บทที่ 324 : ต้วนหลิงเทียน เนื้อหอม??
เจิ้งฝานพลันเผยรอยยิ้มลี้ลับเจือความสนุกสนานออกมา เมื่อได้ฟังคำถามของบุตรชาย "แล้วเจ้าคิดอย่างไรเล่า ลองทายดูดีหรือไม่ ว่าเป็นเพราะอันใดถึงทำให้ข้าหัวเราะร่าเช่นนี้?"
"ท่านพ่อ กล่าวบอกข้ามาตามตรงเถอะ อย่าได้ล้อข้าเล่นแล้ว" เจิ้งซงหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น นี่บิดาเขาอารมณ์ดีถึงขั้นหยอกเขาเลยหรือ?
"ข้าตัดผ่านระดับแล้ว" เจิ้งฝานกล่าวออกมาอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงสงบ
อย่างไรก็ตาม นั่นทำให้เจิ้งซงถึงกับตื่นตระหนกมากมายเมื่อได้ฟัง กระทั่งเหม่อลอยไม่ได้สติเพราะตะลึงเป็นเวลาครู่หนึ่ง เมื่อได้สติมันรีบกล่าวถามออกมาทันที "ท่านพ่อ… ท่าน… ใช่ท่านบอกว่าตัดผ่านระดับแล้วหรือไม่?"
เจิ้งซงมองหน้าบิดาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจไม่น้อย
"มิผิด" เจิ้งฝานเพียงยิ้มบางๆ พร้อมพยักหน้ารับคำ "ทั้งหมด…ล้วนต้องขอบคุณต้วนหลิงเทียน"
"ต้วนหลิงเทียน?" เจิ้งซงทวนคำอย่างสงสัย "ศิษย์สายนอกเช่นเขาจักช่วยอันใดท่านได้ …ท่านพ่อ ใช่ท่านกล่าวผิดไปหรือไม่?"
"เรื่องนี้หาได้เกี่ยวอันใดกับที่เขาเป็นเพียงศิษย์สายนอกไม่" เจิ้งฝานส่ายหัว "วันนี้ต่อให้ท่านประมุขนิกายมาเยือนข้าถึงที่ เกรงว่าท่านเองก็มิอาจช่วยให้ข้าทะลวงผ่านได้ กล่าวได้ว่าวันนี้หากมิใช่เพราะต้วนหลิงเทียนแล้ว ตัวข้ายังคงต้องใช้เวลาอีกเนิ่นนานกว่าจะทะลวงระดับได้เช่นนี้ … นับว่าข้าเป็นหนี้เขามากมายแล้ว "
เจิ้งซงเมื่อได้ฟังก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างหนาวเหน็บ นี่มันเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเขาอย่างยิ่งที่จะจินตนาการออกว่าศิษย์สายนอกคนหนึ่งช่วยให้บิดาเขาทะลวงผ่านระดับได้อย่างไร…
เจิ้งฝานย่อมเห็นถึงความสงสัยในแววตาบุตรชาย ไม่นานหลังจากนั้น มันก็เริ่มเล่าเรื่องราว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้บุตรชายฟังอย่างละเอียด
ไม่นานเจิ้งซงก็เข้าใจเรื่องราวได้
"ต้วนหลิงเทียน…" เจิ้งซงเองก็รู้สึกติดค้างต้วนหลิงเทียนไม่น้อยเช่นกัน
ตัวเขาเองย่อมรู้ดีว่า บิดาติดอยู่ในระดับแรกสัมผัสธรรมชาติขั้นที่ 9 นานแค่ไหนแล้ว …
วันนี้หากไม่ได้ต้วนหลิงเทียนช่วยกล่าววาจาชี้นำสติสำนึกของบิดา จนท่านได้บังเกิดความรู้แจ้งแล้วล่ะก็ แม้อาจจะผ่านไปอีกหลายปี บิดาของเขายังคงไม่อาจทะลวงผ่านระดับไปเหยียบระดับหยั่งรู้ธรรมชาติด้วยซ้ำ
นี่นับเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวง!
