ตอนที่ 509: แม่บ้าน
เมิ่งจุนหัวกลับไปที่ห้องของเขาทันทีหลังจากที่กินอาหารเย็นเสร็จ สำหรับโครงการ ยานฉุกเฉินได้ถูกดัดแปลงเป็นยานวิจัยอย่างเป็นทางการ นอกเหนือจากห้องปฏิบัติการทุกขนาดแล้วยังมีพื้นที่อยู่อาศัยที่สร้างขึ้นที่ขอบยานซึ่งสามารถรองรับผู้คนได้ประมาณ 100,000 คน อย่างไรก็ตามห้องพักส่วนใหญ่นั้นว่างและมีคนไม่เกิน 1,000 คนที่พักอาศัยอยู่ในห้อง โดยส่วนใหญ่เป็นนักวิจัย
"เจ้านาย คุณกลับบ้านแล้วเหรอ ? " เมื่อเขาเปิดประตู แม่บ้านทักทายเขาและมีกลิ่นหอมพัดผ่านใบหน้าของเขา เธอสวยพร้อมกับตาโตที่ดูไร้เดียงสาราวกับดอกลิลลี่ในตอนเช้า และดูบอบบางในชุดแม่บ้านที่อวดขาขาวที่เรียวยาวของเธอ เธอสมบูรณ์แบบไม่มีตำหนิบนผิวของเธอ และเธอดูเหมือนสิ่งลวงตา ความจริงเธอไม่ใช่คนจริง ๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นหุ่นยนต์แม่บ้าน กระดูกของมันทำจากโลหะเบา เนื้อของเธอถอดแบบจากโครงสร้างของเนื้อมนุษย์ ด้วยปัญญาประดิษฐ์ที่เรียบง่าย เธอสามารถพูดคุยกับผู้คน ทำงานบ้านและทำงานพิเศษอื่น ๆ ได้ มันเป็นที่นิยมในหมู่นักวิจัยที่เป็นโสด
อย่างไรก็ตามหุ่นยนต์แม่บ้านดังกล่าวมีไว้สำหรับนักวิจัยที่เป็นโสดเท่านั้น จากข้อมูลสถิติอัตราการแต่งงานลดลงสู่ระดับต่ำสุดนับตั้งแต่เริ่มขายหุ่นยนต์แม่บ้านสำหรับนักวิจัยที่เป็นโสด ถ้ามันมีวางขายในตลาดก็อาจเริ่มประเด็นปัญหาทางสังคมได้ อย่างไรก็ตามนักวิจัยต้องเสียสละอย่างมากมายเพื่อให้ได้ความรู้ของพวกเขา ครอบครัวของพวกเขาได้กลายเป็นอันดับสอง ยิ่งไปกว่านั้นนักวิจัยส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีคู่ชีวิตที่เหมือนมนุษย์
เมิ่งจุนหัวยอมให้แม่บ้านถอดชุดป้องกันออกและถามว่า "วันนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวหลิน" (Xiao Lin)
"ฉันสบายดี ฉันคิดถึงคุณ" เสี่ยวหลินตอบ
"ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้เลย ฉันต้องทำงาน มันคงต้องใช้เวลาอีกหน่อย เร็ว ๆ นี้ฉันจะหยุด 1 วันและพักผ่อนอยู่ที่บ้าน" เมิ่งจุนหัวจ้องมองตาที่ไร้เดียงสาของแม่บ้าน แม้เขาจะรู้ว่าบุคลิกของแม่บ้านถูกกำหนดโดยเขา แต่มันทำให้หัวใจเขาสลายเมื่อเห็นเธอเป็นแบบนั้น
แม่บ้านทำให้เขามีความสุขในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ร่วมกัน เธอรักและเชื่อฟัง ไม่เคยปฏิเสธคำขอใด ๆ ของเขาและจะไม่ทรยศเขา มีความซื่อสัตย์ต่อความผิดพลาด
“นั่นไม่จำเป็นเลย งานของคุณเป็นสิ่งสำคัญ คุณไม่ต้องใช้เวลากับฉันตราบใดที่คุณคิดถึงฉันทุกครั้งที่คุณว่าง”
"เจ้านาย คุณคงเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน คุณต้องการให้ฉันนวดให้ไหม ? " แม่บ้านยิ้มอย่างเจ้าชู้ ห้องนั้นสดใสขึ้นทันที
เมิ่งจุนหัวตะลึง มันเป็นสิ่งล่อใจสำหรับเขา ท้ายที่สุดแล้วเขาเพิ่งอายุ 20 ปี ซึ่งฮอร์โมนเพศชายของเขาอยู่ในจุดสูงสุดของมัน หากสิ่งนี้เกิดขึ้นในอดีตเขาคงจะยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยวน อย่างไรก็ตามเขาได้รับแรงบันดาลใจจากการทำงานในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงสามารถควบคุมการกระตุ้นของเขาได้ "ไม่เป็นไร ฉันมีเอกสารต้องดู ขอชาฉันสักถ้วยก็แล้วกัน!"
