Warlock Apprentice - WA 2779 ความลับของอาณาจักรตระหนก
ลาพลาสกล่าวว่า
“ความทรงจำแรกที่ข้าเห็นซึ่งเกี่ยวข้องกับอาณาจักรตระหนก คือความทรงจำที่สะท้อนจากแสงสีเลือด”
ดอร์คัสชะงักไปครู่หนึ่ง
“ความทรงจำที่สะท้อนจากแสงสีเลือดรึ? แสง… สีเลือด?”
ลาพลาสไม่ต้องการตอบคำถามของดอร์คัส แต่เมื่อเห็นท่าทางสับสนของอังกอร์ นางจึงตัดสินใจอธิบาย
“มันเกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์ของทะเลกระจก”
กฎของห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าสามารถแบ่งออกได้เป็นสองประเภท คือ ชีวิตและความตาย
ชีวิตหมายถึงความทรงจำทั้งหมดที่สะท้อนโดย “กระจก” ตราบใดที่มี “กระจก” อยู่ในมหาภพหรือโลกนับไม่ถ้วน ภาพที่ถูกบันทึกไว้ในนั้นสามารถถูกส่งไปยังห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าในรูปแบบของ “ความทรงจำ” ได้
กระจกเหล่านี้อาจเป็นผิวน้ำ พื้นผิวเคลือบเงา หรือแม้แต่พื้นผิวบิดเบี้ยวที่สะท้อนจากเปลวไฟ ตราบใดที่สามารถสะท้อนภาพได้ ห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าก็สามารถรวบรวมพวกมันไว้ได้ ในบรรดาสิ่งเหล่านั้น ภาพที่สะท้อนจากผิวน้ำจะชัดเจนและยาวนานที่สุด ในขณะที่ภาพที่สะท้อนจากแสงสว่างจะสั้นที่สุด
แสงสีเลือดจัดอยู่ในประเภทหลัง มันอาจเป็นภาพสะท้อนจากอาวุธระหว่างการต่อสู้ แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังถูกบันทึกไว้โดยห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าเป็นเวลาชั่วเสี้ยววินาที
ที่กล่าวมาข้างต้นคือชีวิต
“ชีวิต” ดูเหมือนจะบ่งบอกว่าตราบใดที่เจ้าอยู่ใกล้ “กระจก” เจ้าก็จะไม่มีความเป็นส่วนตัว
แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ มีเหตุผลอยู่สองประการ
ประการแรก ห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่านั้นกว้างใหญ่ไพศาลอย่างยิ่ง แม้ว่าหลายส่วนของมันจะแตกสลายไปแล้ว แต่มันก็ยังคงเชื่อมต่อกับโลกนับไม่ถ้วนที่มีพื้นผิวกระจกอยู่
สิ่งที่เจ้าทำหน้ากระจกอาจลอยไหลไปยังห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าอันห่างไกล หรือไหลตรงไปยังส่วนที่แตกสลายของห้วงทะเลกระจกแล้วกลายเป็นฟองอากาศไป
ประการที่สอง นอกจาก “ชีวิต” แล้ว ยังมี “ความตาย” อยู่ในกฎของห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าอีกด้วย
“ความตาย” หมายถึง “การทำลาย” ความทรงจำทั้งหมดที่ไหลเข้ามาในห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าจากโลกภายนอก
มันเหมือนกับโลกมิติคาซิเดอร์ ในทุกๆ ช่วงเวลาหนึ่ง กระแสธารวิญญาณจะนำพาวิญญาณและเหล่าอมนุษย์ที่ตกค้างอยู่ในโลกของสิ่งมีชีวิตไปยังโลกแห่งคนตาย
นี่คือกฎเกณฑ์ กฎเกณฑ์ที่สร้างขึ้นโดยเจตจำนงอันยิ่งใหญ่
ห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าก็มีกฎเช่นนั้นเช่นกัน แต่มันรุนแรงกว่านั้นมาก อย่างน้อยกระแสธารวิญญาณยังให้ทางเลือกแก่วิญญาณดวงอื่นๆ พวกเขาสามารถไปยังโลกมิติคาซิเดอร์ หรือจะยังคงอยู่ในโลกของสิ่งมีชีวิตก็ได้
แต่ห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าทำไม่ได้ คลื่นและกระแสน้ำที่มันสร้างขึ้นจะทำลายความทรงจำทั้งหมดที่อยู่ในขอบเขตนั้นโดยตรง
สำหรับกระแสน้ำของห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่านั้น… มันเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่งตลอดเวลา