…
ทางด้าน ต้วนหลิงเทียนและหลู่ชิวตอนนี้ ก็กำลังเดินทอดน่องไปตามเส้นทางบนเขาเทียนชู
หอเทียนเฉวียนนั้นอยู่ด้านบน จึงต้องเดินกันนานไม่น้อย
"ผู้อาวุโสหลู่ชิว ข้าถามอะไรท่านอย่างสิ การทดสอบศิษย์สายในนี่ มันจะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่หรือ?" ในนะหว่างทาง ต้วนหลิงเทียนพลันนึกถึงเป้าหมายที่เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่อยู่ในถ้ำหินย้อยจนต้องลงมาที่หอแลกเปลี่ยนออก เขาจึงกล่าวถามอาวุโสหลู่ชิวที่อยู่ด้านข้างออกมา
"การทดสอบเข้าเป็นศิษย์สายในนั้น จะมีขึ้นทุกๆ 6 เดือน และก็มันจะมีหลังการทดสอบรับศิษย์สายนอก 1 เดือน… ในเมื่อวันนี้เป็นวันทดสอบรับศิษย์สายนอก เช่นนั้นเจ้าก็นับเวลาไปได้เลย หลังจากนี้อีก 1 เดือน ย่อมมีการทดสอบรับศิษย์สายในแน่นอน" หลู่ชิวกล่าวออกมาช้าๆ
ปัจจุบันนี้ระดับบ่มเพาะของต้วนหลิงเทียน ทะลุไปยังระดับกำเนิดแก่นแท้ขั้นที่ 8 แล้ว เขาคงไม่แปลกใจเท่าไร ที่ต้วนหลิงเทียนคิดที่จะไปทดสอบเข้าเป็นศิษย์สายใน
เท่าที่เขารู้ ระดับบ่มเพาะของต้วนหลิงเทียนยามนี้ มันมีความแข็งแกร่งเหลือเฟือที่จะเข้าเป็นศิษย์สายใน
เพราะศิษย์คนไหนที่มีระดับกำเนิดแก่นแท้ขั้นที่ 8 แล้ว การทดสอบเข้าเป็นศิษย์สายในนั้นเป็นอะไรที่ง่ายดายอย่างยิ่ง
"หืม? หลังจากนี้อีก 1 เดือนเองหรือ?" ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับคำก่อนที่จะกล่าวถามออกมา "อาวุโสหลู่ชิว แล้วการเข้าร่วมการทดสอบศิษย์สายในนี่ มันต้องไปสมัครหรือลงทะเบียนอะไรหรือไม่?"
หลู่ชิวส่ายหัวออกมาพรอมรอยยิ้ม “ไม่ต้องทำอะไรยุ่งยากเช่นนั้นหรอก เมื่อวันทดสอบมาถึง เจ้าเพียงแค่ไปยังลานทดสอบของขุนเขาเทียนชูตั้งแต่เช้าก็พอ หลังจากนั้นจะมีคนบอกเจ้าเองว่าต้องทำอย่างไร”
"ลานทดสอบ…?" ต้วนหลิงเทียนสงสัยเล็กน้อย เขาไม่ค่อยรู้เรื่องราวของขุนเขาเทียนชูสักเท่าไร
"ฮ่าๆ ลานทดสอบนั่น เจ้าเองก็เคยไปเหยียบมาแล้ว… ก็ลานที่เจ้าทดสอบเข้าร่วมเป็นศิษย์สายนอกเมื่อ 6 เดือนที่แล้วอย่างไรเล่า" หลู่ชิวค่อยๆอธิบายออกมาด้วยความอดทน มันไม่ได้รำคาญอะไรที่ต้องคอยอธิบายเรื่องง่ายๆที่ทุกคนรู้กันหมดเช่นนี้
เพราะสำหรับมันแล้ว อนาคตของต้วนหลิงเทียนนั้นไร้สิ้นสุด
ต่อไปหากต้วนหลิงเทียนยังคงอยู่ที่นิกายกระบี่ 7 ดาว แน่นอนว่าเข้าตองเป็นบุคคลที่สำคัญอย่างมากของนิกายกระบี่ 7 ดาว กระทั่งการที่จะเป็นประมุขนิกายกระบี่ 7 ดาวยังเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ด้วยซ้ำ!
