Warlock Apprentice - WA 2804 เขาอยู่ห่างจากการสร้างอุปกรณ์ลึกลับเพียงก้าวเดียว
WA 2804 เขาอยู่ห่างจากการสร้างอุปกรณ์ลึกลับเพียงก้าวเดียว
ทันทีที่อังกอร์กล่าวจบ น้ำในถ้วยก็กระเพื่อมเล็กน้อย
หลังจากระลอกคลื่นสงบลง เสี่ยวเป่าก็พ่นลมหายใจแล้วกล่าวว่า
“ไม่ว่าเจ้าจะเดายังไง ข้าก็ไม่กล่าวอะไรทั้งนั้นแหละ อีกอย่าง พี่เอ้อเป่า เลิกถามคำถามไม่เข้าเรื่องได้แล้ว!”
น้ำเสียงของเสี่ยวเป่าไม่ต่างจากเดิม เมื่อมองแวบแรก ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ
ทว่า อังกอร์สัมผัสได้ว่าเสี่ยวเป่าไม่ได้ใจเย็นเลยแม้แต่น้อย อารมณ์ของเสี่ยวเป่ากลับเต็มไปด้วยความตกใจ ความไม่แน่ใจ และความสงสัย
และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่อังกอร์บอกทฤษฎีของเขาให้เสี่ยวเป่าฟัง
เมื่อดูจากปฏิกิริยาของเสี่ยวเป่า การคาดเดาของอังกอร์คงจะถูกต้อง
-ฝันหวาน- ไม่สามารถตื่นขึ้นมาเองได้ ต้องมีคนอื่นมาปลุก
อังกอร์คิดเรื่องนี้เพราะนักปราชญ์บอกให้เสี่ยวเป่าปลุกเขาเมื่อพวกเขาเสร็จธุระ
ประโยคนี้ได้เปิดเผยข้อมูลบางอย่างแล้ว ตอนนั้น อังกอร์ไม่รู้ว่าการกระทำของนักปราชญ์หมายความว่าอย่างไร เขาเลยไม่ได้คิดถึงมัน หลังจากได้เรียนรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของ -ฝันหวาน- เขาก็ได้ข้อสรุปนี้โดยธรรมชาติ
“ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเจ้าสนใจ -ฝันหวาน- จัง?” ดอร์คัสกระซิบข้างหูอังกอร์
ดอร์คัสกล่าวกระซิบก็จริง แต่ทุกคนที่นี่ได้ยินเขา
“เหมือนเจ้าไม่สนใจงั้นแหละ” วายี่อดไม่ได้ที่จะสวนกลับ
“แน่นอนข้าสนใจ แต่ทำไมเราไม่ถามนักปราชญ์แทนที่จะถามเสี่ยวเป่าล่ะ?” ดอร์คัสตอบ
นักปราชญ์คือเจ้าของ -ฝันหวาน- และเสี่ยวเป่าก็ไม่ตอบตามคำสั่งของเอ้อเป่า อังกอร์คงไม่ได้อะไรจากเสี่ยวเป่าอยู่แล้ว
ดอร์คัสกล่าวไม่ผิด สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ อังกอร์สนใจ -ฝันหวาน- มากจริงๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่อังกอร์ได้เห็นอุปกรณ์ลึกลับที่เกี่ยวข้องกับความฝัน นอกเหนือจาก “วาฬชายฝั่งแห่งความฝัน”
อังกอร์ยังเคยเห็นอุปกรณ์ลึกลับที่เรียกว่า “ฝันเก่า” ในบันทึกของคูลอตเต้ ซึ่งดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับความฝันเช่นกัน ทว่า คูลอตเต้กล่าวถึงอุปกรณ์ชิ้นนี้ไว้อย่างคลุมเครือมาก เขาไม่ได้กล่าวถึงอะไรเกี่ยวกับมันเลย แต่ -ค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปา- ของอุปกรณ์ชิ้นนี้สูงถึงเก้าสิบเอ็ด!