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความทรงจำมากมายที่ไหลเข้ามาในห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าจากโลกภายนอกอาจอยู่ไม่ถึงหนึ่งวินาทีก่อนที่จะหายไป
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความเป็นส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าเจ้าจะจีบกันหน้ากระจก ห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนกัน
นอกจากนี้ หากสิ่งมีชีวิตเข้าสู่ห้วงทะเลกระจก พวกเขาก็จะกลายเป็น “ผู้ว่างเปล่า” ที่ไม่มีความทรงจำเท่านั้น หากบังเอิญได้เห็นความทรงจำบางอย่างเข้า พวกเขาก็จะลืมมันไปในเวลาไม่นาน
สิ่งมีชีวิตแห่งกระจกในห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่ามีไม่มากนักที่สนใจในความทรงจำของมนุษย์
อาจกล่าวได้ว่าลาพลาสเป็นข้อยกเว้น
อย่างไรก็ตาม หากจะพิจารณาให้ดีแล้ว ลาพลาสไม่ได้สนใจในความทรงจำของมนุษย์ นางเห็นความทรงจำอะไรก็มองไปตามนั้น นางไม่ได้เศร้าไปกับมัน และก็ไม่ได้ดีใจไปกับมัน สิ่งเดียวที่นางใส่ใจเล็กน้อยคือความทรงจำเงาในสองพักตร์แห่งเทพผู้เลี้ยงแกะ
แต่ถึงแม้นางจะใส่ใจอยู่บ้าง นางก็ยังคงทำตามที่กล่าว จากจุดนี้จะเห็นได้ว่านางไม่ได้ยึดติดกับผลได้ผลเสีย
เนื่องจากความทรงจำของห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่าไม่ได้จำกัดอยู่แค่สิ่งที่อยู่หน้ากระจก “แสงสีเลือด” ที่นางกล่าวถึงจึงยังสามารถบันทึกภาพได้… แม้ว่าจะเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีก็ตาม
ภาพที่บันทึกโดยแสงสีเลือดไหลเข้าสู่ห้วงทะเลกระจกที่ว่างเปล่า และถูกลาพลาสจับไว้ได้ก่อนที่มันจะถูกกระแสน้ำซัดหายไป
นั่นคือเหตุและผลของทุกสิ่ง
หลังจากอธิบายจบ ลาพลาสก็กล่าวต่อ
“แสงสีเลือดแสดงให้เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนกองซากศพ”
ขณะที่ลาพลาสกล่าว นางก็ยื่นนิ้วเรียวงามออกมาแล้วแตะไปที่กระจกตรงหน้า
ในทันใดนั้น กระจกก็กลายเป็นจอแสงที่ผลิตโดยเมืองหุ่นยนต์ลอยน้ำและแสดงภาพมุมกว้างออกมา
ส่วนบนของภาพคือท้องฟ้าที่ถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน มีเมฆโลหิตขนาดมหึมากำลังหมุนวนอยู่บนท้องฟ้า
ในครึ่งล่างของภาพ พื้นหลังเป็นป่าทึบและเทือกเขาที่ทอดยาวอยู่ไกลลิบ ใกล้เข้ามามีซากศพนับไม่ถ้วน บางร่างดูเหมือนมนุษย์ บางร่างดูเหมือนอสูร แต่ทั้งหมดเป็นศพสดๆ เลือดสายหนึ่งไหลนองอยู่บนพื้นดิน
ณ ใจกลางกองซากศพ มี “ภูเขาลูกเล็ก” ที่ก่อขึ้นจากซากศพ บนยอดเขา เด็กสาวคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนซากศพและมองไปรอบๆ อย่างเหม่อลอย ข้างกายนางมีดาบใหญ่เปื้อนเลือดเล่มหนึ่งปักอยู่บนซากศพ
เด็กสาวกำลังร้องไห้ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างใหญ่หลวงราวกับว่านางได้ผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดที่สุดในโลกมา
เหนือเด็กสาวขึ้นไปคือเมฆโลหิตที่กำลังหมุนวน
นี่เป็นฉากที่ดูมีเรื่องราวอย่างมาก แม้ว่าจะไม่สามารถบอกได้ว่าเรื่องราวคืออะไร และไม่มีใครรู้ว่าใครตายไปบ้าง แต่ทุกคนก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกอย่างรุนแรงที่ส่งออกมาจากฉากนั้น
“นางคือ… ปีศาจรึ? ผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้น? หรือชาวแมลง?” ดอร์คัสถาม
นี่เป็นคำถามที่ทุกคนกำลังสงสัยเช่นกัน
ในบรรดาผู้เสียชีวิตในภาพนั้น มีทั้งชาวแมลงปีกผีเสื้อ ชาวแมลงปีกจักจั่น รวมถึงปีศาจและผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้น แต่เด็กสาวที่ยังมีชีวิตอยู่นี้แตกต่างออกไป