หรือหากเขาจะออกจากนิกายกระบี่ 7 ดาว แน่นอนว่าเขาก็ต้องเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ ของอาณาจักรพนาคราม
เพราะตามความรู้ของมัน ในบันทึกประวัติศาสตร์ของอาณาจักรพนาคราม ตั้งแต่อดีตมาจนถึงทุกวันนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพรสวรรค์สูงส่งดั่งปีศาจเช่นต้วนหลิงเทียน หาได้เคยมีปรากฏออกมาแม้แต่คนเดียว!
มันเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า วันที่ต้วนหลิงเทียนเติบโตแล้ว อาณาจักรพนาครามยังนับว่าเล็กเกินไปสำหรับต้วนหลิงเทียนด้วยซ้ำ!
"อ้อ ที่แท้ที่นั่นเรียกว่าลานทดสอบ" ต้วนหลิงเทียนเข้าใจได้ในทันที เขาย่อมจำลานทดสอบที่ว่านั่นได้ เพราะวันที่เขามาทดสอบศิษย์สายนอก เขาก็ประทับใจในลานหินกว้างใหญ่นั่นอยู่ไม่น้อย
ไม่นาน ต้วนหลิงเทียนและผู้อาวุโสหลู่ชิว ก็เดินทางมาถึงหอเทียนเฉวียน
หอเทียนเฉวียน ตั้งอยู่บนลานหินที่นับว่ากว้างใหญ่ไม่น้อยของขุนเขาเทียนชู ตัวหอนับว่ามีรูปทรงหรูหรา สวยงามไม่น้อย
ต้วนหลิงเทียนกับอาวุโสหลู่ชิวก้าวอาดๆไปยังหน้าหอเทียนเฉวียน
"ท่านปรมาจารย์ ข้าอาวุโสหลู่ชิว และศิษย์ต้วนหลิงเทียน มาถึงแล้ว" ผู้อาวุโสหลู่ชิวกล่าวตะโกนออกมา ขณะที่หยุดยืนหน้าหอ เสียงของเขาควบแน่นไปด้วยพลังงานต้นกำเนิด แน่นอนว่ารัศมีย่อมเพียงพอที่จะให้ได้ยินไปทั่วทั้งหอ
หลังจากนั้นไม่นานบุรุษคนหนึ่งที่มีอายุราวๆ 26-27 ปี เดินออกมาจากด้านในหอเทียนเฉวียน ลักษณะแลดูไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร เนื่องเพราะหว่างคิ้วของมันแลดูหมองคล้ำ ดวงตาของมันเองก็มืดมนไม่น้อยยามจับจ้องมายังต้วนหลิงเทียนและอาวุโสหลู่ชิว “อาจารย์ให้พวกเจ้าเข้าไปได้”
น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนี้แหบทุ้ม ค่อนข้างฟังรู้ความยากนัก
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
"เขาเป็นบุตรบุญธรรมของปรมาจารย์ขุนเขาเทียนเฉวียน นามว่า อู๋หย่งเฉียน" หลู่ชิวที่อยู่ข้างๆ ต้วนหลิงเทียน เปลี่ยนพลังงานต้นกำเนิดเป็นคลื่นเสียงแล้วส่งไปเข้าหูต้วนหลิงเทียนโดยตรง
ต้วนหลิงเทียนเพียงพยักหน้ารับเบาๆ และเดินเคียงไหล่กับอาวุโสหลู่ชิวติดตาม อู๋หย่งเฉียน เข้าไปยังโถงต้อนรับของหอเทียนเฉวียน
เมื่อเข้าไปถึงโถงรับรอง ต้วนหลิงเทียนก็เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านใน
ชายวัยกลางคนนี้ดูแล้วอายุของมันน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับปรมาจารย์เจิ้งฝาน รูปร่างท่าทางไม่ธรรมดา ท่วงท่าเป็นเอกลักษณ์หาได้ยากในหมู่ปุถุชน …
ด้วยจิตสัมผัสของต้วนหลิงเทียน สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าระดับบ่มเพาะของชายวัยกลางคนผู้นี้ คล้ายคลึงกับเจิ้งฝาน ก่อนที่จะตัดผ่านระดับ
ระดับแรกสัมผัสธรรมชาติขั้นที่ 9!
