บทที่ 240 : ความในใจของเซี่ยวหลัน
ดวงตาของต้วนหลิงเทียนทอประกายเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง โดยที่จี้เหยียนและซื่อโหม่ว ไม่ทันได้สังเกตเห็น
จี้เหยียนยิ้มบางๆ "ด้วยพรสวรรค์ตามธรรมชาติอันเลิศล้ำเช่นนี้ของผู้บัญชาการต้วน เมื่อท่านไปถึงอาณาจักรพนาคราม การจะเข้าไปยังนิกายระดับชั้นนำก็คงหาใช่เรื่องยากอันใด"
"มิผิด" ซื่อโหม่วพยักหน้ารับพร้อมจับจ้องไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยท่าทีจริงจัง "ในอาณาจักรพนาครามนั้นย่อมมีนิกายจำนวนมาก…เมื่อเจ้าไปถึงอาณาจักรพนาครามแล้ว ให้เจ้าเลือก 1 ใน 5 นิกายใหญ่ของอาณาจักรพนาคราม นับว่านี่จักมีผลอย่างมากต่อเส้นทางในอนาคตของเจ้า "
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ตัวเอขาก็คิดไว้แล้วเช่นกัน
สถานที่ๆดีที่สุดสำหรับการฝึกฝนบ่มเพาะภายในอาณาจักรพนาคราม ล้วนถูก 5 นิกายใหญ่ของอาณาจักรพนาครามยึดครองเอาไว้หมดสิ้นแล้ว
เมื่อได้ล่วงรู้เรื่องนี้จากฉงเฉวียน ตัวเขาก็ได้วางแผนการเรื่องนี้ในใจเอาไว้แล้ว… เมื่อไปถึงอาณาจักรพนาครามเมื่อไหร่เขาจะไปยังนิกายใหญ่เหล่านั้นและเข้าร่วมให้ได้
หลังจากที่มืออาหารจบสิ้นลงยามนี้ดวงตะวันก็อยู่สุดขอบทางด้านทิศตะวันตกแล้ว กลุ่มทั้ง 3 ของต้วนหลิงเทียนก็ได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมชั้นเลิศที่หลินอวี้จัดเอาไว้ให้ และเมื่อถึงรุ่งเช้า ทั้ง 3 คนก็ควบขี่อาชาเหงื่อโลหิตมุ่งหน้ากลับเมืองออโรร่า
หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางไปอีก 7 วันในที่สุดกลุ่มของต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 ก็กลับถึงเมืองออโรร่า
หากนับรวมทั้งเวลาไปและกลับกล่าวได้ว่า การเดินทางไปยังเมืองประจำมณฑลครั้งนี้ กินเวลาไปถึงครึ่งเดือน
"เอาล่ะ เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะออกเดินทางในอีก 2 วัน " ต้วนหลิงเทียนได้กำหนดวันเดินทางออกมา
เช้าวันรุ่งขึ้นต้วนหลิงเทียน ก็ได้พาเค่อเอ๋อและลี่เฟยไปยังตระกูลเซี่ยว เพื่อไปเยี่ยมลั่วเฉียน น้องสาวของลั่วเฉิน สหายร่วมค่ายบ่มเพาะอัจฉริยะกองกำลังโลหิตเหล็กของต้วนหลิงเทียนเมื่อนานมาแล้ว
เมื่อเทียบกับตอนนั้น ยามนี้ลั่วเฉียนมีผิวพรรณที่ดูดีขึ้นมาก และนางเองก็อยู่ในตระกูลเซี่ยวได้อย่างกลมกลืน
"ต้วนหลิงเทียนท่านประสบความสำเร็จได้อย่างน่าทึ่งมากนักยามนี้… อ่า…ท่านผู้บัญชาการกองกำลังองค์รักษ์เสื้อแพร" ทั้งเซี่ยวหลันและเซี่ยวหยุนเองก็อยู่กับลั่วเฉียนด้วย และตอนนี้เซี่ยวหยุนกำลังส่งยิ้มให้ต้วนหลิงเทียนพร้อมกระพริบตาปริบๆ
