ตอนที่ 557: ขัดแย้ง
เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ เดินไปที่ชั้นล่าง ภายในโรงเตี้ยม มันขายอาหารพื้นเมืองมากมาย มีคนมากมายนั่งลงที่โต๊ะเพื่อกิน แม้ว่ามันจะไม่มีสมบัติสวรรค์สำหรับลูกเสือกิน ทว่ากลิ่นของอาหารมันก็นับว่าอร่อยมาก นั่งถัดจากเจี้ยนเฉิน เจ้าเสือกินเนื้อย่างอย่างรวดเร็ว — เรียกความอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้างมากขึ้น
“เสี่ยวไป๋ มากินนี่ อร่อย” มือบอบบางราวกับหยกของโหยวเยว่ นางยกชิ้นเนื้อย่างไปทางลูกเสือและคะยั้นคะยอมัน ดวงตาของนางจ้องมองไปที่มันด้วยดวงตาที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักอย่างชัดเจน
ลูกเสือไม่ได้สนใจ ขณะที่มันยังคงกินอาหารจานข้างหน้าของมันอย่างสนุกสนาน อัตราการกินอาหารของมันเป็นไปราวกับว่า ลูกเสือนั้นได้อดอยากมาหลายวัน
เจ้าเสือน้อยได้เพิกเฉยต่อนางอย่างสมบูรณ์ องค์หญิงถอนหายใจด้วยความหดหู่ใจ นางเท้าคางด้วยมือซ้าย ก่อนที่จะมองไปที่ลูกเสือที่หิวโหยด้วยสายตากังวล
“เจี้ยนเฉิน เจ้าทำอย่างไรจึงจับหัวใจของเจ้าเสี่ยวไป๋ได้ ? เหตุใดมันจึงสนใจเจ้าในขณะที่เพิกเฉยต่อข้าอย่างสิ้นเชิง ? ข้าต้องทำสิ่งใดเพื่อให้เสี่ยวไป๋ยอมรับข้า ? ” โหยวเยว่กล่าวคำวิงวอนต่อเจี้ยนเฉิน
สั่นศีรษะของเขาด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เจี้ยนเฉินตอบ “มันไม่มีอะไร หากเจ้าชอบเสี่ยวไป๋มาก แล้วในวันหนึ่ง เสี่ยวไป๋จะค่อย ๆ ยอมรับเจ้าเอง"
ตอนนี้ เจ้าลูกเสือได้กินมันจนหมดแล้ว ขณะที่ลูกเสือจ้องมองที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาออดอ้อน
เจี้ยนเฉินหัวเราะ ก่อนที่จะลูบลงบนหัวของลูกเสือเบา ๆ “เสี่ยวเอ้อ เนื้อย่างเครื่องเทศ 5 ถาด ทำถาดให้ใหญ่"
"ขอรับ" การตอบสนองความกระตือรือร้นของเสี่ยวเอ้อที่กลับมาอย่างรวดเร็ว กับจานอื่นเนื้อสำหรับลูกเสือ มา ด้วยกลิ่นหอมนั้น มันจึงถูกดึงดูดนัก ลูกเสือไม่อาจที่จะต้านทานได้อีกต่อไปและเริ่มที่จะทานเนื้อ
"เสี่ยวเอ้อ เตรียมห้องที่ใหญ่ที่สุด คุณชายสองของตระกูลเฮมมิ่งจะมารับประทานอาหารกับคุณหนูสี่ของตระกูลหยุน ทันใดนั้นเสียงเรียกอาจจะได้ยินจากภายนอกโรงเตี้ยม เป็นชายที่เดินเข้ามาด้วยเสียงที่เรียกร้องความเคารพ
"ขอรับ ข้าจะเตรียมห้องพักทันที" ตระกูลเฮมมิ่งและตระกูลหยุนนั้นเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองเฟยหยาง เสี่ยวเอ้อรีบออกไปเพื่อเตรียมห้องพักทันที
