Castle of Black Iron

Chapter 1950: การเปลี่ยนแปลงตัวตนของจางเทีย

บางครั้งคนต่ำต้อยก็มีจุดแข็งของตัวเองซึ่งคือไม่มีใครจำพวกเขาได้ พวกเขาจะไม่ได้พบกับปัญหาใหญ่อะไร จากความสามารถ,ความรับผิดชอบและะเป้าหมายที่ต่ำ พวกเขายากจะได้รับความสนใจจากพวกคนใหญ่โตได้ ระหว่างหลายวันในแคมป์ทุกอย่างนั้นเงียบสงบ หน่วย 3 ของดาบแสงเหมือนจะลืมเรื่องเขาไป จางเทีย ก็พอใจกับช่วงเวลานี้ นอกจากกินอาหาร 2 มื้อต่อวันแล้ว เขาก็แค่นั่งในห้องและค่อยๆฟื้นฟูพลังของตัวเอง อีกอย่างแล้วเขาจะไปซักผ้าและอาบน้ำก็เท่านั้น..
นักสู้เกือบทุกคนในหน่วย 3 ได้ถูกส่งไปยังที่ต่างๆของอาณาจักรแสง ส่วนมากนั้นไม่สนิทกัน เพราะมีคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ พวกคนหน้าใหม่จึงถูกรับเข้ามาเพิ่ม ผลก็คือพวกเขาก็เริ่มรู้จักกันน้อยลง เพื่อนร่วมรบที่ เฟรด รู้จักนั้นได้ถูกส่งไปที่ป่าและทำงานต่างๆ อีกอย่างแล้วมีกฎหลายอย่างในกลุ่มดาบแสงอย่างห้ามจับกลุ่มกันเกิน 3 คน ดังนั้น จางเทีย จึงใช้ชีวิตที่นี่ได้อย่างสงบสุข
ในเช้าวันที่ 6 หลังจากที่กลับมา ยามของ ซากูลิ ได้มาหา จางเทีย และบอกให้เขาเก็บของและไปลงทะเบียนที่สำนักงาน
หลังจากที่เก็บของแล้ว จางเทีย ก็ตามยามนั้นไปที่สำนักงาน
ซากูลิ และผู้การชุดดำของอาณาจักรแสงซึ่ง จางเทีย ไม่เคยเห็นมาก่อนยืนรอเขาอยู่แล้ว
" ด้วยความเคารพ ลอร์ดซากูลิ ! " – จางเทีย ได้ทักทาย ซากูลิ หลังจากนั้นเขาก็ทำท่าเคารพให้กับทั้งสอง
ในกองทัพนี้พวกเขาจะเรียกพระว่าลอร์ด พวกเจ้าหน้าที่ในกองทัพจะถูกเรียกว่าท่าน มันไม่มีแม่ทัพในกองทัพ ยศสูงสุดในกองทัพคือผู้การเพราะพวกที่ได้ตำแหน่งนายพลไปล้วนแต่เป็นอัศวิน ถ้าพวกเขาเป็นอัศวินแล้ว พวกเขาก็จะได้เลื่อนยศเป็นพรีสทันที
" เจ้าคือ เฟรด งั้นเหรอ ? " – ผู้การถาม จางเทีย
" ใช่ ! "
" เจ้ารู้มั้ยว่าข้ามาทำอะไรที่นี่ ? "
" ข้ารู้ ! "
" อืม ขึ้นรถซะ ! " – ผู้การสั่งการแล้วชี้ไปที่รถข้างๆ
จางเทีย ขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้า
รถนี้ขับเคลื่อนโดยน้ำมันไฟ มันคือเครื่องหมายของฐานะที่สูงส่ง
หลังจากที่คุยกับ ซากูลิ ได้สักพัก ผู้การก็ได้ทำความเคารพให้ ซากูลิ หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นมาบนรถแล้วขับออกจากแคมป์ไป
ผู้การนี้ดูเงียบ เขาไม่ได้แนะนำอะไรให้ จางเทีย ฟัง จางเทีย เองก็ไม่ได้ถามอะไรเช่นกัน
พวกเขาได้ตรงไปยังสนามบินของเมืองเฟยหนาน เครื่องบินลำใหญ่จอดรออยู่ที่นั่น ประตูคลังที่ท้ายยังเปิดอยู่ รถได้ขับเข้าไปในคลังเครื่องบินนั้นทันที
ตอนที่ผู้การเปิดประตูรถ มันก็มีนักสู้ที่สนามบินได้ตรึงล้อรถเอาไว้ด้วยสายเคเบิล ในขณะเดียวกันประตูเครื่องก็ค่อยๆปิดตัวลง
" นั่งนี่ ! " – ผู้การชี้ไปยังที่นั่งด้านในแล้วพูดขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ได้เข้าไปที่ห้องโดยสารปล่อย จางเทีย ไว้ในคลังเพียงลำพัง
ด้วยการปลอมตัวเป็นคนต่ำต้อยนี้ จางเทีย ก็ไม่ได้รังเกียจอะไร ดังนั้นเขาจึงเดินไปที่นั่งและนั่งลงก่อนจะรัดเข็มขัด ไม่ถึง 1 นาทีเครื่องยนต์ทั้งสี่ก็เริ่มส่งเสียงออกมา เครื่องบินโดยสารเริ่มขยับช้าๆ หลังจากที่เลี้ยวมามันก็เริ่มเร่งความเร็วไปตามรันเวย์ สุดท้ายหลังจากที่วิ่งมาได้ 1,000 ม. จางเทีย ก็รู้สึกว่าตัวเครื่องนั้นยกขึ้นพร้อมกับเครื่องบินที่บินออกจากสนามบิน
..
