INVINCIBLE โลกอมตะ - บทที่ 13: ข้าจะทุบตีเจ้าจนกว่าพ่อของเจ้าจะจำเจ้าไม่ได้!

จุดสูงสุดของนักรบระดับแรกขั้นปลาย!
การจ้องมองของหลี่มู่อยู่ที่หวงเหว่ย และรู้สึกประหลาดใจมาก ตอนแรกเขาคิดว่าถึงแม้ว่าหวงเหว่ยจะครอบครองจิตวิญญาณการต่อสู้ระดับสิบในช่วงเวลาห้าเดือนที่ผ่านมา เขาอาจจะไปถึงจุดสูงสุดของนักรบระดับแรกขั้นแรก แต่มองหวงเหว่ยในตอนนี้รูปลักษณ์ของเขา เขาสามารถพัฒนาเข้าสู่นักรบระดับสองได้ตลอดเวลา!
ความประหลาดใจที่หวงเหว่ยทำให้เขามันไม่เล็กเลย
ในตอนแรกเขายังคงมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการสู้รบระหว่างคนในครอบครัว แต่ตอนนี้ความสงสัยทั้งหมดได้รับชัยชนะเมื่อเขามองไปที่หวงเหว่ยบนเวที เขาก็เริ่มพอใจมากขึ้น
เมื่อสังเกตเห็นการแสดงออกของหลี่มู่ หวงฉี่เต๋อรู้สึกไม่พอใจกับตัวเอง
ในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมาเขาพยายามฝึกฝนหลานชายของเขา หวงเหว่ยและหลานชายของเขาไม่ทำให้เขาผิดหวังเช่นเดียวกับหลี่มู่ เขายิ่งมองดูหวงเหว่ยก็ยิ่งพอใจและพอใจมากเพิ่มขึ้นเท่านั้น
หวงเผิง และซูเย่วกลับกลายเป็นกังวล หวงเหว่ยได้ก้าวมาอยู่ที่จุดสูงสุดของนักรบระดับแรกขั้นปลายแล้วสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับลูกชายของพวกเขาในภายหลัง?
ยืนอยู่บนเวทีและฟังเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้นรอบ ๆ เวที หวงเหว่ยรู้สึกถึงความภาคภูมิใจยิ่งขึ้นและในขณะนี้เขาเปิดปากของเขาและขอว่า "ท่านปู่ข้าได้ยินมาว่า เสี่ยวหลงกำลังฝึกฝนอย่างหนักในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมาเช่นกัน ข้าต้องการจะประลองกับเสี่ยวหลง"
เมื่อทุกคนได้ยินว่าประลอง พวกเขาเต็มไปด้วยสีสันแห่งความน่าตื่นเต้น และความคาดหมายดวงตาทั้งหมดหันไปจ้องมองที่หวงเสี่ยวหลง
หวงฉี่เต๋อประหลาดใจ แต่ยังคงพยักหน้าต่อข้อเสนอด้วยรอยยิ้ม เขาเห็นด้วย: "เอาล่ะเพียงแค่ประลองพอหอมปากหอมคอเพื่อการเรียนรู้อย่าได้ทำการหักหาญน้ำใจกันล่ะ"
หวงเสี่ยวหลงยังคงแสดงออกอย่างสงบอยู่ถ้าจิตวิญญาณการต่อสู้ระดับ 7 จริง ๆ แล้วเขาก็จะไม่สามารถก้าวไปสู่ นักรบระดับแรกได้ในระยะเวลา 5 เดือน และการขึ้นเวทีจะส่งผลให้เกิดความอัปยศอดสู อย่างไรก็ตามเขาก็ย่อมรู้ดีว่าผลที่น่าอับอายนี้จะเป็นของหวงเสี่ยวหลง แต่หวงฉี่เต๋อ ยังคงเห็นด้วยกับคำร้องขอยินยอมต่อการกระทำของหวงเหว่ย!
หวงฉี่เต๋อไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของหวงเสี่ยวหลง

ได้ยินว่าท่านปู่ของเขาเห็นด้วย หวงเหว่ยหันไปมองหวงเซี่ยวหลง ขึ้นเสียงเยาะเย้ย "เสี่ยวหลงเจ้าคิดยังไง? เจ้ากล้าที่จะขึ้นมาหรือไม่? ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ใช้มือทั้งสองของข้า "
หวงเหว่ยมีประกายรอยยิ้มพราว
"เสี่ยวหลง!" หวงเผิง และซูเย่วมองอย่างกังวลไปที่หวงเสี่ยวหลง หวงเสี่ยวหลงส่ายหัวแสดงว่าไม่จำเป็นต้องกังวล แล้วค่อย ๆ ยืนขึ้นอย่างช้า ๆ หวงเสี่ยวหลงเดินขึ้นเวทีการต่อสู้อย่างใจเย็นไปยืนอยู่ตรงข้ามหวงเหว่ย
หวงเสี่ยวหลงสัมผัสถึงกลิ่นอายสังหารที่เกิดจากหวงเหว่ย "เจ้าจะต้องเสียใจที่เจ้าไม่ได้คุกเข่าลงเพื่อขอร้องข้าในเวลานั้น?"
ด้วยความเฉลียวฉลาดหวงเสี่ยวหลงกล่าวว่า "เจ้ามันตัวบัดซบจริง ๆ!"
ขณะที่หวงเหว่ยกำลังจะตอบโต้ด้วยความโกรธ หวงเสี่ยวหลงก็หันห้าไปอีกทางหนึ่งของเวทีการต่อสู้โดยมองไปที่ตาของหวงฉี่เต๋อ: "ท่านปู่ตามกฎของงานชุมนุมประจำปีของตระกูลในระหว่างการประลองคนอื่นไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าแทรกแซงใช่มั้ย? "
หวงฉี่เต๋อได้แต่กระพริบตาอยู่ชั่วครู่ไม่เข้าใจวัตถุประสงค์ของ หวงเสี่ยวหลง ในการตั้งคำถามนี้ แต่เขาก็ยังคงพยักหน้า และกล่าวว่า "ถูกต้อง"
ในขณะที่ทุกคนยังคงตกอยู่ในความสงสัยว่าจุดประสงค์ของหวงเสี่ยวหลงในการถามคำถามนี้คืออย่างไร หวงเสี่ยวหลงหันกลับไปหาหวงเหว่ยแล้วยิ้ม "ในชั่วพริบตาข้าจะตีเจ้าจนกว่าพ่อของเจ้าจะจำเจ้าไม่ได้"
ทุกคนตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ และส่ายหัวของพวกเขายิ้มให้กับความหยิ่งจองหองในคำพูดนี้
หลี่มู่ที่นั่งข้าง ๆ หวงฉี่เต๋อ ยิ้ม "พี่ฉี่เต๋อ หลานชายคนนี้ของเจ้าถ้าจะบ้าไปแล้วอย่างนั้นเหรอ? เขาเป็นหนึ่งในผู้ครอบครองจิตวิญญาณการต่อสู้ระดับเจ็ดใช่ไหม? การทำตัวหยิ่งโดยไม่มีพลัง จริงๆ ข้าไม่ชอบเด็กอย่างนี้! "
หวงฉี่เต๋อ รู้สึกว่าใบหน้าของเขาเสียความเงางามบางส่วนให้กับยางอาย 'ฮ่าฮ่า' เขาหันไปมองที่หวงเผิง ; ดูเหมือนว่าจะทำอย่างไรดีเพื่อเตือนลูกชายคนที่สองของเขาที่จะต้องสอนระเบียบวินัยลูกชายของเขาให้ดีเพื่อที่จะป้องกันปัญหาในอนาคตในโอกาสที่สำคัญเกรงว่าเขาจะสร้างความอับอายให้แก่ตระกูลด้วยความโง่เขลาของเขา
หวงเหว่ยหัวเราะ "เจ้าพูดอะไร? ข้าเข้าใจผิดหรือไม่ เจ้าต้องการที่จะตีข้าจนกว่าพ่อของข้าจะจำข้าไม่ได้?
