Warlock Apprentice - WA 2795 นอกห้องโถงนั้นไม่ง่าย
WA 2795 นอกห้องโถงนั้นไม่ง่าย
อดานิสก็สังเกตเห็นท่าทีไม่เกรงกลัวของอังกอร์เช่นกัน แต่นางไม่คิดว่าเป็นเพราะท่าทีแย่ๆ ของตนที่ทำให้อังกอร์มีปฏิกิริยาเช่นนั้น กลับกัน นางมั่นใจว่าอังกอร์ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล และนี่อาจเป็นสาเหตุของท่าทีแปลกๆ ของโอเลา
นางต้องหาเหตุผลให้ได้ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องกำจัดอังกอร์ทิ้ง
นางไม่ต้องการเห็นความไม่แน่นอนใดๆ ในชีวิตของอังกอร์ ยิ่งไปกว่านั้น โอเลาก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย
“เจ้าทำตัวอวดดีเช่นนี้เพราะ -เขา- บอกเจ้าสินะว่าข้าทำอะไรที่นี่ไม่ได้?”
-เขา- ที่อดานิสอ้างถึงคือนักปราชญ์
จริงอยู่ที่อดานิสไม่สามารถลงมาในเวลาเช่นนี้ได้ เพราะนักปราชญ์มีอำนาจควบคุมวังของตนอย่างสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม นักปราชญ์และอดานิสก็ไม่ได้เป็นหนึ่งใจเดียวกันเสียทีเดียว หากนางมาที่นี่ในร่างจริง นักปราชญ์อาจไม่ฆ่านาง แต่เขาอาจยึดอำนาจบางอย่างของนางไป เช่น อำนาจข่ายเวทมนตร์ที่นางพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้มา
นางไม่ต้องการให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น
ดังนั้น นางจะไม่ทำอะไรอังกอร์ในตอนนี้ แต่ทว่า—
“แม้ว่าเจ้าจะได้รับการคุ้มครองจากเขา มันก็แค่ชั่วคราว หากเจ้ายืนกรานที่จะไปต่อ เจ้าจะต้องเผชิญกับฝันร้ายชั่วนิรันดร์”
“ข้าเก่งเรื่องการรับมือกับฝันร้ายอยู่แล้ว” อังกอร์เหลือบมองนักปราชญ์ที่กำลังยืนดูละครอยู่ข้างๆ
อดานิสเมินมุกตลกของอังกอร์และจ้องเขม็งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“แสดงว่าเจ้าจะไม่ไป ดีมาก”
“คำถามสุดท้าย เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับท่านหญิงมิเรอร์?”
อังกอร์เลิกคิ้ว
“อะไรนะ? เจ้ารู้จักท่านหญิงมิเรอร์ด้วยหรือ? นางเป็นเพื่อนที่ดีของข้า”
“ในเมื่อเจ้าสนิทกับท่านหญิงมิเรอร์นัก ข้าจะดูซิว่านางจะปรากฏตัวไหมถ้าข้าเนรเทศเจ้าไปยังขอบเขตกระจก” อังกอร์ขมวดคิ้ว
กล่าวจบ อดานิสก็ไม่กล่าวอะไรอีกและหายไปจากกระจกทองสัมฤทธิ์
…
ภายในอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยแสงลึกลับ ร่างของอดานิสก็วูบวาบไปมา ทุกครั้งที่นางเคลื่อนไหว นางจะเดินทางผ่านกระจกนับไม่ถ้วน
ในไม่ช้า อดานิสก็มาถึงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยภาพสะท้อนของภูเขาและท้องทะเล ในพื้นที่กระจกแห่งนี้ นอกเหนือจากภาพสะท้อนลวงตาของภูเขาและทะเลแล้ว ยังมีรอยแตกคล้ายใยแมงมุมอยู่เต็มท้องฟ้า
รอยแตกเหล่านี้หมายความว่าที่นี่เป็นพื้นที่ที่กำลังจะแตกสลาย
ความเป็นความตายเป็นเรื่องปกติธรรมดามากในโลกมิติกระจก อดานิสไม่สนใจมันเลย ความสนใจทั้งหมดของนางจับจ้องไปที่ห้วงอเวจีมืดมิดในภาพสะท้อนของภูเขาและทะเล
อดานิสลงจอดอย่างแผ่วเบาที่ขอบเหว
ทันทีที่ลงถึงพื้น หมอกสีดำก็ม้วนตัวในห้วงอเวจีมืดมิด ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างหนึ่งที่ห้อมล้อมด้วยหมอกสีดำก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากใจกลางห้วงอเวจีมืดมิด