‘นั่นต้องเป็นปรมาจารย์ขุนเขาเทียนเฉวียนไม่ผิดแน่’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยพบพานปรมาจารย์ของขุนเขาเทียนเฉวียนมาก่อน แต่ในฐานะที่ยังเป็นศิษย์สายนอกของขุนเขาเทียนเฉวียน ต้วนหลิงเทียนแน่นอนว่าย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องราวของปรมาจารย์คนนี้มาบ้าง …
ปรมาจารย์ขุนเขาเทียนเฉวียนผู้นี้ เรียกว่า อู๋เต้า
“พ่อบุญธรรม พวกเขามาถึงแล้วขอรับ” แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด หลังจากที่ อู๋หย่งเฉียน พาต้วนหลิงเทียนกับหลู่ชิวมาถึง มันก็โค้งคำนับและรายงานไปยัง อู๋เต้า น้ำเสียงแหบทุ้มของมันเต็มไปด้วยความเคารพ
หลังจากนั้น อู๋หย่งเฉียน ก็ไปยืนอยู่ด้านหลังอู๋เต้า
"ปรมาจารย์" หลู่ชิวคารวะอู๋เต้าอย่างเคารพ
"ปรมาจารย์" ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้าทักทายอู๋เต้าเช่นกัน
หากเป็นเวลาอื่น ที่มีเพียงต้วนหลิงเทียนอยู่คนเดียว คงไม่มีใครคิดอะไร…
แต่ตอนนี้ ทีท่าของต้วนหลิงเทียน ที่แสดงออกต่ออู๋เต้า ได้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับทีท่าของหลู่ชิว…
นั่นทำให้อู๋เต้าขมวดคิ้วและไม่พอใจเล็กน้อย
"โอหัง" ประกายตาน่ากลัวบังเกิดขึ้นในแววตาของอู๋หย่งเฉียนที่ยืนอยู่ด้านหลังอู๋เต้า มันจับจ้องมายังต้วนหลิงเทียนตาเขม็งพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่ได้ให้ความสนใจอู๋หย่งเฉียนแม้เพียงนิด แต่เลือกที่จะมองไปยังอู๋เต้าด้วยแววตาและท่าทางเรียบสงบ ราวกับว่าต่อให้เขาไท่ซานจะพังทลายเขาก็ไม่สะทกสะท้านอะไร
ใบหน้าของอู๋หย่งเฉียนลดต่ำลงเล็กน้อย เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนเมินเฉยเขา ประกายตาดุร้ายกระพริบวูบวาบในแววตา ราวกับมันหมายจะกลืนกินต้วนหลิงเทียน
หลู่ชิวที่อยู่ด้านข้างเองก็เริ่มที่จะเป็นห่วงและกังวลแทนต้วนหลิงเทียนเล็กน้อย
"เจ้าคือ ต้วนหลิงเทียน?" หว่างคิ้วของอู๋เต้ายังผ่อนคลาย ประกายตาของมันคมกล้าและรุนแรงไม่น้อย ยามจับจ้องมายังต้วนหลิงเทียน
ในเวลาเดียวกันกลิ่นอายสะกดข่มและแรงกดดันอันน่ากลัวก็แผ่ซ่านออกจากร่างของอู๋เต้า กดทับไปที่ร่างของต้วนหลิงเทียนโดยตรง!
กลิ่นอายและแรงกดดันของผู้ฝึกยุทธ์ระดับแรกสัมผัสธรรมชาติขั้นที่ 9!
