เทพอสูรบรรพกาล -Ancient Strengthening Technique - AST บทที่ 215 - พบเจอโฉมงามจากนิกายสราญรมย์อีกครั้ง

ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ แฟนเพจ แจ้งเตือนก่อนใคร กดเลย

https://www.facebook.com/AncientStrengtheningTechnique

บทที่ 215 –  พบเจอโฉมงามจากนิกายสราญรมย์อีกครั้ง

ชายที่จะสามารถแต่งงานกับเธอได้ย่อมต้องเป็นคนที่มีลักษณะเช่นเดียวกับพ่อของเธอ ในชีวิตนี้ ชายที่จะสามารถยืนขึ้นข้างเธอได้นั้นคงจะต้องเป็นชายที่สามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของดินแดนเก้ามหาทวีปแห่งนี้

"ท่านพ่อ ท่านแข็งแกร่งที่สุดเลย!!! ท่านพ่อสามารถสลายความกังวลของลูกได้เสมอ"ชางห่ายหมิงเยวี่ยกอดแขนของชางห่ายผู้เป็นพ่ออย่างมีความสุขและกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

ชางห่ายผู้เป็นพ่อเองก็มีความสุขอย่างมาก ไม่มีพ่อคนไหนที่ไม่ชื่นชอบคำชื่นชมของโลก การที่ได้เห็นลูกๆของเขามีความภาคภูมิใจคือเป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับคนผู้เป็นพ่อ

หลังจากที่ทุกคนคุยกันและใช้เวลาพักในช่วงเที่ยงร่วมกัน  สองสามีภรรยาชางห่าย ก็ได้จากไปและให้เด็กรุ่นใหม่ใช้เวลาร่วมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะจากไป พวกเขาได้หันเหลือบมองที่ทางชิงสุ่ยและส่งสายตาบ่งบอกถึงความหมายบางอย่าง ซึ่งดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนี้มันยิ่งทำให้ชิงสุ่ยรู้สึกไม่สบายใจ

"พี่สาวหมิงเยวี่ย ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของผู้อาวุโสอยู่ในระดับใดกัน? แม้แต่ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งในระดับปราณเทวะกษัตริย์ยังไม่อาจขยับเขยื้อนหรือกล้ากระทำการใดๆต่อหน้าท่านผู้อาวุโสเลย "ห่าวหยุนลิ่วลี่กล่าวด้วยความชื่นชมซึ่งแสดงออกผ่านสายตา

"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกข้าเองก็คิดว่าท่านพ่อท่านแม่ของข้าน่าจะอยู่ในระดับขั้นเริ่มต้นของปราณเทวะกษัตริย์แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าท่านพ่อของข้าจะแข็งแกร่งเหนือกว่าเหล่าผู้ฝึกตนขั้นเริ่มแรกของขั้นปราณเทวะกษัตริย์  มันจึงทำให้ข้าเองก็ไม่อาจบอกได้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริง"

หลังจากได้ยินคำพูดของชางห่ายหมิงเยวี่ย ชิงสุ่ยยิ่งยืนยันในข้อสงสัยของเขาได้ ว่าตัวเธอนั้นไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของชางห่ายผู้เป็นพ่อ แต่จากการที่เขาต่อสู้กับนิกายเทพกระบี่ก่อนหน้านี้ เธอเองก็ไม่ค่อยได้แสดงความกังวลออกมามากนัก อีกครั้งเธอยังกล้าจริงชื่อของชางห่ายผู้เป็นพ่อเอาไว้ มันถึงทำให้ชิงสุ่ยค่อนข้างไม่เข้าใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ บางทีมันอาจเป็นเพราะความไว้วางใจที่เธอมีต่อพ่อของเธอ………………

หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นจบลง ทั้งสามคนก็ออกมาเดินเล่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความมั่นใจมากขึ้น แม้ว่าตัวของชิงสุ่ยจะไม่ได้แข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้น แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาสามารถเอาตัวรอดภายใต้เหตุการณ์อันตรายได้อย่างแน่นอน

