Holistic Fantasy - บทที่ 39: เสียงดังเหมือนเดิม! เหมือนฝันเหมือนเดิม!
ในขณะที่ยังเบลอ โนอาห์พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ธรรมดา
สถานที่แห่งนี้มีคุณสมบัติที่ทำให้ดูกว้างพอๆ กับท้องฟ้า แต่สัมผัสเดียวก็ดูเหมือนจะทำให้ใครคนหนึ่งได้สัมผัสขอบของพื้นที่นี้ มันเหมือนอยู่ในน้ำและในขณะเดียวกันก็ลอยอยู่บนท้องฟ้าเป็นสถานที่ลึกลับอย่างแท้จริง
ท้องฟ้าเป็นสีขาว
ทุกสิ่งรอบตัวเขาเป็นสีขาวและดูเหมือนจะยืดออกไปจนสุดสายตา
มันเป็นสีขาวล้วนแต่ทำให้โนอาห์รู้สึกอบอุ่น
เหมือนได้กลับเข้าไปในร่างของแม่ อาบน้ำด้วยน้ำคร่ำ มันวิเศษมาก
ไม่มีอะไรที่นี่ แต่โนอาห์ไม่รู้สึกเหงา สูญเสีย หรือหนาวเหน็บ ทั้งหมดที่เขารู้สึกคือความอบอุ่น
จะมีอะไรที่ยอดเยี่ยมอีกหากสิ่งนี้ไม่เข้าข่ายเป็นตัวอย่าง
แต่เดี๋ยวก่อน สถานที่สีขาวแห่งนี้ไม่ได้ไร้ซึ่งสิ่งใดเลย
นอกจากโนอาห์แล้ว ยังมีการดำรงอยู่ที่ยอดเยี่ยมอีกอย่างหนึ่งที่นี่
ขน…
ขนร่วงลงมาจากฟากฟ้า….
ขนนกที่ลอยอยู่ในฟองอากาศที่กำลังลอยลงมาจากท้องฟ้า…
สถานที่นี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกับแม่ของเขา และขนเหล่านี้ที่ส่องแสงจาง ๆ ทำให้เขามีความอบอุ่นอีกแบบหนึ่งที่คล้ายคลึงกันแต่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
อย่างไหนล่ะ, แบบไหนล่ะ?
ถ้าใครจะพูดเป็นตัวอย่างก็จะเป็น [ครอบครัว]
ใช่!
โนอาห์มั่นใจว่าขนเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นครอบครัวของเขา!
อย่างไรก็ตาม ขนเหล่านี้ไม่เพียงแต่สูญเสียสีที่เปล่งประกาย แต่ยังขาดรุ่งริ่ง ถูกหักและสูญเสียพลังชีวิตดั้งเดิมไป
ในไม่ช้า ขนที่สูญเสียความมีชีวิตชีวาก็ออกมาแทนที่ขนนกที่ละเอียดและรุมล้อมโนอาห์
ดูจากหน้าตาแล้วเหมือนจะร้องให้…
….
“โนอาห์นี่ซัง… โนอาห์นี่ซัง…”
เสียงหวาน อ่อนโยน และคุ้นเคยดังเข้ามาในหูของเขา
ในเวลาเดียวกัน โนอาห์รู้สึกว่าร่างกายของเขากระตุกไม่หยุดหย่อน
โนอาห์ยังคงง่วงนอน ตื่นขึ้นและลืมตาขึ้นก่อนที่จะมองไปทางเสียงด้วยท่าทางมึนงง
เขาเห็นสาวน้อยน่ารักคนหนึ่ง
ดูเหมือนว่าเธอจะอายุ 11 หรือ 12 และเธอมีชุดสีแดงที่น่ารักมากและผมสั้นสีขาวบริสุทธิ์ที่จะทำให้ใครๆ นึกถึงหิมะ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเล็ก แต่ก็น่ารักและวิจิตรมาก ใครๆ ก็คิดว่าเมื่อเธอโตขึ้นมาต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมาก
ดูเหมือนว่าโนอาห์จะไม่ได้โฟกัสไปที่ใบหน้าที่น่ารักนี้ในขณะที่เขาพึมพำด้วยความงุนงง
“ลิซานน่า?”
“ใช่ ลิซานน่า… โนอาห์นี่ซัง…”
ลิซานน่ามีสีหน้ากังวลมาก ขณะที่โนอาห์กำลังจะถามเหตุผล ลิซานนาเอื้อมมือไปแตะแก้มของเขาและทำให้มือของเธอเปียก
เดี๋ยว…
เปียก?…
โนอาห์ไม่ได้สังเกตว่าเมื่อไรน้ำตาก็ไหลออกมาจากตัวเขาและทำให้แก้มของเขาเปียก
ฉันร้องไห้…?
“โนอาห์นี่ซัง…”
ลิซานน่าช่วยเขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าขณะถามด้วยท่าทางกังวล
“ฝันแบบนั้นอีกแล้วเหรอ”
โนอาห์ยิ้มอย่างมีเลศนัย
ใช่!
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามีความฝันเกี่ยวกับ [ดินแดนแห่งความฝันสีขาว]!