เซี่ยวหยุนคนนี้เป็นบุตรีของประมุขตระกูลเซี่ยว
ต้วนหลิงเทียนได้แต่ส่ายศีรษะพร้อมแย้มยิ้มออกมา
ต่อมาสายตาของเขาก็เบนมาจับจ้องเซี่ยวหลัน " เจ้าเซี่ยวหยูฝากข้ามาบอกเจ้าว่า มันอยู่ที่เมืองหลวงสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง"
เซี่ยวหลันพยักหน้ารับคำเล็กน้อย ภายในแววตาของนางดูเหมือนจะแฝงความเขินอายเอาไว้หลายส่วน
อย่างไรก็ตามเมื่อนางหันไปจ้องยังสาวน้อยทั้ง 2 ที่อยู่ข้างกายของต้วนหลิงเทียน นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงรสขมปร่ายากบอกกล่าว แววตาของนางสั่นระริกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ มุมปากเองก็เผยความขื่นขมไม่น้อย
"วันนี้ที่ข้ามา ก็เพื่อจะบอกลาทุกคนน่ะ" หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนบอกถึงสาเหตุในการมา พวกเขาก็คุยเล่นกันอีกครู่หนึ่ง ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะขอตัวจากมาพร้อมเค่อเอ๋อและลี่เฟย
เขาได้เห็นแววตาของเซี่ยวหลันที่จ้องมองมาอย่างชัดเจน
เขาไม่เคยคาดคิดเอาไว้เลยว่า ขนาดผ่านไป 2 ปีแล้วเซี่ยวหลันยังคงไม่ปล่อยวางเรื่องเขา
‘ปล่อยให้โชคชะตานำพาก็แล้วกัน….’
ต้วนหลิงเทียนทำได้เพียงลอบถอนหายใจ
เซี่ยวหลันเองยามนี้ก็ออกมายืนมองส่ง กลุ่ม 3 คนของต้วนหลิงเทียนจนหายลับตาไป แล้วจึงเดินกลับเข้าบ้านไป
ตอนแรกนางก็คิดว่าคงลืมเขาได้ ยามที่เขาจากไปครั้งแรก…
แต่ผู้ใดจะไปรู้ว่าสุดท้ายข่าวของเขายังคงแพร่กระจายโด่งดังมาถึงที่นี่อย่างไม่ขาดสาย หัวใจที่อ่อนแอของนางก็จมอยู่กับความคำนึงหา ยากที่จะลบเลือนเขาไปจากใจ
แต่นางก็รู้ตัวดีด้วยสถานะและอัตลักษณ์ในปัจจุบันของเขา…ก็เสมือนเข้าค่อยๆเดินไกลห่างออกไปอย่างช้าๆ
อย่างไรก็ตามในใจของนางบังเกิดความรู้สึกไม่ยินยอม!
"พี่หญิงหลัน บางอย่างท่านก็ต้องลงมือต่อสู้ด้วยตัวท่านเอง…หากท่านปล่อยมันผ่านไป ท่านจะต้องเสียใจภายหลัง" ลั่วเฉียนย่อมล่วงรู้ความในใจของเซี่ยวหลันดี นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวกระตุ้นออกมา
"ใช่แล้วพี่หญิงหลัน บุรุษอย่างต้วนหลิงเทียนหากท่านปล่อยมือไปครั้งนึงแล้วล่ะก็ เขาจักหลุดลอยจากท่านไปตลอดกาล" เซี่ยวหยุนกล่าวออกมาด้วยเช่นกัน
ดวงตาที่งดงามของเซี่ยวหลันเริ่มฉายความแน่วแน่ออกมามากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ยินคำกล่าวจากทั้ง 2
"โอ๊ยยยยย!" ต้วนหลิงเทียนและสาวน้อยทั้ง 2 เพียงจากเขตที่พักของตระกูลเซี่ยวมาไม่นาน เขาก็สังเกตเห็นมือของลี่เฟยที่เอื้อมมาจับไว้ที่เอวของเขา ก่อนที่จะบิดมันอย่างแรง ทำให้เขาอดที่จะร้องออกมาไม่ได้ "เสี่ยวเฟย เจ้าคิดฆ่าสามีหรือ!"
