INVINCIBLE โลกอมตะ - บทที่ 139: การฆ่า

เหม่ยเซินรีบพุ่งเข้าใส่หวงเสี่ยวหลงด้วยนิ้วมือสิบนิ้วบนฝ่ามือกางออกยิงเถาวัลย์ออกไปทั่วท้องฟ้าเพื่อปกคลุม และห้อมล้อมหวงเสี่ยวหลง
อย่างไรก็ตามการเฝ้าดูการขยายตัวของเถาวัลย์ที่แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วใกล้กับตัวเขา หวงเสี่ยวหลงไม่ได้แสดงท่าทีหลบหลีก เขายังคงยืนอยู่ในที่เดิม และสิ่งที่สร้างความงงงันให้กับ เหม่ยเซินก็คือหวงเสี่ยวหลงเอาแขนของตัวเองไปไว้ที่ด้านหลังราวกับ … เขากำลังชื่นชมการโจมตีของเขา?!
การดูถูกนี้ทำให้ความตั้งใจฆ่าในสายตาของเหม่ยเซินเพิ่มสูงขึ้น และความผันผวนของพลังงานที่มาจากแสงสีดำรอบตัวของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น
"เจ้าเด็กบัดซบ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะมีเคล็ดลับใดซ่อนเอาไว้เพื่อที่จะทำให้เจ้าใช้สามารถหลบหนีออกไปจากการโจมตีของข้าได้!"
ขณะที่เถาวัลย์กำลังจะมาถึงหวงเสี่ยวหลงจู่ ๆ เงาสายหนึ่งก็กระพริบผ่านเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
"การลงโทษของสวรรค์!"
แสงระยิบระยับทำให้เถาวัลย์ของเหม่ยเซินพังทลายลง ร่างกายของเหม่ยเซินไม่สามารถรับมือกับการโจมตีในครั้งนี้ได้เนื่องจากดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อที่จ้องมองคนที่เพิ่งทำลายการโจมตีของเขา
"จอมพลฮ่าวเทียน!" เหม่ยเซินจ้องมองด้วยความตกใจ
คนที่ทำลายการโจมตีของเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกไปจากจอมพลคนเดียวอาณาจักรหลัวถง ฮ่าวเทียน!
"เจ้า … เจ้าควรที่จะอยู่ในเมืองหลวง ?" เหม่ยเซินถามในทันที
เขาได้ตรวจสอบอย่างชัดเจนก่อนที่จะลงมือ และมีเพียงเฟยฮาวที่เดินทางมาพร้อมกับหวงเสี่ยวหลง นอกจากนี้ข่าวที่มาจากเมืองหลวงของอาณาจักรหลัวถงยังยืนยันว่าจอมพลฮ่าวเทียนอยู่แต่ภายในจวนจอมพล
จอมพลฮ่าวเทียนเดินมาอยู่ข้าง ๆ หวงเสี่ยวหลง และคาราวะทักทายเขาว่า 'นายน้อย' ก่อนที่จะหันไปทางเหม่ยเซินด้วยการเยาะเย้ยที่หนาวเย็น "ใครบอกว่าข้าอยู่ที่เมืองหลวงของอาณาจักรหลัวถง ?" การดูหมิ่นเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดเจนในดวงตาของจอมพลฮ่าวเทียน
ใบหน้าของเหม่ยเซินบิดเบี้ยวพร้อมกับคำพูดของจอมพล
จอมพลฮ่าวเทียนเดินทางมาพร้อมกับหวงเสี่ยวหลง แต่ในการเดินทางครั้งนี้เขาซ่อนอยู่ในเงามืด!
และพวกเขาไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งนี้!
ในขณะนี้ เหม่ยเซินได้ตระหนักว่าไพ่ในมือของหวงเสี่ยวหลงไม่ใช่เฟยฮาวมาตั้งแต่แรก แต่เป็น จอมพลฮ่าวเทียน!
