Warlock Apprentice - WA 2788 ความทรงจำของพ่อค้าชุดเทา
WA 2788 ความทรงจำของพ่อค้าชุดเทา
“ทำไมต้องเป็นกระจกบานใหม่” ดอร์คัสเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“กระจกบานใหม่จะไม่เชื่อมต่อกับขอบเขตกระจกในชั่วขณะ เท่าที่ข้ารู้ พวกเจ้าบางคนมีวิธีเข้าไปในกระจกและนำสิ่งของออกมาได้”
เอ้อเป่าเหลือบมองไปรอบกลุ่มแล้วจับจ้องไปที่อังกอร์ ยังเป็นเจ้าอีกหรือ
เอ้อเป่ารู้สึกซับซ้อนในใจ ดังที่อังกอร์สัมผัสได้ สมาชิกของตระกูลตาเดียว แม้กระทั่งเก็งก้าผู้เยือกเย็น ต่างก็มีความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นเมื่อทำสิ่งต่างๆ ราวกับว่าพวกเขาคิดว่าตนเองเก่งกว่าคนอื่น
เอ้อเป่าและเก็งก้าก็เช่นกัน พวกเขาไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์ จึงมีอคติต่อมนุษย์อยู่บ้าง เอ้อเป่าไม่ได้เกลียดชังมนุษย์ แต่ก็ไม่ได้ยกย่องพวกเขาเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของอังกอร์ทำให้เอ้อเป่าตระหนักว่า ในหมู่คนรุ่นใหม่ก็ยังมีผู้ที่เจิดจรัสราวกับดวงตะวันอยู่เช่นกัน แม้แต่เอ้อเป่าก็ต้องยอมรับว่าคุณสมบัติและความสามารถบางอย่างของอังกอร์นั้นอยู่เหนือกว่าที่มันจะเอื้อมถึง
และอังกอร์ก็ยังเด็กมาก
จิตใจของเอ้อเป่าล่องลอยไปชั่วครู่ ไม่นานมันก็สงบสติอารมณ์และกล่าวต่อ
“อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ความทรงจำของพ่อค้าชุดเทายังอยู่ในกระจกบานใหม่ อังกอร์ก็สามารถดึงมันออกมาได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ มิฉะนั้น ความทรงจำก็จะสลายไปในสายลม”
กล่าวง่ายๆ ก็คือ กระจกบานใหม่ยังไม่ได้เชื่อมต่อกับขอบเขตกระจกในทันที ในช่วงเวลานี้ พื้นที่ภายในกระจกจะคงอยู่อย่างเป็นอิสระจากขอบเขตกระจก
มันเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัยซึ่งจะไม่ถูกรุกรานโดยสิ่งมีชีวิตแห่งกระจกหรือถูกทำลายโดยกฎเกณฑ์ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือมันเปราะบางมากและไม่สามารถรองรับวัตถุทางกายภาพใดๆ ได้
อย่างไรก็ตาม ความทรงจำของพ่อค้าชุดเทาก็ไม่ใช่วัตถุทางกายภาพเช่นกัน อังกอร์ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น ในเมื่ออังกอร์สามารถนำมันออกมาได้ทุกเมื่อที่ต้องการ โดยพื้นฐานแล้วเขาก็มอบ “บ้าน” ที่ปลอดภัยให้กับความทรงจำของพ่อค้าชุดเทา
การสร้างกระจกบานใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก อันที่จริง อังกอร์ไม่จำเป็นต้องประดิษฐ์มันขึ้นมาด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่หยิบผลึกสะท้อนแสงออกมาแล้วตัดมันให้เป็นรูปกระจก