หลังจากที่บินมาได้ 8 ชม.ในที่สุดมันก็ได้ลงจอดที่สนามบินนอกเมืองใหญ่ซึ่งใหญ่กว่าเมืองน้ำเย็นกว่า 10 เท่า หลังจากที่วิ่งที่พื้นได้สักพักในที่สุดเครื่องก็จอด
ผู้การได้กลับมาที่คลังและบอกให้ จางเทีย ขึ้นรถ จากนั้นเขาก็เปิดประตูคลังแล้วขับรถออกมาด้วยความเร็วสูง หลังจากที่ขับมาได้หลายสิบไมล์เขาก็ได้พา จางเทีย มาที่แคมป์อีกแห่ง..
ทุกอย่างดูราบรื่นดี…
มันคือเมืองการ์บี้ เมืองหลวงของรัฐสเตอแลนและแคมป์ของสำนักงานพันธมิตรมนุษย์ที่เส้นตะวันออกของทวีปตะวันตก
โอ๊กแฮม อยู่ในเมืองนี้แต่ จางเทีย ไม่ได้มาที่นี่เพื่อพบกับ โอ๊กแฮม ดูจากตำแหน่งของเขาตอนนี้แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ทหารแนวหน้าแล้วแต่เขาก็ยังไม่ได้มีสิทธิพบกับพรีสแสงได้ตามใจ
จางเทีย มาที่นี่เพื่อรับตำแหน่ง
..
สองวันต่อมา จางเทีย ก็ได้เปลี่ยนชุดเป็นร้อยโทไฟในแคมป์ หลังจากนั้นเขาก็ถูกพาตัวไปยังเต็นท์ขนาดใหญ่ในแคมป์ซึ่งเต็มไปด้วยนักสู้ระดับ 10-13 อยู่สองทีม
ดูจากระดับที่ต่ำของเขาแล้ว จางเทีย ได้แต่อยู่ใกล้กับประตู ในหมู่สองทีมนักสู้นี้ มันมีนักสู้ระดับ 9 อย่างเขาแค่เพียง 4 คน
นักสู้ทุกคนที่นี่ต่างก็ดูคึก พวกเขาพากันยืดอกยืนรอบางอย่าง จางเทีย เองก็เช่นกัน
10 นาทีต่อมา พรีสบัลลังก์สองคนก็ได้เข้ามาในเต็นท์
หนึ่งในนั้นมีผมสีเทา ส่วนอีกคนนั้นดูแข็งแรงและหนุ่ม
" ท่านบอดี้ คนเหล่านี้คือเจ้าหน้าที่ที่โดดเด่นในแคมป์ของเมืองการ์บี้ โปรดเลือกได้ตามใจ มันเป็นเทพแสงที่ให้โอกาสกับพวกเขาที่จะทำตามคำสั่งของท่าน.." – พรีสผมเทาชี้ไปยังทหารที่ยืนเรียงกันในเต็นท์และพูดด้วยท่าทีหวั่นเกรง
พรีสหนุ่มพยักหน้าตอบรับ หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆเดินผ่านเหล่าทหารเพื่อมองใบหน้าแต่ละคน ตอนที่พรีสหนุ่มเดินผ่าน ทหารในนั้นต่างก็กลั้นหายใจและพยายามแสดงสิ่งดีที่สุดที่ตนมี
ผู้ติดตามของ บอดี้ ได้ตายไปในการต่อสู้ที่เมืองเฟิงซีเมื่อ 3 เดือนก่อน ในการต่อสู้เดียวกันนี้ บอดี้ ได้ฆ่าอัศวินของอาณาจักรแสงและได้ชื่อเสียงทันที จากนั้นเขาก็กลายเป็นพวกระดับสูงในหมู่พรีสบัลลังก์ที่แนวหน้า บอกกันว่าเขาถึงกับได้ถูกรับตัวโดยพรีสแสงด้วย อนาคตของเขานั้นไม่อาจจะคาดเดาได้
ครั้งนี้ บอดี้ จะเลือกผู้ติดตามจากคนเหล่านี้ มันเป็นโอกาสหายากสำหรับทหารเหล่านี้ที่ห่างไกลจากการขึ้นเป็นอัศวินที่จะเป็นผู้ติดตามของพรีสบัลลังก์
ภายใต้สายตาของคนอื่นๆ พรีสหนุ่มได้ไปหยุดตรงหน้า จางเทีย จากนั้นเขาก็มอง จางเทีย ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยตาที่เฉียบคมรวากับว่าต้องการมองทะลุ จางเทีย
" เจ้ามาจากดาบแสงรึ ? " – บอดี้ ถาม จางเทีย ออกมาเบาๆแต่มันไม่ได้รู้สึกกดดัน ปรากฏว่าเขารู้ตัวตนของ จางเทีย ผ่านทางพลังฉี
