ตอนที่ 2 ศิษย์ผู้ถูกขับไล่(2)

‘เป็นจ้าวคัง’ เย่เฉินนึกชื่อคนผู้นี้ขึ้นมาจากความทรงจำ ก่อนหน้านี้จ้าวคังมักจะปฏิบัติต่อเย่เฉินอย่างเคารพนบนอบเสมอมา ไหนเลยจะเคยใช้น้ำเสียงเสียดสีถากถางดังเช่นวันนี้

ฟุ่บ!

ห้วงความคิดของเย่เฉินพลันถูกขัดจังหวะ จ้าวคังเดินวนรอบตัวเขาเป็นวงกลม มองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และเอ่ยขึ้นขณะที่เดาะลิ้น “ศิษย์พี่เย่ เหตุใดท่านถึงมาตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชปานนี้ได้เล่า ในฐานะศิษย์น้องของท่าน ข้าให้รู้สึกสมเพชเวทนาท่านนัก!”

เย่เฉินไม่คิดจะเอ่ยคำใดตอบกลับ ทำเพียงก้าวเดินผ่านจ้าวคังไปเท่านั้น

“อย่าเพิ่งไปสิ!” จ้าวคังสาวเท้ามาดักหน้าเย่เฉินไว้ โบกพัดในมืออย่างนุ่มนวล สายตามองที่เขาอย่างล้อเลียนเหยียดหยัน

“อย่ามาขวางทางข้า”

“เจ้ามันเป็นตัวสวะอะไรกัน? เจ้ากล้าบอกให้ข้าหลีกไปงั้นหรือ” รอยยิ้มของจ้าวคังพลันสลายหายไปทันที “เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นดังเช่นที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้?”

เย่เฉินสั่นสะท้าน เขาต้องการจะตอกหน้าอีกฝ่าย ทว่ากลับไม่อาจเปิดปากเอ่ยคำใดได้

จ้าวคังยืนแยกขาออก แล้วเริ่มเอ่ย “ถ้าเจ้าต้องการจะจากไป ก็ต้องคลานลอดผ่านใต้หว่างขาข้าไปเท่านั้น! บางทีข้าอาจจะใจดีมอบหินวิญญาณให้เจ้าสักหลายก้อนเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างเดินทางด้วยนะ ฮาฮา”

“จ้าวคัง” ประกายเย็นชาวาบผ่านดวงตาอันมืดครึ้มเลือนรางของเขา เย่เฉินพลันเงยหน้าขึ้นทันที

“ศิษย์จ้าว การกระทำของท่านนี้ออกจะ…” ศิษย์คนหนึ่งที่ยืนมองอยู่ท่ามกลางฝูงชนเอ่ยพึมพำออกมาเสียงเบา ราวกับว่ามันอยากจะให้ความยุติธรรมต่อเย่เฉินบ้าง ทว่า มันเองก็ไม่มีความมั่นใจมากพอ เนื่องเพราะพื้นฐานการฝึกตนที่ยังอ่อนด้อยของตน

“เจ้าจะรนหาที่ตายหรือ” จ้าวคังหันกลับไปและตะโกนใส่ศิษย์ผู้นั้น พร้อมปรายตามองมัน ทุกคนจึงพากันเงียบเสียงลงโดยพร้อมเพรียงด้วยหวาดกลัวในพลังของคนแซ่จ้าว

หลังจากข่มขู่บรรดาศิษย์ที่ล้อมวงอยู่ให้หวาดกลัวได้แล้ว จ้าวคังก็กลับมาเหลือบมองเย่เฉิน แสยะยิ้มเยาะอย่างสาแก่ใจ “เย่เฉิน เจ้าจะคลานหรือไม่ ข้า…”

พูดยังไม่ทันจบคำ จ้าวคังก็พลันหุบปากไป เพราะพบว่ามีเรือนร่างอันงามล้ำสายหนึ่งกำลังเดินตรงมาอย่างเชื่องช้า

เสื้อผ้าพลิ้วสะบัดไปในอากาศ เส้นผมสีดำสนิทเงางามปลิวกระจาย เป็นเด็กสาวผู้มีใบหน้างดงามโดดเด่น ประดุจเทพธิดาที่ลดตัวมาเยือนโลกหล้าโดยไร้ซึ่งความแปดเปื้อนใดๆ แม้แต่น้อย

 “นั่นคือศิษย์พี่หญิง ‘จีหนิงชวง’ นี่นา” แสงอันเจิดจ้าเปล่งประกายระยับอยู่ในดวงตาของบรรดาศิษย์ทั้งหลาย