นางมีลักษณะเด่นชัดของชาวแมลง นั่นคือปีกบางใสใต้วงแขน
แต่นางก็มีลักษณะของผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นเช่นกัน มีดอกไม้สีแดงเล็กๆ ดอกหนึ่งอยู่บนผมสีดำยุ่งเหยิงของนาง
กลีบดอกไม้สีแดงเล็กๆ ห้ากลีบ มีเกสรสีทองอยู่ตรงกลาง ก้านสีเขียวทอดยาวไปจนถึงหัวของนาง
ดอกไม้สีแดงคือลักษณะที่เด่นชัดที่สุดของผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้น
แต่ผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นจะไม่มีวันรักษารูปลักษณ์ของมนุษย์ไว้ พวกมันโหดร้าย ชั่วร้าย และกระหายเลือด พวกมันจะไม่มีวันแสดงสีหน้าโศกเศร้าเช่นนี้
ดังนั้น เด็กสาวคนนี้จึงให้ความรู้สึกขัดแย้งที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดอกไม้สีแดงเล็กๆ นั้นไหวเอนตามสายลม และนางก็ร้องไห้อย่างเงียบงัน ความขัดแย้งนี้ยิ่งชัดเจนถึงขีดสุด
“ผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นและมีสติสัมปชัญญะรึ?” อังกอร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ดอร์คัสถามว่า
“ผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นมีสติสัมปชัญญะด้วยรึ? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”
“เราเพิ่งจะเห็นภาพของชาวแมลงปีกผีเสื้อกับผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ตอนนี้มีผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นและมีสติสัมปชัญญะ มันก็สมเหตุสมผลไม่ใช่รึ?”
“แต่ภาพจิตรกรรมฝาผนังไม่ได้แสดงให้เห็นผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นและมีสติสัมปชัญญะไม่ใช่รึ? บางทีชาวแมลงปีกผีเสื้ออาจจะใช้วิธีการบางอย่างเพื่อควบคุมผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้น เหมือนกับที่อังกอร์ควบคุมเอลมิ”
เมื่อวายี่ได้ยินดังนั้น มันก็ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
“เช่นนั้นนี่คือผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นรึ?” อังกอร์มองไปยังลาพลาสผ่านกระจก
ลาพลาสไม่ตอบ แต่กลับยื่นมือออกมาแล้วแตะที่กระจกอีกครั้ง
ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง พื้นหลังยังคงเหมือนเดิม แต่ซากศพบนพื้นหายไป กลับมีผู้คนที่มีชีวิตอยู่มากมายรายล้อมแทน หากมองดูให้ดีจะพบว่าคนเหล่านี้คือซากศพก่อนหน้านี้นั่นเอง
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ฉากปัจจุบันนี้แท้จริงแล้วคือฉากของพวกเขาเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่
คนเหล่านี้ที่กำลังจะตายต่างโกรธเกรี้ยว หวาดกลัว สิ้นหวัง และอับจนหนทาง อารมณ์ทั้งหมดของพวกเขามุ่งไปยังทิศทางเดียว
ปีศาจสีขาวบริสุทธิ์ใต้กระแสเมฆโลหิต
ปีศาจตนนี้มีเปลือกสีขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติ ร่างกายที่เพรียวสวยของมันทั้งงดงามและแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจปิดบัง มันยืนตระหง่านและมีปีกสีขาวราวหิมะคู่หนึ่งอยู่บนหลัง
มันดูเหมือนมังกรหิมะในตำนาน แต่สง่างามและไร้ที่ติยิ่งกว่ามาก
อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของร่างที่ไร้ที่ตินั้นกลับเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและอำมหิต แม้แต่ดวงตาสีทองจางๆ ก็ยังเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
