INVINCIBLE โลกอมตะ - บทที่ 95: นักสู้ตระกูลหนิง

หวงเสี่ยวหลง รีบวิ่งไปที่ลานจัตุรัส และได้เห็นฉากนองเลือด ความโกรธอย่างรุนแรงได้ปะทุขึ้นภายในหัวใจของเขา และทั้งสองหมัดของเขากำแน่นเป็นเจตนาฆ่าที่คมกริบที่ถูกแสดงออกมาจากดวงตาของเขา
ต่อมาเฉินเฟยหรง, ลู่ไค เย่หยง และส่วนที่เหลือได้มาถึงที่ลานจัตุรัส และพวกเขาทั้งหมดกำลังรู้สึกโกรธต่อภาพที่พวกเขาได้เห็นในเวลานี้
เมื่อกลุ่มใหญ่มาถึงพวกโจรในด้านอื่น ๆ ที่ถูกแช่อยู่ในความสุขของการฆ่าก็หยุดลง และหันไปมองรอบ ๆ และมองไปที่ผู้มาใหม่
"สถาบันแสงดารา?" โจรวัยกลางคนที่สวมหมวกสีดำยาวเปิดครึ่งใบหน้าเดินออกมาจากกลุ่มโจร ดวงตากวาดไปอีกทางด้านหนึ่งไปสู่อีกด้านหนึ่ง และเมื่อสายตาของเขาไปอยู่ที่เฉินเฟยหรง โจรวัยกลางคนก็หัวเราะอย่างเต็มที่ "ข้าแค่บอกว่าไม่มีผู้หญิงอยู่ภายในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะ ส่งมาให้ถึงที่ในตอนนี้! "
"พี่น้องหลังจากนี้พวกเราสามารถเล่นสนุกกับนางได้! หลังจากที่ข้าเสร็จแล้วก็ถึงคราวของพวกเจ้าทุกคน! "
"ขอบคุณหัวหน้า!"
ทันใดนั้นเสียงไชโยโห่ร้องออกมาจากโจรสามร้อยคน
ใบหน้าละเอียดอ่อนของเฉินเฟยหรงโกรธจนเปลี่ยนเป็นสีเขียว และสีแดง และตาสวยงามของนางก็เปลี่ยนเป็นเจตนาฆ่าที่รุนแรง
เมื่อเห็นแบบนี้หัวหน้าโจรวัยกลางคนที่สวมหมวกสีดำยาว ยิ้มกว้างขึ้น "ผู้หญิงสำส่อนแบบนี้ ทำไมถึงไม่พอใจ พวกข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขอย่าได้กังวลมากไป!" เมื่อกล่าวจบลงแล้วเขาใช้สองมือโบกให้โจรทั้งสามร้อยคนกระจายวงล้อมออกไป และล้อมรอบคนยี่สิบคนนี้ หวงเสี่ยวหลงกวาดสายตาไปรอบ ๆ มองดูโจรที่เข้ามาล้อมรอบ
ในตอนนี้เสียงที่เย็นชาของหัวหน้าโจรก็ดังออกมาว่า "เหลือผู้หญิงเอาไว้ คนที่เหลือฆ่าให้หมด!" เมื่อเสร็จสิ้นคำสั่ง ภาพเงาของหวงเซี่ยวหลงก็ขยับออกไปพร้อม ๆ กับมีดคู่เทพอสูรที่อยู่ในมือ
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากด้านตรงข้ามเมื่อเขาได้กวัดแกว่งมีดคู่เทพอสูรของเขา
และลู่ไค เย่หยง และคนอื่น ๆ ก็เริ่มลงมือต่อสู้
เฉินเฟยหรงฆ่าโจรหลายคนที่รีบวิ่งเข้ามาหานางด้วยฝ่ามือ นางกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ และกระแทกฝ่ามือของนางมุ่งเป้าไปที่หัวหน้าโจร
เมื่อเห็นการกระทำของเฉินเฟยหรง หัวหน้าโจรหัวเราะออกมาเบา ๆ หนึ่งในมือของเขาส่งสัญญาณให้คนสนิทของเขาลงมือ "จับผู้หญิงแพศยาคนนี้ แต่จงจำไว้ว่าอย่าได้ทำร้ายนาง ข้าไม่ต้องการที่จะเล่นกับศพ "
พวกโจรยอมรับคำสั่งของเขาด้วยเสียงอันดัง และเริ่มเคลื่อนตัวไปทางเฉินเฟยหรง
แม้ว่าเฉินเฟยหรงเป็นนักรบระดับเก้าขั้นปลาย แต่ด้วยจำนวนโจรที่ล้อมนางไว้มีมากเกินไปแม้ว่าจะไม่มีนักรบระดับเก้าในหมู่พวกเขา ส่วนใหญ่เป็นนักรบระดับเจ็ด และมีนักรบระดับแปด เหล่าโจรนักรบระดับแปดลงมือโจมตีเฉินเฟยหรงทำให้นางสับสนวุ่นวาย