จากนั้น เก็งก้าก็เข้าไปในเศษกระจกขณะที่อังกอร์หยิบชิ้นส่วนผลึกออกมา ตัดมันจากด้านข้าง และขัดมันด้วยผงเงินเพื่อสร้าง “กระจก” บานใหม่ขึ้นมา
ตอนนี้ อังกอร์เพียงแค่ต้องรอให้เก็งก้าไปนำความทรงจำของพ่อค้าชุดเทาออกมา
ขณะที่รอ อังกอร์มองไปที่เอ้อเป่าซึ่งอยู่ห่างออกไป
“เจ้าไม่ต้องการให้ข้าตั้งชื่อให้จริงๆ หรือ”
เอ้อเป่าแค่นเสียง
“ข้าชื่นชมเจ้า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้ามีสิทธิ์มาวิจารณ์ชื่อของข้า”
อังกอร์ยักไหล่ เขาไม่ได้พยายามจะบอกพวกเขาว่าต้องทำอะไร เขาแค่เสนอทางออกให้เท่านั้น หากพวกเขาถูกถามว่าทำไมถึงเปลี่ยนชื่อ ก็จะได้โทษว่าเป็นเพราะเขา
อย่างไรก็ตาม หากอีกฝ่ายไม่เห็นคุณค่า ก็ช่างมันเถอะ
เก็งก้าค้นหาความทรงจำของพ่อค้าชุดเทาพบอย่างรวดเร็ว หลังจากส่งสัญญาณ เก็งก้าก็ยื่นมือเข้าไปในกระจกที่แตก
เขาพยายามยื่นมือเข้าไปในเศษกระจก แต่ก็ไม่พบอะไร ทว่าครั้งนี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างเพิ่มเข้ามาในฝ่ามือ
มันไร้น้ำหนักและไร้สัมผัส รู้สึกเหมือนอากาศ แต่อังกอร์แน่ใจว่ามันอยู่ที่นั่น
เมื่อการมีอยู่ของมันชัดเจนขึ้น อังกอร์ก็เริ่มเห็นภาพต่างๆ ในใจมากขึ้น
ตัวละครหลักคือพ่อค้าชุดเทาทั้งหมด เขายืนนิ่งเงียบอยู่หน้าซากปรักหักพังที่ถูกเผาไหม้ เขานั่งอยู่บนพื้น กอดศพหญิงสวมหน้ากากไว้ในอ้อมแขน เขานั่งอยู่ใต้ต้นกำมะหยี่สีชมพู พิงหลุมศพขณะที่เขากระดกไวน์เข้าปากอึกใหญ่
ภาพเหล่านี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่อังกอร์สัมผัสได้ว่าอารมณ์ของพ่อค้าชุดเทากำลังเย็นชาลงอย่างช้าๆ ขณะที่เขาสูญเสียความทรงจำครั้งแล้วครั้งเล่า
ในขณะเดียวกัน พลังของอังกอร์ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่เขากำลังเข้าใกล้เส้นทางแห่งความจริงที่พ่อมดทุกคนปรารถนามากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้อังกอร์เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อค้าชุดเทาถึงต้องการความทรงจำของเขากลับคืนมานัก มันหมายความว่าเขากำลังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งความจริง
อย่างไรก็ตาม พ่อค้าชุดเทาอาจไม่สุภาพอ่อนโยนเหมือนเคยหลังจากได้ความทรงจำกลับคืนมา
อังกอร์ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการย้ายความทรงจำของพ่อค้าชุดเทาไปยังกระจกบานใหม่
อังกอร์หยิบกระจกขึ้นมาและเห็นว่าภาพของพ่อค้าชุดเทาในเศษกระจกได้ถูกย้ายไปยังกระจกบานใหม่แล้ว
เงาของพ่อค้าชุดเทายืนนิ่งอยู่ที่นั่น อย่างสิ้นหวังและเศร้าสร้อยเช่นเดียวกับตอนที่เขา “สูญเสีย” ความทรงจำ