"ใครใช้ให้เจ้าจ้องเซี่ยวหลันนั่นนักล่ะ?" ลี่เฟยสถทออกมา น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความหึงหวง
"นายน้อยเจ้าคะ เหตุใดยามที่แม่นางเซี่ยวหลันมองมาที่ท่าน นางถึงใช้สายตาที่ไม่ได้แตกต่างไปจากยามที่พี่หญิงเฟยมองท่านเลยสักนิดล่ะเจ้าคะ…นี่นางคงไม่ได้กำลังตกหลุมรักท่านหรอกนะเจ้าคะ?" เค่อเอ๋อมองไปยังต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะกระพริบตาคู่สวยปริบๆ …นี่ทำให้ต้วนหลิงเทียนต้องยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เมื่อไหร่กันที่สาวน้อยไม่เดียงสาอย่างเค่อเอ๋อ เรียนรู้วิธีราดน้ำมันรดลงกองไฟ?
"เห็นมั้ย ดูสิ ขนาดน้องหญิงเค่อเอ๋อยังสังเกตเห็นเลย" ลี่เฟยกล่าวขึ้นมาทันที "เจ้ากล่าวออกมาตามตรงเดี๋ยวนี้เลยนะ เจ้าใช่ตกหลุมรักเซี่ยวหลันด้วยหรือไม่?"
"ไม่ … ไม่เลย!" ต้วนหลิงเทียนกล่าวปฏิเสธออกมา หากยอมรับออกมาตอนนี้ไม่ใช่มองหาปัญหาหรอกหรือ?
ต่อมาต้วนหลิงเทียนก็พาสาวน้อยทั้ง 2 กลับไปยังเขตที่พักตระกูลลี่ หลังจากนั้นเขาก็เรียกลี่ซวน หลินฉวน และหลินฉี ไปหาอะไรกินเป็นการเลี้ยงอำลา
ในระหว่างการกินเลี้ยงอำลา ต้วนหลิงเทียนก็นำลี่ซวนมาแนะนำให้หลินฉวนและหลินฉีรู้จักเป็นพิเศษ
หลินฉวนหยิบจอกสุราขึ้นมา ก่อนที่จะกล่าวกับต้วนหลิงเทียน "ต้วนหลิงเทียน หลังจากที่เจ้าจากไปวันนี้ ก็ไม่รู้อีกกี่ปีเจ้าถึงจะได้กลับมา แล้วพวกเราก็ไม่รู้จะได้เจอกันอีกทีเมื่อไหร่ เช่นนั้นวันนี้ไม่เมาไม่เลิกรา!"
"ไม่เมาไม่เลิกรา!" หลินฉีก็กล่าวออกมาอย่างคึกคักเช่นกัน
ระหว่างการกินเลี้ยงลี่ซวนก็ทำความรู้จักหลินฉีและหลินฉวนอย่างดี
ต้วนหลิงเทีนระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เมื่อเขากลับมาถึงที่พักตระกูลลี่ ลี่ซวนก็กล่าวออกมาด้วยความจริงใจว่า "ลูกพี่ ข้าต้องขอบคุณท่านมาก"
"อะไร เจ้ามาขอบคุณข้ามากเรื่องอะไร?" ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกมาพร้อมรอยยิ้ม เป็นไปได้หรือ? ที่เจ้าไขมันน้อย นี่จะสังเกตเห็นถึงเรื่องนั้น?
ลี่ซวนหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย "ฮี่ๆ ลูกพี่ข้ารู้ว่าท่านจงใจแนะนำข้าต่อหลินฉีและหลินฉวนเป็นพิเศษ … เรื่องนี้ท่านอย่าได้เสแสร้ง"
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวออกมาพร้อมหัวเราะ ไม่คิดเลยว่าเจ้าไขมันน้อยนี่จะช่างสังเกตด้วย
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อครอบครัวของต้วนหลิงเทียน และฉงเฉวียนได้เดินทางออกจากเขตที่พักตระกูลลี่ เขาก็ได้เห็นสตรี 3 คนกำลังรออยู่หน้าเขตที่พัก
เซี่ยวหลัน เซี่ยวหยุน และลั่วเฉียน
"พวกเจ้ามาทำอันใดกันรึ … ?" ต้วนหลิงเทียนพลันสังเกตว่าเซี่ยวหลันได้หอบหิ้วสัมภาระมาด้วยราวกับนางกำลังคิดเดินทาง นี่ทำให้ในใจของเขาร่ำร้องเสียงดังว่าผิดท่าแล้ว
ไม่ผิดอย่างที่คิด ยามนี้ลี่เฟยจับจ้องเขามาอย่างดุร้าย แววตาของนางราวกับจะแผดเผาเขาจนละลาย …
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองเซี่ยวหลันแล้วกล่าวถามออกมาว่า "เซี่ยวหลันเจ้ามาทำอันใดที่นี่งั้นรึ?"