"ค่ะ เจ้านาย ! " แม่บ้านดูผิดหวัง แทบจะดูเหมือนคนจริง ๆ
"คุณต้องการน้ำอุ่นด้วยไหม?"
"น้ำอุ่นมันคือ ! " เมื่อมองดูแม่บ้านที่เดินกรีดกรายออกไป เมิ่งจุนหัวเก็บสิ่งที่เขาจะพูดไว้ในใจ และคิดกับตัวเองว่า "บ้าเอ้ย!"
"อดีตแฟนสาวที่มีความปรารถนาของฉันทั้งหมดคือคนไร้ค่าเมื่อเทียบกับแม่บ้านคนนี้ ! "
…
เมื่อแม่บ้านออกไป เมิ่งจุนหัวก็นอนลงบนเตียงทันที จากนั้นเขาก็หลับตาและเข้าสู่เครือข่าย มีการถ่ายทอดสัญญาณควอนตัมขนาดมหึมาบนยานฉุกเฉินที่เชื่อมต่อกับยานแม่ แม้ว่าจะเป็นระยะทาง 100,000 กิโลเมตรจากยานแม่ แต่เครือข่ายก็ชัดเจนโดยไม่มีการหน่วงเวลา ในไม่ช้าเขาก็เข้าไปที่ทางเข้าของห้องสมุดดิจิตอล มันใหญ่มากคล้ายกับหอคอยมหึมาและดูน่าทึ่ง ห้องสมุดดิจิตอลทุกวันนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากที่เก็บแบบเก่าและน่าเบื่อที่พวกเขาเคยมี มันเสมือนจริง ห้องสมุดครอบครองพื้นที่หลายหมื่นตารางเมตร มี 69 ชั้นและพวกเขาจะเพิ่ม 8-10 ชั้นในแต่ละปี บางทีอาคารนี้อาจเป็นสองสามพันชั้นและสัมผัสกับท้องฟ้าใน 100 ปีหลังจากนี้
มีหลายคนที่เดินเข้าออกที่ชั้นล่างของอาคาร เมิ่งจุนหัวอยู่ใกล้กับพวกเขาบางคน แต่เขาไม่ต้องการเสียเวลาพูดคุยกับพวกเขา ดังนั้นเขาจึงก้มหน้าลงขณะที่เดินไปที่ห้องสมุดดิจิตอลอย่างรวดเร็ว ชั้นวางหนังสือครอบครองทั้งชั้นนั้น อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ห้องสมุดจริงเพราะไม่มีใครอดทนที่จะอ่านหนังสือทั้งหมดที่นี่ แทนที่จะเป็นห้องสมุดมันควรเรียกว่าวิหารแห่งความรู้
"ดูเอกสารทั้งหมดของประสาทวิทยาชีวภาพภายในสามปีที่ผ่านมาและกำหนดสภาพแวดล้อมให้เป็นทุ่งหญ้า" ภายในไม่กี่วินาทีสภาพแวดล้อมก็เลือนลางและห้องสมุดก็หายไป เขาถูกรายล้อมด้วยทุ่งหญ้าที่ไม่มีขอบเขต สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของเขาคือชั้นวางหนังสือมากกว่า 10 ชั้นพร้อมเอกสารที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ท้องฟ้าอยู่เหนือหัวของเขาและทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่แผ่กว้างไกลออกไปเท่าที่สายตาสามารถมองเห็นได้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา ความเครียดของเมิ่งจุนหัวถูกพรากไป นับตั้งแต่ที่เขาจากโลกมาเขาจะได้เห็นฉากแบบนี้ก็ในเครือข่ายเท่านั้น
น่าเสียดายที่มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ ความรู้สึกของการมีใจจดจ่อไม่อยู่ที่นั่น ไม่มีกลิ่นของหญ้าและลมพัด ความรู้สึกของการเหยียบบนหญ้าสีเขียวชอุ่มนั้นแทบไม่มี มันอยู่ไกลจากโลกแห่งความจริง
“ฉันได้ยินมาว่ามีความก้าวหน้าในการเชื่อมต่อสิ่งเสมือนจริงกับสมอง แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่ที่เราจะสามารถใช้มันได้ บางทีเมื่อถึงเวลาอาจไม่มีความแตกต่างระหว่างสิ่งเสมือนจริงกับความเป็นจริง"
เขาถอนหายใจแล้วสูดลมหายใจลึก ๆ และเริ่มอ่านเอกสาร 