ด้วยเปลวเพลิงที่เต้นระริกอยู่ในดวงตาของเหล่าศิษย์ชาย พวกมันได้เปิดเปลือยความปรารถนาและคลั่งไคล้หลงใหลออกมาจนหมดสิ้น หญิงงามจากสำนักเจิ้งหยางฝ่ายนอกผู้นี้ได้รับความชื่นชมจากศิษย์ชายทั้งหมดทุกคน

ทุกคนในสำนักเจิ้งหยางรู้กันดีว่าจีหนิงชวงนั้นปฏิบัติกับทุกคนอย่างเฉยชาไม่แตกต่างกัน ยกเว้นก็แต่เย่เฉิน ต่อหน้าตัวตนของเย่เฉินในยามก่อนหน้านี้ หญิงสาวมักจะเผยด้านที่อ่อนหวานที่สุดของนางออกมา พวกเขาทั้งสองนับได้ว่าเป็นคู่รักในอุดมคติแห่งสำนักเจิ้งหยาง

แน่นอนว่า นั่นก็เป็นเรื่องในอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้ว ยามนี้เย่เฉินตกต่ำอย่างน่าอนาถ และจีหนิงชวงผู้หยิ่งยโสย่อมไม่แสดงใบหน้าแย้มยิ้มของนางให้เขาเห็นดังเช่นแต่ก่อนอีกแล้ว

“จีหนิงชวง” เย่เฉินพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าฟังแทบไม่ได้ศัพท์ด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาไม่ได้หันกลับไป

เด็กสาวผู้นี้เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เขาต้องการจะปกป้องคุ้มครองไปชั่วชีวิต จีหนิงชวงผู้เคยแย้มยิ้มให้กับเขาทั้งวัน พลันกลับกลายเป็นเย็นชาเหินห่างตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าเขาสูญเสียพื้นฐานการฝึกตนไปจนหมดสิ้น และจุดตันเถียนของเขาก็พังทลายลง

ตั้งแต่วินาทีนั้น เย่เฉินก็เข้าใจถึงคำกล่าวที่ว่าคำรักคำสาบานล้วนแต่ระเหยหายไปในอากาศ

“น้องหญิงหนิงชวง” จ้าวคังคลี่พัดออกด้วยท่วงท่าแข็งทื่อ แย้มยิ้มส่งให้นาง แตกต่างจากคนที่ทำท่าทางอำมหิตราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

จีหนิงฃวงพยักหน้าอย่างสุภาพและส่งยิ้มตามมารยาทให้จ้าวคังด้วยท่าทีห่างเหิน ราวกับไม่มีความปั่นป่วนวุ่นวายใดๆ ในโลกหล้าที่จะมาทำให้ดวงตางดงามอันสงบนิ่งราวกับสระน้ำของนางเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาได้

ถึงแม้จีหนิงชวงจะเคยทอดถอนใจและรู้สึกสงสารเย่เฉินอยู่บ้าง แต่นางก็เพียงก้าวย่างแผ่วเบาไปตรงหน้าเขา ดวงตาเฉยเมยของนางสื่อความหมายออกมาเพียงอย่างเดียว: ข้ากับเจ้า เราอยู่กันคนละโลก

“ลาก่อน” หญิงงามแซ่จีเอ่ยประโยคเรียบง่ายดาษดื่นออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแฝงความเย็นชาไว้เต็มเปี่ยม

“เจ้าทำหน้าอย่านั้นหมายความว่าอะไร สงสารหรือ” เย่เฉินก้มตัวลงไปหยิบเอาห่อสัมภาระบนพื้นขึ้นมา โดยไม่แม้แต่จะชำเลืองมองจีหนิงชวงอีกครั้ง การบอกลาของนางไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย และนี่ทำให้จิตใจของเย่เฉินแตกสลาย

หญิงงามแซ่จียังคงเงียบงันและรู้สึกเหม่อลอยเล็กหน้อยเมื่อบังเอิญนึกย้อนถึงภาพฉากความรักครั้งเก่าก่อนของทั้งคู่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ข้าไปล่ะ!” เย่เฉินปัดฝุ่นดินออกจากห่อสัมภาระ หมุนกายกลับอย่างเชื่องช้า ลากถ่วงฝีเท้าหนักอึ้งของตัวเองให้ก้าวเดิน เงาร่างสูงโปร่งของเขาดูเงียบเหงาโดดเดี่ยวอย่างที่สุดภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืนนี้ที่สาดส่องลงมา