"สหัสวรรษโอสถ"ชิงสุ่ยและโฉมงามทั้ง 2 คน กลับไปยังเส้นทางทักษิณากาลอีกครั้ง และพวกเขาก็ได้เห็นร้านขายยาที่เรียบง่ายและปราศจากเครื่องตกแต่ง โดยพวกมันมีป้ายชื่อที่ถูกเขียนว่าสหัสวรรษโอสถ

"หมิงเยวี่ย ส่วนผสมที่อยู่ภายในหินก้อนนี้ทั้งหมด เป็นของที่มีอายุ 1000 ปีจริงๆหรือ?"ชิงสุ่ยกล่าวถามในทันที

ชางห่ายหมิงเยวี่ยได้ยินชิงสุ่ยเรียกชื่อเธอตรงตรง แม้ว่าทั้งสองคนจะกลายเป็นคนสนิทมันจึงทำให้การเรียกชื่อกันโดยตรงนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่เธอกลับยังรู้สึกไม่คุ้นเคยกับมันเพราะเธอได้ยินเขาเรียกแบบนี้ไม่กี่ครั้ง

เธอหันไปมองชิงสุ่ยที่อยู่ด้านหลัง และค่อยๆกล่าวว่า "ร้านโอสถแห่งนี้ก็ไม่ได้ใหญ่มากนัก และวัตถุดิบก็ไม่ได้มีความหลากหลาย แต่อย่างน้อยพวกมันก็เป็นยาที่มีอายุไม่ต่ำกว่าพันปี มันทำให้ร้านแห่งนี้มีชื่อเสียงที่ดี พวกเราสามารถเข้าไปดูได้ แต่ว่าทำไมล่ะ? หรือว่าเจ้าจะเป็นนักปรุงยาด้วย?"

ชิงสุ่ยยืนงงอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะจำได้ว่าตอนที่เขาเจอกับชางห่ายหมิงเยวี่ยนั้นเป็นเพราะว่าเขาได้ติดต่อผ่านทางห่าวหยุนลิ่วลี่ และเธอเองก็พึ่งมาพบกับห่าวหยุนลิ่วลี่ มันจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอที่ว่าเขานั้นเป็นมีความสามารถในการปรุงยาด้วย จากกระบวนการคิดทั้งหมดเขาจึงพิจารณาแล้วว่ายาที่เขาสามารถกลั่นได้นั้นในตอนนี้มีเพียงยาเม็ดฟื้นฟูขนาดเล็ก ส่วนสำหรับยาบรรเทาทองคำนั้นมันไม่ดีพอที่จะถูกนับเป็นยา

"นักปรุงยา? ข้าเพียงแค่รู้วิธีการกลั่นยาเพียงชนิดเท่านั้น ดังนั้นข้าจึงไม่ควรถูกนับเป็นนักปรุงยา"ชิงสุ่ยสายหน้าและหัวเราะเบาๆ

"สามารถกลั่นยาได้เพียงชนิดเดียว? ทำไมกัน? แม้แต่นักปรุงยาที่อ่อนแอที่สุดยังสามารถกลั่นยาได้หลากหลายชนิด"ชางห่ายหมิงเยวี่ยถามด้วยความงุนงง

"เพราะข้านั้นรู้เรื่องวัตถุดิบจากใบการกลั่นยาอยู่เพียงชนิดเดียว"ชิงสุ่ยหันศีรษะแล้วหัวเราะเบาๆ

" โอ้ ข้าเข้าใจล่ะ ใบกลั่นยาทั่วไปมันคงไม่ดีพอสำหรับเจ้า ถ้าเช่นนั้นหลังจากที่พวกเรากลับ ข้าจะให้เจ้าหนึ่งอย่าง มันเป็นเพราะว่าข้าเจอมันโดยบังเอิญ  และข้าเองก็กำลังลังเลที่จะขายมัน เพราะว่ามันเป็นอะไรที่ยากเกินกว่าจะกลั่นได้ และอัตราความสำเร็จของพวกมันยังต่ำมากอีกด้วย อีกครั้งพวกมันยังต้องใช้ส่วนผสมที่มีค่าอย่างมากอีกด้วย"ชางห่ายหมิงเยวี่ยกล่าวหลังจากที่เธอจำเรื่องราวเหล่านั้นได้