นี่เป็นหนึ่งใน -ค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปา- ที่สูงที่สุดในบันทึกของคูลอตเต้
โดยทั่วไป หากค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปาสูงกว่าเจ็ดสิบ มันก็จัดว่าอยู่ในไม่สามารถควบคุมได้โดยพื้นฐาน “แสงเติบโต” ที่ทำให้กรัซ เดย์เวิร์ด สามารถปลูกอวัยวะพิเศษได้ มีค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปาอยู่ที่เจ็ดสิบ “เมืองแห่งสังสารวัฏ” ของวิหารแห่งผู้พยากรณ์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการเวียนว่ายของเวลา มีค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปาอยู่ที่เจ็ดสิบห้า
สำหรับพวกที่มีค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปาเกินเจ็ดสิบห้า โดยพื้นฐานแล้วคือแก้ไขไม่ได้และไม่สามารถควบคุมได้
ค่าสัมประสิทธิ์ฮูปปาของ -ฝันเก่า- สูงถึงเก้าสิบเอ็ด คำกล่าวของคูลอตเต้เกี่ยวกับ -ฝันเก่า- คือ “ขอให้ความฝันในวันเก่าๆ ถูกฝังอยู่ในร่างของวันเก่าๆ เถิด” หวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
เขาไม่สามารถบอกผลของ -ฝันเก่า- จากข้อมูลที่มีได้ แต่เมื่อดูจากคำกล่าวของคูลอตเต้ อังกอร์ก็รู้ว่าคูลอตเต้กลัว -ฝันเก่า-
แม้ว่าอุปกรณ์ลึกลับจะเกี่ยวข้องกับความฝัน เขาก็จะไม่ให้ความสนใจกับมันมากเกินไป
ทว่า -ฝันหวาน- นั้นแตกต่าง นักปราชญ์ใช่มันหลายครั้งอย่างชัดเจน และผลข้างเคียงก็ฟังดูไม่ร้ายแรงนัก นี่เป็นอุปกรณ์ลึกลับชิ้นที่สองที่เขาพบซึ่งเกี่ยวข้องกับความฝัน
ทั้ง -วาฬฝัน- และ -ฝันหวาน- ต่างก็เป็นอุปกรณ์ลึกลับที่เกี่ยวข้องกับ “สายความฝัน”
ในเมื่อพวกมันมีต้นกำเนิดเดียวกัน -ฝันหวาน- จะเข้าสู่ -แดนฝันร้าง- ได้หรือไม่?
อังกอร์ทำการทดลองมามากมาย และข้อสรุปของเขาก็คือ อุปกรณ์ลึกลับไม่สามารถเข้าสู่ -แดนฝันร้าง- ได้ แม้แต่สิ่งที่มีพลังงานลึกลับก็ตาม
ทว่า ไม่มีอุปกรณ์ลึกลับใดที่ใช้ในตอนนั้นเกี่ยวข้องกับความฝันเลย
ดังนั้นข้อสรุปของเขาจึงไม่เข้มงวดนัก
ตอนนี้เมื่อเขาเห็น -ฝันหวาน- เขาก็เลยสนใจ
แม้ว่าสุดท้ายแล้ว -ฝันหวาน- จะไม่สามารถเข้าสู่ -แดนฝันร้าง- ได้ แต่อย่างน้อยมันก็สามารถปรับปรุงข้อสรุปที่หละหลวมของเขาได้
“เจ้ากล่าวถูก เรารอให้ท่านนักปราชญ์ออกมาแล้วค่อยถามเขาก็แล้วกัน” อังกอร์ระงับความคิดของตนไว้ แล้วหันไปถามเสี่ยวเป่า
“เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- บ้าง?”
