Warlock Apprentice - WA 1960 ซ่อมประตู

WA 1960 ซ่อมประตู

ใช้เวลาไม่นานนักที่อวตารของวิญาณต้นไม้จะเปิดตาขึ้น

“ไรน์ รู้แล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในการประชุมและจะมาสนทนากับลอว์สันและมัสเป็นการส่วนตัวในภายหลัง”

วิญาณต้นไม้บอกอังกอร์เกี่ยวกับข้อความของไรน์ และกล่าวว่า

“ตราบใดที่องค์กรหลักทํางานร่วมกัน มันจะไม่ยากที่จะกําจัดวิหารแห่งการเพาะปลูก เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าจะไม่ต้องกังวลว่าจะถูกพวกเขากําหนดเป้าหมายเป็นเจ้า แต่ก่อนหน้านั้น เจ้าอาจต้องอยู่ห่างจากความโดดเด่นไปสักพัก “

อังกอร์เข้าใจสิ่งนี้ เขาต้องสงบสติอารมณ์ ดังนั้นเขาจึงไม่จําเป็นต้องอยู่ในแสงแก็ซ นอกจากนี้ เขาไม่สามารถออกไปสร้างปัญหาได้

หลังจากบอก อังกอร์เกี่ยวกับวิหารแห่งการเพาะปลูกแล้ว วิญาณต้นไม้ก็ถามเกี่ยวกับความคืบหน้าของอังกอร์ หลังจากยืนยันว่า อังกอร์ยังไม่ได้ซ่อมแซมข่ายเวทมนตร์อย่างเต็มที่ วิญาณต้นไม้ก็ขอให้อังกอร์แจ้งให้เขารู้เมื่อเขาทําเสร็จแล้ว จากนั้นวิญญาณต้นไม้ก็หายไป วิญาณต้นไม้รีบกลับไปฟังเรื่องซุบซิบของไรน์

อังกอร์กลับสู่ซากปรักหักพังด้วยสีหน้าผ่อนคลายมากขึ้น

เท่าที่เขากังวล วิหารแห่งการเพาะปลูกไม่ใช่ภัยคุกคามต่อเขาอีกต่อไป เขาแค่ต้องอยู่ให้พ้นทางจนกว่าองค์กรหลักจะทํางานร่วมกันเพื่อกําจัดมันออกไป และเขาไม่มีอะไรต้องกังวล เขาไม่ต้องรอนานเกินไป ยิ่งเขารอนานเท่าไหร่ สถานการณ์ก็จะยิ่งไม่เอื้ออํานวยต่อเขตเวทมนตร์ทางใต้มากขึ้นเท่านั้น อังกอร์ประเมินว่าทั้งสองฝ่ายจะเข้าสู่ทางตันภายในปี ในตอนนั้น เขาไม่ต้องกังวลกับการตกเป็นเป้าหมายของวิหารแห่งการเพาะปลูก

ในอารมณ์ที่ผ่อนคลาย อังกอร์หยิบหมึกและปากกาแกะสลักขึ้นมาและเริ่มแก้ไขอักษรรูนที่หักที่ประตู

อังกอร์หมกมุ่นอยู่กับกระบวนการนี้มากจนเขาไม่รู้สึกว่าเวลาผ่านไป นอกจากนี้ เนื่องจากอารมณ์ดีของเขา งานของเขาจึงมีประสิทธิภาพมากกว่าที่คาดไว้มาก

วันรุ่งขึ้น เมื่อดวงดาวลุกขึ้นจากคืนที่มืดมิดและให้แสงสว่างแรกของวันใหม่ ในที่สุดงานของอังกอร์ก็เสร็จสิ้น

เมื่อมุมสุดท้ายของประตูเสร็จสมบูรณ์ อักษรรูนสีแดงบนประตูก็เริ่มเรืองแสงจาง ๆ

การเรืองแสงกินเวลาประมาณครึ่งนาที มันเปลี่ยนจากสีแดงเข้มเป็นจาง ๆ และในที่สุดก็กลายเป็นสีปกติ จากนั้นมันก็สะท้อนบนอักษรรูน

