ตอนที่ 644: การชุมนุมผู้ช่วยเหลือ
มันต้องใช้เวลา 7 วัน เซียนผู้คุมกฎจากนิกายพยัคฆ์มังกรจึงฟื้นตัวสมบูรณ์และรักษาบาดแผลจากทั้งหมดที่เขาได้รับจนหายดี ตอนนี้ที่เขาสามารถออกจากถ้ำได้ เซียนผู้คุมกฎกลายเป็นเพียงภาพพร่ามัวหายไปทันที สอดคล้องกับมิติของตัวเอง เขาเดินทางไปไกลภายในไม่กี่ก้าวที่รวดเร็วมาก
อีกครึ่งวันหลังจากนั้น เซียนผู้คุมกฎก็ปรากฎตัวขึ้นที่ส่วนลึกของเทือกเขา หลังจากเดินทางมานาน
ส่วนลึกของเทือกเขานี้เป็นพื้นที่ที่ต้องห้ามสำหรับมนุษย์ที่จะย่างกรายเข้ามา แต่มีคฤหาสน์ซึ่งมีผู้คนจำนวนไม่มากรู้จักที่นี่ แม้ในระหว่างวัน ไม่มีมนุษย์แม้แต่คนเดียวที่สามารถมองเห็นได้หรือได้ยินเสียงใด ๆ ก็ตามที่เกิดขึ้น แต่พื้นดินก็ยังคงสะอาดและดูดี
"นิกายพยัคฆ์มังกร เข้ามาเยี่ยมเยียนคฤหาสน์สี่ประสาน ! " เสียงของเขานุ่มนวล แต่ก็ราวกับเวทมนตร์อยู่ในอากาศ ทำให้คำพูดของเขาดังพอที่คนในคฤหาสน์ทั้งหมดจะได้ยิน
คฤหาสน์สี่ประสานไม่ใช่สิ่งที่หลายคนรู้จักในทวีปเทียนหยวน เป็นสถานที่ซึ่งนิกายนักบวชได้ปิดผนึกไว้เพื่อที่พวกเขาจะได้บ่มเพาะพลังด้วยความสงบสุข โดยไม่ต้องออกไปข้างนอกเป็นพัน ๆ ปี พวกเขาไม่เคยแทรกแซงโลกภายนอก เมื่อพวกเขาแสวงหาสาวกเท่านั้น เพื่อที่จะหาคนที่เหมาะสมกับคำสอนของพวกเขา และช่วยสืบทอดนิกายของพวกเขา
แต่นอกเหนือจากนั้น การดำรงอยู่ของคฤหาสน์นี้มีเพียงไม่กี่ตระกูลและบางนิกายที่รู้เรื่องนี้ เซียนผู้คุมกฎของนิกายพยัคฆ์มังกรเป็นหนึ่งในไม่กี่คนนี้
"สหาย เจ้ามาแล้ว ! ช่างน่าประหลาดใจเสียนี่กระไร ซิตูชิง เป็นเวลานานมากแล้วนับตั้งแต่เจ้ามาเยือนครั้งล่าสุด ให้เรานั่งลงและคุยกันก่อน "เสียงเรียกของชายชราที่เงียบสงบ แต่เรียกมาจากภายในคฤหาสน์
หัวเราะออกมา เซียนผู้คุมกฎได้บินเข้ามาข้างหน้า ก่อนที่จะหยุดพักที่ศูนย์กลางของห้องโถง อยู่ตรงหน้าประตูห้อง ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีดำยืนรอเขาอยู่
"ท่านผู้อาวุโส นายท่านของเรากำลังรออยู่ข้างในสำหรับ ท่านโปรดเข้ามา ! " ชายวัยกลางคนคุยกับเซียนผู้คุมกฎด้วยความนับถือ
ชายวัยกลางคนนี้เป็นเพียงเซียนสวรรค์ที่มีความแข็งแกร่งเท่านั้น และไม่ได้เป็นผู้ที่เซียนผู้คุมกฎจะสนใจ ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เดินผ่านเขาแล้วก็เดินเข้ามา
ห้องโถงมีการตกแต่งค่อนข้างธรรมดา กำแพงไม้ดูเหมือนว่าจะผ่านฤดูกาลมานับไม่ถ้วนเพื่อให้ดูเหมือนกำแพงบ้าน ชาวนา ชาวไร่ ที่กลางห้องก็มีโต๊ะกลมสมัยเก่ากับผู้อาวุโสสวมเสื้อผ้ากระสอบนั่งจิบชา กลิ่นหอมจากชากระจายอยู่ทั่วห้องและมีผลผ่อนคลายกับมัน จากเท่าที่เห็น ชานี้เป็นเพียงสมบัติชิ้นเดียวในสถานที่แห่งนี้
เดินตรงเข้ามาในห้องเก้าอี้ไม้ นั่งลงตรงหน้าผู้อาวุโสอย่างเป็นกันเอง จ้องมองที่ผู้อาวุโสที่กำลังดื่มชา แม้หลังจากหลายปีมาแล้ว นับตั้งแต่การพบกันครั้งล่าสุดของเรา แต่เจ้าก็ยังมีชีวิตที่เป็นสุขเหมือนกัน "
"ข้าเคยใช้ชีวิตทั้งหมดของข้าแบบนี้ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก ในการใช้ชีวิตที่ข้าต้องการ ข้าได้ละวางข้อพิพาทของสังคมมนุษย์เพื่อให้บรรลุการรู้แจ้งของจิตใจ" ผู้อาวุโสหัวเราะออกมา
