Warlock Apprentice - WA 2777 ภาพวาดประหลาด
WA 2777 ภาพวาดประหลาด
“ข้าถึงกับวาดส่วนของภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ข้าจำได้ ข้าเก็บมันไว้ในของสะสมของข้าตั้งแต่นั้นมา”
อังกอร์กำลังจะขอให้เคลใช้ภาพมายาจำลองภาพจิตรกรรมฝาผนัง แต่เนื่องจากเคลได้วาดมันไว้แล้ว จึงช่วยให้เขาประหยัดปัญหาไปได้มาก
เคลกล่าว
“รอสักครู่ ให้ข้าหามันก่อน”
เคลหลับตาลงและประสานมือเข้าด้วยกัน เหลือเพียงนิ้วชี้และนิ้วกลางที่เหยียดตรง พลังงานที่ผันผวนจางๆ ถูกปล่อยออกมาจากปลายนิ้วของเขา
ราวครึ่งนาทีต่อมา พลังงานก็ขึ้นถึงขีดสุด และรอยแยกมิติก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเคล
เคลถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นรอยแยก
จากนั้นเคลก็ใช้มือเปล่าดึงรอยแยกให้กว้างขึ้น
รอยแยกนั้นมีขนาดเล็ก แต่ด้วยแรงของเคล มันก็ขยายออกเป็นช่องเปิดขนาดราวครึ่งหนึ่งของตัวคน
เมื่อมองเข้าไปในรอยแยก พวกเขาก็เห็นกองสิ่งของมหึมาอยู่ข้างใน ส่วนใหญ่เป็นหนังสือและวัตถุดิบระดับต่ำบางอย่าง ซึ่งกระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่ง หากเคลไม่เปิดมิติขึ้นมาทันที พวกเขาคงคิดว่ามันเป็นเพียงกองขยะ
บางทีนี่อาจเป็นครั้งแรกที่เคลเปิดพื้นที่เนรเทศของเขาต่อหน้าคนนอก เขาจึงดูอับอายเล็กน้อย
“ทั้งหมดนี่มาจากร้านของข้า… ข-ข้าจัดของพวกนี้เป็นประจำ แต่ตอนนั้นข้ารีบร้อนมากจนลืมทำไป”
“ข้าจะเข้าไปหาภาพวาดเดี๋ยวนี้” เคลดูร้อนรนอย่างมากขณะที่เขามุดเข้าไปในรอยแยก
พวกเขาได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากรอยแยก ซึ่งหมายความว่าเคลกำลังมองหา “ภาพวาด” แต่ดูเหมือนว่าเคลกำลังมองหาสถานที่เงียบๆ ที่ไม่มีใครเห็นหน้าเขาเสียมากกว่า
ขณะเดียวกัน วายี่ก็แอบมองเข้าไปในรอยแยก
“ที่นี่ดูไม่เหมือนที่เก็บของมิติเลย อีกอย่าง มิติรอบๆ รอยแยกก็ยังคงเสถียรอยู่”
อังกอร์ก็ไม่คิดว่ามันเป็นที่เก็บของมิติเช่นกัน ที่เก็บของมิติไม่น่าจะใช้เวลาเปิดนานขนาดนี้
เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างคลุมเครือ ราวกับว่าความรู้เรื่องมิติที่เขาเคยเรียนมาดูเหมือนจะกล่าวถึงมิติที่คล้ายกัน อย่างไรก็ตาม มิติประเภทนี้ไม่น่าจะเป็นผลงานของพ่อมดฝึกหัด
ดอร์คัสวางมือบนบ่าของวายี่
“อย่าได้คิดเชียว นี่คือพื้นที่เนรเทศที่อาจารย์ของเคล ท่านอีสปมอบให้”
“พื้นที่เนรเทศรึ” วายี่ตกตะลึง
“เจ้าต้องเข้าใจว่าอีสปได้สร้างมิติที่เสถียรขึ้นมาแล้วและส่งมอบมันให้เคลผ่านข่ายเวทมนตร์… เจ้าอิจฉาไปก็ไม่มีประโยชน์”
