บทที่ 206 : ไปกันเถอะ!!
"ไม่ใช่เขาจริงๆงั้นหรือ?" เซี่ยวหยูยังลังเลอยู่ไม่น้อย หลังจากได้ยินคำกล่าวของเซี่ยวฉวิน เพราะเขาเองก็ค่อนข้างมั่นใจในสัญชาตญาณของตัวเองอย่างมาก
อย่างไรก็ตามเขาไม่อาจหาเหตุผลมารองรับได้ว่า เพราะอะไรเซี่ยวเหอ พี่ชายของเซี่ยวฉวินถึงบอกว่าหน้าตาผู้หลอมโอสถอัจฉริยะคนนั้นแลดูธรรมดาๆ ไม่โดดเด่น
แต่เซี่ยวหยูจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าความสามารถในการปลอมแปลงโฉมของต้วนหลิงเทียนบรรลุเหนือระดับความเข้าใจคนในโลกนี้ไปไกลโขแล้ว!
3 วันผ่านไป กลุ่มของต้วนหลิงเทียนยังคงนั่งบ่มเพาะพลังภายในกระโจม
วันที่ 5 หลังจากที่มาถึง กลุ่มของต้วนหลิงเทียนและเหล่านึกศึกษาฝ่ายดาวกุนซือทั้งหมด ถูกเรียกมารวมตัวที่กระโจมใหญ่หลังหนึ่ง
ภายในกระโจมเมื่อเข้ามาถึง จะเห็นถึงกระดานขนาดใหญ่ ที่มีแบบจำลองของภูเขาแม่น้ำและหมากในรูปแบบต่างๆ เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันเป็นแบบจำลองภูมิประเทศแถวนี้ เพื่อเอาไว้วางแผนการรบ!
ตอนนี้นี่เฝินเองก็ยืนอยู่บริเวณแบบจำลอง ด้านข้างของนี่เฝินเป็นชายวัยกลางคน และชายชราที่ติดตามนี่เฝินมาตั้งแต่แรก ก็ยังคงยืนอยู่ด้านหลังนี่เฝินอย่างเงียบๆ
แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่เคยเห็นชายชราคนนี้มาก่อน ตอนที่ไปเยือนจวนเจ้าพระยา แต่จากสัมผัสของวิญญาณอันละเอียดอ่อนของเขารวมทั้งความทรงจำของจักรพรรดิกลับชาติมาเกิด 2 ชาติภพ เขาสามารถระบุได้คร่าวๆทันทีว่า ชายชราผู้นี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับครึ่งก้าวธรรมชาติคนหนึ่ง
‘ดูเหมือนว่าจวนเจ้าพระยาคงไม่ได้มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับครึ่งก้าวธรรมชาติแค่คนเดียวซะแล้ว’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ
หลังจากฉุกคิดขึ้นได้ ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจสถานะของจวนเจ้าพระยาภายในอาณาจักรนภาล่องแห่งนี้ เกรงว่ากำลังพลและความแข็งแกร่งของจวนเจ้าพระยา จะด้อยกว่าเพียงแค่ตระกูลราชวงศ์อย่างเดียวเท่านั้น และสำหรับความจริงที่ว่าท่านเจ้าพระยาที่ถูกพิษนั้น เป็นตัวตนระดับแรกสัมผัสธรรมชาติ เช่นนั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับครึ่งก้าวธรรมชาติคงมีไม่น้อยเป็นแน่
ถึงแม้ว่าเจ้าพระยาตอนนี้จะยังไม่ได้รุ่งโรจน์เหมือนเมื่อตอนที่ยังเปล่งประกาย เรืองรองดั่งวันวาน แต่ผู้ที่เคยเรืองอำนาจยามบาดเจ็บยังคงน่าหวาดหวั่นกว่าคนธรรมดา เช่นนั้นจึงไม่มีใครกล้าดูแคลนจวนเจ้าพระยาเรืองฤทธิ์