เสี่ยวเป่ามองอังกอร์ราวกับว่าเขารอคำถามนี้อยู่
“ข้าไม่เคยไปที่นั่น แต่แม่ของข้าเล่าให้ข้าฟังเยอะมาก เจ้าอยากรู้อะไรล่ะ? ถามมาสิ”
อังกอร์เหลือบมองแบล็คเอิร์ล เขาเชื่อว่าเป็นการดีกว่าที่จะให้แบล็คเอิร์ลเป็นคนถาม
แบล็คเอิร์ลไม่ปฏิเสธ
“เราไม่รู้จะถามอะไรเกี่ยวกับ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- อยู่แล้ว แค่บอกเรามาว่าเจ้ารู้อะไรบ้าง เราจะถามเมื่อเรามีคำถามเพิ่มเติม”
เสี่ยวเป่าพึมพำ
“งั้นข้าก็ต้องกล่าวนานเลยสิ”
“ก็ดีไม่ใช่หรือ จะได้ให้ท่านนักปราชญ์พักผ่อนสักหน่อย?” ดอร์คัสเสนอ
เสี่ยวเป่าพิจารณาแล้วก็ตกลง
“ก็ได้ ข้าอยากบอกอะไรข้าก็จะบอก”
“ตามที่แม่ข้าบอก สิ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- ก็คือ มันมืด! ทุกอย่างมืดไปหมด และเจ้ามองไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงที่ที่ -เทพี- อยู่เท่านั้น ที่จะมีแสงส่องลงมาจากท้องฟ้า อาบร่างนางในแสงศักดิ์สิทธิ์…”
น้ำเสียงของเสี่ยวเป่าเต็มไปด้วยความโหยหาขณะที่เขาค่อยๆ เล่าสิ่งที่เขาได้ยินมาจากปีศาจเงา
ขณะที่เสี่ยวเป่ากล่าว ภาพปริศนาของ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- ก็ค่อยๆ ประกอบเข้าด้วยกัน
โครงสร้างของ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- นั้นคล้ายกับแผนที่ที่นักปราชญ์ให้มา ทว่า เสี่ยวเป่าดีกว่านักปราชญ์ตรงที่เขาสามารถอธิบายผังของแต่ละห้องได้อย่างละเอียด
นอกจากนั้น ยังมีอีกสองเรื่องที่ควรให้ความสนใจ
-ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- นั้นมืด แต่มีกระจกอยู่ข้างในมากมาย แม้แต่ “กระจก” เหลวที่ดูเหมือนปรอท
เท่าที่ปีศาจเงา รู้ มี -พื้นที่กระจก- มากกว่าหนึ่งร้อยแห่งที่สอดคล้องกับ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง-
ปีศาจเงาเคยไปมาหลายแห่งแล้ว ทว่า ยังมีพื้นที่ที่ซ่อนอยู่บางแห่งที่ปีศาจเงาเห็นอดานิสเข้าไป แต่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่นั่น
แม้ว่าปีศาจเงาจะรู้ตำแหน่งของ -พื้นที่กระจก- ที่ซ่อนอยู่เหล่านี้ แต่นางก็ไม่สามารถบอกรายละเอียดกับเสี่ยวเป่าได้ เนื่องจากตอนนี้พวกเขาไม่กล้าเข้าไปใน -พื้นที่กระจก- พวกเขาจึงไม่รู้ว่าพื้นที่ที่ซ่อนอยู่เหล่านี้อยู่ที่ไหนและซ่อนอะไรไว้
เสี่ยวเป่ายังกล่าวถึงเบาะแสที่สำคัญมาก นี่คือสิ่งที่ขัดแย้งโดยตรงกับสิ่งที่นักปราชญ์บอกพวกเขา
มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ใน -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง-!
โดย “สิ่งมีชีวิต” อังกอร์ไม่ได้หมายถึงโอเลา วิญญาณที่ซ่อนเร้น แต่หมายถึงสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากอดานิสและโอเลา
ปีศาจเงาเคยเห็นกลุ่ม -ก้อนขนเรืองแสง- วิ่งไปมาในห้อง ก้อนขนเหล่านี้มีสติปัญญาอย่างชัดเจน ภายใต้คำสั่งของอดานิส พวกมันก็ซ่อนแสงของตัวเองอย่างรวดเร็วและซ่อนตัวในความมืด
นอกจากนี้ ปีศาจเงายังเห็น -เสือดำ- ที่มีลำตัวสีเขียวมันวาว
มีอัญมณีรูปทรงปริซึมอยู่ระหว่างคิ้วของเสือดำตัวนั้น ปีศาจเงาไม่เคยเห็นเสือดำตัวนี้มาก่อน แต่มันเดาว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งกระจก
ส่วนเสือดำตัวนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน ปีศาจเงาไม่ได้กล่าวถึง กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อปีศาจเงาเล่าเรื่อง -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- ให้เสี่ยวเป่าฟัง มันไม่เคยใช้ความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตเป็นมาตรฐานวัดเลย