คำกล่าวสุดท้ายของดอร์คัสเต็มไปด้วยอารมณ์ เมื่อเขาบอกว่าวายี่ไม่อาจอิจฉาได้ เขาก็คงกำลังกล่าวความในใจของตัวเองอยู่
ตอนที่เขาเป็นพ่อมดฝึกหัด เขาไม่มีมิติที่ใหญ่โตขนาดนี้
พื้นที่เนรเทศนี้มีข้อจำกัดมากมาย ตัวอย่างเช่น มันใช้เวลาเปิดนาน และเนื่องจากพลังจิตของเจ้าของเดิม เขาจึงไม่สามารถใช้พลังจิตของตัวเองค้นหาสิ่งของได้ หากต้องการค้นหาสิ่งของ เขาจะต้องยื่นร่างกายเข้าไปข้างในเหมือนที่เคลกำลังทำอยู่ตอนนี้และค้นหาทุกอย่างด้วยตนเอง มันสามารถใช้เป็นได้เพียงโกดังเก็บของขนาดใหญ่เท่านั้น
ถึงกระนั้น ดอร์คัสก็ยังอิจฉาโกดังพกพาขนาดใหญ่นี้อยู่ดี
แม้ว่าเขาจะมีอุปกรณ์มิติ แต่พื้นที่ข้างในนั้นเล็กเกินไป หากทำได้ เขาอยากจะเปลี่ยนมาใช้พื้นที่เนรเทศที่มีข้อเสียแบบนี้จริงๆ
ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด สามารถเก็บของฉุกเฉินไว้ในกระเป๋ามิติชั่วคราวแบบใช้แล้วทิ้งได้ และของที่ไม่เร่งด่วนนักก็สามารถกองไว้ในพื้นที่เนรเทศของเขาได้
ขณะที่ดอร์คัสกำลังคร่ำครวญ อังกอร์ก็ตระหนักถึงบางสิ่งได้เช่นกัน
ที่แท้เขาก็ได้รับสืบทอดพื้นที่เนรเทศของท่านอีสปนี่เอง นั่นก็สมเหตุสมผลแล้ว
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่มันช่วยให้อังกอร์ตระหนักว่าแม้เขาจะได้รับความรู้ด้านมิติมาเป็นจำนวนมาก แต่ก็ยังไม่สามารถนำมาใช้ในสถานการณ์จริงได้
ความรู้ไม่ใช่สิ่งที่ท่องจำได้เพียงอย่างเดียว มันจำเป็นต้องถูกหลอมรวมและนำไปประยุกต์ใช้ในระดับปฏิบัติด้วย ท้ายที่สุดแล้ว สถานการณ์จริงมักต้องการการพิจารณาหลายแง่มุม เช่น รายละเอียด ความเป็นมา ความเชื่อมโยง ความสามารถส่วนบุคคล และอื่นๆ อีกมากมาย ต่อเมื่อพิจารณาอย่างรอบด้านแล้วเท่านั้นจึงจะสามารถตัดสินความจริงสุดท้ายได้
หลังจากถอนหายใจอย่างมีอารมณ์ ดอร์คัสก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ว่าแต่ เมื่อเทียบกับพื้นที่เนรเทศของเขาแล้ว จริงๆ ข้าสนใจภาพวาดที่เขากล่าวถึงมากกว่า… เป็นไปได้จริงๆ หรือว่าเขาวาดมันด้วยตัวเอง”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร เขาไม่ถนัดเรื่องวาดภาพรึ”
ดอร์คัสลังเล
“มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าเขาถนัดหรือไม่ถนัดหรอก มันแค่… พิเศษมากๆๆ”
เคลอยู่ในรอยแยกมิติครึ่งตัว แต่เขาก็ยังได้ยินการสนทนาข้างนอก
“ไม่ ข้าไม่ได้วาดเอง ข้าไปหาศิลปินคนหนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรลัคซัม และขอให้เขาวาดให้โดยอ้างว่าข้าฝันเห็นมัน”
ดอร์คัสถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินว่าภาพวาดนั้นเป็นฝีมือของศิลปินมืออาชีพ
