ตอนที่ : 628 การพิชิต (1)
อย่างไรก็ตามเขายังคงเป็นเซียนสวรรค์ แม้ว่าเขาจะมีความแข็งแกร่งเทียบเท่าเซียนผู้คุมกฎ แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้ก้าวหน้าด้วยการเข้าใจถึงความลึกลับที่ลึกซึ้งของโลก การแกว่งดาบนี้ของบรรพชนนั้นถูกสร้างขึ้นด้วยพลังมิติ เจี้ยนเฉินถูกทิ้งไว้โดยไม่มีอำนาจต่อรอง ในขณะที่เขาพยายามหลบดาบ ในท้ายที่สุดเจี้ยนเฉินก็โดนดาบเปลวเพลิงเจาะเข้าที่หน้าอก
อย่างไรก็ตามดาบไม่ได้เจาะผ่านร่างกายของเขาตามที่คาดไว้ เมื่อถึงเวลาที่อาวุธเซียนปะทะกับหน้าอกของเจี้ยนเฉิน แรงผลักดันของดาบก็หยุดชะงักและไม่อาจไปได้อีกต่อไป แม้ว่ามันจะมีคมอย่างไม่น่าเชื่อและมีพลังที่อยู่เบื้องหลัง มันก็สามารถเฉือนผ่านผิวอย่างตื้นเขิน กลายเป็นเพียงจุดเลือด
ขณะที่บรรพชนได้แต่ตกตะลึงกับการสร้างความเสียหายบนหน้าอกของเจี้ยนเฉิน เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ในขณะที่เขาไม่ได้ทุ่มเทพลังทั้งหมดของเขาลงไปในการวาดดาบนี้ ทว่ามันก็ยังคงมีประมาณแปดในสิบส่วนของพลังของเขา พลังงานนี้สามารถทำลายโลกรอบ ๆ ตัวเขาได้หากได้รับคำสั่ง แต่เจี้ยนเฉินยังคงลอยอยู่ข้างหน้าเขาโดยได้รับบาดเจ็บเพียงเล้กน้อย ภาพตรงหน้าดังกล่าวมันยากเกินกว่าที่เขายอมรับได้
เจี้ยนเฉินมองลงมาที่การบาดเจ็บราวยุงกัดที่หน้าอกของเขาและยิ้มกว้าง เซียนผู้คุมกฎได้ใช้อาวุธเซียนของเขาแล้ว มันก็ยังไม่ได้ผล ! นี่เป็นเพียงการแสดงให้เห็นว่าร่างบรรพกาลนั้นมีความแข็งแกร่งเพียงใด ตอนนี้เจี้ยนเฉินไม่กลัวบรรพชน
"นายท่าน จือหยิงและฉิงโซวยังไม่อาจฟื้นความแข็งแกร่งของเรา ดังนั้นพลังงานดั้งเดิมยังไม่อาจเปรียบเทียบกับพลังบรรพกาลได้ ในระหว่างการต่อสู้นี้ โปรดใช้พลังบรรพกาลในร่างกายแทนร่างบรรพกาลของนายท่าน แม้จะอยู่ในระดับพื้นฐาน มันไม่ควรเป็นภัยคุกคามใด ๆ เมื่อต่อสู้กับเซียนผู้คุมกฏของโลกใบนี้" จือหยิงกล่าวขึ้น แนะนำต่อเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินได้ทำตามคำแนะนำในการเลี่ยงการใช้พลังงานดั้งเดิมของจิตวิญญาณกระบี่เพื่อต่อสู้ พลังบรรพกาลภายในร่างของเขาเริ่มกระพือออกและปรากฏเป็นฟองเหมือนน้ำในแม่น้ำ ครู่ต่อมามันปกคลุมร่างทั้งตัวของเขาก่อนที่เจี้ยนเฉินจะรีบวิ่งไปสู้กับบรรพชน
เขาไม่มีทักษะการต่อสู้ระยะประชิดและเขาไม่มีอาวุธที่เหมาะสมที่เขาสามารถใช้ได้ เขาไม่สามารถใช้พลังงานดั้งเดิมได้ สถานการณ์ได้ผลักดันให้เขาใช้กำปั้นของเขา
บรรพชนหลบเลี่ยงกำปั้นของเจี้ยนเฉินและเคลื่อนไปด้านหลังเขา เขากวาดอาวุธเซียนของเขาและเหวี่ยงมันด้วยพลังทั้งหมดของเขาเพื่อโจมตีเจี้ยนเฉิน
เช่นเดียวกับฟ้าผ่า อาวุธเซียนโค้งเข้าด้านหลังของเจี้ยนเฉิน แต่การโจมตีทำหน้าที่เพียงเพื่อตัดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นผิวที่หมดจดไร้มลทินของเขา ไม่นานหลังจากนั้น มีเส้นสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่ใบมีดตัดเขา เลือดอาจเห็นหยดจากเส้นสีขาว ด้วยผิวขาวของเขา ในทางตรงกันข้ามเลือดจึงสะดุดตา
บรรพชนสามารถเพียงจ้องมองด้วยความตกใจที่บาดแผลบนด้านหลังของเจี้ยนเฉิน เนื่องจากผิวหนังของเขางอกขึ้นสู่สภาพดั้งเดิม ราวกับว่ามันไม่เคยเป็นอันตรายแต่อย่างใดเลยทีเดียว บรรพชนได้ใช้กำลังทั้งหมดของเขาเพื่อโจมตีของเจี้ยนเฉิน แต่ผลสุดท้ายคือบาดแผลนั้นเล็กน้อย ที่ซึ่งจะหายเป็นปกติทันที
"นั่นเป็นไปไม่ได้ ! " บรรพชนกล่าวด้วยเสียงตะกุกตะกัก เขาเป็นคนตะลึงกับผลลัพธ์นี้ ซึ่งเป็นเพียงบาดแผลที่ไม่สำคัญเท่านั้น