“ความทรงจำของผู้อื่นก็เป็นเพียงความทรงจำของพวกเขา อย่าพยายามมีอารมณ์ร่วมกับผู้คนในความทรงจำของเจ้า มันจะส่งผลต่อการตัดสินใจของเจ้าเท่านั้น”
ทันใดนั้น เสียงของเก็งก้าก็ดังเข้ามาในหูของเขา
อังกอร์เงยหน้าขึ้นและเห็นเก็งก้ากำลังออกจากขอบเขตกระจกและกลับสู่โลกแห่งความจริง ตอนนี้เขากำลังลอยอยู่ตรงหน้าอังกอร์
“นั่นคือสิ่งที่ท่านนักปราชญ์กล่าวไว้ ข้าคิดว่ามันอาจเป็นประโยชน์สำหรับเจ้า”
เก็งก้ากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
อังกอร์หัวเราะเบาๆ
“ขอบคุณ มันมีประโยชน์มาก”
อังกอร์ไม่ได้รับผลกระทบจากความทรงจำของพ่อค้าชุดเทา แต่คำกล่าวของเก็งก้าก็ไม่ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียว การดื่มด่ำกับความทรงจำของใครบางคนและปล่อยให้อารมณ์ของพวกเขามาส่งผลกระทบ คือรูปแบบการเอาใจใส่ที่ต่ำที่สุด การเอาใจใส่แบบนั้นมีไว้เพื่อทำให้ตนเองซาบซึ้งเท่านั้น
เขาไม่ได้คิดว่าความทรงจำของพ่อค้าชุดเทาน่าประทับใจเพียงใด แต่เขากำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่
เส้นทางของพ่อค้าชุดเทาคือเส้นทางแห่งความไร้หัวใจหรือเส้นทางแห่งการสูญเสีย
มันดูเหมือนความไร้หัวใจ แต่จริงๆ แล้วมันคือเส้นทางแห่งการสูญเสีย แบบไหนกันที่จะนำเขาเข้าใกล้เส้นทางแห่งความจริงได้มากกว่า
หากการ “สูญเสีย” ความทรงจำของพ่อค้าชุดเทา มันจะเป็นผลดีหรือผลร้ายต่อเขาที่จะได้มันกลับคืนมา
อังกอร์เองก็ติดอยู่ที่เกณฑ์นี้เช่นกัน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเริ่มครุ่นคิดเกี่ยวกับความทรงจำเหล่านี้
เส้นทางแห่งความจริงเปรียบเสมือนการตื่นขึ้นของปีศาจจากหุบเหว มันคือการเปลี่ยนแปลง มันอาจไม่ทรงพลังเท่าการตื่นขึ้นของปีศาจ แต่มันก็เพียงพอที่จะวางรากฐานสำหรับอนาคตของคนผู้หนึ่ง หากเขาทำพลาด หรือหากมันไม่เหมาะกับเขา เขาก็จะไม่สามารถหันหลังกลับได้อีก
“ข้าจะฝากความทรงจำของพ่อค้าชุดเทาไว้กับเจ้า เอ้อเป่ากับข้าจะไปแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่ผิดสัญญา”
เก็งก้าลอยไปหาเอ้อเป่าและค่อยๆ จมลงไปในพื้นดินพร้อมกับเขา
“เดี๋ยวก่อน” อังกอร์ร้องเรียก
เก็งก้ามองอังกอร์ด้วยความสงสัย
“ข้ามีคำถามอีกข้อหนึ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งนี้แม่ของพวกเจ้าจะส่งร่างแยกตนไหนมา”
นี่เป็นคำถามที่สำคัญ หากเป็นร่างแยกเพียงตนเดียว ก็จะรับมือได้ง่าย แต่หากมีมากกว่าหนึ่งร่าง พวกเขาก็จะต้องระมัดระวังมากขึ้น
เก็งก้าเหลือบมองเอ้อเป่าและไม่เห็นปฏิกิริยาใดๆ