ถ้าเคลวาดมันจริงๆ คงไม่มีใครที่นี่เข้าใจมันได้นอกจากตัวเคลเอง เคลเป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยมในทุกๆ ด้าน แต่เขามีข้อบกพร่อง “บางอย่าง” เมื่อเป็นเรื่องของการวาดภาพ
ไม่นานนัก เคลก็โผล่ออกมาจากรอยแยกพร้อมกับภาพวาดใส่กรอบในมือ
เพียงสะบัดมือ รอยแยกมิติก็ปิดลง การเปิดพื้นที่เนรเทศใช้เวลานาน แต่การปิดมันกลับทำได้ง่ายดาย
“เจอแล้ว อยู่นี่”
เคลถือภาพวาดใส่กรอบไว้ตรงหน้าอกและแสดงให้ทุกคนดู
อย่างไรก็ตาม แผ่นหนังแผ่นหนึ่งที่หล่นออกมาจากกรอบก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน
แผ่นหนังค่อยๆ เลื่อนลงมาจากกรอบและกางออกอย่างสม่ำเสมอบนพื้น ทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบนแผ่นหนังนั้นเต็มไปด้วยเส้นหนาและบางที่ประกอบกันเป็นโครงสร้างมิติอันแปลกประหลาด
นอกจากนี้ยังมีสูตรวิเคราะห์มิจำนวนมากอยู่ข้างๆ
“นี่คือโครงสร้างของคาถามิติรึ” วายี่ถามอย่างสงสัย
เคลมองตามสายตาของทุกคนและก้มลงมอง เพียงเพื่อจะเห็นแผ่นหนังแผ่อยู่บนพื้น เมื่อมองดูภาพบนแผ่นหนัง สีหน้าของเขาก็ดูอึดอัดเล็กน้อย
เขาพึมพำ “อืม” สองสามครั้งและไม่กล่าวอะไรอีก
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเคลจะไม่กล่าวอะไร แต่ดอร์คัสผู้เป็นมืออาชีพด้านการขัดคอ จะไม่กล่าวอะไรได้อย่างไร
“ข้าเพิ่งบอกไปไม่ใช่รึว่าภาพวาดของเขามันพิเศษมาก นี่แหละภาพวาดของเขา” ดอร์คัสกล่าวต่อ:
“ก่อนหน้านี้ เขาเคยถามชื่อแร่โลหิตเวทมนตร์ชุดหนึ่งกับข้า ข้าบอกให้เขานำมันมาหรือวาดรูปให้ดู เขาก็ให้โครงสร้างมิติที่มีสูตรเต็มไปหมดนี่มา ใครมันจะไปเข้าใจได้!”
หลังจากกล่าวจบ ดอร์คัสก็มองไปที่เคล
“บอกข้ามาสิ นี่คือภาพวาดที่เจ้ากล่าวถึงรึเปล่า”
สีหน้าของเคลดูอึดอัด แต่เขาก็ยังพยักหน้า
“โอ้ นี่เป็นแค่ภาพร่างคร่าวๆ ข้าให้ศิลปินวาดเส้นให้”
เคลผายมือให้ทุกคนมองภาพวาดในกรอบ
หากพวกเขาไม่สนใจแผ่นหนังบนพื้น ภาพวาดในกรอบนั้นก็ดูปกติและสมจริงมาก
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกคนเข้าใจแล้วว่าทำไมดอร์คัสถึงบอกว่าภาพวาดของเคลไม่สามารถตัดสินได้ว่าดี แต่เป็น “พิเศษ”
อังกอร์เดินไปหาเคลและหยิบแผ่นหนังขึ้นมาจากพื้น
เขาพิจารณามันอย่างถี่ถ้วนแล้วส่งคืนให้เคล
“ไม่เลว”
เคลไม่รู้จะตอบสนองต่อคำชมของอังกอร์อย่างไร นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมภาพวาดของเขา
ดอร์คัสมองอังกอร์ด้วยความประหลาดใจ
“ท่านเข้าใจมันรึ”
อังกอร์ไม่กล่าวอะไร เขาเพียงแค่ยิ้ม
เข้าใจรึ คงจะแปลกถ้าเขาเข้าใจมันได้!