"ต้วนหลิงเทียน ข้าต้องการไปเยี่ยมพี่ชายข้าที่เมืองหลวง ท่านสามารถพาขาติดตามไปด้วยได้หรือไม่?" ในขณะที่เซี่ยวหลันกล่าวคำใบหน้าที่สวยงามของนางก็แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย นั่นทำให้นางน่าชมดูมากยิ่งขึ้นไปอีก ยามนี้นางช่างน่าหลงใหล และการเอื้อนเอ่ยวาจาของนาง ริมฝีปากบางที่ขยับนั่น ช่างเย้ายวนชวนให้บุรุษบดขยี้ริมฝีปากของนางด้วยจูบอันร้อนแรงและอ้อมกอดอันเร่าร้อนนัก
ลี่หลัวกระตุ้นมาเข้ามาหยุดใกล้ๆ มุมปากของนางเริ่มเผยรอยยิ้มออกมา
ดูเหมือนบุตรชายนางจะเสน่ห์แรงนัก
ในแง่รูปลักษณ์แล้ว สตรีคนนี้หาได้อ่อนด้อยไปกว่าลูกสะใภ้ในอนาคตของนางแม้แต่น้อย
ถ้าหากเป็นไปได้ นางก็ไม่คิดติดใจอะไรที่จะต้องมีลูกสะใภ้ที่งดงามขนาดนี้ถึง 3 คน
สตรีนั้นมักจะต่อต้านและไม่ค่อยยินยอมให้บุรุษของตัวมีภรรยาเพิ่มเติม แต่เมื่อนี่เป็นบุตรชายนาง…นางกลับอยากให้เขามีภรรยาเยอะๆ และเมื่อถึงเวลานั้นนางจะได้อุ้มหลานชายหลานสาวให้เหน็ดเหนื่อยจนสองมือไร้เรี่ยวแรงกันไปเลย
ต้วนหลิงเทียนเริ่มลังเลเล็กน้อย
สายตาของลี่เฟยที่จ้องมาก็ช่างดุร้ายยิ่งนัก …
สุดท้ายแล้วก็เป็นลี่หลัวที่ช่วยกู้สถานการณ์ให้แก่หลิงเทียน นางมองไปยังเซี่ยวหลันแล้วยิ้มออกมาบาๆ "เจ้าคือเซี่ยวหลันใช่หรือไม่?"
ลี่หลัวเองก็ย่อมเคยได้ยิน 3 บุปผาที่งดงามหาใดเปรียบแห่งเมืองออโรร่า
เซี่ยวหลันหันไปจับจ้องลี่หลัวก่อนที่จะพยักห้าเบาๆ นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่คือมารดาของต้วนหลิงเทียนเชนนั้นหรือ?
นางแลดูเยาว์วัยอย่างยิ่ง! …
เมื่อเห็นเซี่ยวหลันลังเลเล็กน้อยเพราะนางไม่รู้จะกล่าวเรียกตัวว่าอย่างไร ลี่หลัวจึงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม "เจ้าสามารถเรียกข้าว่า ป้าหรัว เช่นเดียวกันกับเค่อเอ๋อและลี่เฟย"
"ป้าหลัว" เซี่ยวหลันพยักหน้ารับคำเบาๆ ใบหน้าที่งดงามของนางแดงก่ำ ราวกับโลหิตจะแทรกผุดซึมออกมาอย่างไรอย่างนั้น
"พี่ชายของเจ้า นับว่าเป็นสหายที่ดีของลูกเทียน ในเมื่อเจ้าอยากติดตามไปเยี่ยมพี่ชาย เช่นนั้นพวกเราก็เดินทางไปด้วยกัน … "ภายใต้การแก้ปัญหาของลี่หลัว สุดท้ายเซี่ยวหลันก็ไปนั่งซ้อนอาชาเหงื่อโลหิตตัวเดียวกันกับลี่หลัว
ต้วนหลิงเทียนค่อยระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ทันใดนั้นเองลี่เฟยพลันควบอาชาไปหยุดข้างต้วนหลิงเทียน และเหลือบมองเขาด้วยใบหน้าที่แสร้งยิ้มแย้ม กล่าวถามออกมา "ตัวเลวร้าย ยามนี้เจ้ามีความสุขมากใช่หรือไม่?"