ชิงสุ่ยรู้สึกเข้าใจผิดอย่างมาก ใครจะคาดคิดว่าหญิงสาวโฉมงามที่มีความงามเปรียบดังเครื่องมือในการทำลายล้างอาณาจักรเต็มใจมอบสิ่งที่เธอลังเลแล้วที่จะขายมันให้เป็นของขวัญแก่ตัวเขา ดังนั้นมันจึงทำให้ชิงสุ่ยรู้สึกผิดที่เข้าใจการกระทำของเธอผิดไป

"ได้เลย ถ้าหากวันใดข้าสามารถกลั่นยาสวรรค์ที่เจ้ากำลังจะมอบให้ข้าได้ ข้าจะยกมันให้กับเจ้าเป็นคนแรกเลย"ชิงสุ่ยก้าวเดินตรงไปยังร้านโอสถสหัสวรรษ แต่ในใจของเขาเองก็คิดถึงห่าวหยุนลิ่วลี่ที่อยู่ด้านข้าง เพราะเธอเองก็เป็นคนมอบหมอกลั่นยาเหล็กทองคำประกายเพลิงให้กับเขา

หลังจากที่ชิงสุ่ยเดินเข้าไปข้างใน ชางห่ายหมิงเยวี่ยและห่าวหยุนลิ่วลี่จึงเดินตามเข้าไปในทันที

น้องจากที่เดินเข้าไปในร้านโอสถ ชิงสุ่ยก็เพราะว่าร้านโอสถแห่งนี้มีขนาดเล็กมาก มันมีห้องเพียง 3 ห้องเท่านั้นอีกทั้งเครื่องมือเครื่องใช้และเครื่องตกแต่งต่างๆยังดูเป็นของเก่าแต่ยังคงไว้ซึ่งความสะอาด

บนพื้นถูกปูด้วยหินที่มีความเงาวาวอย่างยิ่งและมีความสะอาดอย่างเห็นได้ชัด จนทำให้สามารถมองเห็นสิ่งที่สะท้อนออกมาจากมันได้

ชิงสุ่ย พบว่าในร้านโอสถแห่งนี้มีจำนวนคนไม่พลุกพล่านมากนัก มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่กำลังมองดูป้ายบนชั้นวางที่อยู่ด้านหลังโต๊ะต้อนรับ ไม่มีชายชราเครายาวและมีเส้นผมสีขาวโพลนกำลังมองพวกเขาอย่างใจดี อยู่ด้านหลังโต๊ะต้อนรับและได้ให้คำอธิบายแก่คนเหล่านั้นเป็นครั้งคราว

" ดอกขนห่านสหัสวรรษ ราคา 1 ล้านเหรียญเงิน"

ชิงสุ่ยต้องมองดูป้ายที่ติดอยู่บนกล่องยาด้วยความตกใจ แม้ว่าเขาจะต้องการมัน จ่ายเงินที่เขามีนั้นยังคงห่างไกลจากตัวเลขที่ติดอยู่บนนั้น

"ดอกวิโอลาสหัสวรรษ ราคา 1 ล้าน 500 เหรียญเงิน หรือแลกเปลี่ยนกลับ ผลชีพยืนยาว"ชิงสุ่ยเริ่มสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นป้ายที่ติดอยู่บนกล่องยากล่องนี้ เขาไม่ได้มีปัญหากับราคา แต่มันทำให้เขารู้สึกว่ามันมีคุณค่าสูงกว่าผลชีพยืนยาวได้อย่างไร

"โสมสหัสวรรษ ราคาแลกเปลี่ยนกับผลชีพยืนยาวหรือเม็ดยาที่สามารถยืดอายุขัยได้ 5 ปี"ชิงสุ่ยยังคงมองดูต่อไป และเริ่มเข้าใจสิ่งที่ข้อความเหล่านั้นพยายามบอก

ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านโอสถแห่งนี้กำลังต้องการสิ่งที่สามารถยืดอายุขัยได้