หลังจากการบริการตกอยู่ในสภาพระส่ำระสาย ทหารหันไปรอบ ๆ เขา ให้รอยยิ้มกับคนภายนอกประตู "คุณชายรอง คุณหนูสาม ถ้าท่านจะกรุณา" ชายผู้หนึ่งที่อายุราว 20 ปี เดินสง่าอยู่บริเวณนั้น เขาสวมชุดเสื้อสีขาว ดวงตาของเขากวาดทั่วโรงเตี้ยมราวกับว่าทุกคนอยู่ใต้เขา
ทางด้านขวา เป็นสตรีนางหนึ่งกระโปรงสีชมพู ดูไร้เดียงสาและเงียบสงบ ที่ซึ่งอายุน้อยกว่าเขาสักเล็กน้อย — ประมาณสัก 18 ปี — แต่นางก็สวยงามเหลือเกิน ผิวขาวราวกับสำลี ดวงตาของนางที่ส่องประกายไปด้วยแสงแห่งปัญญา
"หยุนเหลียน ให้เราขึ้นไปชั้นบน" ชายรูปงามกล่าวกับหญิงสาวด้วยเสียงอ่อนโยน ตาของเขาซ่อนอะไรบางอย่าง
หญิงสาวรับคำอย่างอ่อนโยน เตรียมที่จะติดตามขึ้นไปที่ชั้นบน ภายในตาของนางสดใสและชาญฉลาด
เป็นกลุ่มที่เดินมาที่โต๊ะของเจี้ยนเฉิน สายตาของลูกเสือที่กินเนื้อย่างบนโต๊ะ จับสายตาของหญิงสาว นางไม่สามารถช่วย แต่ร้องออกมา "เจ้าสัตว์น้อยช่างน่ารักอะไรเช่นนี้ ! "
เสียงร้องอย่างประหลาดใจของหญิงสาวดังขึ้น ขณะที่นางกำลังจ้องมองลูกเสือ “เจ้าตัวเล็กนี้จัดว่าน่ารัก หยุนเหลียน อีก 3 วันมันจะเป็นวันเกิดของเจ้า ทำไมข้าจะไม่มอบเจ้าสัตว์ตัวนี้ให้เป็นของขวัญกับเจ้ากันเล่า ? ” ชายผู้นั้นกล่าวออกด้วยท่าทียโส โดยไม่ได้ปรึกษาเจ้าของสำหรับการเจรจา มันราวกับว่าชายผู้นั้นถือว่าสัตว์เลี้ยงเป็นสมบัติส่วนตัวของเขาเอง
ในสายตาของเขา คนที่รับประทานภายในพื้นที่ส่วนกลางของโรงเตี้ยม หาได้เป็นคนที่ไม่ได้มีสถานะสูงส่ง ดังนั้น การนำสัตว์เลี้ยงตัวน้อยจากคนเหล่านี้จะเป็นงานง่าย เขาอาจจ่ายไม่กี่เหรียญม่วงสำหรับพวกเขาไป และทุกคนจะมีความสุข
คำพูดของเด็กหนุ่มนี้ ทำให้กลุ่มของเจี้ยนเฉินหรี่ตาแคบลง
"เสี่ยวไป๋เป็นของเรา เรามิได้แม้จะยินยอม ทำไมเจ้าคิดว่าเราจะให้มันกับเจ้า ? " เถี่ยต้าตอบสนองอย่างรวดเร็ว วิธีนี้ชายหนุ่มที่พูดคุยกันรู้สึกว่าเถี่ยต้านั้นกระทำสิ่งที่ไม่สมควรแก่เขา
คำพูดของเถี่ยต้าทำให้คุณชายผู้นั้นมีดวงตาที่มืดลง กับใบหน้าซึ่งรอยยิ้มที่เอื้อมไม่ถึงตาของเขา "ข้ามองออกว่าเจ้ากลัวว่าข้าจะกดราคาสัตว์เลี้ยงตัวนี้ หรือไม่เจ้าก็เกรงว่าข้าจะไม่จ่ายเงินให้เจ้า ในเรื่องของราคา เจ้าพูดออกมาได้เลย เราย่อมสามารถ"
หลังจากกล่าวจบ ดวงตาของชายหนุ่มก็กวาดมองไปที่โต๊ะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ แม้ว่าพวกเขาจะสวมเสื้อผ้าไม่ได้เลวร้าย แต่ทว่ามันก็ไม่ได้จัดว่ามีค่า ซึ่งมันหมายความว่า ผู้สวมใส่นั้นไม่ได้สลักสำคัญแต่อย่างใด