เมื่อคำพูดของเขาจบลงภาพเงาก็เบลออย่างรวดเร็ว และกำปั้นก็พุ่งมาทางขวาก่อนที่เขาจะหายตื่นตระหนก
สายเกินไปที่หวงเหว่ยจะหลบ เมื่อเขากำลังจะพูดกำปั้นก็กระแทกเข้าตาซ้ายของเขาทำให้เขาโกรธเกรี้ยวกราดด้วยอาการเจ็บปวดหลังจากถูกต่อยไปที่ดวงตา
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นบนเวทีจากสมาชิกของคฤหาสน์ตระกูลหวง เหวงเสี่ยวหลงใช้เวลาแวบหนึ่งที่จะจ้องไปที่หวงเหว่ยที่กำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเวทีการต่อสู้
ในขณะนี้หน้าตาที่ดูหยาบคาย หลี่มู่กล่าวว่า "อายุยังน้อยเพียงเท่านี้ก็เรียนรู้วิธีลอบโจมตีแล้ว ถ้าเขาโตกว่านี้จะชั่วร้ายขนาดไหน "
เมื่อมองไปที่หวงเสี่ยวหลง หน้าผากของหวงฉี่เต๋อก็มีร่องรอยพับที่ลึก
บนเวทีหวงเหว่ยโกรธเคืองไปที่หวงเสี่ยวหลง มือซ้ายของเขาไม่ได้ใช้ปิดตาซ้ายของเขาเผยให้เห็นวงกลมสีดำที่ตาซ้ายคล้ายกับหมีแพนด้า
หวงเสี่ยวหลงไม่ได้พูดอะไรในขณะที่ภาพเงาของเขากระพริบเบลอเป็นครั้งที่สองปรากฏตัวตรงหน้า หวงเหว่ยอีกครั้งกำปั้นของเขามุ่งเป้าไปที่ตาขวา
“บูม!”
หมัดที่สองได้สร้างเครื่องหมายทิ้งไว้!
หวงเหว่ยโอดครวญ
มองไปที่ดวงตาหมีแพนด้าของหวงเหว่ย หลี่ลู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลี่หมู่ไม่สามารถควบคุมเสียงหัวเราะของนางได้อีก เสียงหัวเราะที่มีเสน่ห์เหมือนกับเสียงระฆังดังออกไปภายในห้องโถงหลัก สองลักยิ้มที่น่ารักฝังอยู่บนใบหน้าของนาง
หลี่มู่หันหลังไปมองหลานสาวของเขาด้วยสายตาเชิงตำหนิ
เตือนหลี่ลู่พยายามอย่าส่งเสีองหัวเราะที่เปล่งประกายของนาง และความพยายามที่หนักหน่วงของนางแสดงให้เห็นชัดเจนบนใบหน้าสีแดงของนาง

ด้านล่างของเวทีทุกคนต่างก็แสดงออกแปลก ๆ บนใบหน้า
"หวงเสี่ยวหลงข้าจะฆ่าเจ้า!" ความโกรธของหวงเหว่ยระเบิดขึ้นมาในที่สุด เขาตะโกนเสียงดังออกมาพร้อมกับปราณฉี และเล็งตรงไปที่หน้าอกของหวงเสี่ยวหลง
เมื่อเห็นกำปั้นของหวงเหว่ยกำลังจะลงสู่หน้าอกของหวงเสี่ยวหลง หวงเผิงและหัวใจของซูเย่วก็เต้นระรัวอย่างรวดเร็ว และร้องออกมาดัง ๆ ด้วยความกังวล หวงเหว่ยอยู่ที่จุดสูงสุดของนักรบระดับแรกขั้นปลาย เพียงแค่ชกไปที่หน้าอกของลูกชายของพวกเขา เขาจะทนได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตามหวงฉี่เต๋อนั่งอยู่บนแท่นไม่ได้ทำหรือพูดอะไรเพื่อป้องกันเหตุการณ์บนเวที จากมุมมองของเขาการอนุญาตให้หวงเหว่ยสั่งสอนหวงเสี่ยวหลงนับเป็นบทเรียนที่ดี
เมื่อกำปั้นของหวงเหว่ยกำลังจะเข้าสู่หน้าอกของหวงเสี่ยวหลงภาพเงาของหวงเสี่ยวหลงก็หายตัวไป และหลีกเลี่ยงการโจมตีของหวงเหว่ย จากนั้นด้วยกำปั้นจากมือขวาของเขา หวงเสี่ยวหลงปล่อยปราณฉีของเขา และขกไปที่ด้านหลังของเขา หวงเหว่ยแทบจะล้มลงบนเวที
"ปลดปล่อยปราณฉี!"