“ข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่คิดว่าจะเป็นจิตใจเด็กน้อย”
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ไม่เป็นจิตใจสาวพรหมจรรย์ก็เป็นจิตใจมารดา
อังกอร์พยักหน้า
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”
เก็งก้าไม่กล่าวอะไรอีกและจมลงไปในพื้นดินพร้อมกับเอ้อเป่า
หลังจากเก็งก้าและเอ้อเป่าจากไป อังกอร์ก็เริ่มเก็บแผ่นข่ายเวทมนตร์บนพื้นขณะที่คิดว่าเขาควรจะรับมือกับปีศาจเงาทั้งสองร่างพร้อมกันอย่างไรดี
ประมาณครึ่งนาทีต่อมา ในที่สุดอังกอร์ก็เก็บแผ่นข่ายทั้งหมดเสร็จ
ดอร์คัสเฝ้ามองอังกอร์เก็บแผ่นข่ายทีละแผ่นและถามว่า
“ท่านคิดหรือยังว่าจะเก็บแผ่นข่ายพวกนี้กลับมาอย่างไรหลังจากใช้สู้กับปีศาจเงา”
อังกอร์เหลือบมองดอร์คัส
“ทำไมถึงต้องทำอย่างนั้นด้วย”
“หมายความว่าท่านจะไม่เอามันแล้วหรือ”
“เจ้าคิดว่าพวกเรามีเวลามากพอที่จะทำอย่างนั้นหรือ”
การติดตั้งข่ายเวทมนตร์สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว แต่การเก็บมันจำเป็นต้องตั้งค่าจุดพลังงานของข่ายเวทมนตร์ใหม่ ซึ่งช้ากว่ามาก เหมือนครั้งนี้ที่เขาใช้เวลาไปครึ่งนาที ในการต่อสู้กับปีศาจเงา เวลาเพียงหนึ่งหรือสองวินาทีก็อาจทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายได้ ไม่ต้องกล่าวถึงครึ่งนาทีเลย
ไม่มีทางที่อังกอร์จะเก็บแผ่นข่ายกลับมาได้ มันไม่ใช่ความฟุ่มเฟือย มันเป็นค่าใช้จ่ายที่จำเป็น
ดอร์คัสเข้าใจเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังรู้สึกเสียดายเมื่อคิดถึงมูลค่าของแผ่นข่ายเหล่านั้น
“ถ้าเจ้าสนใจมัน ข้าสามารถสอนวิธีทำมันให้เจ้าได้เมื่อเราไปถึงเกาะเงา เอ่อ… อย่างไรเสียข้าก็ต้องการผู้ช่วยอยู่แล้ว” อังกอร์ลูบคางของเขา
สีหน้าเจ็บปวดของดอร์คัสหายไปในทันที ร่างกายของเขาทั้งหมดกลายเป็นเฉื่อยชาและแข็งทื่อขณะที่เขาแสร้งทำเป็นคนไม้ ไม่สามารถได้ยินสิ่งใดจากโลกภายนอก
อังกอร์บอกได้ว่าดอร์คัสยังคงไม่ต้องการติดตามเขาไป แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าตอนที่ดอร์คัสเอาแต่ตะโกนว่า “อิสรภาพนั้นประเมินค่าไม่ได้”
อังกอร์ไม่ต้องการทำร้ายความรู้สึกของดอร์คัส แต่เขากลับลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจ และโยนแผ่นศิลากลับไปให้แบล็คเอิร์ล
“เจ้าไม่ต้องการมันแล้วหรือ”
อังกอร์พยักหน้า
“เส้นพลังที่ท่านบันทึกไว้ช่วยข้าได้มากขอรับ มันเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ข้าสามารถหาจุดทะลวงได้ แต่ตอนนี้ข้าไม่ต้องการมันแล้ว
