INVINCIBLE โลกอมตะ - บทที่ 111: มันจะไม่จบแบบนี้!

หลังจากการเปลี่ยนวิญญาณเป็นจักรพรรดิสิงโต คอของหยางอันได้ส่งเสียงคำรามเหมือนเสียงสิงโตออกมา ก้าวหนึ่งก้าวไปข้างหน้าพื้นดินเกิดการสั่นสะเทือน และวัสดุที่เป็นของแข็งที่ใช้ในการสร้างถนนแยกออกจากกัน 
ผลกระทบของเท้าข้างหนึ่งถึงระดับดังกล่าว!
หยางอันก้าวไปทีละก้าวไปทางหวงเสี่ยวหลง
ทุกย่างก้าวของเขาทำให้เกิดรอยแตกบนท้องถนน
ความแข็งแกร่งนี้ได้สร้างความกดดัน และสิ่งของบนท้องถนนก็เด้งขึ้น และตกลงมาตามจังหวะการก้าวเดินของหยางอัน
เหมือนจักรพรรดิสิงโตที่ยิ่งใหญ่ที่ออกมาจากป่าโบราณ และลงมาจากบัลลังก์ของมัน มันค่อย ๆ ก้าวไปยังเหยื่อของมัน
หวงเสี่ยวหลงกำลังเฝ้าดู ในขณะที่หยางอันเข้ามาใกล้ ๆ กับการแสดงออกอย่างเงียบ ๆ บนใบหน้าของเขา หวงเสี่ยวหลงปลดปล่อยพลังการต่อสู้ของเขา และแสงสีดำพร่างพราวเป็นประกายขึ้นมาจากด้านล่าง มีกลิ่นอายสังหารที่น่าสะพรึงกลัวกระจายออกมาจากร่างกายของเขา และในเวลาเดียวกันดวงตาทั้งสองข้างของหวงเสี่ยวหลง ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม และมีปีกสีดำปรากฎออกมาจากทางด้านหลังของเขา
การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่ฉับพลันนี้ทำให้ทุกคนตกใจ
"ทักษะการบ่มเพาะนี้คืออะไร?! กลิ่นอายสังหารดูรุนแรงมาก! "
"ความแข็งแกร่งของเขาแท้จริงแล้วเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก! เขาแข็งแกร่งมาก! "
ฝูงชนตะโกนออกมาด้วยความสับสนวุ่นวายของการอภิปราย และทุก ๆ คนต่างรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของพลังของหวงเสี่ยวหลง และแม้กระทั่งพลังกดดันของหยางอันจากการเปลี่ยนวิญญาณเป็นจักรพรรดิสิงโตก็ดูด้อยลงไปในทันที
ในขณะที่ยืนอยู่ห่าง ๆ เบื้องหลังของหวงเสี่ยวหลง ดวงตาของเฟยฮาวสั่นด้วยความตื่นเต้นในการที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของหวงเสี่ยวหลง – ร่างเทพอสูร นี่เป็นทักษะในตำนานของนิกายประตูเทพอสูร, ร่างเทพอสูร!!!!!!!!