ทว่า เท่าที่พวกเขารู้ เสือดำตัวนั้นน่าจะแข็งแกร่งพอสมควรเพราะมันอยู่กับอดานิสตลอดเวลา
เสือดำและก้อนขนเรืองแสงเป็นเพียงส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
พวกเขาไม่สามารถ “ค้นหาสมบัติ” ใน -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- ได้ง่ายๆ พวกเขาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับการล้อมโจมตีของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักเหล่านี้
และนักปราชญ์ก็ไม่รู้เรื่องสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ถ้าเขารู้ เขาคงจะบอกพวกเขาไปก่อนหน้านี้แล้ว
นักปราชญ์ไม่ได้โกหกพวกเขา เขาไม่เคยเข้าไปใน -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- มานานหลายปีแล้ว
…
เวลาผ่านไปไว เมื่อเสี่ยวเป่าหายไปจากถ้วยและนักปราชญ์เดินออกมาจากภาพวาด เวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
นักปราชญ์กล่าว
“ข้าหลับสบายดี -ฝันหวาน- -ฝันหวาน-…”
นักปราชญ์ส่ายหัวขณะที่เขาเดินเข้ามา ในน้ำเสียงของเขามีแววถอนหายใจเล็กน้อย
“มันง่ายที่จะตื่นจาก -ฝันหวาน- นะ” อังกอร์พึมพำ
นักปราชญ์เหลือบมองอังกอร์แล้วหัวเราะเบาๆ
“ยิ่งฝันดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งหลงอยู่ในนั้นได้ง่ายเท่านั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันจะตื่นจาก -ฝันหวาน- ได้ง่ายๆ”
นักปราชญ์ยืดแขนและทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม
เสี่ยวเป่าก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย นักปราชญ์จึงไม่สนใจภาพลักษณ์ของเขา เขาขี้เกียจเหมือนเดิม
“อย่างที่เจ้าเดานั่นแหละ ถ้าไม่มีใครปลุกเจ้าจาก -ฝันหวาน- เจ้าก็จะไม่มีวันตื่น” นักปราชญ์โบกมืออีกครั้งและเรียก -คัมภีร์แห่งบัญญัติ- ออกมา
ความไว้วางใจซึ่งกันและกันระหว่างพวกเขาตั้งอยู่บนพื้นฐานของสัญญาแห่ง -คัมภีร์แห่งบัญญัติ- ดังนั้น -คัมภีร์แห่งบัญญัติ- จึงขาดไม่ได้
“ถ้างั้นข้าก็เดาถูกสินะ?”
อังกอร์ไม่แปลกใจที่นักปราชญ์รู้เรื่องการคาดเดาของเขา เมื่อเสี่ยวเป่าไปหานักปราชญ์ เขาจะต้องบอกบางอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับ -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง- ให้นักปราชญ์ฟังแน่นอน
“เจ้าควรรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?” นักปราชญ์ยิ้มให้อังกอร์
“เสี่ยวเป่าเอาชนะเจ้าไม่ได้หรอก”
“ข้าหาอะไรไม่เจอเลยตอนที่เอ้อเป่าอยู่”
“การมีอยู่ของเอ้อเป่าสามารถทำให้เสี่ยวเป่าใจเย็นลงได้บ้างจริงๆ แต่เอ้อเป่าไม่รู้ว่าความสามารถของคนบางคนมันไร้เหตุผลได้ขนาดนี้”
นักปราชญ์กำลังบอกเป็นนัยว่าอังกอร์มีวิธีอ่านใจเสี่ยวเป่า
นักปราชญ์ไม่ได้บอกว่ามันคืออะไร แต่อังกอร์มั่นใจว่ามันเกี่ยวข้องกับอารมณ์
จิ้งจอกเฒ่า อังกอร์สบถในใจขณะที่ยังคงยิ้มอยู่
“ท่านนักปราชญ์ ท่านก็กล่าวเกินไป”
นักปราชญ์เพียงแค่ยิ้ม
อังกอร์รีบเปลี่ยนเรื่อง
“เกี่ยวกับสิ่งที่เสี่ยวเป่ากล่าวถึง -ห้องกวีฟ้ากระจ่าง-…”
นักปราชญ์กระแอม
“เจ้าไม่ต้องบอกข้า อย่างที่ข้าบอกไป ถ้าเจ้ามีคำถามอะไรก็อย่ามาถามข้า”
“กลับมาที่เรื่องเดิมดีกว่า เจ้าดูเหมือนจะสนใจ -ฝันหวาน- สินะ?”