ประสบการณ์ สถานที่ อาณาจักรแห่งความฝัน และความทรงจำครั้งแรกของเขาล้วนเกี่ยวกับ [ดินแดนแห่งความฝันสีขาว] สิ่งนี้เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะได้พบกับมาคาลอฟด้วยซ้ำ
ตั้งแต่นั้นมา โนอาห์ก็จะหวนคิดถึงความฝันประหลาดๆ นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทุกครั้งที่เขาจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแบบเดียวกันและการล่มสลายของอาณาจักรแห่งความฝันอย่างเจ็บปวด
เขารู้สึกเศร้ากับขนที่หักในดินแดนแห่งความฝัน
นั่นคือเหตุผลที่ทุกครั้งที่เขามีความฝันนั้น เขาจะตื่นขึ้นและถูกทิ้งให้รู้สึกปวดร้าวราวกับไม่เคยรู้สึกมาก่อนและร้องไห้
นี่คือสิ่งที่มีเพียงลิซานน่าที่รับช่วงต่องานของเกรย์ในการปลุกโนอาห์รู้เท่านั้น
นอกจากเธอแล้ว แม้แต่เกรย์ก็ยังไม่รู้ความจริงข้อนี้ด้วยซ้ำ เนื่องจากเขาไม่ได้เข้ามาในห้องของโนอาห์ก่อนที่เขาจะตื่น แม้แต่มาคาลอฟก็ยังไม่รู้เรื่องนี้
ลิซานน่ารู้เรื่องนี้โดยบังเอิญเมื่อเธอแอบเข้าไปในห้องของเขาในเช้าวันหนึ่งโดยบังเอิญ ขณะที่โนอาห์ยังคงหลับอยู่โดยหวังว่าจะแกล้งเขา
เมื่อเห็นความเจ็บปวดจากดวงตาคู่โตของเธอ โนอาห์ก็ยิ้มก่อนจะลูบหัวของลิซานน่า
“หน้าเป็นอะไร?”
ลิซานน่าพึมพำ
“เมื่อฉันคิดถึงโนอาห์นี่ซังฝันเศร้าแบบนั้น ฉันก็รู้สึกแย่ไปด้วย”
“ฉันพูดไปกี่ครั้งแล้ว มันไม่ใช่ความฝันที่น่าเศร้า มันเป็นความฝันที่วิเศษมากในธรรมชาติ และมีคุณลักษณะเฉพาะกับมัน และมันก็ทำให้ฉันเสียสมดุลทางอารมณ์”
โนอาห์หัวเราะแล้วลุกจากเตียงเหยียดหลัง
“คุณยังเด็กมาก ไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน”
“นั่นเป็นเพราะว่าโนอาห์นี่ซังโง่ และไม่เข้าใจหัวใจของหญิงสาว!”
ลิซานน่าแก้มป่องแล้วลากโนอาห์ขึ้นจากเตียง
“ถึงเวลาลุกขึ้นจากเตียงแล้ว โนอาห์นี่ซัง เกือบทุกคนอยู่ในกิลด์แล้ว แต่คุณยังนอนอยู่ที่นี่!”
“จ้า จ้า…”
เช่นเดียวกับแม่บ้านที่จู้จี้ โนอาห์ไม่สามารถทำอะไรกับลิซานน่าได้เลย เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นพี่สาวที่กังวลมากเกินไป และมองดูเธอหยิบเสื้อให้เขาและรีบพาเขาไปล้างตัว
เมื่อเธอเข้าร่วมแฟรี่เทลและพบว่าเขาอาศัยอยู่ตามลำพังในกิลด์ ลิซานน่ารับบทบาทนี้เป็นน้องสาวตัวน้อยที่กังวลมากเกินไป
โนอาห์ไม่เคยชินกับสิ่งนี้ในตอนแรก แต่เขาชินกับมันในเวลาต่อมา และตอนนี้ถ้าเธอไม่มาปลุกเขา โนอาห์จะรู้สึกผิดปกติ
จากจุดนี้ เราสามารถพูดได้ว่าลิซานน่าทำหน้าที่ของเธอได้ดีมากทีเดียว
และมันก็เป็นเรื่องธรรมดาเช่นกันที่ลิซานน่ากลายเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทไม่กี่คนของโนอาห์ในแฟรี่เทล
เขามองดูลิซานน่าหยิบเสื้อที่เขาซักอย่างช่ำชองและกำลังเตรียมที่จะใส่ในวันนี้ ขณะที่ฮัมเพลงอันไพเราะซึ่งโนอาห์อดพูดไม่ได้
“ทำไมเธอถึงดูมีความสุขมากที่มายุ่งอยู่ในห้องของฉันกันนะ”
“หืม?”
ลิซานน่าถามอย่างสงสัยในขณะที่กำลังยุ่งอยู่กับการเลือกสิ่งที่โนอาห์ควรใส่ในวันนี้
“โนอาห์นี่ซัง เมื่อกี้คุณพูดอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร…”
….
แฟรี่เทลก็ขี้โวยวายอย่างที่เคยเป็นมา
โนอาห์เข้ามาในบาร์ชั้นล่างที่คุ้นเคยขณะพูดคุยกับลิซานน่า
เมื่อเขามาถึง ร่างสองร่างก็พุ่งเข้ามาหาเขา
“อ๊ากกกกกกก—-!”
ฟังเสียงร้องของการต่อสู้นั้น และเห็นร่างทั้งสองเข้ามาใกล้เขา โนอาห์ถอนหายใจและกางมือออก จับหัวแต่ละคนไว้ก่อนที่จะกระแทกเข้าด้วยกัน
แบม
ด้วยเสียงปะทะกันดังลั่น กะโหลกทั้งสองได้สัมผัสกันอย่างใกล้ชิด ก่อนที่ร่างเหล่านั้นจะล้มลงกับพื้นแน่นิ่ง
หนึ่งในสองร่างมีผมสีชมพูและอีกคนมีผมสีดำ
จะเป็นใครได้อีกนอกจากนัตสึและเกรย์?
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