เฉินเฟยหรงมีการแสดงออกที่น่าเกลียดบนใบหน้าที่บอบบางของนาง ในขณะที่นางไม่ได้คาดหวังที่จะวิ่งเข้าไปในกลุ่มโจรกลุ่มใหญ่ที่มีกำลังเช่นนี้ ในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้โจรเหล่านี้ที่ข้ามพรมแดนมาจากอาณาจักรเป่าหลงมีจำนวนไม่น้อยกว่าร้อยคน และอาจมีนักรบระดับแปดเพียงหนึ่งหรือสองคน บางครั้งแม้แต่โจรนักรบระดับเจ็ดก็หาได้ยาก และความแข็งแกร่งโดยเฉลี่ยเป็นเพียงนักรบระดับหกเท่านั้น
ภาพหลอนของนางหลบหลีกรวดเร็วเหมือนเมฆลอยในอากาศ หลีกเลี่ยงการโจมตีจากกลุ่มโจรนักรบระดับเแปด เมื่อมองไปรอบ ๆ นางได้เห็นลู่ไค และเย่หยง ในความเป็นจริงศิษย์ทุกคนถูกล้อมด้วยโจรจำนวนมาก และแต่ละคนก็อยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาก
แต่เมื่อดวงตาของนางค้นพบหวงเสี่ยวหลง นางก็ต้องตะลึงเมื่อได้เห็นเงาของหวงเสี่ยวหลงกะพริบโดยบังเอิญในหมู่พวกโจร ในขณะที่ควงมีดคู่ เมื่อมีการหวัดแกว่งทุกครั้งจะมีโจรสองคนกรีดร้อง และล้มลงกับพื้น และการโจมตีทุกครั้งก็เป็นจุดสำคัญที่ทำให้เสียชีวิตโดยไม่จำเป็นต้องโจมตีเป็นครั้งที่สอง ไม่มีข้อยกเว้นแม้ว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นโจรนักรบระดับเจ็ดขั้นกลางหรือนักรบระดับเจ็ดขั้นปลาย
ความเร็วของหวงเสี่ยวหลงถึงระดับที่ทำให้คนทั่วไปไม่สามารถรับรู้ได้
เฉินเฟยหรงมองดูด้วยสายตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลง ด้วยความตกใจ นางสามารถบอกได้ว่าความเร็วของหวงเสี่ยวหลงนั้นไกลเกินกว่าค่าเฉลี่ยของจุดสูงสุดของนักรบระดับเจ็ดขั้นปลาย
อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่เวลาที่ต้องมามัวแต่ตกตะลึง และนางก็ไม่มีเวลาที่จะพิจารณาว่าทำไมหวงเสี่ยวหลงมีความเร็วที่น่าทึ่ง นางตะโกนว่า "ทุกคนปลดปล่อยจิตวิญญาณของเจ้า! ใช้ทุกอย่างที่มีพยายามถ่วงเวลาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งเค่อ! "
หนึ่งเค่อ และอีกสองกลุ่มก็จะมาถึง เพียงหนึ่งเค่อและพวกเขาจะปลอดภัย!
คำสั่งของเฉินเฟยหรงดังออกมา และศิษย์ทุกคนรวมทั้ง ลู่ไค และเย่หยงได้เรียกจิตวิญญาณการต่อสู้ออกมา และใช้การเปลี่ยนวิญญาณโดยไม่รีรอ อย่างไรก็ตามพวกโจรที่อยู่รอบ ๆ ข้างได้ทำตาม พวกเขาเรียกจิตวิญญาณออกมา และใช้การเปลี่ยนวิญญาณเช่นกัน
หัวหน้าโจรหัวเราะเยาะในขณะที่เขายืนอยู่ข้าง ๆ คน ๆ หนึ่งเขากำลังเฝ้าดูฉากนี้ และจากนั้นสายตาของเขาก็ได้ไปจดจ่ออยู่ที่หวงเสี่ยวหลง
เขาได้สังเกตุเห็นสถานการณ์รอบ ๆ ตัวของหวงเซี่ยวหลง เฝ้าดูพวกโจรที่เป็นลูกสมุนตกตายไปทีละคนภายใต้คมมีดของหวงเสี่ยวหลง และแสงสว่างอันสุกใสในดวงตาของเขาก็สว่างวาบออกมา ทันใดนั้นหัวหน้าโจรก็กระโดดออกไป และเล็งฝ่ามือไปที่ด้านหลังของหวงเสี่ยวหลง
"ฝ่ามือปราณฉีวิบัติ!"
