ตอนที่ 519: มนุษย์และเทพเจ้า
ในขณะนั้นดวงตาของลู่หยวนเย็นชาเหมือนเทพกำลังมองดูมนุษย์ ความรอบรู้ของเขาเพิ่มขึ้นภายในตัวเขา และเขาปล่อยออร่าที่ไม่เหมือนมนุษย์คนใดออกมา
แม้ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขาจะถูกวัตถุและเศษเล็กเศษน้อยนับไม่ถ้วนปิดกั้นแต่ประสาทสัมผัสของเขาไม่ได้ถูกปิดกั้น
เขาสามารถเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในยานอวกาศ
เขาสามารถเห็นทหารหมดสติไปทีละคน ๆ เนื่องจากออร่าที่กดดันของเขา
เขาสามารถเห็นทหารที่ปิดทางเข้าออกอาคาร มันแออัดมาก
เขาสามารถเห็นบีเจี้ยนผิงที่ลังเลในห้องทำงานของเขา
เขาสามารถเห็นเฉินซินเจี๋ยกำลังร้องไห้และต่อว่าทหารในขณะที่เธอต้องการเข้าไป เธอหมดหนทาง
เขาสามารถมองเห็นโรงงานและห้องทดลองนับไม่ถ้วนในโลกเสมือนจริงและแม้กระทั่งรหัสต้นแบบนับล้านล้านบรรทัดที่ใช้ในการสร้างโลกนั้น
อย่างไรก็ตามความคิดทั้งหมดเหล่านี้แวบผ่านจิตใจของเขา แต่อารมณ์ของเขายังคงไม่ได้รับผลกระทบ
ในไม่ช้าเขาก็เข้าใกล้โลกสี่มิติซึ่งมีขนาดใหญ่มาก โลกสามมิติสามารถเทียบได้กับชั้นนอกของเมมเบรนของโลกนี้เท่านั้น
เมื่อมองดูโลกนี้ความสงบในตอนแรกของลู่หยวนก็เริ่มควบคุมไม่ได้
แรงกระตุ้นอย่างฉับพลันที่เขามีนั้นก็ไม่ชัดเจน อย่างไรก็ตามในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับแรงกระตุ้นที่เขามีเขารู้สึกราวกับว่าประกายไฟได้จุดติดไม้แห้งและแรงกระตุ้นของเขาก็รุนแรงและชัดเจนขึ้น
เขาต้องไปที่นั่นเพราะเขาเป็นของโลกนี้
ในขณะนั้นความปรารถนาอันแรงกล้าเอาชนะเขาได้ ความคิดของเขาดังสะท้อนกับเซลล์ของเขา ร่างกายของเขากำลังยืดออกจนสูงถึง 20 เมตร ร่างกายของเขาปล่อยพลังงานที่หนาแน่นออกมาห้าสี ทำให้ร่างกายของเขาวูบวาบเหมือนเทพเจ้า!
พลังงานนั้นไม่ได้ถูกปล่อยออกมาจากร่างกายของเขา แต่เป็นการรั่วไหลของพลังงานลึกลับจากมิติที่สี่
ตามหลักตรรกะ พลังงานจากโลกสี่มิติไม่สามารถสังเกต จับ หรือเปลี่ยนเป็นพลังงานรูปแบบอื่นได้ มันจะไม่เกิดขึ้นในโลกสามมิติอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามการดำรงอยู่ของลู่หยวนที่ปรับตัวให้เข้ากับส่วนหนึ่งของโลกสี่มิติ ได้สร้างสะพานเชื่อมระหว่างโลกทั้งสอง เชื่อมโยงโลกทั้งสองเข้าด้วยกัน
สิ่งนี้นำไปสู่การรั่วไหลของพลังงานลึกลับจากโลกสี่มิติ ส่งผลให้มิติเกิดการฉีกขาด
แม้มิติจะมีการฉีกขาด พลังนั้นก็ยังคงน่ากลัว ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการรั่วไหลเพียงเล็กน้อยก็ตาม แต่ก็อาจทำให้เกิดความปั่นป่วนอย่างมากในโลกแห่งความจริงและจะส่งผลกระทบต่ออวกาศเช่นกัน
…
เวลาผ่านไปและสถานการณ์ก็เริ่มวิกฤติมากขึ้น
ผู้บริหารระดับสูงหลายคนได้รับแจ้งเกี่ยวกับเรื่องนี้และรีบไปที่นั่น อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขามาถึงชั้นล่างพวกทหารก็ได้หยุดพวกเขาไว้ โชคดีที่ไม่มีการเผชิญหน้าทางทหารเกิดขึ้น ก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นไม่มีใครกล้าที่จะต่อต้าน
ในขณะนั้นลู่หยวนซึ่งแช่อยู่ในโลกสี่มิติ ทันใดนั้นความคิดของเขาก็ว่างเปล่าและโลกสี่มิติก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะเหตุนี้เขาจึงกลับสู่โลกสามมิติ
แม้จะยังสามารถมองเห็นโลกสี่มิติได้ แต่มันก็ไม่อยู่ในระยะที่เขาจะไปถึงเหมือนที่เคยเป็นอีกต่อไป
"เหลืออีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น ! " เขาถอนหายใจและรู้สึกเสียดาย "ฉันไม่ดีพอ ฉันไม่สามารถผ่านไปยังโลกสี่มิติได้อย่างสมบูรณ์!"
