เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) ฉบับแปลใหม่ !!! - ตอนที่ 436: ความรู้สึกเมื่อได้กลับบ้าน
"หัวหน้าตระกูล นายน้อยสี่กลับมาแล้ว ! " บ่าวรับใช้พูดอีกครั้งด้วยน้ำตาคลอหน่วย
ตาของเจียงหยางป้าเบิกกว้าง ขณะที่เขายังคงเงียบอยู่ครู่หนึ่งและใบหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความไม่อยากจะเชื่อ มันเป็นเวลาหลายปีแล้วตั้งแต่บุตรชายคนที่สี่ของเขา เจียงหยางเซียงเทียนออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่มีข่าวคาวหรือเบาะแสใด ๆ ในใจของเขามีความกลัวลึก ๆ ว่าเขาอาจจะไม่ได้เห็นหน้าของบุตรชายคนที่สี่ของเขาแล้ว ดังนั้นเพื่อไม่ให้เขารู้สึกเจ็บมากเขาก็ได้คิดว่าบุตรชายคนที่สี่ของเขาอาจจะตายไปแล้ว แต่ตอนนี้บุตรชายที่เขาคิดว่าตายไปแล้วได้กลับมา ! เขาไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะรับความรู้สึกแบบนี้และมันเป็นเรื่องที่เขาแทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน
"หัวหน้าตระกูล คำพูดของข้าเป็นเรื่องจริงแน่นอน ! ฮูหยินสี่และฮูหยินสองได้ยืนยันตัวตนของเขาแล้ว มันไม่ผิดอย่างแน่นอน" บ่าวรับใช้ตอบ
หญิงสาวทั้งสองคนเริ่มคิดเกี่ยวกับความวุ่นวายของโลกภายนอก ทั้งสองไม่อาจจินตนาการได้ว่าการอยู่คนเดียวในโลกเช่นนั้นหรืออันตรายที่ต้องเผชิญในเทือกเขาสัตว์อสูรนั้นน่ากลัวเพียงใด ? เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายมากมาย ทั้งไป๋หยุนเทียนและหยูเฟิงหยานรู้สึกว่าหัวใจของพวกนางจะแตกสลายจากความหวาดกลัว
ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของฮูหยินทั้งสอง ดวงตาของเจียงหยางป้าจับจ้องไปยังร่างของเจี้ยนเฉินและความรู้สึกภายในของเขาก็พุ่งขึ้นมา ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉิน เขายังจำบุตรชายของเขาได้แม้ว่าเขาจะเติบใหญ่ขึ้นมา
เจี้ยนเฉินและเจียงหยางป้าไม่ได้พบเจอกันมาหลายปีแล้ว หลังจากที่พูดคุยกันอยู่หลายคำ เจียงหยางป้าก็กลับไปที่ห้องก่อนที่จะทิ้งให้เจี้ยนเฉินอยู่กับแม่ของเขาและหยูเฟิงหยาน
สงครามพึ่งจะสิ้นสุดลงและทหารของตระกูลเจียงหยางเพิ่งจะกลับมา ในฐานะหัวหน้าตระกูล เจียงหยางป้ามีหลายสิ่งต้องทำและเขาก็ยุ่งมาก
ด้วยการกลับมาของทหารทั้งหมดและคนสำคัญของตระกูล ทำให้ทั้งคฤหาสน์ทั้งหมดคึกคักไปด้วยกิจกรรมต่าง ๆ นา ๆ ห้องพักหลายห้องที่ว่างเปล่าเป็นเวลานานก็ได้รับการทำความสะอาดและได้รับแสงอีกครั้ง ในขณะเดียวกันข่าวการกลับมาของเจียงหยางเซียงเทียนก็แพร่กระจายไปยังทหารที่กลับมา ทุกคนต่างก็ตกใจและประหลาดใจเอามาก ๆ
สองสาวใช้อายุประมาณ 20-28 ปี แม้ว่าพวกนางจะไม่งดงามถึงขั้นล่มเมือง แต่พวกนางก็นับว่างดงามอยู่บ้าง ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลเจียงหยาง คนธรรมดา ๆ ที่ไหนจะสามารถเข้ามายังตระกูลที่ทรงอำนาจเช่นนี้ได้ ?
เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ห้องของเขาด้วยสายตาที่หวนระลึกถึงความเก่า ก่อนที่จะพูดขึ้น "ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองออกไปได้แล้ว ข้าอยากพักผ่อนสักครู่ หากไม่มีเรื่องสำคัญใด ๆ เจ้าก็ออกไปได้"
"เจ้าค่ะ ! "สาวใช้ทั้งสองพูดก่อนที่จะออกไปจากห้อง แต่ดวงตาของพวกนางสะท้อนให้เห็นถึงความผิดหวัง เจี้ยนเฉินไม่เพียงแต่เป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยางเท่านั้น เขาเป็นคนที่รูปงามอีกด้วย หญิงสาวทั้งสองต้องการที่จะพลีกายเพื่อที่ตัวเองอาจจะกระโดดกลายเป็นหงส์ได้
เจี้ยนเฉินยืนอยู่กลางห้องขณะที่เขามองรอบ ๆ ทุกอย่างที่เขาทิ้งเอาไว้ยังคงอยู่ในจิตใจอย่างไม่อาจช่วยได้ แต่เมื่อย้อนคิดกลับไปตอนที่เขายังเด็ก ภาพความทรงจำต่าง ๆ ก็แล่นผ่านจิตใจของเขาทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกว่ามันยากที่จะนอนหลับได้
"บ้าน นี่คือบ้านของข้า ในที่สุดข้าก็ได้กลับมา ! " เจี้ยนเฉินไม่อาจหยุดพึมพำกับตัวเองในท่าทีเจ็บปวดและโง่งมได้ เขารอวันนี้มานานมาก ความคิดถึงบ้านของเขาเกิดขึ้นกับเขาหลายครั้งและตอนนี้มันก็ได้เป็นความจริงแล้ว ในที่สุดเขาก็สงบจิตใจของเขาได้
เมื่อคิดถึงเส้นทางในความทรงจำของเขาที่เกิดขึ้น หลังจากที่เขาจากไป เจี้ยนเฉินก็พบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะกล้ำกลืนได้อีกต่อไป ในที่สุดดวงตาของเขาก็มีหยาดน้ำตาที่แวววาวออกมา
"มู่วว…"ราวกับสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของเจี้ยนเฉิน ลูกเสือขาวที่ได้คร่อมคอของเจี้ยนเฉินและเริ่มส่งเสียงคลอ ๆ ขณะที่ไซร้แก้มของเจี้ยนเฉิน เสียงที่ได้ยินนั้นดังกังวาลราวกับพยายามปลอบใจเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินเดินไปที่เตียงของตัวเองอย่างช้า ๆโดยที่ไม่มีความคิดใด ๆ ปรากฏขึ้นมาในใจก่อนที่จะนอนหลับลง
คืนนั้น เจี้ยนเฉินได้นอนหลับอย่างเป็นสุขและไร้ความกังวล นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานอนหลับสนิทอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกหลังจากที่เขาจากมา มันเป็นความรู้สึกที่เบาสบายอย่างมาก มันแตกต่างจากช่วงเวลาอื่น ๆ ที่เขาต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา
ลูกเสือไม่ได้นอนเลยและขดตัวอยู่บนร่างของเจี้ยนเฉิน หัวของมันยังคงมองซ้ายทีขวาทีเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อม
……
"เซียงเอ๋อ เจ้าดื่นหรือยัง ? "
เช้าวันที่สอง ไป๋หยุนเทียนได้มาหาที่ห้องเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินตื่นนอนและรู้สึกว่าร่างกายของเขาสดชื่นและแจ่มใสอย่างมาก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมานานแบบนี้แล้ว มันใช่ความรู้สึกที่ได้กลับบ้านหรือไม่ ?
"เซียงเอ๋อ เจ้านอนหลับสนิทหรือไม่ ? " ไป๋หยุนเทียนได้ดูสดใสเหมือนปกติ ขณะที่นางถามบุตรของนาง การที่เจี้ยนเฉินได้กลับมาทำให้นางรู้สึกดีใจอย่างยิ่งและร่างกายของนางก็ดูมีชีวิตชีวามาก ซึ่งสามารถบอกได้เลยว่านางนอนหลับอย่างพอเพียงและมีความสุข
เจี้ยนเฉินและมารดาของเขาพูดกันอยู่หลายคำก่อนที่จะออกจากห้องและไปห้องอาหาร
เจี้ยนเฉินและมารดาของเขาเข้ามาในห้องอาหาร ป้ารองหยูเฟิงหยานและป้าสามไป๋ยู่ซวงกำลังทานอาหารอยู่ โดยที่ด้านข้างมีเด็กหนุ่มที่ดูสง่าและอายุก็ไม่ห่างจากเจี้ยนเฉินเท่าไรนัก เขาก็คือพี่ชายของเจี้ยนเฉิน เจียงหยางเค่อ
หลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี ใบหน้าของป้าสามก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก อย่างไรก็ตามใบหน้าของเจียงหยางเค่อดูเหมือนจะแปลกไปเล็กน้อยและมีดวงตาที่ดูเหมือนกับของเจี้ยนเฉิน รูปร่างหน้าตาของเขาค่อนข้างน่าเกรงขามบวกกับผิวที่ซีดขาวของเขาและแม้ว่าอายุของเขาจะห่างจากเจี้ยนเฉินไม่มากนัก แต่รูปร่างหน้าตาของเขาก็เหมาะสมกับอายุของเขา
เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจชอบ
