Warlock Apprentice - WA 2780 เอลมิกำลังจะเกิดใหม่หรือ
อังกอร์และแบล็คเอิร์ลสบตากัน ไม่มีใครเอ่ยสิ่งใด แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
แบล็คเอิร์ลลังเลก่อนจะกล่าวว่า
“สหภาพมูนฟอสอาจจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม สมาชิกหลักของสหภาพมูนฟอสสามารถติดตามร่องรอยได้ ส่วนใหญ่กระจายตัวกันอยู่ในเขตเวทมนตร์ทางใต้ โลกมิติหุบเหว และแนวหน้าของการสำรวจดินแดนรกร้าง เราจะไม่กล่าวถึงพ่อมดในเขตเวทมนตร์ทางใต้ในตอนนี้ ส่วนพ่อมดในโลกมิติหุบเหวและแนวหน้าของการสำรวจดินแดนรกร้างนั้น ก็มีพ่อมดจากองค์กรอื่นอยู่ใกล้ๆ”
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ สหภาพมูนฟอสไม่ได้ส่งใครไปยังอาณาจักรตระหนกเลย
แม้ว่าพวกเขาจะส่งสายลับสองสามคนไปยังอาณาจักรตระหนก พวกเขาก็ไม่ใช่สมาชิกหลักอย่างแน่นอน
ในกรณีนั้น สหภาพมูนฟอสก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังความจริงเกี่ยวกับอาณาจักรตระหนก
เหมือนกับที่แบล็คเอิร์ลกล่าวถึงโลกมิติหม่านหลัว เมืองหุ่นยนต์ลอยน้ำจะหาข้ออ้างเพื่อส่งกองกำลังหลักจำนวนมากออกไปยึดครองโลกมิติหม่านหลัว
ในเวลานั้น พ่อมดที่ยังคงอยู่ในเมืองหุ่นยนต์ลอยน้ำส่วนใหญ่จะเป็นพวกวิชาการ
ในทางกลับกัน อาณาจักรตระหนกเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หากสหภาพมูนฟอสต้องการปิดบังข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรตระหนกจริง พวกเขาควรจะส่งกลุ่มพ่อมดไปยังอาณาจักรตระหนกเพื่อลักลอบนำทรัพยากรบางอย่างกลับมา
แต่สหภาพมูนฟอสไม่ได้ทำเช่นนั้น สมาชิกหลักทั้งหมดของสหภาพมูนฟอสถูกพบร่องรอย ซึ่งหมายความว่าพวกเขาไม่ได้ไปยังอาณาจักรตระหนก
มีอีกสิ่งหนึ่งที่แบล็คเอิร์ลไม่สามารถเข้าใจได้
สหภาพมูนฟอสได้ปล่อยข่าวลือบางอย่าง แต่ข่าวลือเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งฝีเท้าของเหล่าพ่อมดได้
แม้ว่าจะมีพ่อมดผู้ชำนาญการจำนวนมากที่ไล่ตามผลประโยชน์ แต่ก็ยังมีพ่อมดผู้ชำนาญการบางส่วนที่เดินทางตามลำพังเพื่อแสวงหาความจริง พวกเขาจะไม่หยุดการสำรวจ และจะไม่หยุดการวิจัยของพวกเขา
การไล่ตามอย่างไม่ลดละเช่นนี้จะไม่ถูกหยุดยั้งโดยเงื่อนไขที่ไม่เอื้ออำนวยใดๆ เงื่อนไขที่ไม่เอื้ออำนวยสามารถเอาชนะได้ แต่พวกเขาจะไม่มีวันหยุดไล่ตามความจริง
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ก็ยังคงมีพ่อมดที่ไปยังอาณาจักรตระหนกเพียงเพื่อแสวงหาความรู้
หากสหภาพมูนฟอสกำลังซ่อนบางสิ่งบางอย่างและต้องการผูกขาดทรัพยากรของอาณาจักรตระหนก พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น พวกเขายังบันทึกพิกัดของอาณาจักรตระหนกไว้ในบันทึกการสำรวจโลกมิติอีกด้วย
พิกัดนั้นถูกต้อง มิฉะนั้นแล้วเอลมิจะมาจากไหน?
เมื่อพิจารณารายละเอียดทั้งหมดแล้ว สหภาพมูนฟอสอาจไม่ใช่ผู้กระทำผิดตัวจริง แม้ว่าพวกเขาจะดูเหมือนเป็นผู้ปล่อยข่าวลือก็ตาม
มีความเป็นไปได้ว่ามีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายอื่นอยู่เบื้องหลังสหภาพมูนฟอส และ “พวกเขา” กำลังควบคุมความคิดเห็นของสาธารณชน
ก็มีความเป็นไปได้เช่นกันว่าสหภาพมูนฟอสเห็นเพียงด้านเดียวของอาณาจักรตระหนก พวกเขาไม่รู้ว่ามีกองกำลังพ่อมดอื่น ๆ อยู่ในอาณาจักรตระหนก
อย่างแรกนั้นเป็นทฤษฎีสมคบคิดมากเกินไป และหากลองคิดดูดีๆ ก็จะพบข้อขัดแย้ง ตัวอย่างเช่น หากมีกองกำลังอื่นชี้นำความคิดเห็นของสาธารณชนจริง เหตุใดพวกเขาจึงยอมให้พ่อมดผู้ชำนาญการที่เต็มใจจากเขตเวทมนตร์ทางใต้ไปยังอาณาจักรตระหนกเล่า?
อีกทั้ง ไม่น่าเป็นไปได้ที่เขาจะมองว่าพ่อมดประจำด่านหน้าของสหภาพมูนฟอสเป็นพวกโง่เง่าไร้ความเป็นมืออาชีพ
ดังนั้น แม้แต่แบล็คเอิร์ลเองก็ไม่แน่ใจในสถานการณ์ที่แท้จริง
ขณะที่พวกเขากำลังกล่าวสนทนากัน สายตาของดอร์คัสยังคงจับจ้องอยู่ที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เคลนำออกมา
ดวงตาของเขามุ่งมั่นและมือซ้ายของเขายังคงลูบคางอยู่ตลอดเวลา ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
“นายท่าน ท่านพบอะไรหรือไม่”
เคลอยากจะเก็บภาพจิตรกรรมฝาผนังมานานแล้ว แต่ดอร์คัสจดจ่อกับมันมากเกินไป เขาจึงทำอะไรไม่ได้
ดอร์คัสกล่าวว่า
“ในเมื่อมีการตื่นขึ้นครั้งที่สอง ข้ากำลังคิดว่า… หญิงสาวปีกผีเสื้อที่เรียกว่าในภาพจิตรกรรมฝาผนังอาจจะตื่นขึ้นเป็นครั้งที่สองแล้วก็ได้? นั่นคือเหตุผลที่นางสามารถควบคุมสิงโตโง่ๆ ข้างล่างนั่นได้”
วายี่อยู่ข้างๆ ดอร์คัสพอดี เมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า
“ถึงแม้จะเป็นการตื่นขึ้นครั้งที่สอง นางไม่มีดอกไม้และต้นไม้อยู่บนหัวหรือ? เจ้าเห็นสิ่งเหล่านั้นบนหัวของหญิงสาวปีกผีเสื้อหรือไม่? เจ้าก็แค่คิดว่านางสวยและอยากจะมองอีกสักสองสามครั้ง… หึ”
ดอร์คัสไม่ตอบวายี่และยังคงมองภาพจิตรกรรมฝาผนังต่อไป เขายังคงรู้สึกว่าตนเองมองข้ามบางอย่างไป
ไม่ว่าจะเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้ หรือความทรงจำสองอย่างที่ลาพลาสแสดงให้ดู
ขณะที่ดอร์คัสกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เขาก็ได้ยินเสียงวายี่และเคลสนทนากันเบาๆ
วายี่กล่าวว่า
“เจ้าไม่พบสิ่งอื่นใดในซากปรักหักพังจริงๆ หรือ”
เคลส่ายหัว
“ไม่ อาจจะมีบางอย่างในซากปรักหักพัง แต่จากร่องรอยแล้ว มันน่าจะถูกนำออกไปนานแล้ว”
วายี่รู้สึกงงงวย
“อย่าเพิ่งกล่าวถึงซากปรักหักพังด้านนอกเลย แค่ห้องลับที่เจ้าพบมันก็แปลกมากแล้ว มีเพียงภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรตระหนกเท่านั้น และไม่มีอะไรอื่นเลยหรือ? แม้ว่าจะมีร่องรอยก็ยังดี การสร้างห้องลับเพียงเพื่อภาพจิตรกรรมฝาผนังบานเดียวนั้นมันแปลกเกินไป”
เคลคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“มีสิ่งอื่น ๆ ในห้องลับ ข้าเห็นเครื่องมือบูชายัญขนาดเล็กที่ดูเหมือนแท่นบูชา มันน่าจะเป็นเครื่องมือที่ไม่ธรรมดา แต่เมื่อเวลาผ่านไปและไม่มีพลังงานมาเติมเต็ม มันก็ค่อยๆ กลายเป็นวัตถุธรรมดาไป เครื่องมือบางชิ้นถึงกับแตกร้าวและหักพัง มันนานเกินไปแล้ว”
วายี่กล่าวว่า
“เมื่อเจ้าคิดแบบนั้นมันก็สมเหตุสมผลดี มันเป็นเวลาหลายพันปีแล้วนับตั้งแต่ยุคอุกกาบาต หากเป็นเพียงวัตถุที่ไม่ธรรมดาทั่วไป มันคงผุพังไปนานแล้ว เป็นเรื่องปกติที่มันจะว่างเปล่า”
อย่างน้อยท่อระบายน้ำใต้ดินก็มีอาคมเวทมนตร์ขนาดมหึมา และมีพลังงานเพียงพอที่จะทำให้วัตถุที่ไม่ธรรมดาบางอย่างคงอยู่ได้ ถึงกระนั้น วัตถุส่วนใหญ่ในท่อระบายน้ำก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงซากปรักหักพังธรรมดาที่ไม่มีแหล่งพลังงานใดๆ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ วายี่ก็รู้สึกโล่งใจ
“ใช่แล้ว เวลา! มันคือเวลา!” หลังจากได้ยินการสนทนาของวายี่และเคล ดอร์คัสก็ตะโกนขึ้นทันที
เสียงตะโกนของดอร์คัสดึงดูดความสนใจของทุกคน
ดอร์คัสเป็นคนหน้าหนามาตลอด เขาจึงไม่รู้สึกอึดอัดที่ถูกทุกคนจ้องมอง กลับกัน เขายิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
“เมื่อสักครู่นี้ ข้ารู้สึกตลอดเวลาว่าข้าเหมือนจะมองข้ามอะไรบางอย่างไป ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป แต่ข้าคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร”
แล้วข้าก็ได้ยินพวกเขาสนทนากัน และข้าก็คิดออก”
“มันคือเวลา! พวกเราลืมเรื่องเวลาไปหรือเปล่า?!”
ความตื่นเต้นของดอร์คัสไม่ได้ส่งผลกระทบต่อคนอื่นๆ ขณะที่วายี่และเคลไม่เข้าใจ อังกอร์และแบล็คเอิร์ลกลับตกอยู่ในภวังค์ความคิดหลังจากได้ยินคำกล่าวของดอร์คัส
อังกอร์มองไปที่ลาพลาสซึ่งอยู่หลังปริซึม
“เจ้าบอกได้ไหมว่าภาพทั้งสองนั้นเกิดขึ้นเมื่อนานแค่ไหนแล้ว”
ลาพลาสกล่าวว่า
“ความทรงจำที่สะท้อนในกระจกจะไม่อยู่ในห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่านานนัก เมื่อข้าเห็นความทรงจำนั้น เป็นไปได้มากที่สุดว่ามันคือช่วงเวลาที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น”
ลาพลาสแตะที่ปริซึม และภาพของเด็กสาวที่ตื่นขึ้นเป็นครั้งที่สองก็ปรากฏขึ้น
“หากใช้เวลาของมนุษย์ ภาพนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณห้าพันปีก่อน ขออภัยที่ข้าไม่สามารถบอกตัวเลขที่แน่นอนได้ ข้าเห็นความทรงจำมามากเกินไป”
อังกอร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
หากเป็นเมื่อห้าพันปีก่อน มันก็เกิดขึ้นในช่วงยุคอุกกาบาตจริงๆ ขณะนี้คือปีที่เจ็ดพันสามร้อยเจ็ดสิบแปดตามปฏิทินใหม่ และยุคอุกกาบาตในเขตเวทมนตร์ทางใต้มักจะหมายถึงช่วงปีที่สองพันสามร้อยถึงปีที่สี่พันหนึ่งร้อยตามปฏิทินใหม่ นั่นคือช่วงที่โลกพ่อมดแห่งเขตเวทมนตร์ทางใต้กำลังรุ่งเรือง มันไม่ใช่ช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดของเขตเวทมนตร์ทางใต้ แต่มันก็ยังทิ้งร่องรอยอันยิ่งใหญ่ไว้ในประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงถูกเรียกว่ายุคอุกกาบาต
ลาพลาสโบกมือ และภาพที่สองก็ปรากฏขึ้นบนปริซึม ภาพนี้ไม่เคยแสดงให้เห็นมาก่อน แต่ลาพลาสเคยอธิบายไว้แล้ว
มันคือภาพของนครพ่อมดที่ผงาดขึ้นในอาณาจักรแห่งความตระหนก
จากมุมมองของภาพ มันดูเหมือนแอ่งน้ำเล็กๆ ที่เกิดจากน้ำฝน
นครพ่อมดอยู่ห่างไกลจากภาพ มันอยู่สุดขอบฟ้า แต่พวกเขาก็สามารถมองเห็นพ่อมดจำนวนมากกำลังบินอยู่บนท้องฟ้ามุ่งหน้าไปยังนครอันงดงามแห่งนั้นได้อย่างชัดเจน
เนื่องจากมีพ่อมดบินมุ่งหน้าไปยังนคร ฉากทั้งหมดจึงมีความรู้สึกขรึมขลังอย่างอธิบายไม่ถูก ราวกับว่าพวกเขากำลังเดินทางไปแสวงบุญ
นอกจากนี้ เนื่องจากมุมมองที่ต่ำ ความ “กว้างใหญ่” ของนครจึงยิ่งเด่นชัดมากขึ้น
องค์ประกอบภาพนี้น่าทึ่งมาก!
วัตถุที่แตกต่างกัน มุมที่แตกต่างกัน และภาพของโลกที่แตกต่างกัน ล้วนแตกต่างกันไป นี่คือความหมายของสัพพัญญู
ถ้าท่านวอนเห็นสิ่งนี้ เขาคงจะบันทึกมันไว้
ถึงกระนั้น ภาพก็สวยงาม แต่ก็ไม่มีอะไรให้เห็นมากนักจากข้อมูลที่พวกเขารวบรวมได้ นครพ่อมดอยู่ไกลเกินไป และพวกเขาไม่สามารถมองเห็นสัญลักษณ์เฉพาะได้อย่างชัดเจน มิฉะนั้น พวกเขาก็จะรู้ว่าองค์กรใดเป็นผู้สร้างนครแห่งนี้
เมื่อทุกคนดูภาพเสร็จแล้ว ลาพลาสก็กล่าวขึ้นว่า
“ภาพนี้เก่ากว่าภาพก่อนหน้านี้หลายร้อยปี”
เก่ากว่าหลายร้อยปี? นี่หมายความว่าภาพของนครพ่อมดอาจจะมาจากช่วงก่อนยุคอุกกาบาตเสียอีก!
อังกอร์เริ่มเข้าใจแล้วว่าดอร์คัสกำลังพยายามจะกล่าวอะไร
ช่วงเวลามันไม่ถูกต้อง และมันก็ผิดไปมากทีเดียว
พวกเขามองข้ามสิ่งหนึ่งไป — สหภาพมูนฟอสก่อตั้งขึ้นเมื่อหนึ่งพันหกร้อยปีที่แล้วเท่านั้น
องค์กรพ่อมดสิบสามแห่งส่วนใหญ่ในสหภาพมูนฟอสมีมาตั้งแต่ยุคทองแห่งอุกกาบาต หรืออาจจะก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ แต่สหภาพมูนฟอสก็ยังคงเป็นองค์กรที่ทรงพลังมาก
อย่างไรก็ตาม พวกเขารวมพลังกันและก่อตั้งสหภาพขึ้นเมื่อหนึ่งพันหกร้อยปีที่แล้ว
ข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรตระหนกปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ ในบันทึกการสำรวจโลกมิติฉบับที่หก ซึ่งเป็นเมื่อหนึ่งพันปีก่อน
ที่สำคัญกว่านั้น ข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรตระหนกได้รับการเผยแพร่โดยสหภาพมูนฟอสภายใต้หัวข้อ “การสำรวจ”
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ สหภาพมูนฟอสเชื่อว่าอาณาจักรตระหนกเป็นโลกที่ยังไม่ถูกสำรวจ และพวกเขาเป็นผู้ค้นพบมันเป็นคนแรก ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องไป “สำรวจ”
แต่ในความเป็นจริง ตามตัวอย่างที่ลาพลาสยกมา มีร่องรอยของพ่อมดปรากฏขึ้นในอาณาจักรตระหนกก่อนหน้านั้นแล้ว เหตุผลที่อาณาจักรตระหนกกลายเป็น “การสำรวจ” ของสหภาพมูนฟอส อาจเป็นเพราะ “ช่องว่างระหว่างรุ่น”
หลังจากที่การเคลื่อนย้ายมิติไปยังโลกมิติต้นกำเนิดถูกตัดขาด เขตเวทมนตร์ทางใต้ก็มีประวัติศาสตร์ที่ว่างเปล่าเป็นวงกว้าง ช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นั้นถูกลบเลือนไป และในที่สุด มันก็กลายเป็นยุคที่สาบสูญ
บางทีอาจเป็นยุคที่สาบสูญนั้นเองที่ทำให้อาณาจักรตระหนกซึ่งอยู่สุดขอบโลกแล้ว จมหายไปในกระแสแห่งประวัติศาสตร์อย่างสมบูรณ์
ในที่สุด สหภาพมูนฟอสก็ได้นำอาณาจักรตระหนกกลับมาสู่ความสนใจของสาธารณชนอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม จะต้องมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปในอาณาจักรตระหนกในเวลานี้
ส่วนจะเป็นการเปลี่ยนแปลงแบบไหนนั้น ยังไม่มีใครรู้
“ถ้าอย่างนั้นภาพในกระจกก็เป็นของจริง และข้อมูลที่สหภาพมูนฟอสมอบให้ก็อาจจะไม่ใช่ของปลอม” ดอร์คัสพึมพำ
“แล้วความจริงคืออะไรกันแน่”
“เราจะรู้ความจริงเมื่อเราไปถาม”
ดอร์คัสประหลาดใจ ลาพลาสไม่ได้บอกว่าตนเองไม่รู้หรอกหรือ?
