INVINCIBLE โลกอมตะ - บทที่ 130: เผชิญหน้าศิษย์ของนิกายดาบใหญ่

มีการแสดงออกที่น่าเกลียดบนใบหน้าของหวงเสี่ยวหลง ในขณะที่เขารู้สึกถึงจระเข้เหล็กจำนวนมากที่กำลังว่ายน้ำมาจากทุกทิศทาง
ในบรรดาจระเข้เหล็กเหล่านี้มีบางตัวที่เปล่งประกายพลังอันยิ่งใหญ่ซึ่งใกล้เคียงกับการก้าวเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติ
ก่อนที่หวงเสี่ยวหลงจะเดินต่อไปเสียงแหลมทะลุทะลวงผ่านอากาศ และเจ้าลิงน้อยก็ไปถึงทางด้านของหวงเซี่ยวหลงในทันที อุ้งเท้าของลิงโผล่ออกมาในสี่ทิศทาง
กระแสน้ำทั้งสี่ทิศหมุนวนไปเรื่อย ๆ เมื่อเปลี่ยนเป็นกำแพงลม ในขณะเดียวกันก็มีแรงดูดที่รุนแรงดึงยกจระเข้เหล็กขึ้นเหนืออากาศ ในขณะนั้นภายในป่าพรุเกิดเป็นความสับสนวุ่นวาย
หวงเสี่ยวหลงมีความยินดี และใช้มีดคู่เทพอสูรจัดการกับร่างของจระเข้เหล็ก แรงดูดที่พุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา และแกนผลึกสีมรกตก็ตกลงไปในมือของเขา
"ไปกันเถอะ!" หวงเสี่ยวหลงคว้าเจ้าลิงม่วงน้อย และบินไปทางฝั่ง
ขณะที่หวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อยกำลังจะไปถึงฝั่ง ทันใดนั้นจากพื้นที่ราบลุ่มใต้น้ำจระเข้เหล็กขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาจากน้ำ จระเข้เหล็กตัวนี้จริง ๆ แล้วตัวโตกว่าร้อยจั้งมันคล้ายกับเนินเขาลูกเล็ก ๆ
มันโจมตีไปทางหวงเสี่ยวหลงและลิงม่วงเล็ก ๆ
พลังที่รุนแรงส่งผลกระทบต่อหวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อยจากเบื้องหลัง
เมื่อได้รับการโจมตี หวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อยก็ยังคงมีเวลาพอที่จะหลบหนีได้ ทันใดนั้นเงาทั้งสองก็ได้หายไป
ดังนั้นจระเข้เหล็กกระโจนไปบนอากาศที่ว่างเปล่า มันตกลงไปในบึงข้างล่างน้ำก็กระเซ็นออกไปทุกหนทุกแห่ง
ในขณะที่จระเข้เหล็กยังคงสับสนอยู่ หวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อยปรากฏตัวขึ้นที่ฝั่ง
เมื่อเห็นพวกเขา จระเข้เหล็กก็โกรธแค้นเป็นอย่างมาก ร่างของมันบิดไปรอบ ๆ และพุ่งเข้าหาทั้งสองที่อยู่บนฝั่งอีกครั้ง ราวกับว่าพวกมันได้รับคำสั่งจากจระเข้เหล็กที่อยู่ใกล้ ๆ พวกมันก็เลี้ยวเข้าไปที่ฝั่ง
ทั้งหวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อย เหลือเพียงภาพเงาที่กระพริบ และหลีกเลี่ยงจระเข้เหล็กเหล่านี้ ในช่วงเวลาเดียวกันพวกมันยังไม่ได้หยุดโจมตี หวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อยยังคงกระพริบห่างออกไปจากที่ราบลุ่ม
การเฝ้าดูขณะที่ทั้งสองเดินทางไกลออกไป เสียงคำรามจากความโกรธของจระเข้เหล็กก็สะท้อนไปทั่วพื้นที่ป่าพรุ
ไม่นานหลังจากนั้นจระเข้เหล็กก็กลับไปในน้ำ
ตอนนี้หวงเสี่ยวหลงใส่แกนผลึกสีมรกตลงไปในแหวนเทพอสูร
เขาได้รับแกนผลึกของจระเข้เหล็กดังนั้นการประเมินผลของสถาบันจึงถือเป็นความสำเร็จ
ดังนั้นหวงเสี่ยวหลง และเจ้าลิงม่วงน้อยจึงได้เดินทางกลับไปตามเส้นทางที่พวกเขามา แต่ไม่นานหลังจากที่พวกเขาออกจากป่าพรุเสียงของการต่อสู้ก็ดังขึ้นในด้านหน้าของพวกเขา เสียงที่แสดงถึงความโกรธ และเสียงอื่น ๆ ลอยมาตามสายลม
"สาวกของนิกายดาบใหญ่มีแต่คนชั่ว! ใจร้าย และโหดร้าย พวกเจ้าฆ่าได้แม้กระทั่งเด็กสามขวบ!"