"ไอ้เด็กตัวน้อยไปตายซะ!"
ฝ่ามือขนาดใหญ่สร้างแรงกดดันไปทั่วพื้นที่ ในช่วงกลางของฝ่ามือมีความเข้มข้นของพลังการทำลายล้างที่รุนแรงของปราณฉีเหมือนราวกับว่าเป็นตาของพายุเฮอริเคน
"หวงเสี่ยวหลง ระวัง!" สังเกตเห็นแบบนี้ ลู่ไค, เย่หยง และคนบางส่วนร้องตะโกนเตือนเขาทันที
การแสดงออกของเฉินเฟยหรงแย่ลงมากกับภาพในเวลานี้ นางตระหนักดีถึงความสำคัญของหวงเซี่ยวหลง อาจกล่าวได้ว่าในภารกิจนี้เพื่อฆ่าพวกโจรสามารถมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้กับทุกคนยกเว้นหวงเสี่ยวหลงกับลู่ไคเท่านั้น
"หลบไป!" เฉินเฟยหรงถูกปิดกั้นโดยโจรนักรบระดับแปดจำนวนสิบกว่าคน และเห็นว่าฝ่ามือที่มีความรุนแรงกำลังจะกระแทกที่ร่างของหวงเสี่ยวหลง นางร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธ แสงประกายสีขาวกระพริบ และในเวลาเดียวกันมีบางอย่างเช่นหมอกเมฆปรากฏขึ้น แต่สีของมันเป็นสีฟ้าที่ดูโปร่งใส
เมื่อหมอกเมฆโผล่ออกมาอุณหภูมิโดยรอบลดลงถึงจุดเยือกแข็งคล้ายกับฤดูหนาว
นี่คือจิตวิญญาณของเฉินเฟยหรง เมฆน้ำแข็ง!
มันถูกจัดอยู่ในประเภทเดียวกับจิตวิญญาณของเฟยฮาวซึ่งเป็นผลงานจากธรรมชาติ
เมื่อเรียกจิตวิญญาณของนางออกมา เกิดปราณฉีจากฝ่ามือของเฉินเฟยหรงพุ่งเข้าหาช่องว่างในสี่ทิศทาง
"โลกผนึกน้ำแข็ง!"
เมื่อสัมผัสโดนกระแสน้ำแข็ง โจรนักรบระดับแปดกว่าสิบคนได้หลบหลีกหนีออกไป แต่โจรที่เหลือกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง นางรีบถอยหลังอย่างเร่งรีบ
แม้ว่าเฉินเฟยหรงจะบังคับให้กลุ่มโจรเหล่านี้หนีไปได้สำเร็จ แต่ก็ไม่มีเวลามากพอที่จะเข้าไปช่วยเหลือหวงเสี่ยวหลง ทำได้เพียงเฝ้าดูฝ่ามือของหัวหน้าโจรที่กำลังจะพุ่งเข้าหาด้านหลังของ หวงเสี่ยวหลง ลู่ไค เฉินเฟยหรง และหัวใจของทุกคนรู้สึกบีบคั้นขึ้นมา แต่หวงเสี่ยวหลงก็ได้หายตัวไปในพริบตา การโจมตีล้มเหลวทำได้เพียงพลิกซากศพชาวเมืองจากพื้นดิน

รอยยิ้มของหัวหน้าโจรแข็งค้าง
ในขณะที่ทุกคนรู้สึกท้อแท้กับผลที่ตามมาเสียงกรีดร้องของความเจ็บปวดฉับพลันก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันกลับไปในทางทิศของการกรีดร้อง พวกเขาเห็นหวงเสี่ยวหลงอยู่ห่างออกไปสิบจั้งจากจุดเดิม และมีโจรสองคนพึ่งตายอยู่ภายใต้คมมีดของหวงเสี่ยวหลง