หลังจากร่างนั้นออกมาจากห้วงอเวจีมืดมิด หมอกสีดำก็จางลงเล็กน้อย แต่ก็ยังยากที่จะมองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของร่างข้างใน เห็นได้เพียงลางๆ ว่าร่างข้างในน่าจะเป็นผู้หญิง ทั่วทั้งร่างของนางเรืองแสงจางๆ ราวกับคริสตัล
“ปีศาจเงา เจ้าบาดเจ็บหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงของอดานิสนุ่มนวลขึ้นมากเมื่อสนทนากับปีศาจเงา นางสงสัยว่าทำไมปีศาจเงาไม่ขอให้พวกเขาอยู่ต่อ แต่นางก็ยังใส่ใจกับอาการของปีศาจเงาก่อน
ร่างในหมอกสีดำคือปีศาจเงาจากโลกมิติกระจก
“ไม่ต้องกังวลเพคะ ฝ่าบาท ข้าไม่บาดเจ็บ… เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
“เจ้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น? บอกข้ามาโดยละเอียด” อดานิสถาม
ปีศาจเงาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด
เช่นเดียวกับที่อังกอร์และคนอื่นๆ คิด ปีศาจเงาสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว อย่างไรก็ตาม ปีศาจเงาไม่ได้ไล่ตามพวกเขา แต่กลับรออย่างอดทนที่ทางแยก ยังไงพวกเขาก็ต้องมาไม่ช้าก็เร็ว
แต่ทว่า เมื่ออังกอร์และคนอื่นๆ มาถึงทางแยก และปีศาจเงากำลังจะเปิดห้วงอเวจี ปีศาจเงาก็พลันตระหนักว่าตนเองขยับตัวไม่ได้
ร่างหลักของนางในโลกมิติกระจกไม่ได้รับผลกระทบ แต่นางไม่สามารถเปิดห้วงอเวจีภายนอกมิติได้ราวกับมีบางอย่างรั้งนางไว้
ปีศาจเงาคิดที่จะใช้ร่างหลักของตนต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าศัตรูจะเตรียมพร้อมมาอย่างดี หลังจากยืนยันว่าปีศาจเงาไม่สามารถเปิดห้วงอเวจีได้ ศัตรูก็ใช้คาถาเร่งความเร็วทั้งหมดที่มี แม้ว่าร่างหลักของปีศาจเงาจะมา ก็คงตามไม่ทัน
ในที่สุด ปีศาจเงาทำได้เพียงเฝ้ามองอังกอร์และคนอื่นๆ ข้ามทางแยกไปอย่างง่ายดายและมุ่งหน้าไปยังโถงนักปราชญ์
เมื่อปีศาจเงาเล่าเรื่องจบ อดานิสก็ยังไม่เข้าใจว่าปัญหาคืออะไร จนกระทั่งปีศาจเงากล่าวถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ
“พ่อมดผมแดงโยนแผ่นจานจำนวนมากลงบนพื้น ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ข้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเปิดห้วงอเวจีและนำหนึ่งในนั้นเข้ามาจากโลกวัตถุ” ปีศาจเงาเริ่มเคลื่อนย้ายห้วงอเวจี และวัตถุต่างๆ ก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากห้วงอเวจี
“พื้นที่นี้กำลังจะแตกสลายในไม่ช้า หากเจ้านำวัตถุจากโลกวัตถุเข้ามามากขึ้น มันจะยิ่งแตกสลายเร็วยิ่งขึ้น” อดานิสขมวดคิ้ว
“ไม่เป็นไรเพคะ ยังไงมันก็ต้องพังไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว อีกอย่าง เอ้อเป่าก็หาพื้นที่ใหม่ได้แล้ว มันเพิ่งเกิดใหม่และมั่นคงมาก จะไม่มีปัญหาใดๆ”
ปีศาจเงาไม่ได้พยายามปิดบังความรักแบบแม่เมื่อกล่าวถึงเอ้อเป่า จากน้ำเสียงของนาง ทำให้รู้ได้ง่ายว่าปีศาจเงาเป็นทาสที่ใจดีและห่วงใย
อดานิสกำลังจะถามว่าต้าเป่าและเอ้อเป่าได้ช่วยอังกอร์หรือไม่ แต่เมื่อนางเห็นว่าปีศาจเงาภูมิใจในตัวลูกๆ ของตนมากเพียงใด นางก็กลืนคำกล่าวกลับลงไป
“นี่เพคะ พ่อมดผมแดงโยนมัน มีทางแยกมากมาย” ปีศาจเงาแสดงแผ่นจานให้อดานิสดู
อดานิสถามว่า
“พ่อมดผมแดง มีพ่อมดผมแดงสองคน เจ้ากำลังกล่าวถึงคนไหน?”