มันช่างน่าเศร้าใจที่ครั้งสุดท้ายนั้นเขาได้มอบผลชีพยืนยาวของเขา แก่ห่าวหยุนลิ่วลี่ ส่วนสำหรับส่วนผสมอื่นๆ ล้วนเป็นส่วนผสมที่มีอายุเกินกว่าหมื่นปีทั้งนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ต้องใช้ของแลกของเท่านั้น มันจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนไม่สามารถซื้อมันได้ด้วยเงิน

ห่าวหยุนลิ่วลี่เองก็ยังคงยืนมองส่วนผสมอื่นๆที่สามารถแลกได้ด้วยผลชีพยืนยาว มันจึงทำให้เธอนึกถึงพลชีพยืนยาวที่เธอได้กินไปก่อนหน้านี้

"เหมือนว่าเจ้าจะไม่เหลือคนชีพยืนยาวเลยสินะ? หรือว่าเจ้ามีเพียงแค่สองผลนั้นเท่านั้น"ห่าวหยุนลิ่วลี่มองไปที่ชิงสุ่ยอย่าเงียบๆ และเธอเองก็รู้สึกสับสนขึ้นในหัวใจชั่วครู่หนึ่ง ความรู้สึกที่ซับซ้อนเป็นสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ เธอทั้งรู้สึกมีความสุขในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกถึงความเศร้าและความขมขื่นด้วย

ชิงสุ่ยยังคงมองดูส่วนผสมพันปีที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยบนชั้นวาง ลูกค้าที่เข้าและออกภายในร้านโอสถแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง แต่ละคนนั้นต่างให้ความรู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่ปุถุชนคนธรรมดา พวกเขาดูเหมือนนักปรุงยา และอาจดูเหมือนผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งหรืออาจจะเป็นผู้คนที่มั่งคั่ง

ผู้ฝึกตนที่เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ภูเขามักจะมองหาตัวยาโอสถที่เหมาะสมกับตัวเอง มือเป็นตัวอย่างโอสถที่ช่วยในการบ่มเพาะเพื่อทำให้พวกเขาก้าวหน้าขึ้น ในขณะที่บางคนมองหาสิ่งของที่ใช้แทนการมอบของขวัญใด

"ร้านโอสถที่เต็มไปด้วยของล้ำค่าแห่งนี้ เหตุใดจึงมีเพียงแค่ชายชราที่คอยเฝ้าดูแล เขาไม่กลัวการปล้นฆ่าฟันหรือไง?"ชิงสุ่ยเองก็ไม่คิดว่าผู้คนในสถานที่แห่งนี้จะเป็นคนที่มีน้ำใจและคอยเคารพทุกการตัดสินใจของผู้อื่น

สำหรับคนที่จะสามารถเปิดร้านโอสถแบบนี้ได้ พวกเขาจะต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดา ส่วนใหญ่ส่วนผสมที่มีอายุหลายพันปีเป็นสิ่งที่ยากเกินกว่าจะครอบครอง ดังนั้นเจ้าของร้านจะต้องมีความชำนาญและความสามารถเป็นพิเศษ เมื่อเขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ชิงสุ่ยที่อดช่วยไม่ได้ที่จะหันไปมองชายชราหนวดยาวผมขาวที่ยังคงนั่งเฝ้าร้าน

คิ้วที่เรียวยาวและสายตาที่ดูจางๆ มันเป็นการจ้องมองที่เต็มไปด้วยความเมตตาและอบอุ่นอย่างไม่อาจบรรยายใด

ยิ่งชิงสุ่ยมองดูดวงตาของชายชรามากเท่าไหร่มันยิ่งดูเลื่อนลางมากเท่านั้น อีกทั้งชิงสุ่ยเองยังไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาเบิกเนตรสวรรค์ในการตรวจสอบคนนี้ได้ นั่นจึงหมายความว่าความแข็งแกร่งของชายชราคนนี้ จะต้องอยู่ไม่ต่ำกว่าขั้นปราณเทวะกษัตริย์ขั้นที่ 3 อย่างแน่นอน

ชายชราคนนี้เป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งไม่น้อยกว่าขั้นที่ 3 ของขั้นปราณเทวะกษัตริย์จริงๆหรือ? ชิงสุ่ยเองก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ชายชราที่แข็งแกร่งขนาดนี้เหตุใดจึงจำเป็นต้องเปิดร้านขายยา?