หนิงหวังยังคงสังเกตเห็นการปรากฏตัวของจอมพลฮ่าวเทียนที่มาอย่างฉับพลัน และท่าทางของเขาก็น่าเกลียดมากเช่นกัน สถานการณ์ทั้งหมดนี้ถูกคำนวณโดยหวงเสี่ยวหลง!
หวงเสี่ยวหลง!!
สิ่งที่ทำให้เขาหดหู่มากยิ่งขึ้นคือพลังของเฟยฮาว ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่ครั้งที่ได้เจอที่ทะเลสาบรู้แจ้ง ในฐานะนักรบเหนือธรรมชาติระดับสองเขาไม่สามารถฆ่านักรบเหนือธรรมชาติระดับแรกได้อย่างรวดเร็วนี่เป็นความอัปยศอดสู
หนิงหวังพ่ายแพ้ต่อเรื่องนี้ผลักดันให้เฟยฮาวถอยกลับไป ในขณะที่ตัวเขาเองถอยกลับไปยังจุดหนึ่งโดยพลันตะโกนว่า "ยิงธนู! เล็งไปที่หวงเสี่ยวหลงข้าต้องการให้เขาตาย! " เมื่อเขาพูดจบแล้วแสงที่สาดส่องไปทั่วร่างของเขาเหมือนพายุหมุนวน และเขาก็บินขึ้นไปด้วยความพยายามที่จะหลบหนี
ถ้าลูกศรที่มีพิษเหล่านี้สามารถเอาชีวิตของหวงเสี่ยวหลงได้นั้นก็คือผลพลอยได้ ถ้าไม่ใช่จะไม่มีโอกาสมากมายในอนาคต
กับการมาถึงของจอมพลฮ่าวเทียน ถ้าต้องการจะฆ่าหวงเสี่ยวหลงให้เต็มสิบส่วนจึงเป็นไปไม่ได้
ไม่มีการเฝ้าดูฉากนี้หนิงหวังดำเนินการหลบหนีไปก่อนแล้ว เหม่ยเซินโกรธ และโกรธมากในเวลาเดียวกัน ร่างของเขากระพริบเหมือนรุ้งสีเขียว เหม่ยเซินยังได้วิ่งหนีอย่างสุดชีวิตของเขา ในขณะที่สาวกจากหอไร้เมฆาทุกคนได้ยิงลูกศรพิษลงไปทั้งหมดเป้าหมายคือหวงเสี่ยวหลง
จอมพลฮ่าวเทียน และเฟยฮาวรีบกลับไปที่ด้านของหวงเสี่ยวหลงเพื่อปิดกั้นลูกศรทั้งหมด
"ไม่ต้องห่วงข้า ออกติดตาม และฆ่าหนิงหวังกับเหม่ยเซินทันที – ข้าไม่อนุญาติให้ทั้งคู่สามารถหลบหนีไปได้!" หวงเสี่ยวหลงกล่าวออกมาพร้อมกับลงมือฟันออกไปข้างหน้าด้วยมีดคู่เทพอสูรพายุไซโคลนสองลูกดูดเอาลูกศรพิษเข้าไปทั้งหมด
เมื่อเห็นแบบนี้จอมพลฮ่าวเทียน และเฟยฮาวรับคำสั่งของเขาด้วยความนับถือ กับประกายแสงทั้งสองแยกออกจากันไปตามล่าเหยื่อของพวกเขา
จอมพลฮ่าวเทียนไล่ตามหนิงหวัง
เฟยฮาวไล่ตามเหม่ยเซิน
จอมพลฮ่าวเทียนได้ฝึกฝนทักษะห้าหยางซึ่งหวงเสี่ยวหลงได้สอนเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาและทำให้การเติบโตของความแข็งแกร่งของเขาไม่ช้าไปกว่าเฟยฮาว และเขาก็มาถึงจุดสูงสุดของนักรบเหนือธรรมชาติระดับสองขั้นปลาย นอกจากนี้เฟยฮาว และจอมพลฮ่าวเทียนต่างก็ได้กลืนกินมุกมังกรเพลิง และผลไม้ปรงที่ได้รับมาจากหวงเสี่ยวหลงสำหรับการบ่มเพาะของพวกเขาทำให้ เขาไม่ด้อยไปกว่านักรบเหนือธรรมชาติระดับสาม