ถึงกระนั้น เขาก็ไม่คิดว่าภาพวาดนั้น “น่าเกลียด” แม้ว่าจะไม่เข้าใจมันเลยก็ตาม การชื่นชมศิลปะของอังกอร์ได้ก้าวข้ามสุนทรียศาสตร์ของสองจักรวาลที่แตกต่างกันไปแล้ว
ภาพวาดบนแผ่นหนังไม่ได้น่าเกลียดเลย สูตรที่อยู่ด้านข้างถูกเขียนอย่างเป็นระเบียบ เคลคงตั้งใจเขียนมันไว้อย่างนั้น
เช่นเดียวกับที่เคลชอบเขียนแผนภาพรหัส ภาพวาดของเคลก็คือแผนภาพรหัสที่เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
อังกอร์ไม่สามารถบอกได้ว่าภาพวาดนั้นดีหรือไม่ดี แต่มันยอดเยี่ยมอย่างแน่นอนในแง่ของความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัย
ภาพวาดไม่จำเป็นต้องมีความเป็นส่วนตัวหรือความปลอดภัย แต่การที่มันยอดเยี่ยมในด้านนี้หมายความว่ามันมีบางอย่างพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น ภาพวาดก็ไม่ได้น่าเกลียดเลย อังกอร์ชมมันด้วยความจริงใจ
เขาเคยอ่านเรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจมากมายบนเม็ดคริสตัลโฮโลแกรม จิตรกรนอกคอกเหล่านั้นถูกประณามในยุคหนึ่ง แต่ในอีกยุคหนึ่ง พวกเขากลับได้รับการยกย่องดั่งเทพเจ้า อังกอร์รู้ว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล่า “ปลอบใจ” แต่ถ้าเขาคิดถึงสถานการณ์ของเคล อย่างน้อยมันก็ยังดูดีอยู่บ้าง ถ้าภาพวาดของเคลเป็นหนึ่งในพวก “ภาพวาดเด็กน้อย” หรือ “ภาพวาดก้างปลา” เรื่องราวก็คงจะแตกต่างออกไป
คำชมนั้นเพียงแค่ทำให้เคลมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง
ส่วนเรื่องจะเข้าใจภาพวาดได้หรือไม่นั้นเป็นเรื่องรอง
ภายใต้สายตาที่ตื่นเต้นของเคล อังกอร์เบนความสนใจไปที่ภาพวาดในกรอบ
เขาต้องยอมรับว่านี่คือภาพวาดของจริง
มันอาจเรียกได้ว่าเป็นภาพถ่ายเลยด้วยซ้ำ มันสมจริงเกินไป ตั้งแต่รายละเอียดของภาพวาดไปจนถึงผนังที่ด่างพร้อย จิตรกรใส่ใจในทุกรายละเอียด
ในแง่ของความสมจริง อังกอร์เทียบจิตรกรคนนี้ไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับตัวภาพวาดแล้ว พวกเขาสนใจเนื้อหาในภาพวาดมากกว่า เคลเห็นอะไรในภาพวาดที่ทำให้เขาคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับอาณาจักรตระหนก
เนื้อหาของภาพวาดนั้นเรียบง่าย มันทำให้อังกอร์นึกถึงนิทานที่จอนเคยเล่าให้เขาฟังเมื่อตอนเด็ก
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าชายที่ถูกสาปให้กลายเป็นอสูร เฝ้ารอ “รักแท้” ของเขาในปราสาทอันโดดเดี่ยว ในที่สุด เจ้าหญิงผู้ใจดีก็มาถึง ขณะเต้นรำกับอสูร นางก็จุมพิตเขาและเปลี่ยนเขากลับเป็นเจ้าชายรูปงาม
เนื้อหาของภาพวาดคล้ายกับครึ่งแรกของนิทานเรื่องนั้น หากอังกอร์ต้องตั้งชื่อภาพวาด เขาคงจะเรียกมันว่า “เคียงข้างอสูร”