แต่ทว่ายามต้องเผชิญหน้ากับกลิ่นอายและแรงกดดันอันน่าเกรงขามของอู๋เต้า ต้วนหลิงเทียนยังคงนิ่งไม่ไหวติง ท่วงท่ายังคงผ่อนคลาย ไม่ได้ขยับไปจากจุดเดิมแม้แต่ก้าวเดียวดังภูผา
กลิ่นอายและแรงกดดันเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของอู๋เต้ามากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าร่างกายของต้วนหลิงเทียนไม่เพียงไม่เปลี่ยนแปลง ใบหน้าเขายังเผยรอยยิ้มออกมาอีกด้วย!!
มันเป็นรอยยิ้มที่ปลอดโปร่งยิ่งนัก!!
"มิเบาเลย ต้วนหลิงเทียน!" ในที่สุดกลิ่นอายและแรงกดดันที่กดทับร่างต้วนหลิงเทียน ก็ถูกอู๋เต้ารั้งกลับไป พร้อมเสียงหัวเราะอย่างเต็มที่ ความไม่พอใจก่อนหน้านี้สลายหายไม่มีเหลือ" สมแล้วที่เป็นคนที่สังหารศิษย์สายนอกอันดับ 1 อย่างฉีฮ่าวลงได้ …ต้วนหลิงเทียนนับว่าสมแล้วที่เจ้าได้ชื่อว่า เป็นศิษย์สายนอกที่แข็งแกร่งที่สุดของนิกายกระบี่ 7ดาว!"
ต้วนหลิงเทียน ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรกับการเปลี่ยนแปลงท่าทีอย่างฉับพลันนี้ของอู๋เต้า เขาเพียงกล่าวออกมาเนิบๆ “ขอบคุณสำหรับคำชม ปรมาจารย์”
เมื่ออู๋หย่งเฉียนได้ยินอู๋เต้ากล่าวชื่นชมต้วนหลิงเทียน สายตาที่มันมองไปยังต้วนหลิงเทียนก็เย็นชาลง ซ้ำยังเริ่มดุร้ายและเผยให้เห็นถึงความอิจฉาและความมุ่งร้าย …
มันเป็นถึงบุตรบุญธรรมของอู๋เต้า
ทว่าตั้งแต่มันยังเล็ก มันก็ไม่เคยได้รับคำชมจาก อู๋เต้าเลย!
"มิได้หยิ่งยโสหรืออ่อนน้อมจนเกินพอดี ซ้ำยังมีพรสวรรค์ที่พิเศษนัก" อู๋เต้าจับจ้องไปยังร่างของต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้ม พร้อมพยักหน้าพึงพอใจ หลังจากนั้นก็กล่าวว่า "ต้วนหลิงเทียน เจ้าสามารถสังหารฉีฮ่าวและนำตำแหน่งศิษย์สายนอกอันดับ 1 กลับมายังขุนเขาเทียนเฉวียนของเราได้เช่นนี้..บอกข้ามาสิ ว่าเจ้าต้องการรางวัลอันใด?"
รางวัล?
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว
ลักษณะและน้ำเสียงยามอู๋เต้ากล่าวคำนั้น มันเต็มไปด้วยเจตนาสะกดข่มของคนที่คิดว่าตัวอยู่เหนือกว่าผู้อื่น ท่าทางราวกับกำลังกล่าววาจากับคนที่ต่ำต้อยกว่า …และนั่นทำให้เขาไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร
"ปรมาจารย์ จะอย่างไรข้าก็เป็นศิษย์ขุนเขาเทียนเฉวียนคนนึง ก่อนที่ข้าจะออกจากขุนเขาเทียนเฉวียน แน่นอนจะอย่างไรข้าก็ต้องทำอะไรเพื่อขุนเขาเทียนเฉวียนบ้าง" ต้วนหลิงเทียนกลาวออกมาอย่างไม่แยแส และไม่ได้ต้องการอะไรสักเพียงนิด
"ออกจากขุนเขาเทียนเฉวียน?" อู๋เต้าตกตะลึงไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำกล่าวของต้วนหลิงเทียน หลังจากนั้นไม่นานมันก็ฟื้นตัว "อ่าจริงสิ ข้าก็เกือบลืมไป เจ้าได้ตำแหน่งชนะเลิศในการประลองศิษย์สายนอก และได้ผลกำเนิดลี้ลับมาเป็นรางวัล …อืม…หากไม่มีอันใดผิดพลาด ยามนี้เจ้าสมควรอยู่ในระดับกำเนิดแก่นแท้ขั้นที่ 7"
ระดับกำเนิดแก่นแท้ขั้นที่ 7?