เมื่อแสงจางลง อักษรรูนที่ประตูดูเหมือนจะเข้ากันได้พอดี ราวกับว่า ข่ายเวทมนตร์ที่อัดแน่นหนานั้นเติบโตตามธรรมชาติที่ประตูและไม่ได้แกะสลักไว้

อังกอร์ใช้วิสัยทัศน์ของนาร์ด้าเพื่อตรวจสอบอักษรรูนทั้งหมดอย่างครอบคลุม

หลังจากตรวจสอบให้แน่ใจว่าแถบทั้งหมดมีความสมดุลอย่างสมบูรณ์และการไหลของพลังงานในวงจรเป็นปกติ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถึงตอนนี้ เขาแน่ใจว่าข่ายเวทมนตร์ที่ประตูได้รับการแก้ไขแล้ว

ตอนนี้ เขาเพียงต้องการฉีดพลังงานเข้าไปในข่ายเวทมนตร์ เพื่อเปิดใช้งานข่ายเวทมนตร์

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เปิดใช้งานรูนในทันที แต่เขากลับเหยียดหลังและศึกษาอักษรรูนอย่างระมัดระวัง เมื่อพอใจกับความสําเร็จของเขา เขาจึงเดินออกจากซากปรักหักพัง

แน่นอน เขากําลังจะไปหาวิญาณต้นไม้

เขาสามารถเปิดใช้งานข่ายเวทมนตร์ได้ด้วยตัวเอง แต่เขายังคงเรียกวิญาณต้นไม้เผื่อไว้ หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น วิญาณต้นไม้สามารถแจ้งไรน์ โดยเร็วที่สุดเพื่อไม่ให้อังกอร์ตกอยู่ในอันตราย

ครู่ต่อมา อวตารของวิญาณต้นไม้และอังกอร์ก็เข้ามาในซากปรักหักพังด้วยกัน

วิญาณต้นไม้ตื่นเต้นมาก เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้และไม่ค่อยมีส่วนร่วมในการผจญภัยและการสํารวจ เป็นเรื่องยากสําหรับของที่ระลึกที่มีความลับที่จะปรากฏในช่วงรังสีของจิตใจของเขา ดังนั้นเขาจึงอยากรู้อยากเห็นมากโดยธรรมชาติ

ตอนนี้เขามีแนวโน้มที่จะได้รับคําตอบที่ประตูแล้ว เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

“ข่ายเวทมนตร์ได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์แบบ แม้แต่ปรมาจารย์รูนก็ไม่พบสิ่งผิดปกติกับมัน” วิญาณต้นไม้กล่าว

วิญาณต้นไม้ ยังตรวจสอบข่ายเวทมนตร์ด้วย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าจะวาดเวทมนตร์อย่างไร แต่เขาสามารถบอกได้ว่าข่ายเวทมนตร์นั้นดีหรือไม่ดีด้วยดวงตาของเขา

“ข้าควรเปิดใช้งานมันไหม” อังกอร์ย้ายไปเปิดใช้งานข่ายเวทมนตร์

“เดี๋ยว ข้าจะทํามัน” วิญาณต้นไม้หยุดอังกอร์ไม่ใช่เพราะเขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของอังกอร์ แต่เพราะเขาต้องการไขปริศนาของซากปรักหักพังโดยเร็วที่สุด

อังกอร์พยักหน้าและก้าวออกไป

แม้ว่า วิญาณต้นไม้จะได้รับสิทธิ์ในการเปิดใช้งานข่ายเวทมนตร์ แต่เขาไม่ได้เปิดใช้งานในทันที แต่เขาโยนใบไม้ขึ้นไปในอากาศ ใบไม้กลายเป็นเถาวัลย์แสงสีเขียวนับไม่ถ้วนในอากาศ ราวกับกิ่งก้านของต้นไม้ที่กําลังเติบโต เถาวัลย์เดินทางอย่างรวดเร็วตามทางเดินและเข้าไปในทุกห้องในซากปรักหักพัง