ชายชราที่คุ้มกันนี่เฝินเองก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของต้วนหลิงเทียนที่มองมา สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังต้วนหลิงเทียนเช่นเดียวกัน ก่อนที่จะพยักหน้าให้เล็กน้อย
ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้าตอบพร้อมรอยยิ้ม เขาย่อมให้ความสำคัญกับคนของจวนเจ้าพระยาอยู่แล้ว
ไม่นานนัก ชายหนุ่มทั้ง 12 คนจากฝ่ายดาวกุนซืของสถาบันบ่มเพาะขุนพลก็มารวมตัวกันครบถ้วน พวกเขาค่อยๆแยกย้ายประจำตำแหน่ง อีกทั้งยังมีชายชราวัยกลางคนท่าทางทรงภูมิอีก 2 คนในชุดราวกับนักปราชญ์เดินเข้ามา
‘พวกเขาคงจะเป็นกุนซือของกองทัพไม่ผิดแน่’ ต้วนหลิงเทียนคาดเดา
"ฮึ่ม!" ทันใดนั้นเองต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงสบถอีกทั้งเมื่อหันตามไปก็พบกับสายตาที่จ้องมองมาอย่างเย็นชาไม่แยแส ต้วนหลิงเทียนเพียงหันหน้ากลับทันที ไม่ต้องดูให้ชัดเขาก็รู้ว่าใคร
"ท่านผู้บัญชาการนี่ ทั้ง 2 เป็นกุนซือของกองทัพข้า" แม่ทัพวัยกลางคนที่ยืนข้างๆนี่เฝิน ได้กล่าวแนะนำชายวัยกลางคน 2 คนที่พึ่งมาถึงออกมา
นี่เฝินพยักหน้าเบาๆให้กับชายวัยกลางคนทั้ง 2 พร้อมกล่าว "ยินดีที่ได้พบ กุนซือทั้ง 2 ท่าน"
ผู้คงแก่เรียนทั้ง 2 แสดงทีท่าเหนือคาดคิดเล็กน้อยเมื่อได้รับคำทักทายจากนี่เฝิน "พวกข้าขอทำความเคารพ ผู้บัญชาการนี่!"
แม้ว่านี่เฝินจะยังเยาว์วัยแต่พวกเขาเองก็ไม่กล้าดูแคลนชายผู้นี้เด็ดขาด เพราะนี่เฝินคนนี้คือบุตรชายคนเดียวของแม่ทัพใหญ่แห่งกองทหารม้าพระยาเรืองฤทธิ์ นี่เหวี่ย ซึ่งกล่าวได้ว่ามีอำนาจล้นพ้นในอาณาจักรนภาล่องแห่งนี้ ทำให้ตัวนี่เฝินมีสถานะสูงส่ง ยากนักที่พวกเขาทั้ง 2 จะได้รับการปฏิบัติด้วยดีเช่นนี้!
"แม่ทัพ เหอ นี่คือเหล่านักศึกษาฝ่ายดาวกุนซือชั้นเลิศทั้ง 12 คนที่สถาบันบ่มเพาะขุนพลแนะนำมา" นี่เฝินมองไปยังต้วนหลิงเทียนพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะเบนไปมองกู้เชวียนและคนอื่นๆ
"โอ้?" แม่ทัพวัยกลางคนหรือที่ถูกเรียกว่าแม่ทัพเหอเมื่อครู่ หรือต้องบอกว่าเขาเป็นแม่ทัพที่บัญชาการกองทัพที่ประจำแนวรบบริเวณชายแดนของเมืองรุ่งโรจน์แห่งนี้ ได้หันไปมองเหล่านักศึกษาทั้งหมดทีละคน
ยามที่เขาจ้องมองไปยังเซี่ยวฉวินและเซี่ยวหยูเขาถึงกับหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาประหลาดใจเล็กน้อย …นักศึกษาฝ่ายดาวกุนซือชั้นเลิศที่สถาบันบ่มเพาะขุนพลแนะนำมาคราวนี้ จะไม่เยาว์วัยไปหน่อยหรือ? เพราะดูแล้วทั้ง 2 คนนี้น่าจะอยู่เพียงชั้นปีที่ 1 หรือ 2 เท่านั้น?