มุมปากของหลู่ชิวที่อยู่ข้างๆ ต้วนหลิงเทียน พลันกระตุกไปเล็กน้อย
มันรู้สึกว่าอู๋เต้าประเมินต้วนหลิงเทียนต่ำเกินไปไม่น้อย
"ด้วยความสามารถของเจ้า จะผ่านการทดสอบศิษย์สายในตั้งแต่มีระดับกำเนิดแก่นแท้ขั้นที่ 7 ก็คงไม่แปลกอะไร" อู๋เต้ามองผ่านๆไปยังต้วนหลิงเทียนพร้อมครุ่นคิดครู่หนึ่ง …ไม่นานเพลิงกองหนึ่งก็ลุกโชนขึ้นมาในแววตาของมัน สองตาของมันยามนี้จับจ้องไปยังต้วนหลิงเทียนเขม็ง "ต้วนหลิงเทียน เจ้ารู้หรือไม่…ว่าเหตุใดข้าจึงให้หลู่ชิวไปพาเจ้ามาพบข้าถึงที่นี่?"
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัว "ปรมาจารย์ เชิญกล่าว"
"ต้วนหลิงเทียนข้าเองก็มิได้ชอบอ้อมค้อมตีรวนอะไร เช่นนั้นข้าจะกล่าวตรงๆ … " ในขณะที่อู๋เต้าเอ่ยปากกล่าวคำ ไม่เพียงแต่ต้วนหลิงเทียนกับหลู่ชิว กระทั่งอู๋หย่งเฉียนที่อยู่ด้านหลังอู๋เต้า ก็มองไปยังร่างของอู๋เต้า
หลังจากที่อู๋เต้าสูดลมหายใจเข้า มันก็กล่าวออกมาเสียงดังฟังชัด "ข้าอู๋เต้า ปรมาจารย์ขุนเขาเทียนเฉวียน ต้องการที่จะรับเจ้า ต้วนหลิงเทียน เป็นศิษย์ส่วนตัว"
ทันทีที่อู๋เต้ากล่าวจบ ทั้ง 3 คน รวมถึงต้วนหลิงเทียน ถึงกับเป็นใบ้
ต้วนหลิงเทียนถึงกับไร้คำจะกล่าว
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาได้รับความนิยมถึงเพียงนี้?
ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ฟื้นจากอาการตะลึง ก่อนที่จะกล่าวออกมาช้าๆ “ปรมาจารย์ ข้าต้องขออภัย ตอนนี้ข้ายังไม่มีความต้องการที่จะรับผู้ใดเป็นอาจารย์”
กระทั่งเจิ้งฝานที่กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญหยั่งรู้ธรรมชาติ เขายังปฏิเสธมาแล้ว นับประสาอะไร…
"โอหัง" อู๋หย่งเฉียนที่อยู่ด้านหลังอู๋เต้า ถึงกับเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความอิจฉาริษยา หน้าอกของมันถึงกับกระเพื่อมอย่างแรง เมื่อได้ยินบิดาบุญธรรมกล่าวออกมาว่าต้องการรับต้วนหลิงเทียนเป็นศิษย์ส่วนตัว …
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนปฏิเสธที่จะรับบิดามันเป็นอาจารย์ อารมณ์ของมันจึงระเบิดออกมา