“คนนี้เพคะ” ปีศาจเงากล่าว กระจกบานหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากห้วงอเวจี เผยให้เห็นมนุษย์ผมแดงตาสีทอง
อดานิสขมวดคิ้ว
“ทำไมเป็นเขาอีกแล้ว?”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นอังกอร์ อดานิสไม่คิดว่าแผ่นจานนั่นจะหยุดปีศาจเงาได้ แต่เมื่อนางเห็นอังกอร์ นางก็ตื่นตัว นางรับแผ่นจานมาจากปีศาจเงาและตรวจสอบอย่างละเอียด
“แผ่นข่ายเวทมนตร์ภายนอก?”
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านข่ายเวทมนตร์ อดานิสเพียงแค่เห็นรอยขีดข่วนเล็กน้อยบนแผ่นจานก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
อดานิสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปที่ปีศาจเงา
“แสดงสถานการณ์ปัจจุบันของทางแยกให้กระจกดู”
ปีศาจเงาไม่ลังเล เชื่อมต่อกับอุโมงค์ใต้ดินอย่างรวดเร็วและฉายภาพสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก
ภาพของอังกอร์ค่อยๆ หายไปจากกระจก และภาพของทางแยกก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
ปีศาจเงาบันทึกตำแหน่งของแผ่นข่ายเวทมนตร์ทั้งหมดในทางแยกอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนว่าปีศาจเงาจะเดาได้แล้วว่าแผ่นข่ายเวทมนตร์เหล่านี้คือสาเหตุของความล้มเหลว
อดานิสพิจารณาภาพในกระจกอย่างถี่ถ้วน และเปรียบเทียบกับแผ่นข่ายเวทมนตร์ในมือ ในที่สุดนางก็เข้าใจแผนของอังกอร์
“เขาใช้แผ่นข่ายเวทมนตร์ภายนอกเพื่อเปลี่ยนการไหลของพลังงาน จากนั้นก็เบี่ยงเบนพลังงานทั้งหมดในพื้นที่ไปยังจุดเดียว นั่นคือสิ่งที่เขาทำ” อดานิสอธิบายเสียงเบา
“หือ?” ปีศาจเงาไม่เข้าใจ
อดานิสถอนหายใจในใจ นางไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ต้าเป่าหรือเอ้อเป่าฟัง ส่วนปีศาจเงา… นางแข็งแกร่งและร่างกายของนางก็ค่อยๆ กลายเป็นวัตถุได้ แต่จิตใจของนางยังคงเหมือนเดิม เช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในกระจก นางไม่สนใจสิ่งใดในโลกวัตถุเลย
อย่างไรก็ตาม ปีศาจเงายังคงเป็นลูกน้องของนาง อดานิสจึงอธิบายอย่างอดทนว่า
“เจ้าสามารถคิดได้ว่าเขากำลังควบคุมส่วนหนึ่งของข่ายเวทมนตร์ เมื่อเจ้าปรากฏตัวที่ทางแยก การต่อสู้ระหว่างเจ้ากับข่ายเวทมนตร์ก็กลายเป็นการต่อสู้ระหว่างเจ้ากับข่ายเวทมนตร์”
ปีศาจเงายังไม่เข้าใจถ่องแท้
“ถ้าข้าไม่ปักหลักอยู่ที่ทางแยก ข้าจะหลีกเลี่ยงข่ายเวทมนตร์ได้หรือไม่?”