ไม่นานหลังจากนั้นจอมพลฮ่าวเทียนก็ตามหนิงหวังจนทัน ในอีกด้านหนึ่ง และเกือบจะในเวลาเดียวกันเฟยฮาวได้ปิดกั้นเส้นทางของเหม่ยเซิน
หลังจากที่จอมพลฮ่าวเทียน และเฟยฮาว ทิ้งหวงเสี่ยวหลงเอาไว้ เขากระพริบหายขึ้นไปในอากาศ และด้วยการกวัดแกว่งมีดคู่ของเขา แสงจากคมมีดนับไม่ถ้วนบินออกมา และกลายเป็นพายุฝนฟ้าคะนอง
ความวุ่นวายของนรก และน้ำตาเทพอสูรโจมตีออกไปอย่างต่อเนื่อง
เสียงร้องโหยหวนจากความวุ่นวายของนรก และน้ำตาเทพอสูรเกิดขึ้นแทบจะพร้อม ๆ กัน
เมื่อเร็ว ๆ นี้เมื่อเขาฝึกทักษะดาบเทพอสูร หวงเสี่ยวหลงได้พยายามรวมความวุ่นวายของนรกกับ น้ำตาเทพอสูรเข้าด้วยกันโดยใช้ทั้งสองท่าในเวลาเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะประสบความสำเร็จ แม้ว่าการผสมผสานนี้จะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็ยังเพิ่มพลังโจมตีมากขึ้นกว่าเท่าตัวเมื่อเทียบกับการใช้งานทีละท่า
เห็นได้ชัดว่าภายใต้พายุไซโคลนสองลูกมีเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังกังวานออกมาจากสาวกของหอไร้เมฆาที่พยายามหลีกเลี่ยงการถูกดูดเข้าไปในพายุไซโคลน และถูกน้ำตาเทพอสูรเจาะผ่านร่างกายของพวกเขา 
ในไม่ช้าตัวเลขเดิมของสองร้อยสาวกของหอไร้เมฆาลดลงไปครึ่งหนึ่ง
เหล่าสาวกของหอไร้เมฆาเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นนักรบระดับเจ็ด และแปด ซึ่งไม่สามารถเป็นฝ่ายตรงข้ามของหวงเสี่ยวหลงได้ แต่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าหอไร้เมฆามีความแข็งแกร่งมากแค่ไหน
หอไร้เมฆาในมณฑลต้าฉู่กวงถือได้ว่าเป็นเพียงสาขาเดียว
หอไร้เมฆาได้ใช้เวลามากกว่าหนึ่งร้อยปีในการพัฒนากองกำลัง และผู้เชี่ยวชาญภายใต้การบัญชาการเป็นสิ่งที่ตระกูลทั่วไปไม่สามารถเทียบได้
สาวกที่โชคดีไม่กี่คนที่สามารถหลีกเลี่ยงความวุ่นวายของนรก และน้ำตาเทพอสูรกำลังเฝ้าดูฉากที่น่ากลัว ในขณะที่เหล่าสาวกคนอื่น ๆ ล้มลงกับพื้น บรรดาสาวกที่โชคดีหันหน้าเตรียมพร้อมที่จะหนี
การเฝ้าดูฉากที่สาวกของหอไร้เมฆาเริ่มหลบหนี ภาพเงาของหวงเสี่ยวหลงกระพริบ และควงมีดคู่ภายในมือของเขาออกมาปิดกั้นสองสาวกที่ยังเหลืออยู่
คนอื่น ๆ สามารถออกไปได้ แต่ทั้งสองคนนี้ไม่ได้รับอนุญาติให้ทำได้
ทั้งสองคนนี้เหลืออีกเพียงครึ่งก้าวก็จะเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติ และจะบุกเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติในเร็ว ๆ นี้ และหากไม่ข้าคนทั้งสองในเวลานี้ในอนาคตจะลำบาก และยากที่จะจัดการ