การแสดงออกที่น่าแปลกใจของทุกสายตาพุ่งตรงไปที่หวงเสี่ยวหลง เขาไม่ได้สนใจสายตาทุกคู่เขายังคงกวัดแกว่งมีดของเขาโดยไม่เรียกจิตวิญญาณการต่อสู้ของเขาออกมา
"ฆ่า! ฆ่าเด็กคนนั้น "หลังจากโจรอีกสองคนเสียชีวิต หัวหน้าโจรก็ฟื้นความสนใจของเขาขึ้นมาและใบหน้าของเขาแสดงออกมาอย่างน่าเกลียด ในขณะที่เขาชี้นิ้วไปที่หวงเสี่ยวหลงพร้อมออกคำสั่ง เขากระพริบ และหายตัวไปอีกครั้งโดยหันไปหาหวงเสี่ยวหลง ด้วยฝ่ามือที่สอง โชคร้ายที่เมื่อเขาเข้ามาใกล้พอที่จะทำร้ายหวงเซี่ยวหลง เงาของเขาก็วิ่งหายออกไปจากจุดเดิม และโดนหัวหน้าโจรก็ทำได้เพียงฟาดฝ่ามือลงไปบนพื้นดินอย่างรุนแรง
ในเวลานี้ มีหนึ่งในอาจารย์ของสถาบันแสงดาราที่เป็นนักรบระดับสิบกำลังรีบวิ่งมาหลังจากที่ได้เห็นสัญญาณที่เย่หยงได้ปล่อยออกไปบนท้องฟ้า
เมื่อเห็นว่ากำลังเสริมกำลังมาถึงแล้ว เฉินเฟยหรงในที่สุดก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
เมื่อมาถึงจุดนี้ศิษย์ที่เหลือของกลุ่มอื่น ๆ และอาจารย์ที่เป็นนักรบระดับสิบอีกคนก็มาถึงลานจัตุรัส
สองนักรบระดับสิบได้เข้าสู่ฉากการต่อสู้ลงมือทำร้ายนักรบระดับแปดที่กำลังล้อมเฉินเฟยหรง 
พวกเขาจัดการได้อย่างง่ายดาย และในอีกไม่กี่วันหลังจากนั้นเฉินเฟยหรง และนศิษย์ทั้งหมดได้จัดการโจรทั้งสามร้อยคน
ในตอนท้ายเหลือเพียงหัวหน้าโจรเท่านั้น
เฉินเฟยหรงค่อย ๆ ก้าวไปที่หัวหน้าโจรพร้อมด้วยดาบภายในมือของนาง และปรากฎการแสดงออกที่เหมือนน้ำแข็งบนใบหน้าของนาง
"ข้ามาจากตระกูลนักสู้ ข้าเป็นคนของตระกูลหนิงแห่งอาณาจักรเป่าหลง และพี่ใหญ่ของข้าเป็นผู้นำของตระกูลหนิง พวกเจ้ากล้าฆ่าข้าหรือ? "หัวหน้าโจรหงุดหงิดเมื่อเห็นเฉินเฟยหรงเดินเข้ามาหาเขาด้วยดาบที่อยู่ในมือ
นักสู้ตระกูลหนิง? ทุกคนในปัจจุบันรู้สึกตกใจ
นักสู้ตระกูลหนิงนี้เป็นตระกูลแรกของอาณาจักรเป่าหลง กลุ่มโจรนี้ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหนิงจริง ๆ ? ไม่น่าแปลกใจว่าค่าเฉลี่ยของความแข็งแกร่งของพวกเขาสูงมากเหลือเกินเมื่อเทียบกับกลุ่มโจรในก่อนหน้านี้
ก่อนที่ทุกคนจะตอบสนองได้ มีดคู่เทพอสูรในมือของหวงเสี่ยวหลงได้ผ่านไปทั่วลำคอของเขาและหัวหน้าโจรคว้าคอของตัวเอง ในขณะที่จ้องมองหวงเสี่ยวหลงด้วยความไม่เชื่อ
"ข้าเป็นศิษย์ของสถาบันแสงดารา มีนามว่าหวงเสี่ยวหลง" หวงเสี่ยวหลง 'แนะนำ' ตัวเอง
"ตระกูลหนิงแห่งอาณาจักรเป่าหลง? แล้วยังไง? "