อย่างไรก็ตาม ดวงตาของชายหนุ่มเปิดกว้าง เมื่อพวกเขามองไปที่โหยวเยว่ด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดออก
งดงาม นางงดงามเหลือเกิน ความงามของนางไม่ปล่อยให้ชายใดหายใจได้ เขาสาบานได้ว่า ตั้งแต่เขาเกิดมา เขาไม่เคยเห็นสตรีนางใดที่งดงามเท่านางเลย แม้กระทั่งองค์หญิงของอาณาจักรวายุครามก็ยังไม่งดงามเท่ากับนาง
การสูญเสียความสนใจจากคนที่เคยสนใจนาง นางมองเห็นโหยวเยว่และรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของนาง เมื่อนางเห็นความงามบนใบหน้าของโหยวเยว่ที่งดงามราวกับนางฟ้า นางก็ได้ตกตะลึง อย่างไรก็ตาม นางเกิดความริษยาอย่างรุนแรง
นางเคยเป็นความภาคภูมิใจ ความงามของนางสมบูรณ์แบบเหนือผู้ใดในเมืองเฟิงหยาง แม้กระทั่งอาณาจักรวายุครามก็ตาม มีสตรีน้อยมากที่จะเทียบนางได้ ทว่าการมาขององค์หญิงโหยวเยว่นั้นทำให้ความเชื่อมั่นใจนางนั้นลดน้อยลง
หลังจากที่ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ชายผู้นั้นไม่ได้มองหญิงที่มากับเขา ขณะที่เขายังคงมองโหยวเยว่ ชายผู้นั้นป้องมือของเขาขึ้น “ข้าผู้นี้ เป็นคุณชายรองแห่งตระกูลเฮมมิ่งในเมืองเฟิงหยาง มันเป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าจะทราบนามของท่าน สำหรับหญิงงามที่จะนั่งอยู่ในพื้นที่ดังกล่าวเพื่อรับประทาน ข้านั้นมีห้องอาหารชั้นบน มีอาหารอร่อยและแปลกใหม่ ถ้าหญิงงามอย่างเจ้าปรารถนา ดังนั้นโปรดให้เกียรติไปชั้นบนและรับประทานอาหาร”
ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะกล่าวสิ่งใด หมิงตงตบมือของเขาลงบนโต๊ะ เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธ “เจ้าเด็กสารเลว เจ้ากำลังหาเรื่อง โดยการพยายามที่จะจีบคู่หมั้นของน้องชายข้า”
ยามเมื่อได้ยินว่าตนเองถูกเรียกว่าเป็นคู่หมั้นของเจี้ยนเฉิน โหยวเยว่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ได้แต่รู้สึกอายเล็กน้อย แก้มของนางแดงเรื่อขึ้นมา เมื่อดวงตาของนางย้ายไปที่เจี้ยนเฉิน แต่เมื่อเห็นว่าเขาสงบเช่นไร นางอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้
คำพูดของหมิงตงนั้นทำให้ทั้งโรงเตี้ยมเงียบ แม้กระทั่งเสียงอีกาก็ไม่อาจที่จะรบกวนสภาพแวดล้อมที่ตึงเครียดเช่นนี้ได้ หยุดคำสนทนาของพวกเขา พวกเขาจ้องมองไปหาว่าโต๊ะของหมิงตงอยู่ที่ใด หลายคนถอนหายใจกับตัวเอง เมื่อพวกเขาตระหนักถึงสถานการณ์ ภายในเมืองเฟิงหยาง ไม่มีใครสามารถจัดการผลกระทบของการต่อสู้กับตระกูลเฮมมิ่งได้