" ใช่ ท่านลอร์ด ! "
" เจ้าชื่ออะไร ? "
" เฟรด ! "
" เจ้าฆ่าคนมากี่คนแล้วในสนามรบ ? "
" 27 ? "
" มีกี่คนที่อยู่ระดับเดียวกัน ? "
" 3 ! "
" ไม่เลว ! " – บอดี้พยักหน้าแล้วชี้มาที่ จางเทีย – " ข้าจะเลือกเจ้า มาตรงนี้ ! "
" ได้ ท่านลอร์ด ! "- ภายใต้สายตาชื่นชม, อิจฉาและเกลียดชังของคนอื่นๆ จางเทีย ได้ก้าวออกไปยืนอยู่ข้างๆ บอดี้
" ท่านรูนี่ เมื่อ เฟรด มาจากดาบแสง ข้าคิดว่าเขาคงทำงานเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับนักสู้ในดาบแสงเมื่ออยู่ข้างกายข้า มีปัญหาอะไรรึเปล่า ?" – บอดี้ ถามพรีสแก่อีกคน
" ไม่มีปัญหา แน่นอนว่าไม่มีปัญหา สมาชิกทุกคนของดาบแสงที่นี่จะทำตามการจัดการของข้า แม้ว่า ท่านบอดี้ จะไม่ได้ชื่นชอบใครอีกแต่พวกเขาก็ไม่อาจจะไปในสนามรบได้โดยไม่ได้รับการฝึกหนัก แน่นอนว่ามันจะดีกว่าถ้ามีหนึ่งในนั้นได้รับการแนะนำจากท่าน.." – พรีสแก่พูดด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นเขาก็หันกลับและจ้องไปที่ จางเทีย ด้วยสีหน้าจริงจัง – " เมื่อ ท่านบอดี้ เลือกเจ้าเป็นผู้ติดตามแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะทำได้ตามที่เขาคาดหวังและจดจำหน้าที่ของตัวเองไว้ในหัว ! "
" ได้ ท่านลอร์ด ! "
" ท่านรูนี่ ข้าต้องไปแล้ว ! "
หลังจากที่พูดจบ บอดี้ ก็ได้มองไปที่ รูนี่ แล้วเดินออกไปโดยมี จางเทีย ตามไปด้วย
มีรถลิมูจอดอยู่ไม่ไกลเต็นท์ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนอยู่ข้างประตูรถ ตอนที่เขาเห็น บอดี้ เดินมา เขาก็รีบเปิดประตูให้ด้วยความเคารพและให้ บอดี้ ไปนั่งเบาะหลัง หลังจากนั้นเขาก็ปิดประตู จางเทีย มายังประตูข้างคนขับ ในฐานะผู้ติดตามแล้วเขาได้แต่นั่งเบาะหน้า
" เฟรด มานั่งเบาะหลัง ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า "
หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น จางเทีย ก็ไปนั่งยังเบาะหลัง
หลังจากที่ จางเทีย ปิดประตู รถกก็ได้ขับออกจากแคมป์มุ่งหน้าไปที่เมืองการ์บี้ กระจกกั้นระหว่างด้านหน้ากับด้านหลังถูกยกขึ้น ผลก็คือพื้นที่ด้านหลังนั้นแยกออกจากด้านหน้า ไม่ว่าสองคนนี้ด้านหลังพูดอะไรกัน คนขับและคนด้านนอกก็จะไม่ได้ยินรึเห็น
บอดี้ เลียปากแล้วมองไปที่ จางเทีย ด้วยความสงสัย จางเทีย ไม่ได้แสดงท่าทีระวังรึถ่อมตัวอีกต่อไป เขาไม่ได้มอง บอดี้ ด้วยซ้ำ เขากลับเอาขวดเหล้าและแก้วในรถออกมาแล้วเทเหล้าสองแก้ว
ตอนนั้น บอดี้ ยังเงียบอยู่ เขายังมองมาที่ จางเทีย ราวกับว่ามีสมบัติอยู่กับตัว จางเทีย
หลังจากที่ลังเลได้ไม่นาน บอดี้ ก็รับแก้วไป
หลังจากที่จิบเหล้าไป จางเทีย ก็หลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความพอใจ – " ข้าไม่ได้ดื่มเหล้าแบบนี้มานาน รสชาติมันทำให้คิดถึงจริงๆ ! "