ตั้งแต่ติดตามหวงเสี่ยวหลงมาเป็นเวลาเจ็ดปี ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้เห็นหวงเสี่ยวหลง เปลี่ยนเป็นร่างเทพอสูร
เฟยหรงสังเกตเห็นพ่อของเขาสั่นสะเทือนด้วยอารมณ์ที่วุ่นวาย และยิ่งทำให้เขาเกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้น
หวงเสี่ยวหลงเปลี่ยนร่างของเขาให้กลายเป็นร่างเทพอสูร และปีกของเทพอสูรก็ยืดออกไป ฝูงชนเห็นเงาดำ และหวงเสี่ยวหลงได้ไปปรากฏตัวใกล้ ๆ หยางอัน 
หยางอันยังคงไม่ตอบสนอง เมื่อหวงเซี่ยวหลงได้ชกไปที่หน้าอกของหยางอันอย่างเต็มที่ ใบหน้าของหยางอันบิดเบี้ยวเนื่องจากความเจ็บปวด เนื่องจากกำปั้นที่มีประสิทธิภาพที่กระแทกไปที่หน้าอกกลับส่งผลโดยตรงต่ออวัยวะภายในของเขา
หยางอันถูกผลักถอยกลับไปมากกว่าหนึ่งก้าว
หวงเสี่ยวหลงกระโดดขึ้นไป และในช่วงเวลาต่อมาหลายสิบฝ่ามือได้กระแทกไปที่หน้าอกของหยางอันอย่างต่อเนื่อง 
หยางอันยังคงก้าวถอยหลังกลับไปอย่างไม่รู้จบ
หวงเสี่ยวหลงไม่ได้แสดงทักษะการต่อสู้อื่นใด เขาเพียงแค่สลับระหว่างกำปั้น และฝ่ามือเพื่อจัดการกับหยางอัน อีกครั้งที่เขาชกออกไปมากกว่าสิบหมัด และฝ่ามืออีกนับไม่ถ้วนประเคนไปที่หน้าอกของหยางอัน ทำให้หยางอันอยู่ห่างจากที่เดิมออกไปร้อยก้าว
“บูม!”
หยางอันกระเด็นไปชนกับกำแพงหินของตัวอาคาร กำแพงหินทรุดตัวลง และทับร่างขนาดใหญ่ของหยางอัน
ทั้งสี่ทิศทางจมหายไปในความเงียบ
"พี่ใหญ่!" หยางจ้านเฟยเป็นคนแรกที่ตอบสนอง และรีบวิ่งออกไป จูยี้ และยามที่เหลือต่างวิ่งไปช่วยกันย้ายเศษหินออกไปเพื่อนำหยางอันออกมา
หน้าตาที่หล่อเหลาของหยางอันปกคลุมไปด้วยฝุ่นสีเทา การเปลี่ยนวิญญาณเป็นจักรพรรดิสิงโต ได้หายไปแล้ว และร่างกายของเขากลับลดลงเหลือขนาดปกติ
"อัก!" เลือดของหยางอันไหลผ่านลำคอออกมา และเขาถ่มน้ำลายออกมาพร้อมกับเลือดจาง ๆ สีแดงบนพื้นด้านหน้าของเขา
"คุณชายใหญ่" จูยี้ และยามทั้งหมดของคฤหาสน์ตระกูลหยางต่างหวาดกลัว
บรรยากาศเงียบลง
หยางอันใช้ความสามารถที่สองด้วยการเปลี่ยนวิญญาณเป็นจักรพรรดิสิงโต แต่เขาก็ไม่มีอำนาจที่จะต่อต้านฝ่ายตรงข้ามได้ และเขาพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว!
"พี่ใหญ่ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?" หยางจ้านเฟยถาม
หยางอันส่ายหน้าของเขาอย่างอ่อนแอ ในขณะที่เขายังไม่มีแรงพอที่จะพูดได้ในขณะนี้ เขารู้สึกราวกับว่าทรวงอกของเขาถูกกระแทกจนกระทั่งกระพือปีก และเขาเหลือบมองไปที่หวงเสี่ยวหลง โดยที่เขาไม่สามารถปกปิดความกลัวที่เขารู้สึกได้ภายในใจ
ถ้าเขาไม่ได้ใช้การเปลี่ยนวิญญาณเป็นจักรพรรดิสิงโต ซึ่งเป็นการเพิ่มการป้องกันของเขาควบคู่ไปกับพลังที่เทียบได้กับนักรบระดับสิบ หน้าอกของเขาจะถูกระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ จากการโจมตีของหวงเสี่ยวหลง
หยางอันกลืนยารักษา และปรับสภาพของเขา หลังจากนั้นไม่นานเสียงแหบของเขาก็ดังออกมาว่า "พวกเรา … กลับ!"