มองไปที่ผู้อาวุโส เซียนผู้คุมกฎถอนหายใจเป็นครั้งสุดท้าย "ข้าไม่สามารถมองทะลุเจ้าได้อีกต่อไป ความแข็งแกร่งของเจ้าเทียบเท่ากับข้า"
"แยกออกจากร่างกายและจิตใจ และหลุดพ้นจากตัวเอง ปลดปล่อยตัวเองจากโซ่ตรวนและพันธนาการของโลก ซิตูชิง เป็นเวลานับร้อยปีแล้ว และความแกร่งของเจ้ายังอยู่ ณ ที่เดิม บางทีเจ้าควรจะทำให้นิกายของเจ้าหลุดพ้นจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ อย่ารำคาญกับโลกภายนอก ไม่ต้องกังวลว่าใครจะตายหรือเสียชีวิต ไม่สนใจใครชนะหรือแพ้ ไม่มีเรื่องที่สำคัญ ในสถานการณ์ปัจจุบันของเจ้า คือเจ้าอยู่ในโลกภายนอก ? " ผู้อาวุโสพูดช้า ๆ
เซียนผู้คุมกฎเงียบไปสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า "เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องหลังนั้นได้ เกอซิ่ว ที่จริงข้ามาที่นี่เพื่อขอร้องเจ้า"
ดื่มน้ำชาที่เหลือ ผู้อาวุโสวางถ้วยเปล่าไว้บนโต๊ะ "ข้ารู้ ข้าเห็นว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บเมื่อเร็ว ๆ นี้ เจ้าต้องพบปัญหาในโลกภายนอก "
เซียนผู้คุมกฎพยักหน้าศีรษะด้วยประกายตาที่เป็นอันตรายจากความทรงจำ "เกอซิ่ว ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยข้าได้ ศัตรูของข้าน่ากลัวเกินกว่าที่จะปล่อยให้ชีวิตอยู่ได้ ถ้าปล่อยให้มีชีวิตต่อไป ข้าอาจต้องจะตายในอนาคต"
"อนิจจา ! " ผู้อาวุโสถอนหายใจ "ซิตูชิง เจ้ามีข้อคับข้องใจมากมาย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปจะไม่เป็นผลดีกับเจ้า แก้ไขปัญหาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าให้ถึงจุดที่ต้องตกตายกันไปข้างหนึ่ง"
สั่นศีรษะของเขา เซียนผู้คุมกฎตอบว่า "เป็นไปไม่ได้ ศัตรูของข้าไร้ความปราณีและจิตใจของเขารู้จักเพียงแต่การแก้แค้น ความบาดหมางของเราอยู่ลึกเกินไปกว่าที่จะปล่อยวาง ระหว่างเขากับข้า เพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ "
"และการพยายามแก้ปัญหากับผู้เยาว์ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง" เขายังกัดฟัน "มันไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมรับหรือไม่ แต่ถึงแม้จะพยายามทำเช่นนั้นก็จะเป็นตบหน้าข้าฉาดใหญ่"
"ซิตูชิง เจ้ารู้จักข้า ไม่ว่ามิตรภาพของเราจะลึกซึ้งมากแค่ไหน ข้าไม่อาจช่วยเจ้าฆ่าคนอื่นได้" ผู้อาวุโสถอนหายใจ
"ข้ารู้ เกอซิ่ว ข้าจะไม่ขอให้เจ้าช่วยข้าฆ่า ศัตรูมีเซียนผู้คุมกฎทั้งหมด 3 คน พวกเขาอยู่ที่ชั้นสวรรค์ที่ 3 ซึ่งแข็งแกร่งมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยข้าหยุด 2 คนนี้" ซิตูชิงขอร้อง
ผู้อาวุโสลังเล โต้เถียงกับตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในขณะที่ในที่สุดเขาก็ตอบว่า "ได้ ซิตูชิง เพื่อเห็นแก่มิตรภาพของเรา ข้าจะช่วยเจ้าสักครั้ง แต่นี่จะเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเราสองคนและไม่ใช่กับคฤหาสน์สี่ประสาน ข้าจะไม่ช่วยให้เจ้าฆ่าใคร"
……
หลังจากคุยเรื่องนี้กับผู้อาวุโส ซิตูชิงและเขาได้ออกจากคฤหาสน์สี่ประสานและไปด้วยกัน การเดินทางใช้เวลาครึ่งชั่วยาม ทั้งสองคนก็มาถึงถ้ำที่ซ่อนตัว