ใบหน้าของชายหนุ่มแข็งทื่อด้วยความโกรธ ด้วยตนเองเป็นถึงคุณชายรองแห่งตระกูลเฮมมิ่ง สถานะของเขาก็สูงส่ง ยืนอยู่ในนี้และการถูกล่วงเกินโดยบุคคลดังกล่าวที่ไม่มีนัยสำคัญนั้น นับเป็นความอับอายเหลือทนกับเขา
"พวกเจ้าไปพาคนหน้าโง่ผู้นั้นออกมา และตัดลิ้นของเขาเสีย " ชายคนนั้นตะเบ็งเสียงออก ให้คนของเขาออกมา
“ขอรับ คุณชายรอง” ทหารยามหลายคนกล่าวออก ก่อนที่จะพุ่งไปที่หมิงตง
"มาและตายซะ" ดวงตาของหมิงตงเป็นประกายเย็นชา มือขวาของเขากลายเป็นพลังเซียน มันบินไปข้างหน้าและไปยังทหารยามใกล้เคียง ทำให้พวกเขากระเด็นออกด้วยเลือดที่มาจากปากของพวกเขา
การกระทำของหมิงตงทำให้ทั้งโรงเตี้ยมตกอยู่ในความเงียบ เห็นหมิงตงเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายหลังจากนี้ และไม่มีใครที่จะกล้าหักหน้าเขา
ชายหนุ่มนั้นแข็งแกร่งมากกว่าที่ใครคิด เขาไม่เคยคิดว่ายามที่แข็งแกร่งของเขาจะถูกโยนกลับมาอย่างง่ายดายเช่นนี้ มันมีความแข็งแกร่งที่ไม่อาจเชื่อเลยแม้แต่น้อย
ชายคนนั้นตะเบ็งเสียงออก "เจ้ากล้าโจมตีคนของตระกูลเฮมมิ่งขอองข้า เป็นเจ้าเองที่หาเรื่อง"
ด้วยท่าทีเย้ยหยัน หมิงตงตอบ “เป็นเจ้าเองที่หาเรื่อง ไปซะ หายไปซะ” หมิงตง จับเสื้อคลุมของชายคนนั้น จากนั้นก็โยนเขาอย่างไร้ความปราณี ผ่านหน้าต่าง ขณะที่คนที่ร่วงลงบนพื้นดินซึ่งแรงพอที่จะสลายหินใต้เขา
ด้วยการแผดเสียงออกอย่างน่าสังเวช ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือด แต่เขาไม่ได้คลานจากตำแหน่งของเขา หลังจากถูกโยนโดยหมิงตง ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก
ผู้คนในท้องถนนจับกลุ่มพูดคุยกันขนาดใหญ่ พวกเขาชี้ไปที่ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกเขาตระหนักว่าชายหนุ่มเป็นผู้ใด ปากของพวกเขาปิดเงียบทันที พวกเขาพูดไม่มาก แต่ทว่าภายในดวงตาบางคนก็มีประกายความสุข
ภายใต้จ้องมองของฝูงชน ความโกรธของชายหนุ่มมาถึงจุดเดือด เขาคำรามออกด้วยความโกรธไปที่หมิงตง "เจ้ารอก่อนเถอะ ข้าจะจดจำมันเอาไว้" สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ มันจะกลายเป็นความอัปยศที่เขาไม่อาจลืมเลือน มันเป็นความอัปยศอดสูที่ใหญ่ที่สุดซึ่งเขาเคยได้รับที่เมืองเฟิงหยาง