เขาถูกพยุงโดยยามของคฤหาสน์ตระกูลหยาง, หยางอัน และคนของเขาออกจากสถานที่แห่งนี้ไป
"นายน้อย!" เมื่อมาถึงจุดนี้เฟยฮาวมาบืนอยู่ที่เบื้องหลังของหวงเสี่ยวหลง
"นายน้อย!" เฟยหรง, เฟยหมิง และเหล่ายามของคฤหาสน์ตระกูลเฟยได้ทำความเคารพ เมื่อถึงจุดนี้ดวงตาของพวกเขามองไปที่หวงเสี่ยวหลงแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
หวงเสี่ยวหลงพยักหน้า และกลับสู่ร่างเดิม
"พวกเรากลับ!" เมื่อหยางอัน และกลุ่มของเขาหายไปจากสายตาหวงเสี่ยวหลง เขากล่าวกับเฟยฮาว และคนอื่น ๆ
"ขอรับ นายน้อย!"
ขณะที่หวงเสี่ยวหวนหันกลับไป ฝูงชนก็แยกห่างออกไปจากระยะไกล ทัศนคติของพวกเขาแสดงออกถึงความเกรงกลัว
ไม่นานหลังจากที่หวงเสี่ยวหลงเดินจากถนนพันคุณธรรมออกไป ข่าวเรื่องที่ว่าหวงเสี่ยวหลง มอบความพ่ายแพ้ให้แก่หยางอันได้ระเบิดออกไปทั่วเมืองหลวง ซึ่งกวาดผ่านถนนออกไปเช่นคลื่นสึนามิ
"หยางอันได้พ่ายแพ้ให้กับชายหนุ่มคนหนึ่งดูเหมือนเขาจะมีอายุประมาณสิบห้าถึงสิบหกปี!"
“สิบหก? แต่ข้าได้ยินมาว่าคนคนนั้นอายุแค่สิบสาม! "
“สิบสาม? ข้าคิดว่าเขาคงจะอายุแค่ 5 หรือ 6 ขวบเท่านั้น! "
การสนทนาเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และร้อนแรงขึ้นกระจายไปอย่างกว้างขวาง
ในเวลาเดียวกันข่าวเกี่ยวกับเฟยฮาวที่ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติ ก็ได้รับการยกย่องและช่วยยกตำแหน่งของคฤหาสน์ตระกูลเฟยภายในราชอาณาจักรทันที คฤหาสน์ตระกูลเฟย ยังได้รับความสนใจเสริมจากอิทธิพลของหวงเสี่ยวหลงอีกด้วย
เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเฟย เฟยฮาวได้รวบรวบเฟยหรง และเฟยหมิงไปที่ห้องของเขา
"เฟยหมิง, บาดเจ็บแค่ไหน?" เฟยฮาวมองไปที่หลานชายของเขา และถามด้วยรอยยิ้ม
เฟยหมิงตอบอย่างรวดเร็วว่า: "ท่านปู่ อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่ของข้าหายแล้ว"
เฟยฮาวพยักหน้ารับด้วยความมั่นใจ
"ท่านพ่อ ข่าวเกี่ยวกับตัวท่านที่ได้ก้าวไปสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติได้แผ่กระจายออกไปแล้ว และตอนนี้พวกเราได้รับของขวัญที่ส่งมาจากตระกูลชั้นนำแล้ว! " เฟยหรงยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูในขณะที่พูดออกมา
บรรดาตระกูลใหญ่ ๆ เหล่านี้ไม่ได้แสดงอะไรเลยเมื่องานแต่งงานของเฟยหมิงถูกประกาศออกไป แต่ตอนนี้ข่าวเกี่ยวกับเฟยฮาวที่เพิ่งกลับมาจริง ๆ ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติแล้วตระกูลที่ยิ่งใหญ่ 7 ถึง 8 ตระกูลได้ส่งของขวัญมาให้กับพวกเขา