"ใช่แล้ว…." ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบออกไปตามใจคิดโดยไม่ทันได้ระวัง และเมื่อเขาเห็นรอยยิ้มเสแสร้งของลี่เฟย สีหน้าพลันซีดขึ้นมาทันที "ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย!"
…
ในที่สุดกลุ่มของต้วนหลิงเทียนก็เริ่มต้นออกเดินทางอีกครั้ง การเดินทางจากเมืองออโรร่าไปยังเมืองหลวงนั้นกินเวลาไปอีก 2 เดือน
หลังจากที่เดินทางมาถึงเมืองหลวงชั้นในแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวกับเซี่ยวหลันว่า "เซี่ยวหลันเจ้าไปบ้านของพวกเราก่อน แล้วก็รออยู่สักครู่ ข้าจะไปพาพี่ชายเจ้ามาหาเจ้าเอง "
เซี่ยวหลันพยักหน้ารับคำ ดวงตาที่สวยงามของนางนั้น หากมองลึกลงไปจะเห็นถึงความหม่นหมองเสียใจที่ซ่อนเอาไว้
ลี่หลัวเป็นสตรีย่อมมองเห็นถึงความเสียใจของเซี่ยวหลันได้ดี จึงกล่าวออกมา "หลัน ยามเจ้าว่างเจ้าก็มาเยี่ยมป้าหลัวคนนี้บ่อยๆ"
"เจ้าค่ะ ป้าหลัว" ประกายตาของเซี่ยวหลันส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง
หลังจากที่กลับไปถึงบ้านลานของเขา ต้วนหลิงเทียนก็ออกจากบ้านอีกครั้ง และมุ่งหน้ามาหาเซี่ยวหยูยังสถาบันบ่มเพาะขุนพลทันที
หลังจากที่เซี่ยวหยูได้ยินข่าวว่าน้องสาวของเขามาถึงเมืองหลวงก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ “นางมาทำอันใดกัน?”
ต้วนหลิงเทียนยักไหล่พร้อมกล่าวตอบออกไป “นางบอกว่าอยากมาเยี่ยมเยียนเจ้า”
เซี่ยวหยู หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น มาหาเขาหรือ?
เขาไม่เชื่อ!
อย่างไรก็ตามในเมื่อน้องสาวของเขามาถึงที่นี่แล้ว มันเป็นเป็นการดีซะกว่าที่จะไม่สร้างความลำบากให้แก่ต้วนหลิงเทียน ดังนั้นเขากับเซี่ยวฉวินจึงติดตามต้วนหลิงเทียนไปยังบ้านของต้วนหลิงเทียน
และกล่าวได้ว่านี่เป็นครั้งแรก ที่เซี่ยวหยูกับเซี่ยวฉวินมาบ้านของต้วนหลิงเทียน
"ท่านพี่" รอยยิ้มงดงามกระจ่างใส ที่มีอำนาจสะกดผู้คนให้หลงใหล ปรากฏบนใบหน้าของเซี่ยวหลันทันที เมื่อเห็นเซี่ยวหยู
เซี่ยวฉวินที่ติดตามเซี่ยวหยูมาด้านข้าง ตอนนี้ถึงกับตะลึงค้างราวตัวโง่งม
นี่น่ะหรือ น้องสาวของเซี่ยวหยู?