"นักรบระดับแรก!"
ห้องโถงใหญ่อยู่ในความโกลาหลทุกคนก็งงงัน ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลงพบว่ามันยากที่จะเชื่อ และรวมถึงหวงฉี่เต๋อ, หลี่มู่ และหวงหมิง
ในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมาหวงเสี่ยวหลงได้ก้าวเข้าสู่นักรบระดับแรกแล้วเช่นกัน!
ความอับอายขายหน้าของหวงเหว่ย เขารีบพลิกตัวของเขาขึ้นไปยืน ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงซีดด้วยความโกรธ เมื่อเปรียบเทียบกับความแปลกใจของผู้อื่นหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธภายในดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง จู่ ๆ ความคิดเดียวของเขาก็ปรากฎขึ้นสำหรับหวงเสี่ยวหลงมีเพียงความตายเท่านั้น!
ตาย!
เมื่อมองไปที่หวงเหว่ยที่กำลังโกรธเกรี้ยว ต่างกับหวงเสี่ยวหลง ที่มีความเยือกเย็นเพียงอย่างเดียวที่สะท้อนให้เห็นภายในดวงตาที่สดใส คราวนี้เขาไม่ได้วางแผนที่จะหลบกำปั้นทั้งสองที่ด้านหน้าหน้าอกของเขา และเขาก็ปลดปล่อยพลังระดับสูงสุดของนักรบระดับแรกขั้นปลายออกมาตรงหน้าสายตาของทุกคน หวงเหว่ยได้รับการตีโต้ต่อหน้า
สี่กำปั้นชนกันเสียงดัง "ปัง!!!!" เสียงดังสะนั่นไปทั่วทั้งห้องโถงหลัก หวงเหว่ยโงนเงนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ในขณะที่หวงเสี่ยวหลงแกล้งทำเป็นถอยหลังเลียนแบบ
"อะไร? สิ่งนี่คือ! "
"จุดสูงสุดของนักรบระดับแรกขั้นปลาย!"
ผู้อาวุโส และผู้พิทักษ์ของคฤหาสน์ตระกูลหวง ยังไม่ฟื้นตัวจากอาการตกตะลึงจากหวงเสี่ยวหลงที่สามารถเข้าสู่นักรบระดับแรกได้ ทั้งหมดลุกออกจากที่นั่งของพวกเขาตอนนี้
หวงฉี่เต๋อ, หลี่มู่ และหวงหมิง ต่างก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจลืมภาพลักษณ์ของพวกเขาทั้งหมด หวงเผิง และดวงตาของซูเย่วก็เกือบหายไปด้วยความประหลาดใจ การบ่มเพาะของลูกชายของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ตอนกลางของนักรบระดับแรก?

ในวินาทีถัดไป หวงเผิงยิ้มให้อย่างขมขื่นต่อหน้าคนในห้องโถงหลัก เขารู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งเขาเองก็ไม่ทราบว่าลูกชายของเขาได้ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดนักรบระดับแรกขั้นปลายแล้วเช่นกัน