อังกอร์ไม่รู้จะกล่าวอะไรเมื่อเห็นท่าทางสับสนของดอร์คัส บางทีเขาอาจจะโง่ แต่เขาก็มักจะพบแนวคิดใหม่ๆ ได้เสมอเมื่อพวกเขาสับสน บางทีเขาอาจจะฉลาด แต่ทันทีที่เขาเปิดแนวคิดใหม่ เขาก็จะปิดกั้นมันอีกครั้ง
ดอร์คัสเป็นพ่อมดประเภท “ปิ๊งแวบ” อย่างแท้จริง ใช่แล้ว มันมีแค่แวบเดียวจริงๆ
“นายท่าน ท่านหมายความว่าเราควรถามพ่อมดเก่าแก่ที่อยู่มานานแล้วใช่หรือไม่” วายี่กลอกตามองดอร์คัสแล้วมองไปที่อังกอร์ด้วยสายตาที่กระตือรือร้น
อังกอร์พยักหน้า
“วายี่กล่าวถูก ความทรงจำในกระจกมาจากยุคอุกกาบาต ดังนั้น ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่เคยมีชีวิตอยู่ในยุคอุกกาบาตน่าจะรู้อะไรบางอย่าง”
สำหรับ “สัตว์ประหลาดเฒ่า” ที่มีชีวิตอยู่มาตั้งแต่ยุคอุกกาบาต คนที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุดก็คือ—
เหล่านักปราชญ์
นี่คือสิ่งแรกที่ทุกคนนึกถึงหลังจากได้ยินคำอธิบายของอังกอร์
อย่างไรก็ตาม อังกอร์กำลังคิดถึงคนอื่นอยู่
วิญญาณบรรพบุรุษทั้งสามแห่งถ้ำสัตว์ป่าล้วนมีชีวิตอยู่มากว่าหนึ่งหมื่นปี ผู้อาวุโสหนังสือจะต้องรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับพวกเขา แต่ตอนนี้เขาหาตัวไม่พบ ในเมื่อท่านหญิงมิเรอร์อยู่ในสภาวะจำศีล อังกอร์จึงทำได้เพียงถามวิญญาณต้นไม้เท่านั้น
นอกจากวิญญาณต้นไม้แล้ว เขายังสามารถถามซิสย่าได้อีกด้วย
อย่างไรก็ตาม อังกอร์สนใจที่จะถามผู้สังเกตการณ์มากกว่า
ผู้สังเกตการณ์มาจากโลกมิติต้นกำเนิดและเป็นพ่อมดระดับตำนานที่รอบรู้ เขาจะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน
แต่ผู้สังเกตการณ์ไม่เคยเข้ามาในแดนฝันร้าง อังกอร์สงสัยว่าผู้สังเกตการณ์กำลังยุ่งอยู่กับการจัดการผลพวงจากการต่อสู้ที่น่านน้ำปีศาจหรือทำอย่างอื่นอยู่
…
ทุกคนต่างอยากรู้ความจริงของอาณาจักรตระหนก แต่ลาพลาสได้บอกทุกอย่างที่ตนรู้ไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหยุดไว้เพียงเท่านี้ก่อน
“ถ้าอย่างนั้น ตามที่เจ้ากล่าว เอลมิ— ข้าหมายถึง ปีศาจในเงาของข้า— กำลังพยายามจะตื่นขึ้นอีกครั้งหรือ”
“ตื่นขึ้นอีกครั้ง? จะตื่นขึ้นอีกครั้งได้อย่างไร”
“เจ้าคงต้องถามเขาเอง” ลาพลาสกล่าว
ถามเอลมิหรือ อังกอร์ขมวดคิ้ว
ลาพลาสหมายความว่าเอลมิได้สติกลับคืนมาแล้วหรือ
อังกอร์รู้สึกว่าพฤติกรรมของเอลมิค่อนข้างแปลก แต่เขาไม่คิดว่าเอลมิจะฟื้นคืนสติได้เพราะเมล็ดพันธุ์บิดเบี้ยวยังคงทำงานอยู่
นอกจากนี้ แม้ว่าเอลมิจะฟื้นคืนสติได้จริง เมล็ดพันธุ์บิดเบี้ยวก็จะไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น เขาอาจจะคลุ้มคลั่งและกระหายเลือดมากกว่าปีศาจที่ตื่นขึ้นเสียอีก
ลาพลาสสังเกตเห็นความกังวลของอังกอร์และอธิบายว่า
“สิ่งที่ข้าเห็นคือภาพสะท้อนในจิตใจของนาง มันไม่จำเป็นต้องเป็นความคิดตามอัตวิสัย อาจเป็นเสียงร้องจากจิตใต้สำนึกของนางก็ได้”
“ตามภาพสะท้อนในจิตใจของนาง นางปรารถนาการตื่นขึ้นครั้งที่สอง และนางใกล้จะถึงจุดนั้นแล้ว ส่วนจะตื่นขึ้นอย่างไรนั้น สิ่งที่ข้าเห็นในจิตใจของนาง… ก็คือสิ่งที่ข้าเพิ่งกล่าวไป”
มีเพียงในเปลวเพลิงทมิฬโกลาหลเท่านั้น จึงจะมองเห็นโอกาสอันริบหรี่แห่งการเกิดใหม่ได้
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