ช่างสมกับที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวเอาไว้ไม่มีผิด…นางงดงามเทียบเทียมกับองค์หญิงปี้เหยาจริงๆ
ทว่าในเวลาต่อมา เมื่อเขาเห็นเค่อเอ๋อ กับลี่เฟย เดินออกมา เขาก็ต้องตะลึงค้างไปอีกครั้ง …
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สตรีงามล่มเมืองหาดูชมได้ง่ายเช่นนี้?
ในแง่ของรูปลักษณ์ความงามแล้ว กล่าวได้ว่าสตรีทั้ง 2 หาได้ด้อยกว่าองค์หญิงปี้เหยา และน้องสาวเซี่ยวหยูแม้แต่น้อย
เซี่ยวฉวินรู้สึกราวกับว่า…เขาได้ใช้โอกาสที่จะพบเจอหญิงงามทั้งชีวิต หมดไปกับการพบปะหญิงงามวันนี้จนหมดสิ้นแล้ว ..
และเมื่อเขาเห็นว่าสตรีแสนงดงามทั้ง 2 ที่พึ่งปรากฏกาย พลันเดินมากอดแขนต้วนหลิงเทียนเอาไว้ทั้งด้านซ้ายและขวา เขาก็รู้ได้ทันทีว่าทั้ง 2 ล้วนเป็นสตรีของต้วนหลิงเทียน ยามนี้แม้จะเป็นสหายแต่จะอย่างไรก็ต้องเต็มไปด้วยความอิจฉากันบ้างแล้ว!
แน่นอนล่ะว่าเขาคงไม่อาจทำอันใดได้ เพราะสตรีของสหายนับเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างแท้จริง เขารีบถอนสายตาจากสตรีทั้งสองไปยังเซี่ยวหลันอีกครั้ง
ข้าไม่มองสตรีของสหายก็ได้ แต่หากมองไปยังสตรีที่เป็นน้องสาวของสหาย คงไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?
ทว่าในเวลาต่อมาเขาก็ต้องตะลึงค้างอีกครั้ง
เขาพลันสังเกตได้ว่าตั้งแต่ที่เซี่ยวหลันพบเจอและทักเซี่ยวหยูในตอนแรกนั้น …จวบจนบัดนี้นางยังไม่ละสายตาจากร่างของต้วนหลิงเทียนเลย ราวกับสายตานางมีรากงอกเงยอยู่ที่ร่างของต้วนหลิงเทียนอย่างไรอย่างนั้น…
นางสามารถมองได้เพียงต้วนหลิงเทียนผู้เดียวเท่านั้น…
โชคชะตาด้านความรักของต้วนหลิงเทียนทำให้เซี่ยวฉวินรู้สึกยกย่องนับถือไม่น้อย
"เซี่ยวฉวิน!" ต้วนหลิงเทียนนั้นแน่นอนว่าไม่ได้ล่วงรู้เรื่องราวในหัวของเซี่ยวฉวินสักนิด เขาพลันหยิบกระดาษที่จดรายการสิ่งของเอาไว้มากมายออกมา ก่อนที่จะยื่นให้เซี่ยวฉวิน "ข้ารบกวนฝากสิ่งนี้ให้เจ้านำไปให้ประมุขตระกูลเซี่ยวช่วยรวบรวมให้ข้าหน่อยจะได้หรือไม่ …ในอีก 1 เดือนหลังจากนี้ให้นำสิ่งของในรายการมาให้ข้า ข้าจะนำเงินไปชำระให้"
ในอีก 1 เดือนหลังจากนี้ต้วนหลิงเทียนตั้งใจไว้แล้วว่าจะเดินทางออกจากอาณาจักรนภาล่อง และมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรพนาคราม
เขาคิดใช้เวลา 1 เดือนเพื่อรวบรวมวัตถุดิบสมุนไพรต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการจารึกอาคม,หลอมสร้างอาวุธ และหลอมปรุงโอสถ
"เรื่องแค่นี้ไม่มีปัญหา" เซี่ยวฉวินรับกระดาษไปจากมือต้วนหลิงเทียนพร้อมพยักหน้า
ด้วยอัตลักษณ์และสถานะของต้วนหลิงเทียนในปัจจุบัน แน่นอนว่าตระกูลเซี่ยวย่อมไม่ปฏิเสธคำร้องขอของต้วนหลิงเทียน