“ไม่ใช่แค่ข้าหรอก ทุกคนก็สนใจมันทั้งนั้น ท้ายที่สุดแล้ว มีอุปกรณ์ลึกลับเพียงไม่กี่ชิ้นใน -เขตเวทมนตร์ทางใต้- ที่สามารถให้ผลประโยชน์เชิงบวกได้โดยตรง”
“ข้ามั่นใจว่าหลายคนสนใจมัน แต่เจ้า… ข้าคิดว่าเจ้าสนใจในสิ่งที่แตกต่างออกไปใช่หรือไม่?”
เมื่อนักปราชญ์กล่าวเช่นนี้ ทั้งเคลและวายี่ต่างก็มีสีหน้าครุ่นคิด ดอร์คัสไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ แต่เขาก็กำลังมองอังกอร์อยู่เช่นกัน
บางทีนักปราชญ์อาจจะแค่พยายามทดสอบปฏิกิริยาของอังกอร์ แต่สำหรับคนที่รู้จักอังกอร์ดี มันก็เป็นเรื่องจริง
อังกอร์คือใคร? สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของ -แผนกวิจัย- พ่อมดที่อายุน้อยที่สุดใน -เขตเวทมนตร์ทางใต้- และนักเล่นแร่แปรธาตุที่ใกล้เคียงกับการเป็น -นักเล่นแร่แปรธาตุลึกลับ- มากที่สุด
ด้วยความสำเร็จทั้งหมดนี้ อังกอร์คงไม่ขาดแคลนอุปกรณ์ลึกลับเพื่อการศึกษา
เท่าที่พวกเขากังวล อังกอร์สามารถหาอุปกรณ์ลึกลับได้อย่างง่ายดายตราบใดที่เขาต้องการ
แม้ว่าพวกเขาจะคิดผิด อังกอร์ก็คงไม่โลภอยากได้อุปกรณ์ลึกลับเหมือนที่พวกเขาเป็น
อังกอร์เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่เคยสร้าง -อุปกรณ์กึ่งลึกลับ- มาแล้ว เขาจะเป็นเหมือนคนอื่นๆ ได้อย่างไร?
ยังไงก็ตาม ดอร์คัสไม่เชื่อ
“ข้าแค่สนใจว่า -ฝันหวาน- กลายมาเป็นอุปกรณ์ลึกลับได้อย่างไรตามที่เสี่ยวเป่าเล่า ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุ ข้าไม่คิดว่าจะมีใครไม่สงสัยว่าอุปกรณ์ลึกลับถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร”
ดอร์คัสยังคงสงสัยคำกล่าวของอังกอร์เมื่อวินาทีที่แล้ว แต่หลังจากได้ยินคำอธิบายของอังกอร์ เขาก็โล่งใจ ถ้าคนอื่นกล่าวแบบนี้ ดอร์คัสคงจะกลอกตาและบอกให้พวกเขาเลิกฝันกลางวันได้แล้ว แต่อังกอร์กล่าวถูก
อังกอร์เคยเข้าใกล้การเป็น -นักเล่นแร่แปรธาตุลึกลับ- อย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ต้องเป็นอัจฉริยะก็คิดออกว่าอังกอร์คงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
ถ้าดอร์คัสเป็นอังกอร์ เขาก็คงจะทำทุกอย่างเพื่อสร้างกระบวนการสร้างอุปกรณ์ลึกลับขึ้นมาใหม่และไปให้ถึงระดับนั้นเช่นกัน
ดังนั้น ตรรกะของอังกอร์จึงสอดคล้องกัน และเหตุผลของเขาก็น่าเชื่อถือพอที่จะทำให้ฝูงชนเชื่อได้
ทว่า นักปราชญ์ไม่รู้เรื่องราวของอังกอร์ เขาจึงไม่เชื่อคำกล่าวของอังกอร์ ท้ายที่สุด ไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุทุกคนที่จะมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม่ใช่ทุกคนที่มีคุณสมบัติพอที่จะมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่เช่นนั้น
อังกอร์เห็นความสงสัยของนักปราชญ์ เขาจึงตัดสินใจเขียนสิ่งที่เขากล่าวลงใน -คัมภีร์แห่งบัญญัติ-
ในตอนท้ายของประโยค อังกอร์ได้เพิ่มความปรารถนาของเขาที่จะศึกษา -ฝันหวาน-
อังกอร์ไม่ต้องการ -ฝันหวาน- มาเป็นของตัวเอง เขาเพียงต้องการศึกษาว่า -ฝันหวาน- ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร และมันสามารถเข้ากันได้กับ -แดนฝันร้าง- หรือไม่