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมาเพื่อช่วยเหลือ แต่เกรงว่านักศึกษาที่มีอายุน้อยเช่นนี้คงไม่อาจช่วยเหลืออะไรในการรบได้มากนัก
แต่จะอย่างไรก็ตามส่วนมากแล้วการประชุมวางแผนที่ผ่านมาทุกครั้ง ส่วนมากจะเป็นหน้าที่ของนักศึกษาฝ่ายดาวกุนซือระดับชั้นปีที่ 4 ขึ้นไปที่คอยปรึกษาหารือและวางกลยุทธ์กันอย่างจริงจัง
ทว่าเวลาต่อมาหน้าเขาถึงกับต้องชะงักค้าง … เพราะตอนนี้เขาสังเกตเห็นต้วนหลิงเทียนแล้ว!
แน่นอนว่าเขาย่อมเหมือนคนทั่วๆไป เมื่อมองเห็นต้วนหลิงเทียนเขาก็พลันขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ก่อนที่จะกล่าวถามออกมาว่า "นักศึกษา ดูแล้วปีนี้เจ้าคงมีอายุเพียง 18 ปีเท่านั้นใช่หรือไม่?"
สถาบันบ่มเพาะขุนพลจะไม่ประเมินสถานการณ์ทางชายแดนต่ำไปหน่อยหรือ?
"ใช่" ต้วนหลิงเทียนที่เห็นสายตาของแม่ทัพย่อมเดาได้… มันคงกำลังดูถูกเขาที่เยาว์วัยอยู่แน่นอน
แต่ต้วนหลิงเทียนไม่คิดแยแส เพราะเวลาจะพิสูจน์ทุกอย่างเอง
นี่เฝินที่มองไปยังต้วนหลิงเทียน พลันโค้งคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า "แม่ทัพเหอ ท่านอย่าได้ดูแคลนเขาเชียว … เขาเป็นอัจฉริยะไร้ผู้ต้านที่กำลังมีชื่อเสียงมากที่สุดภายในอาณาจักรนภาล่องของเรา ที่กำลังกล่าวขานกันทั่วในเวลานี้"
"โอ้?" แม่ทัพเหอ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเบิกตากว้างคิ้วโค้งขึ้น พร้อมกล่าวออกมา “เช่นนั้นเขาคือต้วนหลิงเทียนใช่หรือไม่? สามารถเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำเนิดแก่นแท้ด้วยวัยเพียง 18 ปีคนนั้น?”
"ถูกต้องแล้ว" นี่เฝินพยักหน้า
"ข้าขออภัยด้วย" หลังจากที่ได้รับรู้ความเป็นมาของต้วนหลิงเทียนแล้ว มุมมองที่แม่ทัพเหอมีต่อต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่มีความสามารถด้านวิถีกลยุทธ์มากสักเท่าไร แต่อาศัยแค่ความสามารรถในเชิงยุทธ์ของเขาก็เพียงพอให้ผู้คนต้องแหงนมองขึ้นไปแล้ว
ทวีปเมฆาล่องแห่งนี้นับถือผู้แข็งแกร่งมากที่สุด!
สำหรับทุกอย่างที่เขาคิดได้ ผู้ฝึกยุทธ์ที่เหยียบบันไดระดับกำเนิดแก่นแท้ด้วยวัยเพียง 18 ปี อนาคตของคนผู้นั้นย่อมเป็นตัวตนที่แข็งแกร่ง!