"เป็นไปได้ยังไง? ทำไมฉันถึงคิดถึงการเข้าสู่โลกสี่มิติ?" สีหน้าของลู่หยวนกลับเคร่งเครียด เขากำลังรู้สึกตกใจ
ในความเป็นจริงมันเป็นความแตกต่างระหว่างมนุษย์และเทพเจ้า เทพเจ้าจะมองดูสิ่งมีชีวิตทั้งหมดแต่ทว่ามนุษย์อาศัยอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตในจักรวาล พวกเขามีความสูงส่งที่ต่างกัน ค้นหาสิ่งที่แตกต่างกันและเป็นธรรมชาติ คิดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ แตกต่างกันอีกด้วย
แต่มันก็ไม่ใช่เวลาที่เขาจะตกอยู่ในห้วงความคิด ลู่หยวนไม่ได้คิดอะไรอีก เมื่อมองดูเศษสิ่งต่าง ๆ ที่ลอยอยู่รอบตัวเขาและการทำลายในที่เกิดเหตุ เขาระงับความคิดของเขา ด้วยพลังจิตของเขาเศษเล็กเศษน้อยนับไม่ถ้วนก็หยุดกลางอากาศทันที
เอ๊ะ พลังจิตของฉันแข็งแกร่งขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่! ความคิดแวบเข้ามาในหัวของเขา ก่อนที่เขาจะสั่งว่า "หัวหน้าตง นำผู้คนออกไป ! "
เสียงของเขาดังมากและดูเหมือนจะดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา
ไม่เพียงแต่ทหารที่ได้ยินเสียงเขาเท่านั้น แต่ผู้บริหารระดับสูงที่รออยู่ข้างล่าง เด็ก ๆ ในบ้านสวัสดิการ ผู้คนที่เข้าไปในไฮเปอร์สลีป เช่นเดียวกับผู้คนในทุกมุมของยานอวกาศก็สามารถได้ยินเสียงของเขาได้อย่างชัดเจน
ความคิดของหัวหน้าทหารรักษาการณ์กลับว่างเปล่า ทันทีที่เศษสิ่งของต่าง ๆ หยุดหมุนเขาก็สามารถมองเห็นได้ราง ๆ ว่ามีร่างมหึมานั่งขัดสมาธิอยู่ สายตาที่สง่างามของลู่หยวนดูเหมือนจะมองทะลุผ่านฝุ่นและเศษสิ่งของไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจของเขา ตัวของเขาสั่นและเขาไม่กล้ามองลู่หยวนอีกต่อไป เขาก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วแล้วตอบว่า "ครับท่าน ! "
"ทุกคน โปรดรีบออกไปพร้อมกับคนบาดเจ็บ!"
จากนั้นทหารทุกคนก็กลับมาสู่ความรู้สึกนึกคิดของพวกเขาและรีบพาเพื่อน ๆ ที่หมดสติออกไป บางทีพวกเขาอาจจะลืมไปว่าชุดนั้นยังลอยอยู่กลางอากาศถ้าลู่หยวนไม่ใช้พลังจิตเอาพวกมันลงมาที่พื้น
หลังจากนั้นไม่กี่นาทีทุกคนก็หายหน้าไป
เมื่อมองดูร่างกายขนาดมหึมาของเขาเอง ลู่หยวนยังคงนิ่งเงียบ หากเขาไม่ได้นั่งขัดสมาธิตัวของเขาก็คงจะไม่พอดีกับพื้นที่ทั้งห้าชั้นได้
เขาสังเกตเห็นเศษสิ่งของที่ยังคงลอยอยู่รอบตัวเขา ความคิดที่จะเข้าสู่โลกสี่มิติได้แวบผ่านจิตใจของเขาอีกครั้ง เขายังคงรู้สึกถึงพลังที่เหลืออยู่ซึ่งได้รั่วไหลออกมาในขณะที่โบกมือของเขาอย่างนุ่มนวล
วินาทีต่อมาดูเหมือนว่าเขาจะย้อนเวลากลับไปได้เพราะเศษเล็กเศษน้อยต่าง ๆ และฝุ่นก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมของพวกมันอย่างรวดเร็ว
อาคารที่ถูกทำลายก็ได้รับการซ่อมแซมและคฤหาสน์ก็ถูกบูรณะขึ้นใหม่ เขาสามารถนำต้นไม้ที่ถูกทำลายกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะกลับสู่สภาพเดิมของมัน ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันน่าอัศจรรย์!