ชางห่ายหมิงเยวี่ยและห่าวหยุนลิ่วลี่ เดินไปที่ด้านข้างของชิงสุ่ย พวกเธอเห็นสายตาที่ดูว่างเปล่าของชิงสุ่ย มันจะทำให้เธอคาดเดา ถึงสิ่งที่ชิงสุ่ยต้องการ นั่นคือสิ่งของที่ไม่อาจใช้เงินในการจ่ายได้

"สิ่งของที่ดีเช่นนี้แต่มันกลับไม่สามารถใช้เงินตราในการแลกเปลี่ยนได้ ข้าเองก็คงไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้ แต่ถ้าหากสิ่งเหล่านี้สามารถแลกเปลี่ยนกับสิ่งอื่นที่ข้ามี ข้าเองก็พร้อมที่จะสละมัน"ชางห่ายหมิงเยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เบาบาง

"ชิงสุ่ยถ้าหากเจ้าไม่มอบผลชีพยืนยาวทั้งสองผลให้กับข้า เจ้าคงจะสามารถใช้มันในการแลกเปลี่ยนของดีๆที่มีอายุกว่าพันปีพวกนี้ได้"ห่าวหยุนลิ่วลี่กล่าวด้วยความเสียใจ

"พวกเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน? ข้าเองก็มีมากพอแล้วนะ ………"

ห่าวหยุนลิ่วลี่ "………."

"ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทั้งสามคน  ไม่ทราบว่าท่านต้องการสิ่งใด? ชายชราคนนี้พอจะช่วยสิ่งใดให้แก่พวกท่านใดบ้าง?"ชายชราที่ดูอ่อนโยนเดินผ่านและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ท่านผู้อาวุโส ส่วนผสมทุกอย่างที่ท่านมีอยู่รวมต้องการใช้สิ่งของเพื่อแลกเปลี่ยน ถ้าหากว่าตัวข้านั้นไม่มีสิ่งของที่ท่านต้องการ ไม่ทราบว่าข้าสามารถแลกเปลี่ยนมันกับอะไรได้บ้าง"แม้ว่าชิงสุ่ยจะเห็นว่าสิ่งของทั้งหมดที่ใช้ในการแลกเปลี่ยนนั้นล้วนเป็นสิ่งของที่ใช้ในการยืดอายุขัยทั้งหมด และผลชีพยืนยาวก็เป็นผลที่หายากและมีค่าอย่างยิ่ง ตามที่อาจารย์เทพธิดาของเขาเคยกล่าวไว้ว่าเขาจะต้องใช้สิ่งของที่ล้ำค่าอย่างยิ่งในการยืดอายุขัยของหลวนหลวน ดังนั้นสิ่งของที่อยู่ทั้งหมดนี้ก็อาจจะมีค่าแต่ไม่มากพอที่จะเปรียบเทียบกับผลชีพยืนยาวได้

"เห้อ" ชายชราถอนหายใจ!!!

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าต้องการนั้นล้วนเป็นของที่สามารถยืดอายุขัยได้ทั้งสิ้น ถ้าหากเป็นยาเม็ดธรรมดาหรือสิ่งของที่สามารถยืดอายุขายได้ต่ำกว่า 5 ปี พวกมันล้วนไม่มีประโยชน์"ชายชรากล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

"ข้าเองก็เห็นว่าสิ่งของมากมายในร้านของท่านล้วนต้องการแลกเปลี่ยนกับผลชีพยืนยาว แต่ถ้าหากกินผลชีพยืนยาวเขาไปเกิน 2 ผลขึ้นไปมันจะไร้ผลทันที เหตุใดท่านถึงต้องการมันเป็นจำนวนมากมายอีก?"