เรื่องนี้ทำให้เฟยหรงเหมือนลอยอยู่บนดวงจันทร์
"ข้าสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติได้อย่างรวดเร็ว ต้องขอบคุณนายน้อย!" ในเวลานี้เฟยฮาวก็ได้พูดออกมา
"นายน้อย?" ทั้งเฟยหรง และเฟยหมิงต่างก็ตะลึง
เฟยฮาวพยักหน้ายืนยันว่า "ถูกต้อง ทั้งหมดเป็นเพราะทักษะการบ่มเพาะที่นายน้อยได้มอบให้แก่ข้า และยังชี้แนะข้าทำให้ข้าสามารถทะลวงผ่านเข้าไปสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติได้ในเวลาอันสั้น ทั้งสองคนต้องจำเอาไว้ว่าทุกอย่างที่คฤหาสน์ตระกูลเฟยได้มาล้วนเกิดจากนายน้อย "
เฟยหรง และเฟยหมิงทั้งสองพยักหน้ารับทราบ
"ท่านพ่อ ตัวตนของนายน้อยแท้จริงเป็นเช่นไร?" เฟยหรงไม่สามารถระงับข้อสงสัย และความอยากรู้ที่แทะหัวใจของเขาได้
ท่าทางของเฟยฮาวเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน: "ตัวตนของนายน้อยไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าสามารถคาดเดาได้ ถ้านายน้อยอนุญาตข้าจะบอกพวกเจ้าในอนาคตพวกเจ้าเข้าใจไหม? "
เฟยหรง และเฟยหมิงสั่นตามคำเตือนของเฟยฮาว และพวกเขาก็พยักหน้าด้วยความเคารพ
ในเวลานี้หวงเสี่ยวหลงอยู่ในห้องพักเดี่ยวเพื่อที่จะได้ฝึกสมาธิกับกระบวนท่าเขตแดนสายฟ้าหลังจากได้ทำการต่อสู้กับหยางอัน ความเข้าใจในกระบวนท่านี้ของเขาได้เพิ่มมากขึ้น
หลังจากฝึกทักษะดาบเป็นเวลานาน หวงเสี่ยวหลงก็เข้าสู่พื้นที่ภายในเจดีย์หลิงหลง และกลืนมุกมังกรเพลิงเข้าไปหนึ่งเม็ด และได้ทำการบ่มเพาะทักษะเทพอสูรต่อ ตลอดเวลาที่เดินทางมายังอาณาจักรยู้จิงเขาได้ฝึกฝนไม่เคยขาด และในเวลานี้เขาอยู่ที่นักรบระดับเก้าขั้นกลางแล้ว
ขณะที่หวงเสี่ยวหลงกำลังฝึกฝนอยู่ในเจดีย์หลิงหลง
ในคฤหาสน์ตระกูลหยาง 
หน้าของหยางเจิ้นก็มืดมนจนน่ากลัว เมื่อเขาเห็นสภาพของลูกชายของเขาหยางอันกลับมาโดยมียามพยุงเข้ามา
"ท่านพ่อ พวกเราไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแบบนี้ได้!" หยางจ้านเฟยตะโกนออกมา
เสียงของหยางเจิ้นก็ไม่ดังมากนัก: "แน่นอนว่าพวกเราจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบไปแบบนี้หรอก แต่ท่านปู่ของเจ้ายังคงปิดด่านฝึกตนอยู่ พวกเราอาจจะต้องรอต่อไปอีกสักสองวัน และเมื่อท่านปู่ของเจ้าออกมา พวกเราจะไปตอบแทนคฤหาสน์ตระกูลเฟย ในเวลานั้นข้าต้องการให้งานแต่งงานของคฤหาสน์ตระกูลเฟยเปลี่ยนเป็นงานศพ! "