"ท่านแม่ทัพเกรงใจไปแล้ว" ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าให้กับแม่ทัพเหอ เนื่องจากยามนี้เขาขออภัยและกระทำด้วยความสุภาพ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะก้าวร้าว
"ท่านคือแม่ทัพเหอ? แม่ทัพ เหอเหว่ยอัน?" ตอนนี้พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น และเป็นกู้เชวียนที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวคำออกมา
"นึกศึกษาผู้นี้คือ?" เหอเหว่ยอันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ชายหนุ่มคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ถึงกับล่วงรู้ชื่อเต็มของเขา
กู้เชวียนยิ้มบางๆ ก่อนที่จะค่อยๆกล่าววาจาออกมา"ชื่อเสียงของท่านแม่ทัพ ข้าได้ยินจากบิดามานานแล้ว ท่านแม่ทัพเหอนับได้ว่าเป็นเสาหลักของอาณาจักรนภาล่องของเรา… ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ทุกคนล้วนกล่าวกันว่าเพราะความสามารถท่านแม่ทัพ ทำให้ชายแดนด้านตะวันตกเฉียงเหนือเรา ไม่เคยเสียเปรียบด้านการรบ หรือถูกพวกกองทัพแดนใต้ของอาณาจักรชัยชนะตีฝ่ารุกรานเข้ามาได้"
"เหอะ ไอบัดซบนี่รู้จักวิธีประจบผู้อื่นนัก" เซี่ยวฉวินกล่าวค่อนแคะออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน
"น้องชายท่านนี้กล่าวชมข้าเกินไปแล้ว ข้าเกรงว่าไม่อาจรับคำกล่าวเช่นนี้เอาไว้ได้ ที่ชายแดนทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือนี้ สามารถป้องกันได้ทุกปี เป็นเพราะได้รับการสนับสนุนจากท่านแม่ทัพใหญ่แห่งกองทหารม้า พระยาเรืองฤทธิ์ นี่เหวี่ย มิทราบว่าบิดาของน้องชายท่านนี้เป็นผู้ใดกันหรือ?" ถึงแม้ว่าเหอเหว่ยอันจะกล่าวออกมาอย่างถ่อมตัว แต่จะอย่างไรเมื่อถูกชมเชยเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่ใบหน้าจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"บิดาของข้าคือ กู้โหย่วถิง" กู้เชวียนกล่าวออกมาอย่างสุภาพ
มุมปากของต้วนหลิงเทียนกระตุกเล็กน้อยก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมา มีหรือเขาจะไม่รู้เจตนาของกู้เชวียน เห็นได้ชัดว่าที่มันกล่าววาจาประจบประแจงเหอเหว่ยอันเสียมากมาย เป็นเพราะมันต้องการให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้
"อัครมหาเสนาบดีกู้?" เหอเหว่ยอันถึงรู้สึกตกตะลึงครั้งใหญ่เมื่อได้ยินคำกล่าว "เช่นนั้นท่านคงเป็นนายน้อยแห่งจวนอัครเสนาบดีแล้ว ข้าขออภัยที่หยาบคายไปแล้ว"
"คารวะนายน้อย" ชายสวมชุดคงแก่เรียนทั้ง 2 เองก็อดไม่ได้ที่จะต้องก้าวออกมาทำความเคารพกู้เชวียน
ตอนนี้กู้เชวียนกลับกลายเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจในกระโจมทันที
แม้ว่ากู้เชวียนจะกล่าววาจาออกมาด้วยความสุภาพ แต่สีหน้าเย่อหยิ่งถือที่ปรากฏออกมานั้น แน่นอนว่าทุกคนย่อมเห็นมันได้ชัดเจน
"ข้าได้ยินคำร่ำลือมานานแล้ว ว่านายน้อยกู้ได้รับสืบทอดองค์ความรู้และภูมิปัญญาทั้งหมดของท่านอัครเสนาบดีกู้มาเป็นอย่างดี คราวนี้นายน้อยกู้มาให้ความช่วยเหลือกองทัพของข้าเช่นนี้ ดูเหมือนว่ากองทัพข้าคงทลายทัพศัตรูและยึดเมืองชัยชนะ ไล่ต้อนพวกทัพฝ่ายใต้จนย่อยยับอัปรา!" เหอเหว่ยอัน หัวเราะออกมา
กุนซือวัยกลางคนทั้ง 2 คนเองก็แสดงท่าทีเห็นด้วยต่อกู้เชวียนด้วยเช่นกัน
"ท่านแม่ทัพเหอ กับกุนซือ 2 ท่านนี้ ยกย่องข้ามากเกินไปแล้ว ตัวข้าจะไปเทียบชั้นกับบิดาได้อย่างไร?" กู้เชวียนหัวเราะออกมาด้วยท่าทางสุภาพ ประกายตาของมันเต็มไปด้วยความพึงพอใจ บางครั้งมันก็เบนสายตาไปมองต้วนหลิงเทียน ราวกับจะโออ้วดตัวต่อต้วนหลิงเทียนอย่างไรอย่างนั้น
แต่เขาก็ต้องแสดงความขุ่นเคืองและโทสะออกมา เพราะดูเหมือนว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่แยแสหรือสนใจเขาแม้แต่นิดเดียว … ราวกับอำนาจและสถานะของเขาไม่มีอะไรมีค่าให้ต้วนหลิงเทียนเหลือบแล!