" ป้ายเหล่านี้แท้จริงแล้วสามารถแลกเปลี่ยนกับอะไรก็ได้ แต่มูลค่าของพวกมันนั้นจะต้องไม่ต่ำกว่าราคาของผลชีพยืนยาว อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าเองยังไม่ได้ผลชีพยืนยาวเลยแม้แต่ผลเดียว ข้าจึงหวังว่าสักวันหนึ่งข้าจะบังเอิญได้รับสิ่งของที่จะทำให้อายุขัยเพิ่มขึ้นได้อีก 5 ปี เดิมทีแล้วค่าวางแผนจะเปลี่ยนป้ายเหล่านี้หลังจากที่ข้าได้รับผลชีพยืนยาว แต่นี้ก็เป็นเวลากว่า 3 ปีแล้วที่ข้าติดป้ายเหล่านี้"สายตาของชายชราแสดงออกถึงความเศร้า

"เข้าใจหล่ะ ตอนนี้ถ้าสามารถกลั้นยาเม็ดที่จะช่วยเพิ่มความสามารถของมนุษย์ได้ อีกทั้งมันยังสามารถใช้ในการเพิ่มอายุขัยได้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนจะสามารถกินมันได้เพียง 2 ครั้งเท่านั้น ดังนั้นข้าจึงจะเป็นต้องรู้ความแข็งแกร่งของคนที่จะใช้มันเพื่อเพิ่มอายุเสียก่อน"ชิงสุ่ยตัดสินใจที่จะตรวจสอบสิ่งที่เขาไม่รู้ก่อนอันดับแรก

หลังจากที่ดินคำพูดของชิงสุ่ย ดวงตาของชายชราต้องเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แม้ว่าเขาจะมีข้อสงสัยมากมายในขณะที่เขามองไปหาชิงสุ่ยด้วยสายตาที่จริงจัง

"แขกผู้มีเกียรติ ไม่ทราบว่าท่านเป็นนักปรุงยาใช่หรือไม่?"ชายชรามองไปที่ชิงสุ่ยและหญิงโฉมงามทั้ง 2 ที่อยู่ด้านข้างชิงสุ่ย ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดและเต็มไปด้วยความน่าพึงพอใจ

ชิงสุ่ยคาดเดาได้ว่าชายชราจะต้องแปลกใจเพราะเขาสามารถตรวจสอบความแข็งแกร่งของชางห่ายหมิงเยวี่ยและห่าวหยุนลิ่วลี่ได้ ซึ่งเขาจะต้องไม่สามารถตรวจสอบความแข็งแกร่งในตัวของชิงสุ่ยได้อย่างแน่นอน

"บางทีมันก็เรียกเช่นนั้นได้" ชิงสุ่ยกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

"นายท่าน ท่านสามารถกลั่นยาที่ช่วยเพิ่มอายุขัยได้จริงๆใช่หรือไม่? ข้าเองหวังว่าท่านจะยินดีตรวจสอบและหาวิธีรักษาหลานสาวของข้า นางเป็นเพียงญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ของข้าแล้ว อีกทั้งนางยังเหลืออายุครรภ์อีกไม่มาก ทั้งๆที่นางยังเป็นเพียงแค่เด็ก ข้าอยากมอบโอกาสให้แก่เธอแต่ข้าเองก็ไม่สามารถทำได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามข้าขอร้อง ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้ท่านไปไหนเด็ดขาดถ้าหากท่านไม่คิดจะทำอะไร"ชายชรามองไปที่ชิงสุ่ยด้วยความจริงใจ แต่เขาไม่สามารถซ่อนร่องรอยแห่งความเสียใจในสายตาของเขาได้

"ชิงสุ่ย เจ้าควรดูให้เขาสักหน่อยนะ"ห่าวหยุนลิ่วลี่ ดึงแขนเสื้อของชิงสุ่ยและด้วยความเห็นอกเห็นใจ

"ชิงสุ่ย ผัวเก่าคนนี้เหลือญาติเพียงคนเดียวแล้ว อย่างน้อยเจ้าก็ควรลอง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"ชางห่ายหมิงเยวี่ยมองไปที่ชิงสุ่ยและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนโดยคำพูดของเธอนั้นเปรียบเสมือนคำแนะนำและข้อเสนอซึ่งยากที่จะปฏิเสธ ตัวของชิงสุ่ยเองก็มักจะไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของโฉมงามได้อยู่แล้ว

