ตอนที่ 561: ทำลายดาวเคราะห์ของ Glassian (1)
ความแตกต่างทางเทคโนโลยีของทั้งสองฝ่ายไม่ได้สูงมาก สำหรับการเล็งไปยังเป้าหมายที่บินในระดับความเร็วแสงอย่างเช่นยานที่ขับเคลื่อนแบบไร้ปฏิกิริยาสะท้อนนี้ ไม่มีอาวุธพิเศษใดที่จะต่อสู้กับมันได้ เช่นเดียวกับในช่วงสงครามครั้งก่อนที่มนุษย์ต้องเผชิญกับขีปนาวุธเหนือเสียงอย่างฉับพลัน นอกจากการใช้ปืนต่อต้านอากาศยานยิงไปที่ท้องฟ้าอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าและพยายามพึ่งโชคของพวกเขาแล้ว นั่นเป็นเพราะไม่มีทางเลือกอื่น
อันตรายของรังสีพลังงานได้แผ่กระจายไปทั่วเส้นทางการเดินทางของกองยานรบราวกับว่ามันเป็นถนนไปสู่ความตาย ในแต่ละย่างก้าวอาจนำไปสู่ชะตากรรมของพวกเขาที่อาจเกิดขึ้นได้
สามชั่วโมงต่อมายานรบอีกลำที่เพิ่งออกจากการบินแบบเส้นโค้งจากนั้นก็ล่องลอยไปในความมืดมิดของอวกาศ
หลังจากยานลำนั้นก็ตามติดมาอย่างรวดเร็วด้วยยานรบอีกลำ
ลูกเรือยานรบของมนุษย์ทั้งหมดพวกเขาดูมีสีหน้าที่เคร่งขรึม ไม่มีใครสักคนที่รู้สึกกลัว ไม่มีใครรู้ว่าใครจะเป็นคนต่อไป แต่พวกเขาทั้งหมดได้เตรียมใจมาอย่างเต็มที่ ในฐานะที่เป็นคลื่นลูกแรกและเป็นหัวหอกของกองยานรบขับเคลื่อนแบบไร้ปฏิกิริยาสะท้อน พวกเขาเป็นคนที่ต้องเผชิญกับภารกิจที่อันตรายที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ พวกเขาทุกคนตระหนักถึงความเป็นไปได้สูงที่จะเสียชีวิตก่อนจะออกเดินทางเพื่อปฏิบัติภารกิจนี้
"ระยะทางจากเป้าหมายแรกเหลืออีก 3 วันแสง !
เสียงเตือนจากปัญญาประดิษฐ์ทำให้โฮ้วซูเหวินผู้บัญชาการของยานรบกำหมัดของเขาไว้แน่น เขาประเมินว่าพวกเขาจะมีเวลา 12 ชั่วโมงก่อนที่จะปะทะกับพวก Glassians ครั้งแรก แต่นี่ก็เป็นเวลา 12 ชั่วโมงที่อันตรายที่สุดเช่นเดียวกัน
…..
เมื่อเทียบกับมนุษย์แล้ว สังคมของ Glassian ได้เข้าสู่ความสับสนวุ่นวายทั้งหมด ภายในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองซึ่งแต่เดิมมีความสงบสุขและเป็นระเบียบเรียบร้อย ความหวาดกลัวและความโกลาหลก็เริ่มรุนแรงขึ้น สังคมของ Glassian ทั้งหมดเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง
"มนุษย์ต่างดาวกำลังมา ! "
"เราถึงจุดจบแล้ว ! ! "
ภายใน 2 ปีแห่งภาวะสงครามฉุกเฉิน รัฐบาลของ Glassian ได้แสดงให้เห็นว่ามนุษย์เป็นพลังแห่งความชั่วร้ายและไม่ใช่เป้าหมายที่จะคาดเดาได้; เพื่อรวบรวมผู้คนของพวกเขาทั้งหมด ผลที่ตามมาก็เกิดขึ้นเมื่อรัฐบาลของพวกเขาได้ประกาศคำเตือนฉุกเฉินโดยขอให้ประชาชนของพวกเขาทุกคนเข้าสู่ป้อมปราการใต้ดิน ซึ่งทำให้ทั้งสังคมตกอยู่ในความหวาดกลัว
ท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ใกล้กับดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัย เครื่องบินจำนวนมากได้เพิกเฉยต่อคำสั่งห้ามและละทิ้งดาวเคราะห์ของพวกเขาไปในทุกทิศทาง พยายามที่จะหลบหนีจากเขตสงครามที่อาจเกิดขึ้นได้
เจ้าของเครื่องบินส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดาสามัญ และทหารรักษาความปลอดภัยซึ่งประจำการอยู่ที่ท่าอากาศยานก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่ได้ขัดขวางผู้คนจากการหลบหนี ทันใดนั้นเครื่องบินจำนวนมากก็ได้เข้าร่วมกับกองยานที่ละทิ้งหน้าที่ไป
ความสงบสุขที่ยั่งยืนมายาวนานทำให้จิตวิญญาณการต่อสู้ของ Glassians ได้ลดน้อยลง เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ พวกเขาสามารถภูมิใจและทะนงตนตลอดจนตอบโต้ได้ แต่ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญกับความตายและความหวาดกลัว ไม่มีใครที่จะมีจิตใจที่สงบสุขได้
สถานการณ์เลวร้ายลง กองยานขับเคลื่อนแบบไร้ปฏิกิริยาสะท้อนที่ประจำการอยู่ใกล้กับดาวเคราะห์ที่เป็นที่อยู่อาศัยเพื่อรอคำสั่งก็ไม่สามารถทนต่อความเครียดและความกดดันได้ ส่งผลให้ยานเหล่านั้นที่อยู่ไม่ไกลจากดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยก็เริ่มใช้เครื่องยนต์ขับเคลื่อนแนวโค้งของพวกเขาและเข้าร่วมกับคนที่ละทิ้งหน้าที่ การแตกกระเจิงของยานรบทำให้เกิดความหายนะครั้งใหญ่บนดาวเคราะห์ใกล้เคียง ครึ่งหนึ่งของเครื่องไม้เครื่องมือและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของดาวเคราะห์ก็ได้กลายเป็นเศษโลหะในพริบตา อาวุธและอุปกรณ์ป้องกันพื้นที่ในบริเวณใกล้เคียงส่วนใหญ่ได้ถูกทำลาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งนี้ทำให้ชาว Glassian ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก
ก่อนที่กองทัพยานรบของมนุษย์จะเดินทางมาถึง สังคมของ Glassian ก็ล่มสลายอย่างรวดเร็ว
Glassian แก่ ๆ ที่มีผิวหนังเหี่ยวย่นมองไปยังแหล่งที่มาของความยาวคลื่นอวกาศจากหน้าจอสามมิติในสำนักงานของผู้นำเมืองหลวงของ Glassian อย่างเงียบ ๆ ข่าวร้ายและการสูญเสียระเบียบสังคมทำให้เขาสิ้นหวัง
เดิมทีเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตที่คุกคามอารยธรรม Glassian พวกเขาก็จะรวมใจกันเป็นหนึ่ง แต่ตอนนี้สิ่งที่เขารู้สึกได้คือเขาค่อย ๆ สูญเสียการควบคุมประเทศ
ในที่สุดเมื่อเขาได้ทราบข่าวการละทิ้งหน้าที่ของคนจำนวนมากที่ท่าอากาศยาน ซึ่งยาน 3 ลำของกองยานรบขับเคลื่อนแบบไร้ปฏิกิริยาสะท้อนก็ได้เข้าร่วมการละทิ้งหน้าที่ด้วย เหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
ในที่สุดเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นเขารู้สึกว่าโลกของเขากำลังหมุนและจวนเจียนจะเป็นลม ท้ายที่สุดเมื่อเขาคว้าที่ยึดเกาะได้เขาก็ตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ "นี่คือการทรยศ ! นี่คือการกบฏ ! ! ! ทำลายผู้รุกรานซะ ! นอกจากนี้ … .. ให้กองทัพออกคำสั่งเรียกและควบคุมเครื่องบินของพวกเขา"
เครื่องบินเหล่านี้เป็นความหวังสุดท้ายของ Glassians แม้ว่ามันจะไม่สามารถพา Glassians ไปได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ชาว Glassians ไม่สูญพันธุ์
สำหรับการทำลายอาวุธป้องกันดาวเคราะห์จำนวนเกินกว่าครึ่งที่นำโดยกองยานรบขับเคลื่อนแบบไร้ปฏิกิริยาสะท้อนนั้น เขาไม่สนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหล่านั้นแล้ว
"มันจบแล้ว จบแล้ว…. Glassian ถึงวาระแล้ว"
ใจของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเกลียดชัง สิ้นหวังกับความแข็งแกร่งของมนุษย์และเกลียดชังต่อผู้ร่วมงานที่ห้ามเขาและอำนาจทางภูมิศาสตร์ของเขา ในที่สุดมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อนักธุรกิจที่ไม่ให้ความร่วมมือ
ชาว Glassian ไม่ควรตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนี้ หากพวกเขารวมตัวกันและแสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของพวกเขา มันก็จะเกินพอที่จะผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้ แม้ว่าพวกเขาจะพบกับอันตราย แต่สังคมของ Glassian ก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนธรรมชาติของพวกเขาได้และพวกเขาก็ไม่สามารถเข้าสู่สภาวะสงครามได้อย่างสมบูรณ์
ไม่ได้แสดงถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของ Glassians แม้แต่สัก 1% สำหรับความมุ่งมั่นในเรื่องการทหาร แน่นอนว่าไม่มีความพยายามในการเข้าร่วมทางการทหารเลย
ชาว Glassian ถูกปกครองอย่างอิสระ อำนาจรัฐของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ส่วนกลาง นอกจากนี้ส่วนกลางก็ยังมีข้อจำกัดอีกด้วย และเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจปกครองส่วนใหญ่ ถ้าหากไม่มีผลดีในช่วงเวลาแห่งความสงบสุข เมื่อถึงเวลาของสงครามการปกครองที่กระจัดกระจายเช่นนี้จะไม่สามารถตอบสนองต่อสถานการณ์ดังกล่าวได้
อย่างไรก็ตามในการเกลียดชังเรื่องเหล่านี้ เขาเกลียดคนที่อยู่ในตำแหน่งก่อนหน้าเขามากกว่า คนงี่เง่าคนนั้นที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ในตำแหน่งคนก่อนที่ตายไปนานแล้วสั่งให้ออกเดินทางไปยังโลก ตอนนี้ชาว Glassian ก็คงไม่ต้องเผชิญกับภัยคุกคามเช่นนี้
เขาเป็นคนที่ก่อให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ เขาเป็นคนบาปสำหรับอารยธรรม Glassian ทั้งหมด เขาเป็นคนหนึ่งที่นำความพินาศมาสู่ชาว Glassian
ผู้นำของเมืองหลวงคนปัจจุบันของเผ่าพันธุ์ Glassian หน้าซีดเซียว อาจถึงเวลาที่ Glassian จะต้องล่าถอย มิฉะนั้น Glassian จะไม่สามารถหลบหนีได้เลย