อารมณ์รุนแรงเหล่านี้มุ่งไปยังผู้คนที่มีชีวิตอยู่รอบตัวมัน รวมถึงพวกพ้องของมันเอง ซึ่งก็คือเหล่าผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้น
นี่เป็นเพียงการแสดงออกของภาพ แต่รายละเอียดที่ทำให้ทุกคนตกใจมากที่สุดคือดอกไม้สีแดงเล็กๆ บนหัวของปีศาจสีขาวบริสุทธิ์
มันเป็นดอกไม้สีแดงดอกเดียวกับในภาพก่อนหน้านี้ เนื่องจากความแตกต่างของขนาด ดอกไม้สีแดงเล็กๆ ดอกนี้จึงดูเล็กจ้อยและไม่สะดุดตายิ่งขึ้นไปอีก
แต่มันก็คือดอกไม้สีแดงเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตานี่เองที่ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
“นั่นคือเด็กสาวคนก่อนหน้านี้รึ?” อังกอร์ถาม
ลาพลาสพยักหน้า
“ใช่ ร่างปีศาจอยู่ข้างหน้า และร่างมนุษย์อยู่ข้างหลัง”
กล่าวอีกนัยหนึ่ง นางคือผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นเมื่อหนึ่งวินาทีก่อน แต่ในวินาทีถัดมา นางก็กลับกลายเป็นสตรีปีกตัวต่อ จะบอกว่าเป็นสตรีปีกตัวต่อที่บริสุทธิ์ก็ไม่ถูกต้องนัก นางยังคงรักษลักษณะของผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นไว้ อย่างไรก็ตาม นางอาจจะฟื้นคืนความทรงจำและสติสัมปชัญญะกลับมาได้ มิฉะนั้นนางคงไม่ร้องไห้เช่นนี้
“ผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้นสามารถฟื้นคืนสติได้ในวันหนึ่งรึ?” ดอร์คัสพึมพำเสียงเบา เขายังไม่หายจากอาการตกใจ
“อาจจะ?” วายี่กล่าวขึ้นข้างๆ
ดอร์คัสถอนหายใจยาว
“นั่นมันช่าง… เป็นโศกนาฏกรรมโดยแท้”
ใช่ โศกนาฏกรรม
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มาจากอาณาจักรตระหนกและเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ พวกเขาก็ยังสามารถจินตนาการได้ว่ามันน่าเศร้าเพียงใด
นับตั้งแต่สมัยโบราณ มนุษย์ในอาณาจักรตระหนก—หรือจะเรียกว่า “มนุษย์” ไปก่อน—ล้วนอยู่ใต้เงามืดของเหล่าปีศาจเสมอมา
พวกเขาเป็นเหมือนสัตว์ป่าในพงไพรที่ทำได้เพียงตัวสั่นด้วยความกลัวและภาวนาให้เหล่าปีศาจปล่อยพวกเขาไปเมื่อพวกมันอิ่มแล้ว
วันเวลาเช่นนี้ผ่านไป ปีแล้วปีเล่า วันแล้ววันเล่า ในที่สุด วันหนึ่งก็มีผู้ที่สามารถต่อต้านปีศาจปรากฏตัวขึ้น
อย่างไรก็ตาม ขณะที่บุคคลผู้ต่อสู้กับปีศาจกำลังได้รับการโห่ร้องและเกียรติยศจากทุกคน เขาไม่รู้เลยว่าตนเองได้เปิดกล่องแพนโดร่าไปเสียแล้ว
เขาสอนให้มนุษย์ใช้วิธีนำเนื้อของปีศาจมาใช้เพื่อให้ได้พลังของปีศาจมาและกลายเป็นสตรีปีกตัวต่อ
เพื่อที่จะเอาชนะปีศาจ สตรีปีกตัวต่อจำนวนมากจึงถือกำเนิดขึ้น
ในตอนแรกมันได้ผลดี อย่างไรก็ตาม เมื่อสตรีปีกตัวต่อคนแรกใช้พลังงานมากเกินไปและกลายเป็นสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้น ทุกอย่างก็เริ่มควบคุมไม่ได้
สตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้นนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก พวกนางสูญเสียอารมณ์ของมนุษย์ไปทั้งหมดและกลายเป็นปีศาจรุ่นใหม่ พวกนางโหดเหี้ยม ฆ่าไม่เลือกหน้า และไม่ชอบกินสัตว์ กินแต่มนุษย์เป็นอาหารเท่านั้น
นับจากวันนั้นเป็นต้นมา สตรีปีกตัวต่อยังคงเป็นผู้พิทักษ์ของทุกเมือง อย่างไรก็ตาม พวกนางก็ถูกพันธนาการไว้เช่นกัน จากวีรบุรุษที่ทุกคนชื่นชม กลายเป็นปีศาจที่ทุกคนหลีกเลี่ยงและเข้าไม่ถึง
อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์ต้องตายภายใต้การโจมตีของปีศาจมากขึ้น สตรีปีกตัวต่อยังคงต่อสู้ในแนวหน้าต่อไป พวกนางเป็นผู้พิทักษ์ที่โดดเดี่ยว และพวกนางก็เป็นนักสู้ที่เดียวดายเช่นกัน ทุกๆ วัน พวกนางจะต่อสู้กับปีศาจเพื่อค้นหาความสงบในใจ… จนกว่าพวกนางจะตื่นขึ้นหรือตายไป