จ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลงที่ได้มาขวางเส้นทางของพวกเขา ความกลัวแสดงออกมาบนใบหน้าของพวกเขา อย่างไรก็ตามพวกเขาเลือกที่จะไม่ต่อสู้ และแยกกันเพื่อหลบหนี
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา หวงเสี่ยวหลงได้กระโดดขึ้นไปอีกครั้ง และร่างกายของเขาหมุนไปด้วยความเร็วสูงในช่วงของกลางอากาศ ในขณะที่มีดคู่เทพอสูรเหวี่ยงออกมาซ้ำ ๆ ริ้วของสายฟ้ากระจายออกมาในอากาศเต็มไปด้วยเสียงคำรามของสายฟ้าดังกังวานออกไป ในพริบตาทั้งสองคนที่เป็นจุดสูงสุดของนักรบระดับสิบขั้นปลายถูกฟ้าผ่าส่งผลให้พวกเขาลอยกระเด็นถอยกลับไป
หวงเสี่ยวหลงกลับลงสู่พื้น และมีดคู่ในมือของเขาเฉือนออกไปก่อให้เกิดพายุไซโคลนคู่หมุนไปทางคนทั้งสอง
ทั้งสองถูกตัดด้วยแสงจากคมมีด และเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังกระหึ่มอยู่ในอากาศ เมื่อความวุ่นวายของนรกพังทลายลง
หลังจากจัดการคนทั้งสองที่เหลือนี้หมดแล้ว หวงเสี่ยวหลงกวาดมุมมองไปมาในหลาย ๆ ทิศทางที่สาวกของหอไร้เมฆากำลังวิ่งหนีออกไป ด้วยประกายแสงจากคมมีดในมือของหวงเสี่ยวหลงเป็นเหมือนเคียวที่น่ากลัว และพร้อมจะพรากชีวิตของเหล่าสาวกของหอไร้เมฆาลงไปทีละคน เหล่าสาวกหอไร้เมฆาต่างค่อย ๆ พากันล้มตายลงไปบนถนน
เลือดสีแดงไหลย้อมไปตลอดเส้นทางของถนน
โชคดีที่นี่เป็นพื้นที่ที่เงียบสงบของเมือง มิฉะนั้นชาวเมืองในบริเวณโดยรอบจะได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้นจากเสียงกรีดร้อง และเสียงร้องอันน่าสลดใจของผู้คนเหล่านี้ที่เกิดจากความวุ่นวายของนรก และน้ำตาเทพอสูร นี่คือนรกบนดิน
ในท้ายที่สุดจากเดิมของสองร้อยกว่าชีวิตของสาวกของหอไร้เมฆา ในเวลานี้เหลือเพียงเล็กน้อยกว่ายี่สิบของพวกเขาประสบความสำเร็จในการหลบหนี นั่นคือจำนวนเพียงหนึ่งในสิบของพวกเขา!
ส่วนที่เหลือของพวกเขานอนจมอยู่ในกองเลือดทั้งหมด พวกเขาถูกสังหารโดยหวงเสี่ยวหลง
การเฝ้าดูร่างที่นอนกองอยู่รอบ ๆ ตัวเขา หวงเสี่ยวหลงก็หยุดลง เขาสังเกตเห็นว่าลมหายใจของเขาไม่สม่ำเสมอเล็กน้อย หลังจากเปลี่ยนร่างเป็นร่างเทพอสูรแล้วถือมีดคู่เทพอสูร และใช้ทักษะดาบเทพอสูร เพื่อต่อสู้ และฆ่าเหล่าสาวกเหล่านี้ ทำให้กลิ่นอายสังหารของเขาภายในตัวของเขาแรงขึ้น ความปรารถนาที่จะฆ่าก็เพิ่มมากขึ้น
เมื่อฆ่าคนมากขึ้นทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นร่างอวตารของเทพอสูรจริง ๆ