"อ๋าววว… " ลูกเสือที่หลบซ่อนอยู่บนไหล่ของเจี้ยนเฉินได้รับอิทธิพลจากรัศมีอันยิ่งใหญ่ของเซียนผู้คุมกฏ ทำให้มันร้องออกมา มันยึดติดกับคอของเจี้ยนเฉินด้วยอุ้งเท้า ลูกเสือดูเหมือนจะล้มลง
รับรู้ถึงการเผาผลาญเล็กน้อยที่เคลื่อนขึ้นมาบนกระดูกสันหลังของเขา ซึ่งเป็นภาพสะท้อนโหดเหี้ยมที่ปรากฏบนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน ย้ายลูกเสือจากไหล่ไปใต้แขนซ้ายของเขา เจี้ยนเฉินเคลื่อนย้ายออก โจมตีไปที่บรรพชน
ในการสู้รบที่รุนแรงระหว่างเจี้ยนเฉินและบรรพชน ทั้งสองกำลังใช้กำลังทั้งหมด การโจมตีแต่ละครั้งที่พวกเขาใช้ออกมา มีความสามารถในการทำลายโลกรอบตัวได้ เมื่อการโจมตีของพวกเขาส่งผลกระทบต่อบางสิ่งบางอย่าง เสียงดังก้องกังวานและลมแรงพัดขึ้น ต่อจากนั้นรอยแยกปรากฏขึ้นในพื้นที่รอบ ๆ ตัว พวกมันดูดทุกสิ่งอย่างเข้าไป บัดนี้ป่ารอบตัวของพวกเขาก็เป็นที่ราบลุ่ม
การสู้รบบนท้องฟ้าดำเนินไปเป็นเวลานานโดยไม่มีการหยุด ไม่นานนัก มันก็ทำให้คฤหาสน์ของตระกูลเจียเต๋อได้ถูกกำจัดออกไปอย่างสิ้นเชิง และเหลือเพียงเศษซากของสถานที่ที่ต้องกระจัดกระจายไป สมาชิกของตระกูลนี้ได้อพยพสถานที่นี้มานานแล้วด้วยความช่วยเหลือของเซียนสวรรค์ทั้งสิบ พวกเขาอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยห่างออกไปหลายกิโลเมตร
เจี้ยนเฉินรู้สึกโกรธมาก เกี่ยวกับความคืบหน้าในปัจจุบันของการสู้รบ มันลากมาเป็นเวลานาน แต่เขาก็ไม่สามารถเฉียดกับเสื้อคลุมของบรรพชน ทุกครั้งที่เขาพยายาม บรรพชนตระกูลเจียเต๋อจะหลบหนี
บนความผกผันนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบรรพชนได้โจมตีเขากลับมากี่ครั้ง ทว่ามันไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อเขา เพราะพลังอำนาจมหาศาลของพลังบรรพกาล บาดแผลของเจี้ยนเฉินนั้นใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในการรักษาโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้
แม้ว่าเจี้ยนเฉินมีอำนาจของเซียนผู้คุมกฏ แต่เขายังคงเป็นเซียนสวรรค์ที่ไม่เข้าใจความลึกลับที่ลึกซึ้งของโลก หากปราศจากความเข้าใจดังกล่าว เขาก็ได้แต่ตั้งรับเท่านั้น ไม่มีทางใดที่เขาจะทำให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บได้
เว้นเสียแต่ว่าเซียนผู้คุมกฏยอมแพ้ในการใช้มิติเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีของเจี้ยนเฉิน ยามนี้มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะดำเนินการต่อ !
ลอยขึ้นไป 10,000 เมตรบนท้องฟ้า บรรพชนจ้องมองที่เจี้ยนเฉินพลางกล่าวว่า "เจี้ยนเฉิน หลังจากการต่อสู้อันยาวนานนี้ เจ้ากับข้านั้นไม่อาจตัดสินได้ ทำไมเราไม่หยุดที่นี่ การต่อสู้อีกต่อไปจะเป็นแค่การเสียเวลาเท่านั้น" หลังจากต่อสู้กันมานานแล้ว บรรพชนรู้ว่าเขาไม่สามารถทำร้ายศัตรูได้ แม้ว่าจะมีข้อได้เปรียบเหนือเจี้ยนเฉินก็ตาม แม้ว่าเขาจะโจมตีไปที่เจี้ยนเฉินอย่างสุดกำลัง เจี้ยนเฉินก็จะมีรอยขีดข่วนเท่านั้น
เจี้ยนเฉินก็หยุดลงบนฟ้าด้วย แสงสีฟ้าอ่อนเล็กน้อยห่อร่างของเขาราวกับว่าเขากำลังรวบรวมพลังงานของโลกเพื่อให้เขาบิน มันไม่เหมือนความสามารถของบรรพชนที่จะบินโดยไม่ต้องใช้ธาตุลม
"บรรพชนตระกูลเจียเต๋อ ข้าไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้ แต่ในอนาคต ข้า เจี้ยนเฉิน จะจดจำความเสียใจนี้ได้แน่นอน ข้าจะไปเยี่ยมเยือนอีกครั้งและมั่นใจว่าจะเรียกร้องค่าตอบแทนจากตระกูลของเจ้า" เจี้ยนเฉินตอบอย่างไม่ปรานี เขาโกรธและโกรธมากในช่วงเริ่มต้นของการต่อสู้ และได้สูญเสียความกลัวทั้งหมดของเขาก่อนหน้านี้ เจี้ยนเฉินกำลังพยายามข่มขู่บรรพชนเพราะเขาไม่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายได้