การเป็นสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้นคือผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด แต่มันก็เป็นชะตากรรมของสตรีปีกตัวต่อเช่นกัน ยิ่งปีศาจแข็งแกร่งมากเท่าไร พวกนางก็ยิ่งต้องใช้พลังที่เกินขีดจำกัดของตนเองมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากสตรีปีกตัวต่อตื่นขึ้น อดีตผู้พิทักษ์ก็กลายเป็นฝันร้ายของมวลมนุษย์ พวกนางฆ่าและกลืนกิน แม้ว่าจะได้พบกับคนรู้จัก มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อประสิทธิภาพของสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย คนรู้จักกับคนแปลกหน้าไม่มีความแตกต่างกัน ในสายตาของพวกนาง พวกเขาทั้งหมดคืออาหาร
นี่คือเรื่องราวของสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้นที่เขตเวทมนตร์ทางใต้รู้จัก
มันคงจะดีหากเรื่องราวสิ้นสุดลงที่ตรงนี้
อย่างไรก็ตาม ตอนจบของเรื่องราวนั้นมีอะไรมากกว่านั้นมาก
เมื่อสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้นมีโอกาสที่จะกลายเป็นมนุษย์อีกครั้ง พร้อมด้วยสติสัมปชัญญะและอารมณ์ความรู้สึก มันจะเป็นสถานการณ์แบบไหนกัน?
สิ่งนี้ถูกแสดงให้เห็นในภาพแรกที่ลาพลาสให้พวกเขาดู
มันคือความโศกเศร้าที่ไม่อาจบรรยายได้ซึ่งไหลออกมาจากฉากนั้น
เด็กสาวในฉากควรจะมีความสุขที่นางได้สติกลับคืนมา แต่เมื่อนางเห็นซากศพรอบๆ ตัว นางจะคิดอย่างไร?
ในบรรดาซากศพเหล่านี้ เด็กสาวเห็นสหายในอดีตของนาง ครอบครัวของนาง และคนรักเก่าของนาง
นางจะคิดอย่างไร?
เมื่อสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้นฟื้นคืนความทรงจำ นางตระหนักว่านางได้ฆ่าเพื่อนของนาง คนรักของนาง และพ่อแม่ของนาง
นางจะคิดอย่างไร?
ไม่มีใครรู้ และพวกเขาก็ไม่สามารถเห็นใจนางได้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือถอนหายใจในฐานะคนนอก “นี่มัน… โศกนาฏกรรมชัดๆ”
…
บรรยากาศเงียบงันไปนาน ในท้ายที่สุด ลาพลาสเป็นผู้ทำลายความเงียบ
ลาพลาสยังคงมองไปที่อังกอร์
“เจ้ากล่าวถูก นี่คือการตื่นขึ้นครั้งที่สองของสตรีปีกตัวต่อ”
“การตื่นขึ้นครั้งที่สองช่วยให้พวกนางฟื้นคืนสติได้รึ?” อังกอร์ถาม
การตื่นขึ้นครั้งที่สองไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่จากมุมมองหนึ่ง มันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องดีเสมอไป บางทีการปล่อยให้สตรีปีกตัวต่อมีชีวิตอยู่ในความไม่รู้ต่อไปอาจจะดีกว่าการต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายเมื่อพวกนางตื่นขึ้น
แต่ตอนนี้อังกอร์ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น เขาสงสารสตรีปีกตัวต่อ แต่เขาก็ไม่ต้องการจะกังวลเรื่องของนางนานขนาดนั้น
แต่เอลมินั้นอยู่ข้างๆ เขา และเอลมิก็เริ่มแสดงอารมณ์บางอย่างออกมาแล้ว อังกอร์ต้องตั้งใจฟังคำอธิบายของลาพลาสอย่างละเอียด
“อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่” ลาพลาสกล่าว
“สิ่งที่ข้าเห็นเป็นเพียงความทรงจำชั่วขณะ สิ่งที่ข้าสามารถถอดความได้ก็มีเพียงสิ่งที่ข้าเห็นในความทรงจำเท่านั้น”
ลาพลาสหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ
“อย่างไรก็ตาม พวกพ่อมดอย่างพวกเจ้าน่าจะรู้เรื่องนี้ดีกว่าข้า”
อังกอร์ขมวดคิ้ว เขาบอกทุกอย่างที่เขารู้ให้ลาพลาสฟังไปแล้วไม่ใช่รึ?