“ข่ายเวทมนตร์ขนาดใหญ่เท่าท่อระบายน้ำใต้ดินมีโครงสร้างและตรรกะที่เข้มงวดมาก มันเหมือนกับการแก้ปัญหา ตราบใดที่เจ้ารู้เงื่อนไขที่จำเป็นไม่กี่ข้อ เจ้าก็จะพบรูปแบบที่สอดคล้องกันได้ มันไม่ยากหรอก”
แผ่นศิลาคือจุดยึด ในขณะที่ข่ายเวทมนตร์คือพื้นผิวที่เปลี่ยนแปลง ตราบใดที่จุดยึดถูกกำหนดไว้ ไม่ว่าพื้นผิวจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ก็สามารถหารูปแบบเพื่อแก้ไขมันได้เสมอ
แน่นอนว่า “ข่ายเวทมนตร์” ที่อังกอร์กล่าวถึงไม่ได้หมายถึงท่อระบายน้ำใต้ดินทั้งหมด เขาหมายถึงเพียงจุดพลังงานของข่ายเวทมนตร์เท่านั้น
วิธีที่เขาใช้หยุดเก็งก้าและเอ้อเป่าเกี่ยวข้องกับจุดพลังงานเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
“มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะกล่าวอะไรแบบนั้นได้”
มันไม่ใช่งานยากสำหรับเขา แต่สำหรับพ่อมดเก้าสิบเก้าส่วน มันเป็นอุปสรรคที่ไม่อาจข้ามผ่านได้
เช่นเดียวกับแบล็คเอิร์ล แม้ว่าเขาจะสามารถวาดสิ่งที่เรียกว่า “เส้นพลัง” ได้ แต่เขาก็มืดแปดด้านว่าจะบรรลุเป้าหมายผ่านบันทึกเหล่านี้ได้อย่างไร
แม้กระทั่งตอนนี้ แบล็คเอิร์ลก็ยังไม่รู้ว่าอังกอร์ทำได้อย่างไร
แบล็คเอิร์ลไม่ใช่คนที่จะลังเลที่จะถามคำถาม ในเมื่อเขาไม่รู้วิธีทำ เขาก็แค่ถาม
อังกอร์กำลังจะอธิบายทฤษฎีเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนตื่นตระหนกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับปีศาจเงา ตอนนี้เมื่อแบล็คเอิร์ลถาม อังกอร์จึงใช้โอกาสนี้อธิบายวิธีการของเขา
“ท่านนักปราชญ์กล่าวว่าความสามารถในการกลืนกินของปีศาจเงาจะเพิกเฉยต่อการป้องกันทั้งหมด ตราบใดที่เจ้าอยู่ในระยะของมัน เจ้าก็ไม่สามารถทำอะไรได้ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด เก็งก้าและเอ้อเป่าร่วมมือกันจำลองความสามารถในการกลืนกินของปีศาจเงา ซึ่งก็พิสูจน์ให้เห็นแล้ว”
คำอธิบายของอังกอร์ทำให้ทุกคนนึกถึงสถานการณ์ก่อนหน้านี้ ตราบใดที่พวกเขายืนอยู่บนหลุม พวกเขาก็จะสูญเสียพละกำลังและพลังงานทั้งหมดไป พวกเขาเป็นเหมือนวัวควายที่รอถูกเชือด
แม้ว่าหลุมจะมีขนาดเท่าชาม แต่พวกเขาก็จะสูญเสียการควบคุมร่างกายทั้งหมดหากเหยียบลงไป นั่นแสดงให้เห็นว่าความสามารถ “กลืนกิน” ของปีศาจเงานั้นทรงพลังเพียงใด
อังกอร์กำจัดความสามารถที่ทรงพลังเช่นนี้ได้อย่างไร
คำตอบคือ ด้วยการหยิบยืมพลัง
“ด้วยการใช้แผ่นศิลาที่ท่านแบล็คเอิร์ลให้ข้ายืมมา ข้าเห็นเส้นพลังงานในพื้นดินรอบตัวเรา ข้าสังเกตเห็นบางอย่าง ไม่ว่าความสามารถในการกลืนกินของปีศาจเงาจะแข็งแกร่งเพียงใด เส้นพลังงานในพื้นดินก็ยังคงสมดุลเหมือนเดิม นั่นหมายความว่าความสามารถในการกลืนกินของปีศาจเงายังคงอ่อนแอกว่าพลังกดขี่ของข่ายเวทมนตร์
“กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ความสามารถในการกลืนกินของปีศาจเงาในโลกภายนอกนั้นไม่อาจทำลายได้ แต่ที่นี่ ความสามารถในการกลืนกินของปีศาจเงาถูกข่ายเวทมนตร์กดขี่ไว้อย่างสมบูรณ์
“เมื่อข้ารู้เช่นนี้แล้ว วิธีที่จะกำจัดหลุมนั้นก็ง่ายดาย ข้าเพียงแค่ต้องยืมพลัง”
ยืมพลังของใครน่ะหรือ ก็พลังของข่ายเวทมนตร์น่ะสิ
คำอธิบายของอังกอร์นั้นเรียบง่าย แต่ทุกคนรู้ว่ามีเพียงอังกอร์เท่านั้นที่คิดว่ามันง่าย พวกเขาเพียงแค่ต้องฟังทฤษฎีและแสร้งทำเป็นว่ารู้แจ้ง
ส่วนเรื่องการเรียนรู้วิธีทำน่ะหรือ เป็นไปไม่ได้ พวกเขาทราบขีดจำกัดของตนเองดี
“จากการสังเกตของข้า ข้ามั่นใจว่าหลุมของเก็งก้าและเอ้อเป่าได้ตัดผ่านเส้นพลังงานบางส่วนในข่ายเวทมนตร์จริง แต่ก็มีจำนวนจำกัด…”
เนื่องจากข่ายเวทมนตร์มีเส้นพลังงานสำรอง การตัดเส้นพลังงานบางส่วนออกไปจึงไม่ใช่ปัญหา
“บางทีเส้นพลังสามหรือห้าเส้นอาจเป็นขีดจำกัด หากมากกว่านั้น เส้นพลังงานจะก่อให้เกิดการตีกลับ ซึ่งจะลดแรงกดดันต่อข่ายเวทมนตร์
“หลุมจะได้รับผลกระทบจากการกดขี่ของข่ายเวทมนตร์
“ข้าเพียงแค่ต้องควบคุมเส้นพลังงานในบริเวณนี้ผ่านแผ่นข่ายภายนอก และข้าก็สามารถควบคุมเส้นพลังงานได้ตามต้องการ เมื่อมันปรากฏขึ้น ข้าก็เพียงแค่สั่งการเส้นพลังงานจำนวนมากไปยังหลุมเพื่อหยุดไม่ให้มันเปิดออก
“เหตุผลที่พวกมันไม่สามารถเปิดหลุมได้ก่อนหน้านี้เป็นเพราะการกดขี่ของข่ายเวทมนตร์ ซึ่งขัดขวางความสามารถของพวกมัน”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากได้ฟังคำกล่าวของอังกอร์
วิธีการนั้นเรียบง่าย และอังกอร์สามารถอธิบายได้ในไม่กี่ประโยค แต่ถ้าพวกเขาต้องการทำมันจริงๆ พวกเขาก็คงทำไม่ได้แม้ว่าจะมีสิบหรือร้อยคนก็ตาม
ดังนั้น พวกเขาจึงแค่ฟังทฤษฎีเท่านั้น
ดอร์คัสถามด้วยความสงสัย
“ท่านบอกว่าเส้นพลังสามหรือห้าเส้นคือขีดจำกัด แล้วท่านใช้เส้นพลังกี่เส้นในการกดหลุมของพวกมัน”
“ประมาณยี่สิบเส้นกระมัง” อังกอร์ครุ่นคิด
“อันที่จริง นั่นเป็นเพียงความจุของแผ่นข่ายภายนอกสองแผ่นเท่านั้น ด้วยจำนวนแผ่นข่ายที่ข้าตั้งไว้เมื่อครู่ ข้าสามารถใช้เส้นพลังได้มากกว่าหนึ่งร้อยเส้น”
เขาไม่ได้ใช้ทั้งหมดเพราะเขากำลังทดสอบขีดจำกัดล่างของความจุ ส่วนการเตรียมแผ่นข่ายเพิ่มขึ้น ก็เพื่อกรณีฉุกเฉิน
นอกจากนี้ เก็งก้าก็คือเก็งก้า และปีศาจเงาก็คือปีศาจเงา พวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องใช้กำลังทั้งหมดของเขา
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