"พวกเราขอแลกชีวิตกับพวกเจ้า!"
จากนั้นก็เกิดเสียงอึกทึกขึ้นมา
นิกายดาบใหญ่? ดวงตาของหวงเสี่ยวหลงกลายเป็นหนาวเย็น เขา และเจ้าลิงม่วงน้อยมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เกิดเสียงต่อสู้ดังขึ้นมา และพวกเขาก็มาถึงสถานที่สู้รบ
เมื่อหวงเสี่ยวหลงเห็นฉากตรงหน้าของเขา ความโกรธในหัวใจของเขาก็ปะทุขึ้น
ไม่ไกลจากเขามีศพถูกวางไว้ในทะเลเลือด และหลายคนก็เป็นเพียงเด็กโต หรือเด็กเล็ก ๆ ส่วนใหญ่ของผู้อาวุโสเหล่านี้อยู่ในอายุเจ็ดสิบ และแปดสิบปี ในขณะที่เด็กมีอายุเพียงสองถึงสามปี นอกจากนี้ยังมีแม้กระทั่งเด็กทารก
สาวกของนิกายดาบใหญ่มากกว่าสิบคนอยู่ในความบ้าคลั่ง พวกเขากำลังต่อสู้กับคนกลุ่มหนึ่ง คนเหล่านี้อาจเป็นเผ่าที่อาศัยอยู่รอบ ๆ บึงน้ำบริเวณหน้าผา
เมื่อดูสาวกของนิกายดาบใหญ่ที่ยังลงมือทำการสังหารแสงแวววาวแวบเข้ามาในดวงตาของเขา ในพริบตาเขาหายตัวไปจากจุดที่เขาเคยปรากฏตัวขึ้นเกือบจะทันที สาวกของนิกายดาบใหญ่ที่ใช้ดาบของเขาฟันลงไปบนร่างของหญิงที่กำลังตั้งครรภ์ หญิงที่กำลังตั้งครรภ์หลับตาลงกรีดร้องด้วยความกลัว และสิ้นหวัง
อย่างไรก็ตามในครู่ต่อมาหญิงที่กำลังตั้งครรภ์ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากสาวกของนิกายดาบใหญ่แทน สร้างความแปลกใจให้กับหญิงที่กำลังตั้งครรภ์ นางเปิดตาของนางอย่างระมัดระวัง และเห็นสาวกของนิกายดาบใหญ่ถูกโยนทิ้งไปที่ด้านข้าง และที่ยืนอยู่ตรงหน้าของนางเป็นชายหนุ่มอายุประมาณสิบหกถึงสิบเจ็ดปี
ผู้คนรอบ ๆ ตัวได้รับความประหลาดใจจากเสียงกรีดร้องของสาวกจากนิกายดาบใหญ่ และหันไปมอง
เมื่อมาถึงจุดนี้พวกสาวกของนิกายดาบใหญ่เหล่านั้นก็หยุดการกระทำของพวกเขา และมองไปในทางเดียวกัน
"บัดซบ! เจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่รึยังไง? ไม่เพียงแต่เจ้ากล้าที่จะยุ่งเรื่องนิกายดาบใหญ่ของเรา เจ้ายังบังอาจฆ่าสาวกของเราอีกด้วย! " ชายคนหนึ่งกล่าวออกมาในขณะที่เขาจ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลง
ขณะที่กล่าวว่าอีกสาวกของนิกายดาบใหญ่ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังของเขา และเสียงของเขาสั่นเทาในขณะที่เขากล่าวว่า "ศิษย์พี่จู เขาคือหวง…หวง..หวงเสี่ยวหลง!"
เห็นได้ชัดว่าศิษย์พี่จู ยังคงเชื่อมโยงความหมายที่อยู่เบื้องหลังจากการเตือนความจำดังกล่าวออกมาว่า "มังกรสีเหลืองหรือมังกรขาว" เขาจะเป็นมังกรอะไรก็ช่าง! " แต่เมื่อคำพูดของเขาตกลงไป จู่ ๆ ก็หยุดชั่วคราวแล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมองไปที่หวงเสี่ยวหลง และเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว
"หวง, หวงเสี่ยวหลง!"
"เขาคือหวงเสี่ยวหลง??"
สาวกของนิกายดาบใหญ่คนอื่น ๆ ก็เริ่มร้องเสียงดังขึ้น และรีบถอยห่างจากหวงเสี่ยวหลงอย่างรวดเร็ว
นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ทะเลสาบรู้แจ้ง ทุกครั้งที่ชื่อของหวงเสี่ยวหลงถูกกล่าวถึงในนิกายดาบใหญ่ใบหน้าของเหล่าสาวกจะเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลง
"วิ่ง!!"