"โปรดนำทางเถิด ข้าจะพยายามทำสุดความสามารถ แต่ท่านอย่าพึ่งหวังอะไรในตัวค่ามากนัก"ชิงสุ่ยยิ้มเล็กน้อยในขณะที่เขาค่อยๆกล่าววาจาออกมา

ชายชราเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและค่อยๆเชิญลูกค้าท่านอื่นออกจากร้านไป พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจและกล่าวขอโทษ จากนั้นเขาจึงปิดประตูร้านและนำทางชิงสุ่ย

พวกเขาเดินตามบันไดไม้โบราณสีม่วงตรงขึ้นไปสู่ชั้นที่ 5  ซึ่งแต่ละชั้นนั้นมีเพียงจำนวนห้องแค่ 3 ห้องเท่านั้น

ทันทีที่มาถึงชั้นที่ 5 ชิงสุ่ย ก็เริ่มได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากกลิ่นยา มันเป็นกลิ่นหอมที่ทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่ามาจากตัวยาที่มีอายุนับพันปี และเขายังรู้อีกว่าเธอจะต้องกำลังทานยาบางสิ่งบางอย่างที่ช่วยเสริมร่างกาย

เมื่อเขาผลักประตูเพื่อขึ้นสู่ชั้นที่ 5  ภาพเบื้องหน้าปรากฏเป็นห้องรับแขกขนาดใหญ่ 2 ห้อง ซึ่งจากการตกแต่งห้องเห็นได้ชัดเจนหรือว่านี่จะต้องเป็นห้องของเด็กผู้หญิง สายตาของชิงสุ่ยมองเห็น หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งพิงหน้าต่างและมองดูผืนนภาที่ทอดยาว เมื่อมีคนเดินเข้ามาในห้องและทันทีที่เธอได้ยินเสียงเธอก็หันศีรษะไปที่ประตูในทันที

ชิงสุ่ยโรงเรียนความรู้สึกผิดอย่างเดียวหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญในชีวิตเขามากเกินไป หญิงสาวคนนี้เป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดในนิกายสราญรมย์ ซึ่งเป็นหนึ่งในคนที่ถูกชิงสุ่ยทำให้บาดเจ็บตอนที่จัดงานประลองในนิกายกระบี่นภา มันจึงทำให้ชิงสุ่ยนึกภาพย้อนกลับไปในเหตุการณ์เหล่านั้นอย่างช่วยไม่ได้

ร่างกายของเธอนั้นมีการพัฒนาขึ้นและดูมีเสน่ห์อย่างยิ่ง ลมหายใจของเธอนั้นเรียบง่ายดุจสายน้ำ ท่าทางและการเดินของเธอในทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมีเสน่ห์และน่าหลงใหล ผมของเธอที่ยาวเรียบบนหัวไหล่ ดวงตาที่งดงามดั่งดอกเหมย จมูกตรงพร้อมทั้งริมฝีปากท่ี่เล็กเรียวคล้ายผลเชอรี่ แม้จะไม่ใช่สิ่งที่สวยงามที่สุดเท่าที่ชิงสุ่ยเคยพบเจอมา แต่แน่นอนว่าปากเล็กๆนี้คือสิ่งหนึ่งที่เขาเคยฝันถึง

เอวคอดได้รูปทรง ผสมผสานกับก้นที่ดูเรียบง่ายและกระปี้กระเป่า เส้นโค้งตามร่างกาย รวมถึงยอดหน้าอกสร้างมาขึ้นอย่างสมบูรณ์เสกเช่นเดียวกับภูตินางฟ้า

"นี้เจ้า?" เสียงที่แหบแห้งของหญิงสาวปรากฏขึ้นพร้อมดวงตาที่ดูงดงาม มันถูกเติมเต็มไปด้วยความประหลาดใจในขณะที่เธอมองไปที่ชิงสุ่ยอย่างไม่น่าเชื่อ