ในภาพวาด อสูรรูปร่างคล้ายสิงโตกกำลังเดินเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ บนบ่าของอสูรมีเด็กสาวร่างบางที่ดูสบายๆ นั่งอยู่ อังกอร์มองออกว่านางไม่ใช่มนุษย์ แต่ตอนนี้เขาจะขอเรียกนางว่า “มนุษย์” ไปก่อน
หัวของเด็กสาวเอนซบกับหูของอสูร ราวกับว่านางกำลังกระซิบอะไรบางอย่าง แม้จะเป็นเพียงภาพวาด แต่บรรยากาศที่ผ่อนคลายและคลุมเครือก็ถูกถ่ายทอดออกมาจากภาพวาด ราวกับว่าเด็กสาวและอสูรถูกรายล้อมไปด้วยฟองสบู่สีชมพูที่ชื่อว่า “ความรัก”
นี่คือเหตุผลที่สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในใจเขาเมื่อเห็นภาพวาดคือโฉมงามกับเจ้าชายอสูร
เมื่อมองแวบแรก ภาพวาดนี้ไม่มีอะไรพิเศษ การจับคู่แบบ “โฉมงามกับอสูร” ไม่ได้มีอยู่แค่บนโลกเท่านั้น ในโลกนี้ก็มีเรื่องราวคล้ายๆ กัน การสร้างสรรค์เรื่องราวความรักของมนุษย์เป็นเพียงวงจร ไม่ว่าจะอยู่ในโลกไหน มันก็เหมือนๆ กันไม่มากก็น้อย
แต่เมื่อพิจารณาอย่างใกล้ชิด จะสังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไปในภาพวาดนี้ อย่างแรกเลยคือ มีโครงสร้างใต้แขนของเด็กสาวที่ดูคล้ายปีกผีเสื้อ โครงสร้างนั้นดูเหมือนพังผืดระหว่างนิ้วเท้าของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำบางชนิด มันเป็นเยื่อบางๆ อย่างไรก็ตาม เยื่อนั้นอยู่ใต้แขนของเด็กสาว ซึ่งดูเหมือนปีกคู่หนึ่ง แต่มันไม่มีความสามารถในการบิน
และสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญารูปร่างคล้ายมนุษย์ชนิดนี้คือ “ชาวปีกผีเสื้อ” แบบฉบับของโลกตระหนกนั่นเอง
อสูรรูปร่างคล้ายสิงโตที่อยู่ใต้เด็กสาวดูเหมือนสัตว์ประหลาดธรรมดาเมื่อมองแวบแรก แต่ถ้าไม่สนใจแผงคอที่หนาเตอะ จะเห็นรวงข้าวสีทองที่ไหวเอนอยู่บนหัวของอสูร
เมื่อมองดูโคมไฟสีน้ำเงินที่ไหวเอนอยู่เหนือหัวของเอลมิ แล้วมองดูรวงข้าวสีทองที่ไหวเอน ก็พอจะเข้าใจได้ว่าอสูรรูปร่างคล้ายสิงโตนี้ แท้จริงแล้วก็เหมือนกับเอลมิ เป็นผู้สถิตปีศาจที่ตื่นขึ้น
เช่นเดียวกับเด็กสาว มันอาจจะเป็นชาวปีกผีเสื้อหรือเผ่าพันธุ์อื่นในอาณาจักรตระหนก แต่ตอนนี้ มันได้ตื่นขึ้นแล้ว มันกลายเป็นปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในอาณาจักรตระหนก และเป็นสิ่งที่ปีศาจทั้งหลายไม่ต้องการเผชิญหน้า หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นปีศาจยุคใหม่
ปีศาจที่ตื่นขึ้นนั้นเจ้าเล่ห์กว่าปีศาจทั่วไป และยังละโมบกว่าด้วย ปีศาจในอาณาจักรตระหนกยินดีที่จะกินสัตว์ป่า ทั้งสัตว์ป่าและมนุษย์ต่างก็เป็นอาหารในท้องของพวกมัน แต่ปีศาจที่ตื่นขึ้นไม่ชอบกินสัตว์ป่า อาจเป็นเพราะพวกมันเคยเป็นปีศาจและกินสัตว์ป่าบ่อยครั้ง พวกมันเบื่อที่จะกินสัตว์ป่าและชอบกินมนุษย์มากกว่า