ทันใดนั้นสาวกของนิกายดาบใหญ่ก็ได้หลบหนีออกไปโดยไม่มีความคิดที่จะต่อสู้
เมื่อเห็นฉากของสาวกจากนิกายดาบใหญ่หนีเช่นฝูงนกกำลังแตกรัง หวงเสี่ยวหลงเยาะเย้ย จากนั้นมีดคู่เทพอสูรในมือของเขาก็ถูกเหวี่ยงออกไป และลมพายุสองลูกก็พุ่งออกไปจับลูกศิษย์เหล่านั้นได้ทันเวลา
เจ้าลิงม่วงน้อยไม่ได้อยู่เฉย ๆ และลำตัวเล็ก ๆ ของมันก็จางหายไป มีสองเท้ายื่นออกไป และเหล่าสาวกของนิกายดาบใหญ่กฌล้มลงทีละคนพร้อมกรีดร้องของโศกนาฏกรรม
หลังจากนั้นไม่ถึงยี่สิบห้าลมหายใจสาวกระดับเจ็ด และแปดของนิกายดาบใหญ่นอนอยู่บนพื้น
หวงเสี่ยวหลงมองไปรอบ ๆ และการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งดูหนาวเย็นมากยิ่งขึ้น ภายในเวลาสองปีข้างหน้าเมื่อเขาผ่านเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติ เขาจะทำลายนิกายดาบใหญ่ให้สิ้นซาก!
ในเวลานี้ผู้รอดชีวิตของเผ่าก็มาคุกเข่าที่ด้านหน้าของหวงเสี่ยวหลงด้วยความกตัญญู
หวงเสี่ยวหลงบอกให้พวกเขาลุกขึ้นยืนก่อนถามพวกเขาว่าทำไมสาวกของนิกายดาบใหญ่ถึงต้องมาไล่ตามพวกเขา ชายชราคนหนึ่งที่อายุแปดสิบที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยสำลักน้ำตาในขณะที่เขากล่าวว่า "บริเวณใกล้เคียงกับที่ตั้งของนิกายดาบใหญ่ และเหล่าสาวกของนิกายดาบใหญ่มักมาที่นี่เพื่อฆ่าสัตว์ร้ายชนิดหนึ่งที่เรียกว่าหมาป่าวายุ ข้าได้ยินมาว่ามันถูกใช้ในการฝึกฝนทักษะการบ่มเพาะ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการแกนผลึกของหมาป่าวายุ ทุกครั้งที่สาวกเหล่านี้มาที่นี่เพื่อไล่ล่าหมาป่าวายุ เมื่อผ่านหมู่บ้านของเราพวกเขาจะฆ่าคนบริสุทธิ์เพื่อความสนุก! "
"พวกเขายังทำเช่นการแข่งขัน … ใครฆ่ามากกว่าหรือใครฆ่าเร็วกว่า!" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มไม่สามารถต้านทานความโกรธ และกล่าวเพิ่มเติม
"แล้วทหารลาดตะเวนของหน้าผาทางใต้ไม่สนใจในปัญหานี้หรอกเหรอ?" หวงเสี่ยวหลงถามอย่างเคร่งขรึม
"ทหารลาดตะเวนหน้าผาทางใต้?" ชายชราที่มีอายุแปดสิบกล่าวว่า "ผู้บัญชาการป้อมหน้าผาทางใต้คือศิษย์ของนิกายดาบใหญ่ เมื่อหัวหมู่บ้านของเราไปรายงานเรื่องนี้ไปยังผู้บัญชาการป้อมหน้าผาทางใต้ เขากลับกล่าวหาว่าเราเป็นปฏิปักษ์ต่อความสงบภายในพื้นที่ แม้กระทั่งสังหารหัวหน้าหมู่บ้านของเรา เขาเตือนเราว่าถ้าเรากล้าที่จะสร้างความเดือดร้อนใด ๆขึ้นมาอีก เขาจะทำให้คนในหมู่บ้านของเราพิการ แม้กระทั่งชนเผ่าของเราไม่สามารถหลบหนีการลงโทษได้! "
ทุกคนต่างพากันประณามผู้บัญชาการป้อมหน้าผาทางใต้ที่เป็นสาวกของนิกายดาบใหญ่
"ผู้บัญชาการป้อมหน้าผาทางใต้" หวงเสี่ยวหลงกล่าวซ้ำอีกครั้งหนึ่งเมื่อแสงแวบเข้ามาในดวงตาของเขา
"คุณชาย ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาบอกว่าผู้บัญชาการป้อมหน้าผาทางใต้ คือน้องชายคนเล็กของ เสนาบดีเหว่ยไป๋" ชายชราคนหนึ่งกล่าวเตือน
"พวกเขามีอำนาจมาก ข้าคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าเจ้าไม่ไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้ มันอาจทำให้เกิดปัญหากับครอบครัวของเจ้า"