นักปราชญ์จ้องมองคำกล่าวบน -คัมภีร์แห่งบัญญัติ- และความสงสัยในใจของเขาก็ค่อยๆ หายไป ทว่า เขาก็ยังสงสัยเกี่ยวกับความปรารถนาของอังกอร์ที่จะศึกษาอุปกรณ์ลึกลับ
“มีความทะเยอทะยานเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย เจ้าเก่งกว่านักเล่นแร่แปรธาตุส่วนใหญ่เสียอีก” นักปราชญ์ถอนหายใจ
อังกอร์ไม่ได้กล่าวอะไร แต่เป็นแบล็คเอิร์ลที่กล่าวขึ้นมา
“เขาอยู่ห่างจากการสร้างอุปกรณ์ลึกลับเพียงก้าวเดียว โชคไม่ดีที่มีคนมาทำลายขั้นตอนสุดท้าย”
นักปราชญ์แทบจะเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
เขากำลังจะทำท่า “เด็กดี เจ้าควรฝันให้ไกล” และ “บางทีเจ้าอาจจะไปถึงความฝันเล็กๆ นั่นได้ถ้าเจ้าพยายาม” ทว่า แบล็คเอิร์ลเพิ่งบอกเขาว่าอังกอร์ไม่เพียงแค่เข้าใกล้ความฝันของเขาเท่านั้น แต่ยังเข้าใกล้การบรรลุเป้าหมายนั้นมากอีกด้วย
ในทันใด ตัวตลกก็กลายเป็นตัวเขาเอง
ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุ นักปราชญ์ก็ต้องการสร้างอุปกรณ์ลึกลับเช่นกัน มิฉะนั้น เขาคงไม่พยายามค้นหาว่า -ฝันหวาน- ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร
ทว่า นักปราชญ์ไม่เคยพบหนทางที่จะไปถึง -ระดับลึกลับ- เลย
สำหรับนักปราชญ์ การไปถึง -ระดับลึกลับ- ถือเป็น “ความฝันเล็กๆ”
ในทางกลับกัน อังกอร์ได้ไปถึงระดับที่นักปราชญ์ไปไม่ถึงแล้ว ตอนนี้ เขากำลังมุ่งหน้าไปสู่ความฝันที่ยิ่งใหญ่กว่า
เมื่อพิจารณาถึงอายุของเขา มันก็ค่อนข้างเป็นไปได้ที่เขาจะบรรลุความฝันได้ในอนาคต
นักปราชญ์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดแย้งในใจ
ทว่า ไม่ว่าเขาจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้มากแค่ไหน นักปราชญ์ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ อังกอร์อาจจะบอกได้ว่านักปราชญ์กำลังสูญเสียการควบคุมอารมณ์ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ
เช่นเดียวกับที่อังกอร์ไม่ต้องการให้นักปราชญ์กล่าวถึงความสามารถในการรับรู้ของเขา อังกอร์ก็จะไม่ไปเปิดเผยอารมณ์ของคนอื่นเช่นกัน
นักปราชญ์สูดหายใจเข้าลึกๆ และฝืนยิ้ม
“คลื่นลูกใหม่ย่อมแรงกว่าคลื่นลูกเก่าเป็นธรรมดา”
อังกอร์สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ของนักปราชญ์ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า
มาถึงตอนนี้ นักปราชญ์ก็เชื่อแล้วว่าอังกอร์ต้องการศึกษาว่า -ฝันหวาน- ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร เขาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า
“บางทีเราอาจจะสนทนากันเรื่องที่ -ฝันหวาน- ถือกำเนิดขึ้นมาทีหลังได้”
อังกอร์รีบขอบคุณนักปราชญ์
นักปราชญ์โบกมือ ความรู้เช่นนี้มีประโยชน์กับคนบางกลุ่มเท่านั้น นอกจากอังกอร์แล้ว ก็ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้ พวกเขาสนใจเพียงคุณค่าของ -ฝันหวาน- ในขณะที่อังกอร์สนใจคุณค่าเพิ่มเติมที่มาพร้อมกับมัน
นักปราชญ์ไม่รังเกียจที่จะแบ่งปันความรู้ของเขากับอังกอร์ เมื่อพิจารณาถึงแรงผลักดันของอังกอร์ มันก็คุ้มค่าที่จะได้บุญคุณครั้งนี้
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