ดังนั้น ปีศาจที่ตื่นขึ้นจึงเป็นภัยคุกคามต่อชาวพื้นเมืองของอาณาจักรตระหนกมากกว่าปีศาจทั่วไป อาจกล่าวได้ว่าปีศาจที่ตื่นขึ้นและชาวพื้นเมืองเป็นศัตรูโดยธรรมชาติ
แต่ตอนนี้ ภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้กลับแสดงภาพที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ปีศาจที่ตื่นขึ้นและชาวพื้นเมืองกำลังอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง และพวกเขาอาจจะ… กำลังรักกันอยู่ก็เป็นได้ เป็นไปได้อย่างไร
“เจ้าแน่ใจรึว่าภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้เป็นของจริง ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจินตนาการขึ้นมาเอง” ดอร์คัสถาม เคลกล่าวอย่างจริงจัง
“ข้ารับประกันว่าเป็นของจริง”
ดอร์คัสมองเคลอยู่สองสามวินาที แล้วกล่าวด้วยเสียงต่ำ
“ถ้าอย่างนั้น เป็นไปได้ไหมว่าจิตรกรที่วาดภาพฝาผนังนี้เพียงแค่วาดมันขึ้นมาลอยๆ”
เคลไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า
“ภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้ทำจากหินดารา แม้ว่าสีจะซีดจางอย่างรวดเร็วเนื่องจากสัมผัสอากาศ แต่หลังจากการตรวจสอบแล้ว ภาพจิตรกรรมฝาผนังบนหินดาราน่าจะมาจากช่วงปีสามพันแปดร้อยตามปฏิทินใหม่”
ดอร์คัสกล่าว
“ยุคอุกกาบาตรึ”
เคลพยักหน้า
“มันน่าจะเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังจากยุคอุกกาบาต หากภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นชีวประวัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัตชีวประวัติ มันอาจเป็นของปลอมได้ แต่นี่ไม่ใช่ชีวประวัติ แต่เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังบันทึกเหตุการณ์”
“ความเป็นไปได้ที่มันจะเป็นของปลอมน่าจะต่ำมากใช่ไหม”
ดอร์คัสกล่าว
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าหมายความว่า…”
เคลคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าไม่รู้ว่าการคาดเดาของข้าจะถูกต้องหรือไม่ แต่ข้าคิดว่า เป็นไปได้ไหมว่าปีศาจที่ตื่นขึ้นมีวิธีที่จะใช้ชีวิตตามปกติกับชาวพื้นเมืองของอาณาจักรตระหนกได้”
“เพียงแต่อาณาจักรตระหนกอยู่ไกลจากเขตเวทมนตร์ทางใต้มากเกินไป เราจึงไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขามากนัก นั่นคือเหตุผลที่เราสรุปเอาเองโดยรวม ที่จริงแล้ว ภาพรวมของอาณาจักรตระหนกนั้นซับซ้อนกว่าที่เราคิด”
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