"ต้วนหลิงเทียน!" กู้เชวียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟันโดยไม่มีใครได้ยินด้วยความเกลียดชัง แววตาของเขาวูบวาบด้วยความเย็นชา
คิ้วของต้วนหลิงเทียนกระตุกเล็กน้อยยามได้ยินคำกล่าวองแม่ทัพเหอ
ทลายทัพ ยึดเมืองชัยชนะ?
ดูเหมือนการเรียกกำลังเสริมครั้งนี้ จะมีเพื่อช่วยเพิ่มขวัญและกำลังใจของกองทัพอาณาจักรนภาล่องเสียมากกว่าเสริมแนวป้องกัน มีกองกำลังเหิมคอยเสริมทัพเช่นนี้ พวกเขาจะได้หักด่านตีเมืองศัตรูด้วยความมั่นใจ
"นายน้อยกู้ และกุนซือทั้ง 2 ท่าน วมถึงนักศึกษาทุกคนลองมาดูตรงนี้สักเล็กน้อย มันเป็นรูปแบบการจัดทัพและตั้งรับของกองทัพใต้ของเมืองชัยชนะ! ลองขบคิดกันดูว่ามีวิธีใดที่พวกมันจะได้ประจักษ์และสยบต่อแสนยานุภาพของทหารอาณาจักรนภาล่องเรา!" ตอนนี้เหอเหว่ยอันกลับมามองแบบจำลองสงครามบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนที่จะกล่าวเรียกนักศึกษาฝ่ายดาวกุนซือ รวมถึงกุนซือ 2 คนมาชมดูร่วมวางแผน
เมื่อได้ยินเสียงเรียก นักศึกษาฝ่ายดาวกุนซือรวมถึงต้วนหลิงเทียนและพรรคพวก ก็ลุกออกไปหมายชมดูด้วยทันที
"ฮึ่ม!" กู้เชวียนแค่นเสียงสบถเย็นชา เมื่อเห็นกลุ่มของต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 เดินเข้ามาดูแบบจำลอง "นักศึกษาชั้นปีที่ 1 เจ้าจะขึ้นมาดูทำอะไร เจ้าไม่เห็นหรือไรว่าพื้นที่มันคับแคบยังจะเบียดเสียดขึ้นมาอีก หรือพวกเจ้ารู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้งั้นหรือ ว่าเมื่อพวกเจ้า 3 คนเดินแทรกเข้ามาเช่นนี้นักศึกษาปี 5 3 คนนั่นต้องถอยหลบไปด้านหลัง? "
"เจ้า!" สีหน้าของเซี่ยวหยูและเซี่ยวฉวินแปรเปลี่ยนเป็นดุร้าย พวกมันหันไปจ้องกู้เชวียนด้วยความรังเกียจและเต็มไปด้วยโทสะ หลังจากได้ยินคำค่อนแคะของกู้เชวียน
ต้วนหลิงเทียนที่กำลังเหลือบมองแบบจำลอง และจดจำตำแหน่งกองทัพของเมืองชัยชนะเอาไว้ทั้งหมดด้วยความรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นมาหลังได้ยินวาจาของกู้เชวียน เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองกู้เชวียนด้วยแววตาไม่แยแสเย็นชา "นี่ใช่นายน้อยกู้ต้องการกล่าวว่า พวกเรานั้นไร้ประโยชน์และไม่อาจช่วยอะไรได้ รังแต่จะเกะกะ ในขณะที่ตัวเจ้าเองสามารถคิดแผนการที่สามารถชวยให้กองทัพของฝ่ายเราบุกถล่มทัพศัตรูจนย่อยยับได้ใช่หรือไม่?"