ลาพลาสกล่าวว่า
“ข้าได้รับความทรงจำจากอาณาจักรตระหนกมาสองชิ้น เจ้าได้เห็นชิ้นแรกไปแล้ว ส่วนชิ้นที่สอง… ข้าเห็นนครพ่อมดหลายแห่งผุดขึ้นในดินแดนของสตรีปีกตัวต่อ”
“นครของพ่อมดรึ?!” ดอร์คัสร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ
ในโลกมิติหุบเหวมีนครพ่อมดอยู่เพียงไม่กี่แห่ง ส่วนใหญ่เป็นเพียงฐานที่มั่น แต่กลับมีนครพ่อมดอยู่ในดินแดนของสตรีปีกตัวต่อ
“นครพ่อมดหมายความว่ามีพ่อมดประจำการอยู่ที่นั่นตลอดทั้งปี และพวกเขาได้ศึกษาสตรีปีกตัวต่อที่ตื่นขึ้น…” อังกอร์พึมพำ
“ที่สำคัญกว่านั้น มันหมายความว่าดินแดนของสตรีปีกตัวต่อไม่ได้แห้งแล้ง มันมีทรัพยากรที่พ่อมดต้องการ!”
ก่อนหน้านี้ ทุกคนเชื่อว่าดินแดนของสตรีปีกตัวต่อนั้นยากจนมาก แบล็คเอิร์ลก็เช่นกัน แม้ว่าแบล็คเอิร์ลจะขอให้พวกเขามองปัญหาอย่างมีวิจารณญาณและอย่าเชื่อในความคิดเห็นของสาธารณชน แต่แบล็คเอิร์ลก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าอาณาจักรตระหนกนั้นแห้งแล้ง
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดผิดทั้งหมด
ดินแดนของสตรีปีกตัวต่อไม่ได้แห้งแล้ง ในความเป็นจริง มันอุดมไปด้วยทรัพยากร!
มิฉะนั้น พ่อมดคงไม่มีวันสร้างนครพ่อมดในดินแดนของสตรีปีกตัวต่อ!
ดินแดนของสตรีปีกตัวต่อทรงพลังพอๆ กับโลกเวทมนตร์ ดินแดนของสตรีปีกตัวต่ออันตรายอย่างยิ่งและอยู่ห่างไกลจากโลกเวทมนตร์ เมื่อพิจารณาจากอุปสรรคหลายประการที่กล่าวมาข้างต้น พวกพ่อมดจะไม่มีวันใช้เวลาและพลังงานมากมายขนาดนั้นเพื่อสร้างนครพ่อมด หากไม่มีผลประโยชน์มหาศาลให้เก็บเกี่ยว!
ตอนนี้ ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลาพลาสถึงกล่าวคำเหล่านั้นออกมา
“มนุษย์มักจะคิดว่าตนเองฉลาดมาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขามักจะไม่รู้ว่าอคติของตนเองฝังรากลึกไปเมื่อใด”
นางรู้ว่าข้อมูลของอังกอร์นั้นผิดโดยสิ้นเชิงในทันทีที่เขากล่าว
ข้อมูลของอังกอร์และคนอื่นๆ ตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่าอาณาจักรตระหนกนั้นแห้งแล้ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันกลับตรงกันข้าม
พวกเขาถูกหลอก และแม้แต่แบล็คเอิร์ลก็ถูกหลอก
สหภาพมูนฟอสเป็นคนทำเรื่องนี้รึ?
หรือว่ามีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านี้อยู่เบื้องหลัง? มีใครบางคนไม่ต้องการให้พวกเขารู้เกี่ยวกับอาณาจักรตระหนกรึ?
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