รากสีเขียวเหล่านี้เป็นหนวดของวิญาณต้นไม้ ซึ่งทําให้เขาสามารถตรวจสอบสภาพแวดล้อมของเขาได้แบบทันที เหตุผลที่วิญญาณต้นไม้ปกคลุมซากปรักหักพังทั้งหมดด้วยแสงคือเพื่อดูว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในการตกแต่งภายในของซากปรักหักพังหลังจากเปิดใช้งานเวทมนตร์ที่ประตูหรือไม่ และห้องที่ซ่อนอยู่จะถูกเปิดหรือไม่

หลังจากแน่ใจว่าทุกอย่างถูกต้องแล้ว วิญาณต้นไม้ก็พยักหน้าให้อังกอร์ และไม้เลื้อนก็ค่อยๆ เคลื่อนไปทางข่ายเวทมนตร์

ขณะที่วิญาณต้นไม้เทพลังงานของเขาลงในข่ายเวทมนตร์ ข่ายเวทมนตร์ที่สลัวก็สว่างขึ้นทันที

ข่ายเวทมนตร์ถูกเปิดใช้งานสําเร็จแล้ว!

ทั้งวิญาณต้นไม้และอังกอร์ต่างตั้งตารอที่จะได้เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป วิญาณต้นไม้ยังกระจายสติของเขาไปทั่วทุกสายแสง เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม พวกเขาประหลาดใจที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่ มีอะไรแปลก

อย่างที่อังกอร์คิด ข่ายเวทมนตร์เป็นแนวรับ เปิดใช้งานสําเร็จแล้ว แต่มีไว้สําหรับการป้องกันเท่านั้น ตราบใดที่มันไม่ถูกโจมตี มันก็จะยังคงอยู่เฉยๆ

“เป็นไปได้ไหมว่า…เราต้องกระตุ้นกลไกเพื่อเปิดใช้งานมัน” วิญาณต้นไม้ มองไปที่ข่ายเวทมนตร์ที่เปล่งประกายที่ประตูและถาม

“ท่านวิญญาณต้นไม้ ท่านกําลังบอกให้โจรบุกเข้ามาในซากปรักหักพังและกระตุ้นกลไก แล้วซากปรักหักพังจะไม่ตอบโต้? แต่มันเปิดห้องที่ซ่อนอยู่แทนหรือ”

วิญาณต้นไม้กล่าวว่า

“… บางทีห้องที่ซ่อนอยู่อาจอันตรายมากและมีไว้สําหรับโจรที่จะบุกเข้าไป”

“ถ้าห้องที่ซ่อนอยู่นั้นอันตราย ก็ไม่น่าจะมีทางออก” อังกอร์กล่าว

เขาเดาแล้วว่ามีทางลับ ดังนั้นเขาจึงแน่ใจว่าห้องที่ซ่อนอยู่มีทางออก

“ยังไงก็ตาม มาลองดูกัน”

วิญาณต้นไม้ยังคงต้องการดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

อังกอร์ พิจารณาและเดินไปที่ข่ายเวทมนตร์

“ข้าตรวจสอบข่ายเวทมนตร์ อย่างระมัดระวังเมื่อข้าซ่อมมัน มันอันตราย แต่ข้าไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับมัน ให้ข้าตรวจสอบอีกครั้ง “

อังกอร์หมอบลงและศึกษารูปแบบบนประตูอีกครั้ง เขาไม่ได้พยายามแก้ไขข่ายเวทมนตร์ แต่เขากําลังมองไปที่ส่วนที่เหลือ

วิญาณต้นไม้ไม่ได้กล่าวอะไรเมื่อเขาเห็นว่าอังกอร์จริงจังแค่ไหน เขาแค่ยืนอยู่ข้างหลังอังกอร์ และรอให้เขาทําเสร็จ

อังกอร์เอื้อมมือออกไปและตามรอยลวดลายในอากาศ

มันถูกทําเครื่องหมายไว้ เมื่ออังกอร์ไปถึงมุมหนึ่งของรูปแบบ เขาก็หยุดทันที

“เอ๊ะ สถานที่แห่งนี้ … ดูเหมือนจะมีข่ายเวทมนตร์ซ้ำ ๆ หรือ”