อดานิสส่ายหน้า
“ถ้าเขาสามารถหาการไหลของพลังงานของข่ายเวทมนตร์ที่ทางแยกได้เร็วขนาดนั้น และโยนแผ่นข่ายเวทมนตร์ออกมาในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีเพื่อหยุดยั้งเจ้าไม่ให้ปรากฏตัว ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในอุโมงค์ใต้ดิน เขาก็สามารถใช้วิธีเดียวกันนี้จำกัดเจ้าได้ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน”
“ข้าเข้าใจแล้ว เขาสามารถควบคุมข่ายเวทมนตร์ได้ ไม่น่าแปลกใจที่ต้าเป่ากับเอ้อเป่าหยุดเขาไม่ได้” ปีศาจเงาพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องปกติที่ข้าจะแพ้…”
อดานิสไม่เชื่อว่าต้าเป่าและเอ้อเป่าจะแพ้ให้กับอังกอร์ ต้าเป่าและเอ้อเป่าไม่ได้พึ่งพาแค่ความสามารถ “กลืนกิน” เท่านั้น แต่ยังมีพรสวรรค์พิเศษของพวกมันด้วย ข่ายเวทมนตร์ของอังกอร์อาจหยุดพวกมันไม่ได้
นางไม่คิดว่าพวกมันจะจริงจังเลย บางทีพวกมันอาจไม่เห็นกลุ่มของอังกอร์ด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดแล้ว เด็กๆ ของตระกูลตาเดียวต่างก็ถูกนักปราชญ์ล้างสมองไปหมดแล้ว
อดานิสไม่ต้องการชี้ประเด็นนี้ ปีศาจเงาเชื่อใจลูกๆ ของตนมากเพราะความรักที่มีต่อพวกเขา หากนางชี้โพรงให้กระรอกและเกิดอุบัติเหตุขึ้น ด้วยพรสวรรค์โดยกำเนิดของปีศาจเงาในการแยกร่าง จิตใจมารดาของนางจะแยกออกอีกครั้ง สร้างร่างอย่างจิตใจมารดาและจิตใจแม่เลี้ยงขึ้นมา นั่นเท่ากับเป็นการลดขีดจำกัดความสามารถสูงสุดของปีศาจเงาโดยตรง นอกจากนี้ ต้าเป่าและเอ้อเป่าจะต้องเกลียดอดานิสอย่างแน่นอน ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือการรักษาสมดุลระหว่างพวกเขาไว้
อดานิสพยักหน้าอย่างคลุมเครือและเปลี่ยนเรื่อง จากนั้น นางก็ปลอบโยนปีศาจเงา บอกไม่ให้เศร้าโศกเสียใจเกินไป และส่งสัญญาณให้ปีศาจเงากลับไปรอคำสั่ง
หลังจากปีศาจเงาจากไป อดานิสก็กลับมามีสีหน้าเคร่งขรึม
นางมองดูแผ่นข่ายเวทมนตร์ในมืออีกครั้ง อักขระที่สวยงามและราบรื่นทำให้นางรู้สึกคุ้นเคย
อดานิสยกมือขึ้นเบาๆ และปากกาแกะสลักก็ปรากฏขึ้นในมือ นางหาเส้นแรกของรูปแบบเวทมนตร์บนแผ่นข่าย หลับตาลง และค่อยๆ คัดลอกมันด้วยปากกาแกะสลัก
เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางมองไปที่แผ่นข่ายเวทมนตร์และพบว่าเจ็ดส่วนของอักขระเหมือนกับของอังกอร์ แม้แต่มุมของอักขระก็ยังคงเหมือนเดิม
โดยปกติแล้วข่ายเวทมนตร์ต้องการการแกะสลักที่เข้มงวด อย่างไรก็ตาม การวางตำแหน่งของอักขระสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามความเคยชินของแต่ละคน
แต่ทั้งอดานิสและอังกอร์ต่างก็ทำสิ่งเดียวกันกับวิธีปกติของพวกเขา
นี่คือสิ่งที่อดานิสรู้สึกเหลือเชื่อเมื่อนางเห็นมันก่อนหน้านี้
“หรือว่าจะเป็นนาง?” อดานิสมองไปที่แผ่นข่ายเวทมนตร์ภายนอกบนไม้เท้าของนางและพึมพำ
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่นางคิดได้ อังกอร์เกี่ยวข้องกับ… มาร์กาเร็ต
ในทางกลับกัน แม้ว่าอดานิสจะไม่เคยพบมาร์กาเร็ต แต่นางก็ได้รับมรดกข่ายเวทมนตร์ของมาร์กาเร็ตมาจากโอเลา
เนื่องจากพวกเขามีที่มาเดียวกัน ความเคยชินในการแกะสลักของอดานิสจึงเกือบจะเหมือนกับของมาร์กาเร็ตทุกประการ