"เรื่องนั้นมันย่อมแน่นอนอยู่แล้ว และจริงที่สุดที่ว่าพวกเจ้าทั้ง 3 นั้นไร้ประโยชน์ในที่แห่งนี้" กู้เชวียนนั้นแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสในขณะที่กล่าววาจานี้
"แหม่ นายน้อยกู้ ที่แห่งนี้ไม่ใช่จวนอัครมหาเสนาบดีด้วยซ้ำ แต่ท่านกลับวางก้ามเขื่องโขออกคำสั่งข้ามหัวเจ้าบ้านเสียอย่างนั้น ไม่คิดว่าทำเกินเลยไปหน่อยหรือ?"ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามอย่างไม่แยแส
"ฮ่าๆ นี่เพราะข้าคิดถึงแต่สถานการณ์และผลประโยชน์โดยรวม …ท่านแม่ทัพเหอคิดอย่างไรที่จะให้ 3 คนนี่ถอยออกไปและมอบที่ของพวกมันให้นักศึกษาชั้นปีที่ 5 ฝ่ายดาวกุนซือของสถาบันบ่มเพาะขุนพล?" กู้เชวียนเหลือบมองต้วนหลิงเทียนด้วยความรังเกียจก่อนที่จะหันกลับไปหาเหอเหว่ยอัน
"เรื่องนี้…." เหอเหว่ยอันหันไปมองต้วนหลิงเทียน และรู้สึกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดใบหน้าขงเขาก็ปรากฏสีหน้าที่ตัดสินใจเลือกข้าง "น้องชายต้วนหลิงเทียน ทำไมพวกเจ้าไม่ … "
พรสวรรค์ในเชิงยุทธ์ของต้วนหลิงเทียนนั้นเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะไร้ผู้ต้าน นับว่าเป็นเรื่องที่ตัวเขานับถืออย่างมาก แต่การวางแผนการรบนั้นมันไม่เกี่ยวกับความสามารถในการสู้รบหรือพรสวรรค์ด้านนี้
และเขาไม่คิดว่านักศึกษาชั้นปีที่ 1 ที่ยังไม่ทันได้ร่ำเรียนอะไรมากมายทั้ง 3 คนนี่จะมีความเห็นหรือแผนการเลิศล้ำอะไร
"ข้าเข้าใจ" ต้วนหลิงเทียนกล่าววาจาขัดคำของเหอเหว่ยอันออกมา ก่อนที่จะหันไปสบตากับนี่เฝินเพื่อให้นี่เฝินหยุดความคิดที่จะช่วยเหลือ สุดท้ายเขาก็หันไปหาเซี่ยวหยูและเซียวฉวิน "เซี่ยวฉวิน เซี่ยวหยู ตั้งแต่ที่นี่ไม่ต้องการพวกเรา พวกเราก็ไร้ความจำเป็นที่จะอยู่…พวกเจ้าคิดว่าไง?"
"พวกเราไปกันเถอะ!" เซี่ยวหยูและเซี่ยวฉวิน กล่าวออกมาอย่างไม่แยแส ก่อนที่จะพยักหน้าและเดินออกจากกระโมไปพร้อมต้วนหลิงเทียน
นี่เฝินเหลือบไปมองกู้เชวียนก่อนที่มุมปากของเขาจะแสยะยิ้มเย็นชาออกมา
กู้เชวียนคนนี้กล้ากล่าวว่าต้วนหลิงเทียนไร้ประโยชน์?
เช่นนั้นเป็นไปได้หรือไม่ ที่น้ำหน้าอย่างมันมีปัญญาสูงพอที่จะคิดค้นกลยุทธ์เลิศล้ำอย่าง ปิดฟ้าข้ามทะเล ได้?
แม้กระทั่งตัวเขานี่เฝินเองยังอดชื่นชมและประทับใจ กลยุทธ์ปิดฟ้าข้ามทะเลนี้ที่ต้วนหลิงเทียนคิดค้นขึ้นมาไม่ได้ เพราะสำหรับแม่ทัพเช่นเขาแล้วกลยุทธ์เลิศล้ำนี่มีค่า และสำคัญมากนัก!