มันสว่างจ้าภายในถ้ำประดับด้วยไข่มุกราตรี ด้วยวิธีการที่พวกเขาเคลื่อนไหวและกระพริบเพื่อให้แสงสว่างภายในถ้ำ ผู้อาวุโสที่สวมเสื้อสีน้ำเงินสามารถมองเห็นได้ว่านั่งอยู่บนก้อนหินขนาดยักษ์ที่อยู่ตรงกลาง ราวกับว่าตกอยู่ในภวังค์ ผู้อาวุโสไม่ได้สังเกตเห็นผู้เข้ามาใหม่ทั้งสองคน
ในขณะที่เขาเดินเข้าไปในถ้ำ ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของซิตูชิง เมื่อมองไปที่ผู้อาวุโส เขาพูดว่า "ไป๋ไฮ เป็นเวลา 30 ปีแล้ว ตอนนี้การฟื้นตัวของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? "
"ข้าฟื้นตัวเต็มที่ตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้ามาหาข้า ? " ผู้อาวุโสพูดอย่างสงบจากที่นั่งของเขา
"ไป๋ไฮ ข้ามาที่นี่ในวันนี้ ด้วยการขอให้เจ้าช่วยข้าด้วยวันนี้" ชายผู้นั้นกล่าว
"เจ้าช่วยชีวิตข้าเมื่อสามสิบปีก่อน อะไรที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้า ข้านั้นเป็นหนี้บุญคุณเจ้า เจ้าอยากให้ข้าช่วยอะไรกับเจ้าบ้างในเวลานี้ ? " ผู้อาวุโสก็ลืมตามองซิตูซิง
ซิตูซิงลังเลสักครู่ สำหรับการที่ทำให้ชายที่สวมเสื้อสีฟ้านี้เป็นหนี้บุญคุณนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายในความเป็นจริง เขาสงสัยว่าถ้าใช้บุญคุณเพื่อจัดการกับเจี้ยนเฉินจะคุ้มค่าหรือไม่
"ป้าบ พรสวรรค์ของเจี้ยนเฉินนั้นน่ากลัวเกินไป เขาต้องถูกจัดการทันที เพื่อที่เขาจะไม่มีเวลาในการเติบโตในอนาคต" ตัดสินใจเช่นนั้น ซิตูซิงกัดฟันและพูดว่า "ไป๋ไฮ ข้าจะต้องการใช้บุญคุณนี้เพื่อให้เจ้าช่วยข้าจัดการกับคน "
"ความแข็งแกร่งของพวกเขามากแค่ไหนและเมื่อใดที่เราจะโจมตี ! " ผู้อาวุโสพูด
"ผู้เยาว์ที่เจ้าควรจะสามารถที่จะฆ่ากับได้อย่างง่ายดาย หลังจากที่เราเริ่มโจมตี ในความเป็นจริงก็คงจะดีที่สุด ถ้าเราไปเดี๋ยวนี้" ซิตูซิงกล่าว
"ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว เราก็ควรไปกันเถิด" ผู้อาวุโสก็ลืมตาเต็มที่และลุกขึ้นยืนพร้อมพุ่งขึ้นสู่อากาศโดยไม่มีเสียง
"ไป๋ไฮ หลังจากเรื่องนี้จบลงแล้ว ทำไมไม่มาอยู่นิกายพยัคฆ์มังกรของข้า" เขาถามอย่างคาดหวัง
แต่ผู้อาวุโสส่ายหัวของเขาอย่างไม่เจตนา "ศัตรูของข้าเข้มแข็งเกินไป แม้ข้าก็ไม่มีทางที่จะต่อสู้กับพวกเขาได้ เจ้าไม่กลัวว่านิกายพยัคฆ์มังกรของเจ้าจะถูกทำลายจากการที่ข้าเข้าร่วม ? "
ซิตูซิงลุกขึ้นโดยไม่มีคำอื่น แม้จะเต็มใจที่จะเชิญผู้เชี่ยวชาญเช่นไป๋ไฮเข้าร่วมนิกายของเขา ศัตรูของไป๋ไฮนั้นก็สร้างความหวาดกลัวให้กับตัวเขา
……
เจี้ยนเฉิน นูบิส และเจียเต๋อไท่ ใช้เวลาในการควบคุมกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ในขณะที่เตรียมพร้อมที่จะป้องกันตัวเองจากการตอบโต้จากนิกายพยัคฆ์มังกร ศัตรูของพวกเขา โดยไม่ต้องสงสัยศัตรูที่มีประสิทธิภาพและเพิ่มความกดดันจากการทำเหมืองแร่โลหะผสมทังสเตน
ด้วยสามเซียนผู้คุมกฎปกป้องพวกเขา กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีทั้งหมดได้รับแรงบันดาลใจในระดับที่ไม่เคยปรากฎมาก่อน ธงสงครามของพวกเขาปลิวไสวอยู่ในอากาศด้านบน ซึ่งเป็นโลหะผสมทังสเตน ในขณะที่ช่างฝีมือที่ดีที่สุดที่พวกเขาสามารถหาได้ทำงานสุดความสามารถของพวกเขาในชีวิตประจำวัน แร่แต่ละวันที่พวกเขาขุดได้นั้นมากพอที่จะทำให้ทุกคนที่พบเห็นต่างก็ต้องอิจฉา