และอังกอร์ก็สามารถทำตามความเคยชินบางอย่างของมาร์กาเร็ตได้เช่นกัน
นี่หมายความว่าอังกอร์ได้รับมรดกของมาร์กาเร็ตหรือไม่? บางทีมรดกอาจมีความแตกต่างกันบ้าง อักขระของอังกอร์จึงคล้ายกับของมาร์กาเร็ตอย่างน้อยเจ็ดส่วนหรือแปดส่วน
ถ้าเป็นเช่นนั้น อดานิสก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมโอเลาถึงทำตัวแปลกๆ เมื่อเขาเห็นอังกอร์
มาร์กาเร็ตเป็นคู่หูของออกัสติน และโอเลาก็ถูกสร้างขึ้นโดยออกัสติน ถ้าออกัสตินเป็น “พ่อ” ของโอเลา มาร์กาเร็ตก็คือ “แม่” ของเขา แม้ว่าการเปรียบเทียบนี้จะไม่ถูกต้องนัก แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโอเลาจะไม่กล้าปฏิเสธลูกศิษย์ของมาร์กาเร็ตหากพวกเขามาเคาะประตูบ้าน
หากเป็นกรณีนี้ อดานิสก็ลังเลเล็กน้อย นางเองก็เป็นศิษย์ของมาร์กาเร็ตเช่นกัน และอังกอร์อาจมาจากสำนักเดียวกันกับนาง
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หยุดยั้งอดานิสจากการโจมตีอังกอร์
อดานิสไม่เคยพบมาร์กาเร็ตมาก่อน ดังนั้นนางจึงไม่ได้รู้สึกผูกพันกับการเป็นศิษย์ของมาร์กาเร็ตมากนัก
เมื่อเทียบกับการเป็น “ศิษย์” ของมาร์กาเร็ต อดานิสใส่ใจโอเลาและการทำงานปกติของซากปรักหักพังมากกว่า
นางจะไม่อนุญาตให้มีตัวแปรเข้ามาในซากปรักหักพัง
ตราบใดที่มาร์กาเร็ตและออกัสตินไม่มาด้วยตนเอง นางก็จะไม่เปลี่ยนใจ
อดานิสกลับมาตั้งมั่นอีกครั้ง ตอนนี้นาง “คิดออก” แล้วว่าทำไมโอเลาถึงให้ความสำคัญกับอังกอร์ นางจะมั่นใจมากขึ้นเมื่อต้องรับมือกับคนกลุ่มนี้
อย่างดีที่สุด อังกอร์ก็เป็นแค่ศิษย์ของมาร์กาเร็ต และเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับโอเลา โอเลาเพียงแค่ “เคารพ” อังกอร์เพราะ “ความเคารพ” ที่มีต่อมาร์กาเร็ตเท่านั้น
ดังนั้น อดานิสจึงเชื่อว่าโอเลาจะไม่สนใจการหายตัวไปของอังกอร์มากนัก
เช่นเดียวกับที่นางทำให้ทายาทของโนอาห์หายตัวไปทีละคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
โอเลาไม่เคยกล่าวอะไรเกี่ยวกับวิธีที่นางจัดการกับทายาทของออกัสติน นับประสาอะไรกับอังกอร์ที่เป็นเพียงศิษย์ของมาร์กาเร็ต
เมื่อคิดได้ดังนั้น อดานิสก็ไม่ลังเลอีกต่อไปและหายไปจากพื้นที่ที่สร้างขึ้นโดยภาพสะท้อนของภูเขาและทะเล
เนื่องจากอังกอร์ผ่านการทดสอบของปีศาจเงาแล้ว เขาจึงอยู่ไม่ไกลจากซากปรักหักพัง อีกไม่นานอังกอร์และคนอื่นๆ ก็จะออกจากโถง ดังนั้นนางจึงต้องทำอะไรบางอย่าง
นางไม่สามารถไล่ตามอังกอร์ในตอนนี้ได้ เพราะนางต้องกลับไปที่ซากปรักหักพังเพื่อถ่วงเวลาโอเลา
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าอังกอร์และคนอื่นๆ จะเดินทางได้อย่างราบรื่น
เมื่อพวกเขาออกจากโถง พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดจากต่างโลก และอดานิสต้องยอมรับว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้น่ากลัวอย่างยิ่ง
แม้แต่การกลืนกินของปีศาจเงาก็ยังไม่มีผลกับมัน
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่อังกอร์จะรับมือกับมันด้วยวิธีเดียวกับที่เขาใช้จัดการกับปีศาจเงา
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
