ่ม แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม: “แม้ว่าเราจะสามารถจ้างโจนินของโคโนฮะได้ แต่ในกรณีนั้น อาจดึงดูดความสนใจของศัตรู เป็นการดีกว่าที่จะไม่ทำตัวให้เป็นจุดเด่น.… โปรดวางใจได้ นายน้อย ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อส่งคุณกลับไปยังแคว้นของเรา!”

สีหน้าของ เด็กหนุ่ม เปลี่ยนไป และถอนหายใจในที่สุด

……………..

ด้านนอกโรงแรมโคโนฮะ

คาสึกิ เริ่มพูดขณะที่เขาเดิน: “พูดถึงค่าจ้างจากภารกิจเราจะแบ่งเท่าๆกันนะครับ ลุงได”

“ฮะ?”

ได แข็งทื่อไปชั่วขณะ

คาสึกิ พูดอย่างขอโทษ: “ช่วงนี้ ฉันเองก็ต้องการเงินเหมือนกัน แต่ถ้าคุณลุงไม่เห็นด้วย คุณลุงเอาไป 60% ก็ได้”

“ไม่ ไม่ ไม่… ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

ได ตอบสนองและรีบโบกมือ: “ครึ่งหนึ่งมันมากเกินไป และอีกอย่างเธอเป็นจูนิน”

คาสึกิ เห็นเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้มและพูดว่า: “งั้นก็แบ่งครึ่งเท่าๆ กัน คุณไม่ต้องกังวลมากไป ครั้งนี้อาจมีโอกาสได้รับค่าจ้างเพิ่มมากขึ้น”

ได ซึ่งกำลังดีใจกับส่วนแบ่งที่จะได้รับเมื่อได้ยินคำพูดของ คาสึกิ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำด้วยความสงสัย: “…ค่าจ้างเพิ่มมากขึ้น?”

“ใช่ มันมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้น”

คาสึกิ พยักหน้า

เนื่องจากเปิดใช้งานการกระตุ้นเซลล์อยู่เสมอ ประสาทสัมผัสในการได้ยินของเขาจึงดีกว่าคนทั่วไป 2 หรือ 3 เท่า เขาได้ยินเสียงกระซิบของ ไดสุเกะ ที่หูของเด็กหนุ่มคนนั้นเล็กน้อย

คำพูดสั้นมาก แต่มันคือคำพูดที่เปิดเผยถึงตัวตนของเด็กหนุ่มคนนั้น ดูเหมือนจะจัดอยู่ในประเภท ‘นายน้อย’ และกองคาราวานนี้มีเบื้องหลังไม่ง่ายอย่างที่คิด

เพื่อความปลอดภัยของบุคคลสำคัญ ภารกิจอาจเปลี่ยน

อย่างไรก็ตาม ด้วยผลการฝึกในปัจจุบันของเขาและ ได สามารถกล่าวได้ว่า พวกเขาเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่และสามารถรับมือกับอุบัติเหตุได้ เมื่อมีสถานการณ์ที่ไม่ตรงกับภารกิจที่ได้รับมอบหมาย เขาสามารถยื่นข้อเสนอเพิ่มเติ่มได้

บางทีค่าจ้างที่ได้รับเพิ่มอาจเพียงพอสำหรับเขาที่จะใช้จ่ายไปอีก 6 เดือนหรือมากกว่านั้น และเมื่อเข้าสู่สงคราม ทางผู้บังคับบัญชาจะแจกจ่ายเสบียงเป็นประจำทุกวัน ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วมันเพียงพอ

ส่วน ได นั้นความต้องการในการบริโภคอาหารไม่ใหญ่เท่าของเขา หากภารกิจดังกล่าวยังคงดำเนินต่อไปในทิศทางที่ดี คาดว่าจะไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับปัญหาเรื่องเงินในอีก 2 หรือ 3 ปี

หลังจากสรุปข้อดีและข้อเสียแล้ว เราสามารถสรุปได้ว่า

ภารกิจนี้สามารถทำให้การดำรงชีวิตของพวกเขาดีขึ้น